Źródło prawdziwego życia

Cześć, z tej strony Jacek słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 296 i czytamy Ewangelię Jana, rozdziały pierwszy i drugi. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. Rozumiem zaskoczenie być może niektórych z nas, dlaczego akurat dzisiaj zaczynamy czytać Ewangelię Jana, a nie Ewangelię Łukasza. I teraz wyjaśnienie jest dosyć proste, jeżeli jeszcze gdzieś tam nam to może umknęło, ten plan czytania, który realizujemy, żeby przeczytać Biblię od początku do końca, oryginalnie jest planem, który znalazłem swego czasu w aplikacji YouVersion.

I w tym konkretnym planie też w sumie byłem trochę zaskoczony, że nagle Ewangelia Jana pojawiła się od razu po Marku, a później jest Łukasz i za Łukaszem od razu lecą Dzieje Apostolskie. I teraz wydaje mi się, że wiem, o co tutaj chodzi, o co chodziło autorom tego planu, dlaczego akurat w taki sposób to ułożyli. Mianowicie Łukasz napisał dwie księgi, które są w kanonie Nowego Testamentu. W związku z tym wygląda mi na to, że pomysł był taki: OK, przeczytajmy sobie pisma Łukasza od początku do końca, czytając Ewangelię i od razu później przechodząc gładziutko do Dziejów Apostolskich, co w sumie jest całkiem sensowne. To jednak, jak kanon jest ułożony tak tradycyjnie, za Markiem mielibyśmy normalnie Łukasza, który jest trzecią tak zwaną Ewangelią synoptyczną.

Ewangelie synoptyczne to są te trzy Ewangelie, które bardzo dużo ze sobą łączy. Łączą się tam, mamy tam podobne historie, mamy oczywiście trochę inną perspektywę, bo znowu mieliśmy różne grupy docelowe, do których adresowane były konkretne dokumenty i Jan na tle tego wszystkiego wybija się niesamowicie. Jan jest w ogóle poza tym, w jaki sposób poprzednie trzy pisma prezentowały życie Jezusa. I teraz z Janem trochę jest tak, że kiedy go czytamy, to moglibyśmy nawet wpaść na taki pomysł, że: ale ten gość w ogóle tam był, czy on w ogóle opisuje coś całkiem innego, czy on pisze o jakimś innym Jezusie, bo OK, dobra, jakieś tam wydarzenia będą się pojawiały, które będą miały odniesienia też w innych relacjach życia Jezusa, które mamy w tym, co nazywamy dzisiaj Nowym Testamentem. Niemniej jednak Jan w ogóle prezentuje taką trochę inną perspektywę i wydaje mi się, że powodem, dla którego Jan akurat...

W tak inny sposób podchodzi do tego tematu jest to, że pierwsza ważna rzecz: Ewangelia Jana była najprawdopodobniej napisana najpóźniej, więc były już trzy dokumenty, które, ja, okej, zgadywałbym, że znał, tak? Raczej jest duże prawdopodobieństwo, że znał tam te trzy dokumenty. Niemniej jednak jego życie, które też, jeśli chodzi o apostołów, było stosunkowo długie, bo też tradycyjnie przyjmuje się, że Jan był najstarszym apostołem, że też on był jedynym, który nie zginął śmiercią męczeńską. To jakby opieramy się tutaj na pozabiblijnych źródłach, no ale tak tradycyjnie się przyjmuje. Jan też miał naprawdę niesamowite doświadczenie Jezusa, bo gdybyśmy sobie spróbowali chronologicznie poukładać, kiedy Jan co pisał, a Jan też, co jest ważne, jest drugi po Pawle, jeśli chodzi o objętość materiału jego autorstwa, który znalazł się w Nowym Testamencie, więc jeśli chodzi o pisma nowotestamentowe, autorem, który zdecydowanie napisał najwięcej, jest Paweł i jego pisma są uwzględnione właśnie w kanonie.

