Największa wartość

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 336 i czytamy pierwszy list do Koryntian, rozdziały od 12 do 14. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj jeden z rozdziałów, który mamy do przeczytania, jest jednym jednocześnie z najbardziej znanych rozdziałów w całej Biblii. Jest rozdziałem, który jest nawet niemała szansa, że gdzieś przy okazji lekcji języka polskiego, nawet nie mówię religii, lekcji języka polskiego mógł się pojawić.

Nie mówię, że musiał, ale spokojnie mógł. Jest to rozdział, który, jak zresztą możecie się już powoli domyśleć, znowu znajduje się w bardzo konkretnym kontekście, który warto, żeby było poznać, żeby zobaczyć tak naprawdę, że to często, jak my korzystamy z tego fragmentu czy z tego rozdziału, bo on naprawdę jest bardzo znany, niekoniecznie pokrywa się z tym, w jaki sposób Paweł dane słowa napisał. I teraz, jeśli chodzi w ogóle o rozdział od 11 i dalej, Paweł odnosi się do kolejnego problemu, bo znowu pierwszy list do Koryntian to generalnie jest list, gdzie Paweł odnosi się do różnych, różnych problemów, które miały miejsce we wspólnocie w Koryncie. I trzy problemy są za nami. Teraz mamy tak naprawdę problem czwarty i ten czwarty problem jest związany bezpośrednio, w cudzysłowie bym powiedział, z liturgią, chociaż mówiąc liturgia, to w jaki sposób chrześcijanie spotykali się w tamtych czasach, w jaki sposób te spotkania wyglądały, to niewiele ma generalnie wspólnego z tym, w jaki sposób my dzisiaj moglibyśmy rozumieć chrześcijańskie spotkanie z perspektywy jakichś mszy, nabożeństw, jakkolwiek.

Niemniej jednak Paweł w ramach omawiania kwestii tych spotkań, które miały miejsce w Koryncie, czyli wierzący spotykali się, generalnie to się odbywało u kogoś w domu, bo tam jedzenie, picie, odnosi się też do kwestii wieczerzy, która wygląda na to, że wyglądała dosyć ciekawie, bo Paweł mówi, że słuchajcie, no u was to jest niezła zadyma, bo z jednej strony jedni są pijani, drudzy są głodni i w ogóle to jest jakieś niepoważne, więc widzimy, że naprawdę to wyglądało inaczej, to wyglądało bardzo inaczej. Niemniej jednak w ramach tych spotkań Paweł opisuje kwestię darów duchowych, które wygląda na to, że były stałym elementem tych spotkań i jednocześnie przejawem działania Ducha Świętego w życiu wspólnoty. I jedna ważna rzecz, tak z tytułu pewnego wyjaśnienia, bo wiem, że niekoniecznie wszyscy, jak słuchamy tego podcastu, musimy koniecznie mieć doświadczenie jakichś charyzmatycznych wspólnot. Z mojej strony pierwszy jakikolwiek kontakt z darami Ducha Świętego był związany bezpośrednio z rozmową z kumplem. Kiedy byłem na studiach, o którym to też wspominałem, koledze już wielokrotnie przy okazji tego podcastu, bo miał ogromny wpływ na moją drogę wiary.

Ja byłem osobą poszukującą, on mi opowiadał o swojej wspólnocie, no i właśnie opowiadał o rzeczach takich jak chociażby Paweł wymienia w dwunastym rozdziale, w wersecie dwudziestym dziewiątym i trzydziestym, gdzie mówi o proroctwach, o nauczaniu, o przejawach mocy, o darach uzdrowień, o mówieniu językami, o wykładach tych języków. Ja, kiedy pierwszy raz to usłyszałem, to ciekawe jest to, że wcale niekoniecznie zareagowałem jakoś tak na zasadzie, jak kolega się chyba spodziewał, że zareaguję. Bo kiedy on mi opowiadał o swojej wspólnocie i właśnie opowiadał o tym, że on jest częścią takiej wspólnoty charyzmatycznej, w której właśnie takie przejawy działania Ducha Świętego są znane, i od razu zaczął się tłumaczyć, że wiesz, stary, to nic dziwnego, to nie jest żadna sekta i tak dalej. I to było dosyć śmieszne, bo ja, słysząc o tym, co on mi opisuje i gdzieś opisując swoją wspólnotę jako taką wspólnotę, która rzeczywiście szuka gdzieś tam takiego nowotestamentowego doświadczenia wiary, we mnie wzbudził naprawdę ogromną ciekawość. Nie żaden strach, żadne takie: to jest coś dziwnego, tylko dla mnie to było takie: okej, jeżeli to jest Biblia, jeżeli coś takiego dzisiaj działa, to naprawdę Biblia musi być czymś, czym ja powinienem się poważnie zainteresować, a nie udawać, że ona nie ma znaczenia.

