Decyzja należy do Ciebie

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 297 i czytamy Ewangelię Jana, rozdziały 3 i 4. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. W poprzednim odcinku zrobiliśmy sobie taki ogólny wstęp do Ewangelii Jana, którą obecnie czytamy. I jeśli chodzi o sam ten wstęp, można by było jeszcze dobrą chwilę sobie porozmawiać na temat różnych kwestii związanych właśnie z kiedy została napisana, do kogo została napisana i tak dalej.

Niemniej jednak chciałbym, żebyśmy dzisiaj jeszcze w ramach takiej kontynuacji tego wstępowego tematu spojrzeli sobie na samo to, w jaki sposób ta historia w Ewangelii Jana jest ułożona, bo nie zaskoczę nikogo tym, kto słuchał poprzednich odcinków związanych z innymi Ewangeliami, że Jan napisał to całkiem inaczej. I tutaj Jan mniej skupia się na samych wydarzeniach, bardziej skupia się na znaczeniu tych wydarzeń. I kolejna rzecz jest taka, że jeśli chodzi o samego Jana, próżno tutaj szukać chronologii. Znaczy jakąś pewnie można by było znaleźć, ale nie było to szczególnie najważniejsze dla Jana, żeby te wydarzenia opisać chronologicznie, dokładnie tak po kolei, w jaki sposób to było opisywane czy to u Mateusza, czy u Marka. I w zasadzie cały ten dokument, który my nazywamy Ewangelią Jana, jest podzielony na takie dwie części, z których pierwsza jest dłuższa, bo to jest gdzieś tam około pierwszych 12 rozdziałów, później od rozdziału 13 do samego końca będziemy mieli taką drugą część, gdzie w ramach pierwszej części mamy obraz publicznej służby Jezusa, gdzie dotyka on życia wielu ludzi.

I miejsce tych wszystkich wydarzeń to ogólnie rzecz biorąc będzie Galilea i Judea. To będzie też część, gdzie będziemy mieli pokazane różne znaki, historie, uzdrowienia i tak dalej. Niemniej jednak później będziemy mieli część, która w zasadzie skupi się na kilku dniach w zasadzie z życia Jezusa, gdzie będzie on uczył swoich uczniów. To już nie będzie, wiecie, takie publiczne: Hej, teraz wszystkim mówię kazanie, tylko to będzie, słuchajcie chłopaki, ta garstka, która tam ze mną jest, chodźcie, powiem wam kilka bardzo ważnych rzeczy. I tam już będziemy mieli dużo takiego właśnie nauczania, które znowu...

Aha, może by lecieć pewnie słowo po słowie i rozważać sobie to, co Jezus chciał przekazać swoim uczniom w tych ostatnich dniach. Swoją drogą mam wrażenie, że jeżeli jest jakiś materiał z Nowego Testamentu, który dosyć chętnie cytowałem, czy do którego odnosiłem się przy okazji Starego Testamentu, to wydaje mi się, że tej Ewangelii Jana tam całkiem sporo było. Bo do Mateusza łatwo się odnieść, jeśli chodzi o na przykład kwestie takie, okej, łącznik między Starym a Nowym Testamentem. Ale jeśli chodzi o takie nowotestamentowe spojrzenia na różne tematy, które gdzieś tam w Starym się pojawiały, to Jan jest tutaj świetną opcją dla nas. Więc tyle jeśli chodzi o samą kwestię Jana.

Znowu czytanie Ewangelii Jana i wybieranie jakiegoś jednego tematu, który mielibyśmy omówić w ramach jednego dnia, no jest dla mnie niezwykle karkołomne, bo tutaj w zasadzie znowu co rozdział to kilka rozmów, wydarzeń, tematów, no i z tego trzeba coś wybrać. Trochę łatwiej mi było w przypadku Mateusza czy tam Marka, no później jeszcze będziemy, wrócimy sobie do Łukasza, no bo tam jednak mam poczucie tego, że nawet jeżeli do czegoś się nie odniosę u jednego, to pewnie będziemy mogli sobie wrócić do niego przy okazji kolejnego. No u Jana wcale niekoniecznie tak będzie. Niemniej jednak dzisiaj chciałbym, żebyśmy zwrócili uwagę na początek trzeciego rozdziału Ewangelii Jana, gdzie mamy między innymi najbardziej znany werset w całej Biblii. Werset, który najprawdopodobniej znacie, nawet jeżeli nie macie jakiegoś tam szczególnego religijnego doświadczenia.

