Kogo warto słuchać

Cześć, z tej strony Jacek Sucharz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 340 i czytamy drugi list do Koryntian, rozdziały od 10 do 13. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. W rozdziałach, którymi Paweł będzie kończył drugi list do Koryntian, odnosi się już on bezpośrednio do grupy ludzi, która wprowadziła niemałe zamieszanie we wspólnocie w Koryncie. I tak jak to w jednym miejscu on ich określił, byli to tacy arcyapostołowie, mistrzowie świata, którzy twierdzili, że Pawłu jest do niczego, Pawłu nie ma gadane, Pawłu jest w ogóle jakimś cieniasem, a oni są tymi, których należy słuchać.

I w sumie, patrząc na to, jak Paweł odnosi się do tych konkretnych ludzi, którzy pojawili się, zaczęli wprowadzać jakieś zamieszanie w Koryncie, zaczęli podważać nauczanie Pawła, jego osobę, warto, żebyśmy przy tej okazji odpowiedzieli sobie na pytanie, kogo tak w zasadzie powinniśmy słuchać. Bo ten problem, który pojawił się w Koryncie, spowodowany tymi superapostołami, których to Paweł w mniej więcej taki sposób określił w swojej obronie, jest czymś, co może być spokojnie tematem, który dzisiaj nas bardzo wyraźnie dotyczy. Bo co by nie było, w świecie chrześcijańskim jest wiele głosów. I jedna rzecz, na którą nawet zwrócono mi uwagę przez jednego ze słuchaczy, który w którymś momencie napisał do mnie maila odnośnie podcastu, odnośnie tego, że słucha w jakim tempie w ogóle słucha, i to było naprawdę całkiem imponujące, bo zaczął w czerwcu, jest już teraz w zasadzie na bieżąco z czytaniem i z podcastem, co mnie dosyć mocno zszokowało, ale odniósł się on do tego, że trafił na podcast, mając już za sobą doświadczenie, i tutaj padła lista różnych kanałów, postaci, których słuchał. Niektórych nawet dosyć znanych.

Niemniej jednak zwrócił uwagę na jedną rzecz. Bardzo często w tym, czego słuchał, miał wrażenie, że w pewien sposób autorzy tych różnych nagrań jakoś tam ze sobą walczyli, przepychali się i chcąc nie chcąc było dużo takich osobistych uderzeń, jakichś osobistych rozgrywek, jak to on określił, wojenek. Dlatego między innymi skorzystał akurat i korzysta z tego podcastu, bo staram się trzymać jak najbardziej z boku od rozmowy o kimkolwiek, bo to nie jest mój interes. Zależy mi przede wszystkim na tym, żebyśmy rozmawiali o Biblii. Niemniej jednak każdy z nas w którymś momencie może doświadczyć tego, że dotrą do nas różne głosy.

Będziemy chcieli szukać dalej, szukać głębiej, kogoś innego może posłuchać i w pewnym momencie bardzo łatwo jest dojść do miejsca, w którym zaczniemy się zastanawiać: no dobra, ale kto tak w zasadzie ma rację? Kogo powinienem słuchać, skoro często gęsto jest tak, że różne głosy... na które trafimy, będą sobie przeciwstawne, będą wręcz się gdzieś tam przepychać i dyskutować, kto ma bardziej rację, a kto ma tej racji mniej. I patrząc na to, w jaki sposób Paweł będzie się odnosił do tych ludzi, którzy podważali jego autorytet we wspólnocie w Koryncie, możemy wyciągnąć kilka ciekawych wniosków i odkryć kilka lekcji tego, w jaki sposób właśnie Paweł odniósł się do takiej sytuacji i co było wyznacznikiem jego autentyczności, jego roli, tego, kim on w ogóle był. I w dziesiątym rozdziale, kiedy Paweł konkretnie już odnosi się do głosów, które pojawiały się we wspólnocie w Koryncie, mówi, że są ludzie, którzy mówią, że listy wprawdzie groźne i surowe, lecz postura nędzna i mowa do niczego. Czyli znowu, mieliśmy ludzi, którzy w ten sposób, takimi słowy, podważali osobę samego Pawła.