Bo wtedy jeszcze byłem na takim etapie poszukiwania i gdzieś tam grzebania po różnych formach duchowości, często też wschodnich, gdzie po prostu Biblię miałem w takiej kategorii: no jednak książka z wielu i tak dalej. Kiedy to usłyszałem, to dla mnie było naprawdę mocne uwiarygodnienie Biblii. Wiem, że jeszcze tam daleka droga do jakiegokolwiek ogarnięcia swojej wiary, ale było to dla mnie bardzo ważne i było to bardzo cenne właśnie z perspektywy spojrzenia na wiarygodność samej Biblii. Więc tak to wyglądało z mojej strony. Mówię, nie wzbudziło to we mnie żadnego takiego: okej, dobra, stary, to jest coś dziwnego.

Z drugiej strony, wiecie, pochodziłem z małej miejscowości. Generalnie nie miałem bladego pojęcia, że istnieje coś takiego jak wspólnoty charyzmatyczne, jakiekolwiek. I jedyna forma pobożności, która była mi znana, była związana bezpośrednio z chodzeniem na mszę taką czy inną, przy okazji takiego czy innego święta, o czym zresztą też przy okazji tego podcastu rozmawiam. Z drugiej strony ciekawą historią jest też to, że zaraz po tym, jak podjąłem decyzję, że chcę iść za Jezusem, że rzeczywiście zacząłem tę swoją wiarę, chciałem powiedzieć odkrywać na nowo, ale ja w zasadzie ją po raz pierwszy, mam wrażenie, że zacząłem odkrywać, to nie będąc już wtedy za bardzo zaangażowany w parafię, z której pochodziłem, no bo właśnie byłem na studiach, tam rzadko kiedy już wtedy w zasadzie wpadałem, ale jednak przy okazji jednych odwiedzin poleciałem do księdza. Księdza, księdza, w ogóle to wydarzyło się w moim życiu i mam takiego kumpla i on mi opowiadał o tym i o tym.

I ten ksiądz tak siedzi i mówi: No tak, no tak, stary, ja też byłem częścią takiej wspólnoty. I ja po prostu, wiecie, siedziałem u chłopa i po prostu myślę: Ale dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałeś? A, wiesz, tutaj w małej miejscowości i tam zaczął mi tłumaczyć, dlaczego po prostu pewne rzeczy rzekomo w małych miejscowościach miałyby nie działać, czy być źle postrzegane, czy jak tam, jakkolwiek. Nieważne. Chodzi, nie ukrywam, że trochę mnie to wzburzyło, bo myślałem: Stary, przez tyle lat mam poczucie, że coś było przede mną ukrywane.

No ale okej, dobra, zostawmy ten temat. Ważna rzecz jest taka, to był kolejny punkt, gdzie ktoś mi mówi: No tak, tak, stary, taka forma pobożności jest okej, jest znana. Oczywiście raczej w większych niż mniejszych miejscowościach łatwiej takie wspólnoty jest znaleźć, no ale tak, nie jest to... Dla niego to też było przecież oczywiste. Szkoda, że dla mnie przez całe moje życie nie było to takie oczywiste i nikt mi nigdy o tym nie powiedział.

Niemniej jednak Paweł, opisując kwestię tych darów duchowych, zachęca do tego, żeby oczywiście wspólnota w Koryncie, w której wygląda na to, że tak naprawdę to była bardzo charyzmatyczna wspólnota, żeby jak najbardziej zabiegała o te dary, ale jednocześnie on wskazuje tutaj na to, że słuchajcie, to, że... Wśród was Duch Święty będzie się objawiał w tak wyjątkowy sposób, to nie jest wszystko, bo ważne jest to, jaka jest wasza postawa, kiedy tymi darami usługujecie. I po tym, jak Paweł właśnie w rozdziale dwunastym pod koniec wrzuca taką listę przykładowych takich objawów działania Ducha Świętego, mówi na sam koniec: Oczywiście gorąco pragnijcie większych darów łaski. Ja wam nawet wskażę drogę najwspanialszą. I tutaj przechodzimy do rozdziału trzynastego, który przeczytam w całości.