On napisał dużo więcej niż to, co jest w naszym Nowym Testamencie, ale te akurat rzeczy są uznane za natchnione. No i później mamy Jana, który właśnie jest autorem tego, co my nazywamy Ewangelią Jana, mamy trzy listy Jana i mamy jeszcze Objawienie Jana, Objawienie, które często jest nazywane również Apokalipsą, o czym też wcześniej już wspominałem. Ja osobiście tego słowa apokalipsa nie lubię, ono ma takie skojarzenia, wiecie, koniec świata i te sprawy, ale kiedy spojrzymy na słowo objawienie, to bardziej powinno nam to coś wyjaśnić niż zaciemnić, a jednak to spojrzenie na apokalipsę to jest takie, że wiecie, tajemnicze, nikt nic nie rozumie, o co tam chodzi. Wydaje mi się, że tam jest jednak sporo rzeczy, które zrozumiałe dla nas będą w jakiś sposób, oczywiście symboliki jest tam ogromnie dużo, ale tak czy siak Jan napisał to, co jest ostatnią księgą Nowego Testamentu, mając naprawdę takie, wiecie, mistyczne doświadczenie. W taki sposób jest to zrelacjonowane też przez samego Jana, kiedy we wstępie, o tym będziemy oczywiście rozmawiać.

Niemniej jednak, gdybyśmy tak sobie poukładali daty, to jest duża szansa, że Ewangelia Jana została napisana po tym, jak Jan spisał Księgę Objawienia. I teraz... Wyobraźcie sobie gościa, który znał Jezusa, chodził z Jezusem. Co więcej, mówi się, że Jan był ulubionym uczniem Jezusa. Zresztą nawet w Ewangelii Jana będzie napisane, że właśnie nawet nie będzie napisane tak, że wiecie, autorem jest Jan, tylko będzie napisane, że autorem jest uczeń, którego Jezus kochał.

Bo zdecydowanie między Jezusem a Janem była naprawdę taka wyjątkowa relacja. Może dlatego, że był najmłodszy, może dlatego, że był miłym gościem i wiecie, to tak czasami jest, że są osoby, z którymi mamy lepszy klimat niż z innymi. Tutaj był młody, który prawdopodobnie jak gąbka chłonął wszystko, czego uczył ich Jezus. To, w jaki sposób Jezus żył, funkcjonował, oni z nim byli na każdym kroku, więc ta relacja zdecydowanie była trochę inna niż z innymi uczniami, co też będziemy widzieć właśnie chociażby w relacji Jana. Więc on znał Jezusa w taki sposób fizyczny.

Jezus był tutaj na ziemi, Jan był jego uczniem i miał okazję naprawdę być blisko Jezusa, zobaczyć rzeczy też, których inni nie widzieli, jak chociażby historia na górze Przemienienia, o której rozmawialiśmy stosunkowo niedawno. Między innymi Jan był jednym z trzech uczniów, których Jezus tam zabrał. No ale jednak Jan później jeszcze długo, długo żył. Tradycyjnie uważa się, że pod koniec swojego życia mieszkał w Efezie, no i przez ten cały czas on doświadczał Jezusa, żył z Jezusem, realizował tą swoją drogę wiary, do której został powołany, no i też miał bardzo wyjątkowe objawienie. I dlatego kiedy będziemy czytać Ewangelię Jana, to ją się czyta naprawdę inaczej.

Ona ma takie poczucie takiej, wiecie, jakiejś wyjątkowej głębi, między innymi właśnie może dlatego, że Jan naprawdę doświadczył Jezusa w tak wyjątkowy sposób, że ciężko było, wiecie, ubrać w słowa to, czego on doświadczył. I między innymi stąd ten wstęp Jana też jest taki, wiecie, poetycki, wyjątkowy, gdzie czytamy na samym początku Ewangelii Jana, na początku było Słowo, Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga, wszystko dzięki Niemu się stało i z tego, co istnieje, nic się nie stało bez Niego. W Nim było życie, a życie było światłem ludzi, światło zaś świeci w ciemności i ciemność go nie ogarnęła. Pojawił się człowiek...

Posłany przez Boga, miał na imię Jan. Przyszedł jako świadek, by zaświadczyć o świetle, by dzięki niemu wszyscy uwierzyli. Nie, on był światłem, miał jedynie o nim zaświadczyć. Na świat bowiem nadciągało prawdziwe światło, które oświeca każdego człowieka. Przebywał na świecie i dzięki niemu świat powstał, ale świat go nie rozpoznał.

Przyszedł do swego, swoi go jednak nie przyjęli, lecz tym wszystkim, którzy go przyjęli, dał przywilej stania się dziećmi Boga. Tym, którzy wierzą w Jego imię, którzy narodzili się nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga. Słowo zatem stało się ciałem, pełne łaski i prawdy zamieszkało wśród nas i zobaczyliśmy Jego chwałę, chwałę jako jedynego zrodzonego, który pochodzi od Ojca. Jan świadczy o nim donośnie, wołając: To o nim powiedziałem, ten, który idzie za mną, pojawił się przede mną, on był wcześniej niż ja. Z jego pełni my wszyscy wzięliśmy łaskę w miejsce łaski.

