Jak sprawdzić, czy jesteś uczniem Jezusa

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 358 i czytamy pierwszy list Jana, rozdziały od pierwszego do piątego. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Zbliżając się do końca lektury całej Biblii, mamy przed sobą poza kilkoma w zasadzie wersetami księgi, która jest planowo na jutro, sam materiał, który został napisany przez Jana. I teraz, jeśli chodzi o sam pierwszy list Jana, to tutaj jeszcze do końca autor nam się nie określa, poza tym, że określa się jako starszy.

Niemniej jednak, jeśli chodzi o samą stylówkę pierwszego, drugiego, trzeciego Jana i też innych pism Jana, wygląda na to, że zarówno te trzy listy, jak również Księga Objawienia, jak również Ewangelia według świętego Jana są dziełami tego samego autora. I oczywiście, tak jak to już wcześniej rozmawialiśmy, często gęsto są dyskusje na temat autorstwa, tego kto co tam napisał i tego, czy to faktycznie był ten Jan, czy może jakiś inny Jan. Jakkolwiek z naszej strony, nie wiem, czy będzie miało to aż tak ogromne znaczenie, żebyśmy wnikali w szczegóły odnośnie tego, czy to był ten Jan, czy jakiś inny. To, co z całą pewnością jest istotne, to jest to, co napisał. I jeśli chodzi o pierwszy list Jana, jest on absolutnie mistrzowski.

Jest on niebywale głęboki i jednocześnie bardzo mocno poetycki. I przez to, że jest poetycki, czytanie jego może dla nas być trochę problematyczne, bo nie ma tutaj takiej bardzo jasno poukładanej struktury. Znaczy jakąś strukturę można wyciągnąć, ale jest to trochę tak, że Jan co chwilę wraca i powtarza kilka wątków, dopowiada coś do nich i tak naprawdę kręci się wokół kilku tematów w taki może trochę nieuporządkowany sposób, może w taki sposób troszkę, jakbyśmy to mogli odnieść sobie do na przykład słów jakichś tam piosenek, które właśnie pewne wątki powtarzają co jakiś czas. Tak mniej więcej czyta się pierwszy list Jana. Nie zmienia to jednak tego, że jest stosunkowo łatwo zidentyfikować to, co jest takim głównym przesłaniem pierwszego listu Jana.

W zasadzie jest to odpowiedź na pytanie: skąd mam wiedzieć, że faktycznie jestem uczniem Jezusa? I żeby odpowiedzieć na to pytanie... Jan będzie się kręcił wokół tematu światła, to jest pierwsza część jego listu, i wokół tematu miłości. Tak naprawdę miłość, jeśli chodzi o to, w jaki sposób Jan ją przedstawia, jest chyba najbardziej obszernie omówioną w Nowym Testamencie właśnie w tym konkretnym miejscu. I w związku z tym, że, tak jak wspomniałem, trochę ciężko byłoby nam znaleźć taką prostą strukturę tego listu, skupimy się po prostu na takich trzech kluczowych elementach, które, tak jak wcześniej powiedziałem, są w stanie odpowiedzieć nam na pytanie, skąd mam wiedzieć, że faktycznie jestem uczniem Jezusa.

I takie trzy rzeczy, które się pojawiają ciągle w tym liście, bardzo gęsto, to są wątki związane z posłuszeństwem Chrystusowi, zwycięstwem nad grzechem, miłością do innych wierzących. I teraz, jeśli chodzi o samą kwestię posłuszeństwa Chrystusowi, pojawia się ono w zasadzie w całym tym liście, poza rozdziałem czwartym, więc jest tego tematu naprawdę gęsto. I oczywiście temat posłuszeństwa nie jest jakoś szczególnie czymś, co jest dla nas takim słowem, które wzbudza jakieś bardzo pozytywne emocje, bo często mamy poczucie, że posłuszeństwo jest związane z tym, że ktoś nas zmusza do robienia czegoś, czego nie chcemy robić. I teraz Jan pięknie odniesie się do tego właśnie tematu. Ale na samym początku chciałem przeczytać fragment z drugiego rozdziału pierwszego listu Jana, gdzie Jan mówi o tym, że go poznaliśmy, upewniamy się przez to, że przestrzegamy jego przykazań.