Choćbym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, pozostałbym miedzią co dźwięczy lub hałaśliwym cymbałem. Choćbym posiadł dar prorokowania i pojął wszystkie tajemnice, myślą ogarnął całą wiedzę i dysponował pełnią wiary, tak że przenosiłbym góry, a miłości bym nie miał, byłbym niczym. I choćbym część po części rozdał swą całą własność i swoje ciało wydał w sposób budzący uznanie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie osiągnął. Miłość czeka cierpliwie, miłość postępuje uprzejmie, nie zazdrości, miłość się nie wynosi, nie jest nadęta, postępuje taktownie, nie szuka własnej korzyści, nie jest porywcza, nie prowadzi rachunku krzywd, nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz dzieli radość z prawdy. Wszystko zakrywa, wszystkiemu wierzy, ze wszystkim wiąże nadzieję, wszystko potrafi przetrwać, miłości nigdy nie ustaje.

Natomiast proroctwa też się wypełnią, języki też ustaną, wiedza jej świeżość przeminie. Zresztą nasza wiedza jest i tak wycinkowa, a prorokowanie dotyczy tylko części spraw. Gdy nastanie czas doskonałości, to to, co ograniczone, utraci swe znaczenie. Kiedy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, myślałem jak dziecko, rozumowałem jak dziecko. Gdy stałem się mężczyzną, zaniechałem dziecięcych spraw.

Mówią tak, gdyż teraz widzimy zagadkowe kontury, nadejdzie jednak czas, gdy zobaczymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, przyjdzie jednak czas, kiedy poznam tak, jak zostałem poznany. Teraz trwają wiara, nadzieja i miłość, te trzy, a z nich największa jest miłość. Zabiegajcie o miłość i gorąco pragnijcie duchowych darów, a najbardziej tego, żeby prorokować. I tutaj gładko też przeskoczyłem od razu do pierwszego wersetu rozdziału czternastego, żeby właśnie podkreślić to, w jakim kontekście Paweł pisze te słowa.

To nie były słowa związane koniecznie z miłością małżeńską, z naszymi relacjami rodzinnymi, choć jak najbardziej te słowa tam znajdą swoje... Twoje zastosowanie. Kiedy Paweł opisuje istotę miłości, ale zwróćmy uwagę na to. Paweł opisuje istotę miłości i to, w jaki sposób miłość działa, w jaki sposób tę miłość zdefiniować, w jaki sposób tę miłość rozpoznać w kontekście życia wspólnotowego i w kontekście właśnie czegoś, co mogłoby dla nas być: O, patrz, jak Bóg działa pośród nas. Patrz, w jaki sposób w mojej wspólnocie się Bóg objawia.

Paweł mówi: jeżeli to wszystko nie będzie wynikało z miłości, to to generalnie nie jest nic warte. Wszystko, co robimy, powinno wynikać z miłości. Dlatego w czternastym rozdziale na samym początku Paweł napisał: Zabiegajcie o miłość i gorąco pragnijcie darów duchowych, a najbardziej tego, żeby prorokować. I tutaj ten werset nieraz i nie dwa słyszałem poszarpany na zasadzie: Gorąco pragnijcie darów duchowych, a najbardziej tego, żeby prorokować, jako taki argument. Znowu osób ze środowisk charyzmatycznych, że prorokowanie jest takie ważne i tak dalej.

Ale tutaj często ginęła ta miłość. Paweł mówi: zabiegajcie o miłość. To jest pierwsza rzecz, o którą powinniśmy zabiegać w naszym życiu: o miłość, o tym, żeby nasze życie było przejawem troski o innych. I teraz, gdybyśmy przeczytali sobie czternasty rozdział, co już sobie dzisiaj odpuścimy, żeby czytać go całego, to tam co chwilę będzie pojawiała się kwestia związana właśnie z darami, związana z tym, co jest ważne podczas chrześcijańskich spotkań. I co chwilę będzie tam się pojawiała w jakiejś formie informacja o tym, że to wszystko, co robimy, ma być dla zbudowania i zachęty innych.

Przeczytajcie sobie ten rozdział i podkreślcie sobie tylko i wyłącznie te miejsca, gdzie Paweł mówi o właśnie zbudowaniu, zachęcie innych. To jest istota naszej drogi wiary, naszej praktyki, naszej pobożności, żeby to, co robimy, było skoncentrowane na drugiej osobie, żeby ją zachęcić, żeby ją zbudować, żeby to, co mówię, zachęcało innych, żeby to, jak innych się modlę, żeby znowu było czymś, co wynika z miłości, a nie z poczucia jakiegoś przykrego obowiązku. Pamiętam, że kiedy pierwszy raz zwróciłem uwagę na to, i to nie było jakoś szczególnie dawno, dwa lata temu bodajże, czytałem ten rozdział i właśnie naprawdę rzuciło mi się w oczy to, ile razy Paweł w tym czternastym rozdziale mówi: dla zbudowania, dla zachęty, po to, żeby innych zbudować. W różnej formie gdzieś tam wyraża tę myśl: cokolwiek robicie, pamiętajcie o tym, żeby tym, co robicie, służyć innym, że tu chodzi o nich, chodzi o to, żeby ich zbudować, żeby ich zachęcić, żeby być dla nich pożytkiem, a nie tylko po to, żeby być jakimś super dla siebie samego mistrzem świata duchowości, żeby być osobą, na którą inni mogą spojrzeć i powiedzieć: o, ten to jest taki wyjątkowy. Nie.