Po co miałbyś go słuchać? No przecież patrz, tak tutaj pisze, straszny niby taki, no ale jak przychodzi, to co? Ani to postury, gadane też nie ma, a patrz, jaki my jesteśmy wybitnymi mówcami, liderami, tam kim tamkolwiek. Te osoby nie mówiły, że są. I Paweł w tym rozdziale zwraca uwagę na jedną bardzo ważną rzecz, mianowicie on nie ma w ogóle ochoty się z nimi porównywać i pisze też o tym, dlaczego.

W wersecie dwunastym i dalej czytamy: Nie ośmielamy się bowiem zaliczać siebie do tych lub porównywać się z tymi, którzy samych siebie polecają. Oni jednak popełniają błąd, gdyż się mierzą sobą i siebie samych ze sobą porównują. My jednak nie będziemy szczycić się ponad miarę, pozostaniemy przy mierze, którą normę ustalił nam Bóg, w jej ramach dotarliśmy do was. I dalej od wersetu szesnastego Paweł domyka tę myśl, mówiąc: Mamy mianowicie nadzieję, że będziemy głosić dobrą nowinę w stronach jeszcze dalszych niż wasze, bez szczycenia się dokonaniami mierzonymi cudzą miarą, bo ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu. Wypróbowany nie jest ten, kto sam siebie poleca, ale ten, kogo poleca Pan.

Pierwszy problem, na który Paweł wyraźnie zwraca uwagę, to jest to, że ekipa, która wam mówi, że jest taka świetna, w zasadzie ona to mówi tylko na podstawie tego, że im się wydaje, że są świetni. Oni swoją wyjątkowość postrzegają w tym, w jaki sposób oni ustalili sobie sami miarę tej wyjątkowości. Nie ma żadnego Bożego punktu odniesienia w tym, w jaki sposób te osoby chcą się wyróżnić. Zwyczajnie twierdzą, że są mistrzami, bo tak twierdzą i tyle. I może faktycznie mają gadane, może faktycznie w jakiś sposób się wyróżniają na tle Pawła, jeśli chodzi o takie cechy, które zwyczajnie są. ich miarą, tym, co im wydaje się, że jest ważne.

Nie zmienia to jednak tego, że nie jest to miara Boża. I jednocześnie wygląda na to, że znowu te postaci, do których Paweł tutaj się odnosi, głosiły przesłanie, które wcale niekoniecznie było tożsame z tym, co wcześniej głosił Paweł, który, jak mam nadzieję pamiętamy, założył wspólnotę w Koryncie. To on był jednym z głównych inicjatorów tego, że ta wspólnota w ogóle powstała, że tam ludzie zaczęli się nawracać, że ludzie zaczęli stawać się uczniami Jezusa. I teraz w kolejnym rozdziale, jedenastym, od czwartego wersetu, czytamy następujące słowa: Bo gdy przychodzi ktoś inny, głosi Jezusa, którego nie głosiliśmy, lub gdy przyjmujecie innego ducha, nie tego, którego otrzymaliście, lub inną dobrą nowinę, nie tę, którą przyjęliście, wówczas znosicie to z łatwością. Otóż uważam, że w niczym nie ustępuję tym arcyapostołom.

Jeśli nawet jestem prostakiem w mowie, to jednak nie w poznaniu, bo przecież nasze postępowanie pośród was było całkowicie jawne. Z jednej strony Paweł odnosi się do przesłania, które w ogóle tamte osoby kierowały i mówi, że sami Koryntianie powinni wyraźnie widzieć, że to nie jest to, czego Paweł uczył. To nie jest to, w jaki sposób Paweł był dla nich przykładem. A jednak łykają to bardzo łatwo, bez żadnego zastanowienia, kompletnie bezmyślnie. I mówiąc o tym, że Paweł tym supermistrzem świata w żaden sposób nie ustępuje niczym, zaczyna odnosić się do tego, w jaki sposób on funkcjonował, mieszkając w Koryncie.