Jeżeli chcesz wiedzieć, że jesteś uczniem Jezusa, że faktycznie poznałeś Jezusa, to zwyczajnie będzie widoczne w twoim życiu. Jeżeli nie jest widoczne, no to może warto zrewidować naszą wiarę, nasze przekonania i zobaczyć, czy my faktycznie poznaliśmy Jezusa. Ale gdybyśmy mieli znaleźć jeszcze jeden fragment z tych wielu, które pojawiają się w tym liście, to piąty rozdział, trzeci werset jest naprawdę fenomenalny, gdzie Jan pisze: W tym bowiem przejawia się miłość do Boga, że się przestrzega Jego przykazań. Okej, dobra, wiem, że do tego miejsca nie ma jeszcze nic nowego, ale dalej Jan pisze: Jego przykazania natomiast nie są uciążliwe. Będąc uczniem Jezusa, to, że robimy to, co Bóg chce, żebyśmy robili, nie powinno dla nas być w żaden sposób ciężarem.

Jeżeli życie zgodnie z nauką Jezusa jest dla nas ciężarem, jest dla nas jakąś trudnością, takim zmaganiem: dlaczego akurat muszę to robić? To zwyczajnie moglibyśmy wrócić do tematu poznania Jezusa i sprawdzić, czy my faktycznie wzrastamy w tym poznaniu, bo wygląda na to, na podstawie tego, co Jan pisze, że życie zgodnie z Bożymi prawdami nie powinno być dla nas żadnym ciężarem. Drugi temat, który pojawia się dosyć gęsto, związany z tym, skąd mamy wiedzieć, że faktycznie jestem uczniem Jezusa, to jest kwestia zwycięstwa nad grzechem. I w zasadzie ten wątek pojawia się w każdym rozdziale, chociażby jeden raz. Ale szczególnie chciałbym zwrócić uwagę na rozdział drugi, w którym pojawia się lista kilku kwestii związanych z wzrastaniem w wierze i kilku takich wartości, którymi powinniśmy się kierować i które powinniśmy odkrywać w naszym życiu.

I Jan pisze tutaj tak: Piszę do was, dzieci, gdyż ze względu na Jego imię dostąpiliście przebaczenia grzechów. Piszę do was, ojcowie, gdyż poznaliście Tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzi, gdyż zwyciężyliście złego. Napisałem do was, dzieci, gdyż poznaliście Ojca. Napisałem do was, ojcowie, gdyż poznaliście Tego, który jest od początku.

Napisałem do was, młodzi, gdyż jesteście mocni i trwa w was Słowo Boże, i zwyciężyliście złego. To zwycięstwo nad złym jest wspomniane tutaj dwa razy. Jest to temat, który jest bardzo ważny z perspektywy właśnie weryfikacji tego, czy my faktycznie wzrastamy w wierze i czy ta wiara w nas jest wciąż żywa i autentyczna. I kolejny temat, który pojawia się od drugiego do czwartego rozdziału, gdzie w trzecim rozdziale naprawdę bardzo gęsto, to jest kwestia związana z miłością do innych uczniów Jezusa. I o tym rozmawialiśmy już w tym podcaście naprawdę wielokrotnie.

Tematu w zasadzie nie trzeba by było, wydaje mi się, wałkować, jeżeli jesteśmy osobami, które w miarę na bieżąco starają się słuchać tego, co w ramach tego podcastu omawiamy. Kilka fragmentów, które na temat miłości w praktycznym wymiarze pojawiają się właśnie w trzecim rozdziale, gdzie ten temat, tak jak wspomniałem, jest omówiony dosyć gęsto, to chociażby werset czternasty, gdzie Jan pisze: My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, ponieważ kochamy braci. Ten, kto nie kocha, trwa w śmierci. To, że kochamy innych wierzących, to, że jesteśmy gotowi do poświęceń na ich Korzyść jest dowodem na to, że faktycznie przeszliśmy ze śmierci do życia. I dalej, kontynuując ten tekst, Jan pisze: Każdy, kto nienawidzi swojego brata, jest zabójcą, a wiecie, że żaden zabójca nie nosi w sobie życia wiecznego.

Miłość rozpoznaliśmy po tym, że On oddał za nas swoje życie. My też powinniśmy oddawać życie za braci. Jeśli ktoś posiada dobra tego świata, a widzi swego brata w potrzebie i zamyka przed nim swoje serce, to jak można powiedzieć, że jest w nim miłość Boga? Dzieci, kochajmy nie słowem i językiem, niech czyn potwierdza, że mówimy prawdę. I dalej, zamykając ten rozdział, Jan pięknie podsumowuje kwestię tego, czym jest istota przykazania Jezusa.

Jego przykazanie natomiast głosi, że mamy uwierzyć w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa, i darzyć się wzajemną miłością, zgodnie z danym nam przez Niego przykazaniem. Ci, którzy przestrzegają Jego przykazań, trwają w Nim, a On w nich. To natomiast, że On trwa w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał. Przechodząc przez cały ten list, moglibyśmy trochę mieć takie wrażenie, że mamy tutaj listę różnych rzeczy, które powinniśmy robić, które, znowu, tak jak rozmawialiśmy o tym chwilę wcześniej, mogą być dla nas nieco uciążliwe, ale nie powinny być, bo jeżeli one wynikają z autentycznej wiary, to będą one dla nas lekkie. I właśnie to jest istotą tego, co jest kluczem do zrozumienia listu Jana, na co też zresztą bardzo wyraźnie Jan zwraca uwagę.