Jest to szesnasty werset właśnie w trzecim rozdziale, gdzie jest napisane, że Bóg tak bardzo ukochał świat, że dał swojego jedynego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. I dalej czytamy kolejną ważną rzecz, która szkoda, że czasami u nas tym wersetem nie jest od razu czytana, bo jest napisane, że Bóg nie posłał swego Syna na świat, aby wydał on na świat wyrok, lecz aby świat został przez Niego zbawiony, tudzież bardziej naszymi słowami uratowany. Ten, kto wierzy w Niego, nie stanie przed sądem, lecz na tym, kto nie wierzy, już ciąży wyrok, ponieważ odmówił wiary w imię jedynego Syna Bożego. Oto, na czym polega sąd. Światło przyszło na świat, lecz ludzie wybrali ciemność, gdyż ich postępki były złe.

Ten bowiem, kto postępuje nieuczciwie, nie lubi światła i z obawy przed wykryciem nawet nie zbliża się do niego. Kto jednak postępuje zgodnie z prawdą, nie boi się światła. Chce on, aby stało się jasne, że to, co czyni, wypływa z szacunku do Boga. O ile inaczej czyta się taki fragment jak właśnie chociażby Jana 3,16, kiedy mamy trochę więcej kontekstu, kiedy mamy trochę więcej tego, co tam dalej Jezus mówi. Ale kontekst jest jeszcze szerszy, bo ta konkretna wypowiedź Jezusa, ona pojawia się w bardzo konkretnej rozmowie.

I jedna rzecz, na którą chciałem zwrócić uwagę, z której wrócimy sobie do początku tego rozdziału, jest taka: światło przyszło na świat, lecz ludzie wybrali ciemność. Czy nie jest tak dzisiaj? Czy nie jest tak dzisiaj, że często zastanawiamy się, co z tym światem jest nie tak, a odpowiedź generalnie jest dosyć prosta: źle wybieramy. Źle wybieramy jako ludzie. Może ty, czy ja, czy osoby, które podjęły decyzję, żeby iść za Jezusem, okej, może wybieramy trochę lepiej, tak.

Nie zmienia to jednak tego, że ludzkość ogólnie wcale niekoniecznie chce, żeby objawić to, jaka jest, żeby objawić, skąd biorą się motywacje w naszym życiu i skąd ostatecznie bierze się tyle zła. Bo zwyczajnie jest to związane w dużej mierze właśnie z tym, że podejmujemy złe wybory i że nie chcemy zbliżyć się do Boga, nie chcemy przyznać się do tego, że jest Bóg, który ma pomysł na nasze życie, któremu powinniśmy się podporządkować. I jeżeli to zrobimy, to ten świat będzie zwyczajnie wyglądał inaczej. I rozumiem, że na przestrzeni wieków różne formy religijności, zdecydowanie mówię też o, nawet może przede wszystkim o chrześcijańskiej, bardzo nam zaburzyły obraz tego, kim jest Bóg. Dlatego między innymi zależy mi na tym, żebyśmy czytali Biblię i żebyśmy Boga odkrywali w Biblii, a nie w historii tego, jak ludzie wypaczyli obraz Boga przez swoje zachowanie, które wynikało z ich złych wyborów.

Ale właśnie jedna rzecz tutaj jest taka: ostatecznie to, jak będzie wyglądało nasze życie, sprowadza się do naszych wyborów. Wiara w naszym przypadku jest wyborem. My decydujemy, czy będziemy wierzyć i ufać, bo wiara też bezpośrednio jest związana z ufnością, czy też nie. I jeszcze raz, czytając ten najbardziej znany fragment Biblii: Bóg tak ukochał świat, że dał swojego jedynego Syna. aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. I znowu, wiem, że kiedykolwiek słyszymy słowo wiara, może być ono dla nas problematyczne, no bo mamy, wiecie, w głowie taki obraz: no wierzę, no okej, jakby zgadzam się z tym, tak?

Wiarę często postrzegamy jako z czymś się zgadzam. Niemniej jednak słowo, które pojawia się jako wiara w Nowym Testamencie, to nie jest intelektualna zgoda na jakąś prawdę, tylko to jest ufność konkretnej osobie. I kiedy my ufamy Synowi, którego sam Bóg posłał i oddał za nas, możemy zacząć już tu na ziemi doświadczać życia wiecznego. Ważne jest to w tym fragmencie, że nie jest tu napisane, że ktokolwiek w Niego wierzy, nie zginie, ale pójdzie do nieba. Bardzo często, niestety, tak właśnie wygląda ta Ewangelia, która jest jakby pół Ewangelią, nie całą Ewangelią, z całą pewnością, i nawet nie zahacza o takie, wydaje mi się, najważniejsze rzeczy związane z życiem tu i teraz, gdzie mamy taki obraz: no gdzieś kiedyś pójdę do nieba, tak?

