Skąd wzięło się zło

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 122 i czytamy Księgę Izajasza, rozdziały od 13 do 17. I w tych rozdziałach dzisiaj mamy tak naprawdę dosyć długą serię związaną z przesłaniem Izajasza dla różnych narodów, które już w różnych gdzieś momentach historii nam się pojawiały. I to przesłanie każdorazowo, przy każdym z tych narodów, jest związane bezpośrednio z sądem. Jest związane z tym, w jaki sposób oni funkcjonowali i jakie poniosą konsekwencje swojego funkcjonowania.

Niemniej jednak chciałbym, żebyśmy dzisiaj zwrócili uwagę na jeden fragment, który pojawia nam się przy okazji sądu nad królem Babilonu. Nad Babilonem w ogóle, ale tam jest taka szczególna wydzielona sekcja z taką tak zwaną pieśnią na temat właśnie króla Babilonu. I w tym fragmencie też pojawia nam się bardzo ciekawy tekst na temat tego, skąd w ogóle wzięło się zło, skąd tak naprawdę wziął się grzech, bo... Jak teraz wam to mówię, to być może myślicie sobie, no stary, przecież pamiętamy, że no grzech wziął się przede wszystkim od Adama i Ewy, Księga Rodzaju i tam wąż i te sprawy. No i teraz, o tym też chwilę porozmawiamy.

Niemniej jednak to, co mamy tutaj, tak naprawdę wyprzedza jeszcze ten czas, który znamy właśnie z Księgi Rodzaju. I teraz od razu przechodzimy do tematu. Księga Izajasza, 14 rozdział, przeczytam od 12 wersetu. Jakże spadłeś z nieba, ty, blasku, synu jutrzenki. Ścięty ległeś na ziemi, ty, pogromco narodów, a mawiałeś w swym sercu: Wstąpię na niebiosa, wzniosę swój tron ponad gwiazdy Boga i zasiądę na górze narad, na krańcach północy.

Wstąpię na szczyty obłoków, zrównam się z Najwyższym. Tymczasem zostałeś strącony do świata umarłych i to w najgłębsze zakamarki przepaści. I tam dalej jeszcze czytamy o tym upadku, który spotkał, no właśnie kogo? Bo tutaj czytamy z jednej strony o królu Babilonu, ale dosyć powszechne spojrzenie na ten właśnie fragment odnosi go bezpośrednio do osoby szatana, do osoby diabła, do tego właśnie, który jest przeciwnikiem Boga, który stawia się Bogu i tak naprawdę widzimy też, co takiego się wydarzyło, że w świecie, który Bóg stworzył dobry. No bo właśnie, teraz wiecie, pytanie: czy Bóg stworzył zło?

No nie, no nie, no ale jest zło na świecie, skąd ono się wzięło? O właśnie, wzięło się stąd. Dzisiaj tak naprawdę czytamy o takiej genezie zła i o tym, co jest korzeniem zła, które jednocześnie dotyka każdego z nas, które dotknęło też Adama i Ewę, które sprawiło, że był potrzebny tak bardzo rozbudowany plan ratunkowy związany z tym, żeby odkręcić to, co pierwsi ludzie zrobili, wierząc w kłamstwo diabła. I teraz czytamy tutaj o... O tym, że pewna postać gdzieś kiedyś powiedziała w swoim sercu: Wstąpię na niebiosa, wzniosę swój tron ponad gwiazdy Boga, zasiądę na górze narad, na krańcach północy, wstąpię na szczyty obłoków, zrównam się z Najwyższym.

To jest to, co było problemem diabła. Bo oryginalnie, kiedy weźmiemy sobie różne fragmenty z Biblii, to widzimy, że mamy takich trzech podstawowych archaniołów i jednym z nich właśnie jest ten, który jest tym upadłym. Bo z całej trójki, która była szczególna, jeśli chodzi o to, w jaki sposób Bóg zaaranżował cały ten świat duchowy, tak sobie powiedzmy, mamy jednego zawodnika, który właśnie zdecydował, że mi nie wystarczy to, że będę służyć Bogu, że będę w jakiś sposób, nawet będę wyróżniony, jeśli chodzi o te wszystkie istoty, które Bóg stworzył. Widzimy, że to, że mogę być blisko Boga, to, że mogę Bogu służyć, to, że mogę być z Nim w bardzo bliskiej relacji, to było za mało. I tutaj mamy informację o tym, że właśnie pojawił się pomysł, w ramach którego jakiekolwiek uprzywilejowane miejsce w całym stworzeniu nie wystarczyło i pojawiła się chęć tego, żeby właśnie zrównać się — i właśnie z kim, to jest też ciekawe — zrównać się z Najwyższym.

Nie z najbardziej kochającym, nie z najbardziej litościwym, ale z Najwyższym, żeby swoją pozycję wyciągnąć na miejsce, w którym zrównam się z Bogiem. I teraz, kiedy spojrzymy sobie na ten krótki fragment, który znowu, jakbyśmy połączyli sobie trochę innych jeszcze historii związanych z tą postacią, o której dzisiaj rozmawiam, która jest ojcem wszelkiego zła, to zobaczylibyśmy, że tak naprawdę mówimy tutaj o bardzo, bardzo ciekawej postaci, która oryginalnie wcale nie była zła, ale przez to, że chciała być jak Bóg, doprowadziła siebie do miejsca całkowitego upadku i została strącona, tak jak też zresztą tutaj czytamy, do świata umarłych. I obszar jej funkcjonowania się nam całkowicie w tym wszystkim zmienił. Kiedy sięgniemy sobie z kolei do Księgi Rodzaju, to dla przypomnienia, trzeci rozdział, ten rozdział, gdzie też właśnie pojawia się nam postać węża, opisuje nam historię w następujący sposób. Wąż natomiast był...