O ile bowiem prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda nastały dzięki Jezusowi Chrystusowi. Boga nikt nigdy nie widział, objawił Go On, jedyny zrodzony Bóg, który jest w łonie Ojca. Żeby posiedzieć nad tym tekstem, to byśmy potrzebowali naprawdę grubą chwilę, bo jest tutaj masa rzeczy, do których można by się było odnosić. Jedna, na którą chciałbym zwrócić uwagę, to jest to, jak Jan opisuje nam Jezusa jako osobę, tak pozwolę sobie powiedzieć, nie z tego świata, jako wcielonego Boga, już tutaj, który przyszedł na świat po to, żeby objawić nam Ojca. I samo to objawienie Ojca też jest niesamowicie ważne, jeśli chodzi o Ewangelię Jana, bo to u Jana właśnie Jezus zwraca się do Ojca, Boga tytułuje jako Ojca około stu razy, więc jedna rzecz, która bardzo tutaj się będzie wybijała, to jest to, że Jezus totalnie jest nie z tego świata i przyszedł, żeby objawić Ojca, żeby objawić dobrego Ojca, nie, wiecie, złego, surowego, wrednego, tylko naprawdę objawić serce Ojca dla tego świata.

I robi to w swojej własnej osobie, która też, tak jak to Jan tutaj nam zwrócił uwagę, jest dosłownie też nie z tego świata. I to jest bardzo ważne. Ja wiem, że często kiedy nagrywam te odcinki, to staram się patrzeć na nie w jakiś taki, wiecie, w miarę możliwości ludzki sposób, tak wiecie, żeby to było takie... Takie, na ile się da przyziemne. Ewangelia Jana nie jest przyziemna.

Ona naprawdę nie jest przyziemna. Nie da się czytać Ewangelii Jana na zasadzie: a popatrzmy sobie tylko na taką, wiecie, naszą ludzką rzeczywistość i spróbujmy to, co tutaj czytamy, odnieść do naszej ludzkiej rzeczywistości. W sensie odnieść możemy, ale to odniesienie będzie zawsze dotykać w jakiś sposób wieczności, tego, co powinno być źródłem naszego życia. Jako lekkie uzupełnienie też właśnie tego klimatu, chciałbym przeczytać początek pierwszego listu Jana, który, sądzę, że złapie cię klimat. Brzmi następująco: Ogłaszamy wam to, co było od początku, o czym usłyszeliśmy, co zobaczyliśmy na własne oczy, czemu się przyglądaliśmy i czego dotknęły nasze ręce, a co odnosi się do Słowa życia.

Życie bowiem zostało objawione, poświadczamy to jako naoczni świadkowie i przynosimy wam wieść o tym życiu wiecznym. Było ono u Ojca, lecz zostało nam objawione. To zatem, co zobaczyliśmy i o czym usłyszeliśmy, przekazujemy wam, abyście mogli wraz z nami tworzyć jedną wspólnotę. A ta wspólnota oznacza więź z Ojcem i z Jego Synem, Jezusem Chrystusem. Piszemy wam o tym, aby nasza radość mogła stać się pełna.

Jan opisuje bardzo wyraźnie Jezusa jako tego, który daje życie, jako tego, który daje życie wieczne. I co ważne, nie życie wieczne na zasadzie: umrzesz i pójdziesz do nieba. Nie. Jan bardzo wyraźnie rysuje nam obraz Jezusa, który jest życiem wcielonym, który jest i może być źródłem naszego życia, który zacznie się już tutaj, na ziemi. Bo to nie jest tak, choć wiem, że prawdopodobnie gdybym rzucił hasło na temat życia wiecznego, to byśmy myśleli: no wiesz, kiedy umrzesz, pójdziesz do nieba.

To w ogóle nie była myśl, która jakoś szczególnie tutaj by komukolwiek przyświecała, jeśli chodzi o tą, wiecie, nowotestamentową rzeczywistość. Życie wieczne to było coś, czego oni mogli doświadczać już tutaj, na ziemi. I to jest też rzeczywistość, do której zaprasza nas Jezus, do tego, żeby doświadczyć Jego życia, Jego sposobu życia, Jego możliwości życia, Jego jako źródła życia tutaj, w tym życiu. To jest niesamowicie ważne i powinniśmy mieć gdzieś to z tyłu głowy, kiedy czytamy Ewangelię Jana. Wiem, starałem się, na ile mogłem, żeby w miarę możliwości przyziemnie mówić. mówić o różnych rzeczach.