Będę sobie jakoś żył i może jakoś gdzieś tam się dostanę. W ogóle nie o to chodzi. O tym rozmawialiśmy też w poprzednim odcinku. Chodzi o życie, które zacznie się już tutaj. I jedną z ogromnych słabości właśnie chrześcijaństwa, wydaje mi się, jest to, że na przestrzeni wieków gdzieś to zostało zgubione, że przede wszystkim chodzi o nasze życie tu i teraz, to, w jaki sposób my będziemy odzwierciedlać to Boże życie w tym świecie, w którym teraz funkcjonujemy, po to, żeby inni mogli odkryć Boga przez nasze życie, a nie tylko przez to, co mówimy.

Dlatego Bóg dał swojego Syna. I to samo w sobie jest czymś, co... Ja wiem, że ten werset jest tak znany, że my aż nie bardzo wiemy, co tutaj można by było ciekawego znaleźć, tak? Bo przecież znamy go, tak? Znamy na pamięć, znamy piosenki, które gdzieś tam w oparciu o ten werset są śpiewane.

Niemniej jednak ważna rzecz tutaj też jest taka, że Bóg swoją miłość wyraził w tym, że dał swojego Syna. Nie wiem, co to byśmy, czy ja, bylibyśmy w stanie być gotowi dać za kogokolwiek, tak szczerze. Niekoniecznie wszystko, niekoniecznie to, co jest nam najcenniejsze. Bóg swoją miłość wyraził w tym, że dał, bo miłość daje. Miłość to nie jest jakieś uczucie, wiecie, motylki w brzuchu, choć okej, dobra, może to być jakiś element jakiegoś zauroczenia, czegoś, co może gdzieś tam z miłością być związane, ale przede wszystkim miłość to jest konkretne działanie.

I kiedy mówimy o tym... że Bóg kocha, Bóg kocha ciebie, Bóg kocha mnie i tak dalej. To chodzi o to, że Bóg podjął konkretne działanie, w którym On tę miłość objawił. Bóg coś zrobił, żebyśmy mogli tę miłość zobaczyć, żebyśmy mogli się co do niej przekonać, ale również żebyśmy mogli jej doświadczyć i doświadczamy jej w formie nowego życia. I wracając do początku trzeciego rozdziału Ewangelii Jana, kontekst tej całej historii, o której dzisiaj sobie rozmawiamy, jest taki: był wśród faryzeuszów człowiek o imieniu Nikodem, radny żydowski. Przyszedł on do Jezusa w nocy i powiedział: Mistrzu, wiem, że przychodzisz od Boga jako nauczyciel.

Nikt bowiem nie mógłby czynić takich znaków jak Ty, gdyby nie było z nim Boga. Jezus odpowiedział: Ręczę i zapewniam, ktoś się nie narodzi na nowo, nie może zobaczyć Królestwa Bożego. Nikodem na to: Jak może urodzić się człowiek, gdy jest stary? Nie wejdzie on przecież ponownie do łona swojej matki, aby znów wydała go na świat. Jezus odpowiedział: Ręczę i zapewniam, że ktoś się nie narodzi z wody i ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego.

Co się narodziło z ciała, jest ciałem, a co się narodziło z ducha, jest duchem. Nie dziw się, że ci powiedziałem: musicie się na nowo narodzić. Wiatr wieje dokąd chce, słyszysz jego szum, ale nie wiesz, skąd nadciąga i dokąd zmierza. Tak jest z każdym, kto się narodził z ducha. Jak to możliwe? zapytał Nikodem.

Jezus odpowiedział: Nie wiesz? A przecież nie jesteś zwykłym nauczycielem Izraela. Ręczę i zapewniam, mówimy o tym, co wiemy i świadczymy o tym, co widzieliśmy, ale nie przyjmujecie naszego świadectwa. Jeśli nie wierzycie w to, co wam mówiłem o ziemskich sprawach, to jak uwierzycie, gdy wam powiem o niebieskich? Nikt z ludzi nie przebywał w niebie, o niebie może mówić tylko ten, który stamtąd przyszedł, Syn Człowieczy.