Nie chodzi o to, co robisz, ale kogo znasz, i to poznanie powinno prowadzić nas do konkretnego działania. Nie chodzi o to, żeby robić rzeczy dla robienia rzeczy, bo to rzeczywiście będzie ciężkie, to będzie przytłaczające, będzie to dla nas ekstremalnie trudne, będziemy się zastanawiać, dlaczego to musi być takie ciężkie i chrześcijaństwo to są przepisy i tak dalej. Nie. Jan bardzo wyraźnie wskazuje na to, że początkiem naszej drogi wiary jest poznanie osoby i poznanie Jezusa prowadzi nas do tego, że chcemy żyć w sposób, który będzie Jemu się podobał i wyposażeni mocą Jego Ducha mamy wszystko, co jest nam potrzebne do tego, żeby przestrzegać Jego nauk, żyć zgodnie z naukami Jezusa i w tym wszystkim nie mieć poczucia, że jest to jakiś ciężar nie do... do uniesienia. Na koniec chciałbym jeszcze odnieść się do dwóch kolejnych pism Jana, drugiego i trzeciego jego listu, które są bardzo króciutkie, przeczytamy je sobie jutro, ale już dzisiaj odniosę się do tego, w jaki sposób one też zapinają się z treścią tego listu, który czytamy dzisiaj.

W jednym i drugim przypadku, jeśli chodzi o drugi i trzeci list Jana, są to takie listy, które w zasadzie są takimi krótkimi notatkami do osób, które Jan planuje odwiedzić, gdzie w zasadzie zwraca uwagę na to, że, słuchaj, wiem, że niedługo się spotkamy, ale zanim to nastąpi, chciałbym przekazać ci pewną konkretną wiadomość. I w drugim liście Jana ta wiadomość jest związana z tym, że pośród uczniów będą pojawiać się osoby, które będą zwodzicielami, które zwyczajnie są osobami, których w żaden sposób nie powinniśmy wspierać, bo są to osoby, które odrzucają to, że Jezus jest Panem i uczą rzeczy, które zwyczajnie w żaden sposób nie stoją w prawdzie Bożego Słowa. W tym liście, podobnie też jak w poprzednim, Jan zwraca uwagę na istotę miłości, gdzie w wersetach piątym i szóstym pisze: A teraz proszę cię, pani, nie jako podający ci nowe przykazanie, lecz jako przypominający ci to, które mieliśmy od początku: kochajmy się nawzajem. Miłość wyraża się w postępowaniu według Jego przykazań. Ona też, o czym słyszeliście od początku, sama jest treścią przykazania, według którego mamy żyć.

Istotą naszego życia jest miłość. Jeśli zaś chodzi o trzeci list, to znów Jan odniesie się do osób, które pojawią się we wspólnocie i są to osoby, które zdecydowanie są wartościowymi wysłannikami Jezusa, tymi, którzy realizują Jego misję, tymi, którzy są zaangażowani w to, żeby dzielić się Jego przesłaniem. I tutaj z kolei Jan zachęca do tego, żeby takie osoby właśnie przyjmować, wspierać. Dlaczego? No między innymi dlatego, że dzięki temu sami stajemy się ich współpracownikami i przyczyniamy się do tego, żeby misja Jezusa była dalej realizowana.

Widzimy tutaj, że nasze zaangażowanie w to, żeby dzielić się wiarą, żeby dzielić się Jezusem, może być bezpośrednie, jak również pośrednie, tak jak to jest opisane właśnie w tym przypadku, gdzie w ósmym wersecie Jan pisze: My zatem powinniśmy takich ludzi podejmować i... I w ten sposób stawać się współpracownikami na rzecz prawdy. Pisma Jana dla każdego z nas mogą być niesamowicie wartościową lekturą, która jest w stanie pokazać nam, czym jest istota miłości w naszym chrześcijańskim życiu, w naszej drodze wiary. I jak to miłość jest w zasadzie źródłem naszego życia i tym, wokół czego nasze życie powinno się kręcić, czym nasze życie powinno być przejęte. I nie tylko miłość, o której mówimy, ale przede wszystkim miłość, którą pokazujemy w swoim działaniu, co jednocześnie jest w stanie nam samym pokazać, że faktycznie jesteśmy Jego uczniami.

Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym odcinku.