Tutaj nie mówię, że będę latał nie wiadomo jak w obłokach, ale nie możemy tego pominąć, bo choć mogłoby nam się wydawać, że w chrześcijaństwie chodzi o to, że okej, dobra, będziesz dobrze żył, może pójdziesz do nieba, jak ci się uda, jak tamkolwiek, to tutaj widzimy jedną ważną prawdę. Życie zaczyna się tutaj. Nowe życie zaczyna się tutaj na ziemi. I w piątym rozdziale Ewangelii Jana, to będzie nieco później, przeczytamy następujące słowa samego Jezusa: Ręczę i zapewniam, kto słucha mego słowa i wierzy temu, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie czeka go sąd, ale przeszedł ze śmierci do życia. Nie przejdzie, nie przejdzie kiedy, wiecie, kiedy umrzesz, to później będziesz miał życie.

Nie. Ten, kto słucha słowa i wierzy temu, który posłał Jezusa, ma życie wieczne i nie czeka go sąd, ale przeszedł ze śmierci do życia. My już teraz tutaj na ziemi możemy przejść ze śmierci do życia. Możemy zrobić ten krok wiary, w ramach którego zaufamy Jezusowi, powierzymy Jemu swoje życie w takim, wiecie, w takim akcie wiary, w ramach którego powiemy: Boże, chcę, żebyś Ty nadał kierunek mojemu życiu. Jezu, chcę, żebyś Ty był moim Panem.

I to jest początek naszej drogi wieczności, tego, że możemy doświadczać życia z innego świata, trochę tak jak Jan to tutaj opisuje, w tym życiu tutaj na ziemi. Taki obraz Jezusa będzie nam rysował Jan przez całą swoją Ewangelię. Ale to też jest obraz Jezusa, którego doświadczali Jego pierwsi uczniowie, Jezusa, który wciąż był żywy. My niestety mamy często tak, że, wiecie, niby byśmy powiedzieli: Dobra, Jezus żyje, tak? No ale czy Jego życie widać w moim życiu?

Bo jeżeli żyje, to w jaki sposób się objawia? A objawia się najbardziej przez to, jak żyją Jego uczniowie. I Jego uczniowie powinni żyć życiem, które wypływa z innego miejsca niż ten świat, nasze ludzkie możliwości. O tym będziemy czytać w Ewangelii Jana, to będziemy u Jana odkrywać. I mam nadzieję, że dla każdego z nas będzie to naprawdę wyjątkowe, ale tym bardziej, że właśnie Ewangelia Jana też jest dla osób, które dopiero odkrywają drogę wiary, pierwszą Ewangelią, którą się poleca.

Zresztą jest tak: jak masz od czegoś zacząć czytać Biblię, to zacznij czytać od Ewangelii Jana. Więc będziemy czytać teraz Ewangelię Jana, mając też to na uwadze, że z jakiegoś powodu ludzie mówią, że to jest świetna Ewangelia, od której można by było zacząć, mając... Mając cztery do wyboru, poleca się bardzo często właśnie Jana. Dlaczego? O tym też Jan nam napisze.

Co prawda pod koniec, ale pod koniec on bardzo wyraźnie wyjaśni nam, dlaczego napisał ten dokument, który my dzisiaj znamy jako Ewangelię Jana, gdzie w rozdziale 20, wersety 30 i 31 jest napisany tak naprawdę cel, dosyć późno, ale jest napisany cel, dla którego Jan napisał swoją relację życia Jezusa. Jest napisane tak: Wiele też innych znaków dokonał Jezus wobec swoich uczniów, nie zostały one opisane w tej księdze. Te natomiast zostały opisane po to, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga, i abyście wierząc, mieli życie w Jego imieniu. Być może słuchasz tego podcastu, być może czytasz Biblię i gdzieś łapiesz ten taki klimat, że okej, dobra, Biblia się klei, mam nadzieję. I moją też, pozwolę sobie powiedzieć, modlitwą jest to, żeby Ewangelia Jana była tym miejscem, w którym my naprawdę zaczniemy doświadczać życia, zaczniemy doświadczać nowej jakości życia, życia, które Bóg przygotował dla każdego z nas już tutaj na ziemi, które będzie miało swoją kontynuację w wieczności.

Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, mieli jakieś pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie też do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym odcinku.