Podobnie jak Mojżesz wywyższył na pustyni węża, tak On musi zostać wywyższony, aby każdy, kto wierzy, miał w Nim życie wieczne. Bóg bowiem tak ukochał świat, że dał swego jedynego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Tutaj specjalnie jeszcze sięgnąłem właśnie po ten fragment, od którego w zasadzie zaczęliśmy, ale kontekst widzicie. Jest rozmowa gościa, który powinien być szpecem od tego, w jaki sposób doświadczyć Boga tutaj na ziemi. I Nikodem zdecydowanie wygląda na to, że był bardzo porządnym chłopem, chciał się dowiedzieć.

Fakt, że też trochę się kitrał z tym całym swoim chcę się dowiedzieć, bo przyszedł do Jezusa w nocy. Wiecie, jak wszyscy będą widzieć, tylko dobra, wszyscy pójdą spać, dobra, idę się tam podpytać. Jezus miał dla niego czas, był gotowy na to, żeby z nim porozmawiać. Ale powiedział mu coś, co dla gościa było totalnie nie do ogarnięcia, bo w zasadzie to był start Jezusa wypowiedzi: Zapewniam, ktoś się nie narodzi na nowo, nie może zobaczyć Królestwa Bożego. I Nikodem miał tutaj takie rozkminy: No ale jak to?

Co mam, wejść z powrotem do mamy i ona ma mnie urodzić? W ogóle o co chodzi? Dosyć dosłownie podszedł do tematu, z czego Jezus, no wręcz zwrócił mu uwagę: Stary, nie jesteś jakimś zwykłym nauczycielem, ty powinieneś to kumać. Co w takim razie powinien kumać Nikodem? Do czego odniósł się tutaj Jezus?

Ano to, że choć my tutaj mamy napisane o tym, że trzeba się narodzić na nowo, to określenie na nowo tak naprawdę oznacza narodzenie z góry. I często to słowo też, chociażby w Septuagincie, będzie związane bezpośrednio ze świątynią, z przybytkiem, z elementami, które są bezpośrednio związane z Bożą obecnością. To jest coś, co daje nam początek nowego życia tutaj na ziemi. Kiedy rozmawiamy sobie często o tym, że Bóg chce nam dać nowy start, że chce pozwolić nam na to, żebyśmy mogli zacząć nasze życie na nowo, to właśnie o to tutaj chodzi. Chodzi o nasze narodzenie, ale nie takie fizyczne, tylko nasze narodzenie samego Boga.

W momencie, kiedy Bóg daje nam doświadczyć swojego życia i kiedy On staje się źródłem naszego życia, kiedy doświadczamy tego początku, w ramach którego Bóg staje się źródłem naszego życia, to jest to narodzenie z góry. I ważna rzecz z tym jest też taka, że kiedy Jezus rozmawia z Nikodemem, to wydaje mi się, że warto byłoby sięgnąć tutaj do tego też, co oni w swojej tradycji wiary, w tradycji żydowskiej, mogli rozumieć jako to narodzenie z góry, bo Nikodem zdecydowanie jest tutaj gościem, który mówi: No dobra, ale o co ci chodzi? Wiecie, te jego pytania są takie, no stary, raczej o to mu nie chodzi, no ale okej. W sensie Nikodem, tak jak już wspomniałem wcześniej, bardzo dosłownie podszedł do tematu, na co Jezus mu mówi, tak jak też wspomniałem: Stary, ty tego nie wiesz? No już kto jak kto, ale ty powinieneś wiedzieć.

Co powinien wiedzieć? Ano powinien wiedzieć to, że już w tamtych czasach byli ludzie, którzy mogli stać się częścią Bożej rodziny z wyboru, bo generalnie Żydzi przyjmowali, że stajesz się częścią Bożej rodziny, stajesz się częścią... Bożego ludu. Wtedy, kiedy się rodzisz jako Żyd w żydowskiej rodzinie. I to tak naprawdę z ich perspektywy było coś, co było czymś, co zapewnia ci właściwą pozycję w relacji z Bogiem.

Sam fakt twojego pochodzenia. Niemniej jednak była opcja, w ramach której tak zwany prozelita, czyli osoba spoza świata żydowskiego, mogła stać się Żydem. Wiązało się to z tym, że porzucali oni całe swoje dziedzictwo wiary, jakiekolwiek ono tam pogańskie nie było, i decydowali się na to, żeby przyjąć Boże prawo zgodnie z którym chcieli żyć. I okej, moglibyśmy porozmawiać sobie jeszcze o całych ceremoniałach i temu, co tam się wydarzało. Niemniej jednak jedna rzecz ważna tutaj jest taka: można było stać się takim adoptowanym Żydem w momencie, kiedy podejmowało się taką decyzję.