I po krótkim opisie jego poświęcenia, jego oddania, w wersecie jedenastym mamy napisane bardzo ważne słowa, które też dla nas mogą dzisiaj być odpowiedzią na to, kogo słuchać. Paweł mówi: Dlaczego tak postępowałem? Dlatego, że was nie kocham? Bóg to wie. Paweł swoje poświęcenie i swoją miłość wobec Koryntian stawia jako wyznacznik tego, czy on jest osobą godną zaufania, czy on jest osobą, której warto słuchać.

Nie mówi o tym, że jest wyjątkowy, że jest mistrzem, że ma takie fantastyczne poznanie. On zwraca uwagę na to: ja swoim życiem udowodniłem, jak bardzo was kocham, jak bardzo jestem gotowy do poświęceń dla was, jak bardzo jestem gotowy podejmować trud, żebyście wy z tego mogli skorzystać. I dalej w tym samym rozdziale Paweł, odnosząc się znowu do tej grupy, która zaczęła wprowadzać zamieszanie, pokazuje, czym tak naprawdę... On chce się szczycić. Tamci szczycą się samym sobą, pokazują, jacy są wyjątkowi.

A Paweł od wersetu 21, 11 rozdziału mówi: Jeśli są tacy odważni, w przypływie szaleństwa to mówią, to ja się ośmielę. Hebrajczykami są? Ja także. Izraelitami? Ja także.

Potomstwem Abrahama? Ja także. Sługami Chrystusa są? Jako obłąkaniec mówię, tym bardziej ja. Więcej zaznałem trudów, częściej byłem w więzieniach, ponad miarę poddawano mnie chłostom, często bywałem w śmiertelnym niebezpieczeństwie od Żydów, otrzymałem pięć razy po czterdzieści razów bez jednego, trzy razy byłem chłostany, raz ukamienowany, trzy razy rozbił się ze mną okręt, dzień i noc spędziłem na pełnym morzu, często bywałem w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach ze strony zbójców, w niebezpieczeństwach ze strony rodaków, w niebezpieczeństwach ze strony pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustkowiu, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach między fałszywymi braćmi, w trudzie i znoju, często w bezsennych nocach, w głodzie i pragnieniu, często w postach, na zimnie i w nagości.

Poza tymi sprawami zewnętrznymi pozostaje moja codzienna odpowiedzialność, troska o wszystkie kościoły. Kto słabnie, a mnie nie osłabia? Kto wywołuje skandale, a ja przy tym nie płonę? Skoro już muszę się szczycić, to będę się szczycił moją słabością. Bóg i Ojciec Pana Jezusa, On, błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię.

I jeszcze dalej, w rozdziale 12, od samego początku Paweł mówi: Widzę, że trzeba się szczycić, choć to niepożyteczne. Przejdę więc do widzeń i objawień Pana. Znam człowieka w Chrystusie, który przed czternastu laty, czy to w ciele, nie wiem, czy poza ciałem, też nie wiem, Bóg wie, został porwany aż do trzeciego nieba. I wiem, że ten człowiek, czy to w ciele, czy poza ciałem, nie wiem, Bóg wie, został porwany do raju i słyszał nieopisane rzeczy, o których nie wolno człowiekowi mówić. Takim będę się szczycił, ale sobą samym?

Nie, chyba że moimi słabościami. Bo jeśli chciałbym się szczycić, nie byłbym bez racji, powiedziałbym prawdę. Wstrzymuję się jednak, aby ktoś nie przykładał do mnie miary nieodpowiadającej temu, co u mnie widzi lub co ode mnie słyszy, i nie łączył mnie z nadzwyczajnością objawień. Dlatego bym nie uchronić przed pychą, wbito mi w ciało kolec, to jakby anioł szatana, zesłany, by mnie upokarzać, żebym się nie wynosił. W tej sprawie trzy razy prosiłem Pana, aby go zabrał ode mnie, ale mi odpowiedział: Wystarczy ci moja łaska, w słabości doskonali się moc.