Chodzi o to, żeby cokolwiek robimy miało pozytywny wpływ na innych. I właśnie w tym kontekście pojawił się ten tak zwany hymn o miłości, który znowu bardzo często pojawia się w odniesieniu do małżeństwa, w odniesieniu do jakichś naszych relacji rodzinnych. A tutaj widzimy, że tak naprawdę Paweł nawet tę konkretną myśl osadził w życiu wspólnoty ludzi wierzących i w jaki sposób to właśnie wspólnota ludzi idących za Jezusem powinna być obrazem miłości. Najpierw. Pierw, względem siebie nawzajem, a później również dla innych.

Po to, żeby przez przykład naszego życia inni mogli doświadczyć i zobaczyć, czym tak naprawdę jest miłość. Co tak naprawdę oznacza troska o innych. Co tak naprawdę może być wyrazem miłości. Że miłość to nie jest to, że gdzieś tam coś poczujesz. Miłość ma swoje bardzo praktyczne zastosowanie.

Miłość można zdefiniować. Paweł dzisiaj nam definiuje tę miłość, opisuje, jaka ta miłość jest. I kiedy z tego miejsca zaczniemy zastanawiać się nad swoim życiem, to pytanie, które każdy z nas mógłby sobie stawiać codziennie i wyzwanie, które powinno być naszym odciągłym towarzyszem życia, to jest to: czy ja dzisiaj kocham? I w jaki sposób mogę jeszcze lepiej tę miłość wyrażać? W sposób praktyczny.

Nie taki, że wiecie, miłość jest miła i jestem miły dla wszystkich. W jaki sposób ja dzisiaj mogę postępować w taki sposób, żeby być żywym obrazem miłości, zachęty, wsparcia dla innych? W taki sposób Paweł zachęcał wspólnotę w Koryncie, w której problemów, jak już widzimy, było niemało i niektóre nawet mogłyby nas trochę zaskoczyć, do tego, żeby żyli życiem miłości. I mam wrażenie, że nawet w takich listach właśnie jak ten, gdzie po prostu problem za problemem i niektóre naprawdę są spółki, która dla nas może być taka, że się lekko wzdrygniemy i pomyślimy sobie: no nie, serio? Takie rzeczy się działy w pierwszym kościele?

To nawet pisząc o tak trudnych rzeczach, Paweł ciągle wraca do tego samego. Miłość, która w naszym życiu jest dowodem tego, że faktycznie jesteśmy uczniami Jezusa. Miłość, która ma swoje praktyczne zastosowanie, a nie jest tylko czymś, o czym gadamy. Miłość, którą można w naszym życiu zobaczyć, a nie tylko o niej usłyszeć. I niech ta miłość będzie również dla nas wyzwaniem do tego, żeby takim życiem żyć.

A jeżeli dzisiaj jeszcze nie doświadczam takiego życia, to może to jest właściwy moment do tego, żeby szczerze stanąć przed Bogiem i spytać: Boże, w jaki sposób ja mogę zacząć okazywać miłość na co dzień? Nie tam gdzieś raz na jakiś czas, żeby dla kogoś miły i uprzejmy. Nie. W jaki sposób mogę faktycznie być zachętą i wsparciem dla innych po to, żeby oni przez to, w jaki sposób ja wyrażam im miłość, mogli doświadczyć choć trochę Ciebie i, daj Boże, mogli również zacząć zastanawiać się nad swoją wiarą i nad tym, czy może... Może rzeczywiście nie powinni poważniej podejść do swojej wiary i zastanowić się nad tym, czy faktycznie w ramach swojej praktyki pobożności jestem uczniem Jezusa, czy tylko jestem osobą, która mówi, że wierzy, a tak naprawdę tej wiary w żaden sposób w moim życiu nie widać, bo wyrazem tej wiary będzie miłość.

Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, niezmiennie możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać bezpośrednio na adres e-mail: mapa@bibliawrok.pl. Na każdego maila, jak do teraz, odpisałem, więc zachęcam również do tego. Niekoniecznie dzieje się to od razu po dwóch godzinach od waszej wiadomości, ale staram się na wszystkie maile konsekwentnie odpisywać, odpowiadać na wasze pytania, więc śmiało możecie do mnie napisać i słyszymy się w kolejnym odcinku.