I do tego prawdopodobnie bezpośrednio Jezus odnosi się w rozmowie z Nikodemem. To jest twoja decyzja. To jest twoja decyzja, czy staniesz się częścią Bożej rodziny. Ty możesz zdecydować o tym, czy złożysz swoją ufność w Jezusie jako w swoim Panu, jako w osobie, która przyszła po to, żeby ciebie uratować, czy też nie. Tak jak czytaliśmy wcześniej, światło przyszło na świat, lecz ludzie wybrali ciemność.

Tak wiele w naszym życiu wiary zależy od naszych wyborów. I jedna rzecz, która jest ważna, i nie chciałbym, żeby to jakkolwiek było pominięte, to, że my w ogóle możemy wybrać naszą drogę z Bogiem wiąże się z tym, że Bóg w jakiś sposób nas do siebie przyciąga, daje nam szansę tego, żeby się poznać, objawia nam się w naszym życiu i być może, nie wiem, to, że słuchasz tego podcastu jest tego elementem, że Bóg w jakiś sposób chce ciebie przyciągnąć do siebie, że przez swoje słowo mówi do nas. I oczywiście, okej, jakby rozumiem, że to, że Bóg do nas mówi, możemy rozumieć na różne sposoby i prawdopodobnie nikt z nas nie będzie tutaj słyszał, wiecie, słyszalnego Bożego głosu, ale coś tam w środku nas porusza, żeby zgłębiać tematy, żeby dowiadywać się więcej. I ostatecznie to pierwsze poznanie Boga prowadzi nas do momentu decyzji: czy zdecyduję się na tym, żeby Mu zaufać, czy też nie. To jest nasz wybór.

Czy zdecydujemy się na to, żeby pójść drogą wiary, czy będziemy zwyczajnie chcieli żyć po swojemu. Niemniej jednak Jezus bardzo wyraźnie pokazuje, że stanie się częścią Bożej rodziny, stanie się częścią Bożego Królestwa, Bożego panowania, tego, w jaki sposób Bóg chce objawiać się w naszym... W naszym życiu jest możliwe tylko wtedy, kiedy doświadczymy tego narodzenia z góry, które bezpośrednio jest też związane z naszym wyborem, do którego Bóg udziela nam łaski, żebyśmy mogli też się na to zdecydować. Nie chciałbym, żeby, wiecie, patrzeć gdzieś na to w taki sposób, że: A, ja mogę sobie jakoś zapracować, bo to zależy od tego, co ja zrobię, jak się zdecyduję. To przede wszystkim zależy od tego, jak Bóg będzie kierował naszym życiem i w jaki sposób Bóg chce, żebyśmy Go poznali.

Droga wiary każdego z nas będzie inna i ostatecznie doprowadzi nas do miejsca, w którym będziemy mieli decyzję do podjęcia. I nawet jeżeli nie podejmiemy decyzji takiej świadomej, że chcę iść za Jezusem, to podświadomie ona się nie wydarzy. To znaczy, że decydujemy, żeby żyć bez Niego. Niech ta rozmowa Jezusa z Nikodemem, o której czytaliśmy dzisiaj, będzie dla nas właśnie takim wyzwaniem i pytaniem też: czy chciałbym zdecydować się na to, żeby rzeczywiście zaufać Jezusowi, zaufać temu, że On ma pomysł na moje życie, że On chce mnie prowadzić przez moje życie w sposób, który będzie wypływał z Niego jako ze źródła mojego życia. I wtedy On też będzie mógł wyposażyć nas do tego, żebyśmy doświadczyli nowego życia, tego życia wiecznego, o którym rozmawialiśmy w poprzednim odcinku, które jest tak mocno tematem związanym właśnie z Ewangelią Jana, tego życia wiecznego, które zaczyna się już tutaj na ziemi, kiedy Bóg może w nas mieszkać, kiedy Bóg przez nas może się objawiać i kiedy my możemy Jego doświadczać w absolutnie wyjątkowy sposób już tutaj na ziemi.

Możemy doświadczać Jego bliskości, możemy słuchać Jego głosu, możemy doświadczać Jego osoby, tak jak doświadczamy naszego męża czy żony, do takiej bliskości Bóg nas powołuje. Ale wszystko zaczyna się od tego, czy my faktycznie zdecydujemy się na to, żeby za Bogiem w taki sposób pójść. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.