Z tym większą więc przyjemnością będę się szczycił ze słabości. Tak chcę, by dzięki temu zamieszkała we mnie moc Chrystusa. Dlatego chwalę sobie słabości, zniewagi, potrzeby, prześladowania i uciski dla Chrystusa, bo kiedy jestem słaby, wtedy jestem mocny. Z jednej strony w rozdziale 11 Paweł nam robi długą listę tego, co świadczy o jego ogromnym, dla nas prawdopodobnie w ogóle niewyobrażalnym poświęceniu, na jakie się zdobył po to, żeby dzielić się przesłaniem Jezusa po całym ówczesnym świecie. Dalej odnosi się też do tego, że jakby chciał się popisywać, to ma czym.

I z jednej strony Paweł mówi, że znam jakiegoś tam człowieka, najprawdopodobniej on tutaj pisze o sobie samym. Nie chce jednak powiedzieć: hej, to jestem ja, bo nie o to mu chodzi, żeby ktoś zwracał uwagę na niego przez to, że doświadczał on jakichś objawień. I znowu, tutaj w tej konkretnej sytuacji tego człowieka, który miał te wyjątkowe objawienia, wizje i tak dalej, masa biblistów się zgadza, tu najprawdopodobniej chodziło Pawłowi o niego samego. Jednak w tym samym rozdziale on wyraźnie wskazuje na to, co dla niego jest powodem do dumy: słabości. I to, że tak naprawdę w tych słabościach objawia się Boża moc.

Bo tak jak to Paweł napisał: kiedy jestem słaby, wtedy jestem mocny. I na podstawie tego, w jaki sposób Paweł rozprawia się właśnie z tymi postaciami, które stawiały siebie w jakiejś wyjątkowej pozycji, chciał pokazać, jakie to one są wspaniałe. Widzimy Pawła, który mówi: ja bym miał dużo więcej do popisywania się, ale jestem w stanie pokazać wam na podstawie historii mojego życia, co świadczy o mojej wyjątkowości: miłość. Kto ma rację? Ten, kto bardziej kocha.

Ten, kto swoim życiem udowodnił, że jest gotowy do większych poświęceń. Nie ten, kto ma gadane, nie ten, kto mierzy się swoją własną miarą, tylko ten, kto żyje zgodnie z Bożym powołaniem i jednocześnie pokazuje prawdę dobrej nowiny w swoim własnym życiu, czego Paweł jest wyjątkowym przykładem. Jest postacią, która poświęciła wszystko, co miała po to, żeby żyć zgodnie z powołaniem, które było nad jego życiem. Żeby nieść dobrą nowinę do pogan. Żeby dotrzeć do możliwie jak największej ilości... ludzi, po to, żeby ich życie mogło doświadczyć przemiany przez moc dzieła samego Jezusa.

I jednocześnie widzimy też tutaj Pawła, który wcale nie przeczy, że okej, może nie jestem wybitnym mówcą, może nie prezentuję się jakoś tam wyjątkowo, ale sami zobaczcie na to, jak swoim życiem daje przykład tego, co to znaczy faktycznie być uczniem Jezusa, co znaczy żyć zgodnie ze swoim powołaniem, co to znaczy żyć życiem, które jest uosobieniem miłości, żyć życiem, w którym bardziej zależy mi na innych niż na sobie samym. Z przykładu, który Paweł nam tutaj daje, wynika dosyć jasna prawda związana z tym, kogo w zasadzie powinniśmy słuchać, bo w takiej sytuacji byli Koryntianie. Kogo mamy słuchać? Czy tych, czy Pawła, już sami nie wiemy. Poza tym, że ktoś może mieć gadane, pamiętajmy o tym, żeby zwrócić uwagę na to, jak bardzo dana osoba kocha, jak bardzo swoim życiem udowodniła to, że żyje w poświęceniu, żyje w oddaniu misji i powołaniu, które ma i żyje dla dobra innych, a nie dla dobra siebie samego.

W taki sposób Paweł przedstawił siebie i wydaje mi się, że jest to dobrym przykładem, z którego my dzisiaj możemy korzystać. Kogo słuchać? Tego, kto bardziej kocha, tego, kto swoim życiem udowadnia, że jest uosobieniem przesłania, które głosi, przesłania, które ma moc przemienić życie każdego z nas. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl.

I do usłyszenia w kolejnym odcinku.