Bóg przebieglejszy niż wszystkie inne zwierzęta, stworzone przez Pana Boga. Zapytał on kobietę, czy rzeczywiście Bóg powiedział, że nie wolno wam jeść owoców z żadnego drzewa ogrodu? Kobieta odpowiedziała: Możemy jeść owoce z drzew w ogrodzie. Bóg zabronił nam jedynie jeść owoce z drzewa, które rośnie w środku ogrodu. Polecił: Nie jedzcie z niego ani go nie dotykajcie, abyście nie pomarli.

Wówczas wąż zapewnił kobietę: Na pewno nie pomrzecie. Bóg wie, że gdy zjecie z tego drzewa, otworzą się wam oczy i staniecie się jak Bóg, poznacie dobro i zło. I dalej czytamy o tym, jak te owoce spodobały się kobiecie, ona zjadła, przekazała mężowi i się połapali, że coś jest nie tak, odkryli, że są nadzy. I historia od tego miejsca tak naprawdę robi się już dosyć pokręcona. Ale jedna ważna rzecz, która tutaj się pojawia, to było to: dlaczego?

Co było tym argumentem w ogóle? Za tym, żeby spróbować tego, co Bóg mówił, żeby w ogóle nie dotykać. To było właśnie to, że: Hej, możecie stać się jak Bóg. Dokładnie to samo, co sprawiło, że diabeł spadł ze swojego zaszczytnego miejsca w niebie po tym, jak zdecydował się na to, żeby zrównać się z Bogiem. To jest ten sam argument, który sprzedał ludziom po to, żeby oni znaleźli się w nieprzyjaźni z Bogiem, żeby oddzielili się od źródła miłości, od źródła życia, którym był sam Bóg.

I ten argument to jest coś, co, powiedzcie mi, że w życiu nie słyszeliście o tym właśnie problemie, że ludzie mogą być jak Bóg. Hej, i znowu, ja wiem, że my niekoniecznie operujemy jakoś szczególnie tym językiem, ale to trochę tak jest, że kiedy spojrzymy na to, w jaki sposób jest nam dzisiaj sprzedawany obraz ludzkości, jaki moglibyśmy sobie chcieć wymarzyć, to to jest trochę to. Hej, człowiek może być jak Bóg, człowiek może decydować, człowiek nie potrzebuje Boga, człowiek jest Bogiem. Bla, bla, bla, bla, bla. Kupa tekstów, które w zasadzie sprowadzają się właśnie do tego.

Hej, możesz być Bogiem. Po co ci Bóg, skoro ty możesz nim być dla siebie? Ty możesz ustalać swoje zasady gry. Ty możesz decydować, co będzie dla ciebie dobre, a co nie będzie dobre. I w tym wszystkim najgłupsze jest to, że decydując, co dla mnie może, nie może być dobre z takiej własnej, ludzkiej perspektywy...

Nie jestem, nie biorę w ogóle pod uwagę tego, że świat, w którym funkcjonuję, rządzi się pewnymi prawami, które to prawa zadecydują o tym, czy pewne ruchy będą dla mnie korzystne, czy będą dla mnie niekorzystne. I kiedy spojrzymy na przykład na kwestię całego prawa, które Bóg dał Izraelowi, to nie była kwestia tego, że to były przepisy dla przepisów, zasady dla zasad, tylko tak naprawdę to było w pewien sposób uporządkowanie tego, w jaki sposób funkcjonować w dobrym świecie, który Bóg stworzył po to, żeby nasze życie było jak najbardziej wartościowe też dla innych ludzi, żeby zadbać o dobre relacje z innymi ludźmi, żeby zadbać o dobrą relację ze Stwórcą, żeby zwyczajnie zaufać temu Stwórcy i robić to. Co On nam pokazuje, że jest wartościowe. I nawet jakbyśmy spojrzeli znowu na całe prawo, które Bóg nam dał, to tam są, wiecie, różne rodzaje praw. Są takie, niektóre są takie, że, wiecie, przeczytamy i możemy wyłapać, dlaczego akurat Bogu chodziło o to, żeby przekazać pewne prawo w taki, a nie inny sposób, bo nagle spojrzymy, wiecie, na kulturę, na historię, na to, jak inne narody funkcjonowały, i widzimy: aha, dobra, to to prawo było dane na przykład dlatego, że inni postępowali inaczej, to było mega złe, więc to była taka trochę kontra do innych narodów.

Ale czasami mamy takie przepisy, które tam są, wiecie, one nie są właśnie w takiej kategorii, że my jesteśmy w stanie dzisiaj powiedzieć, dlaczego akurat takie prawo tam się pojawiło. Ale to, co możemy wciąż zrobić, to zaufać, że z jakiegoś powodu Bóg dał to w dobrej wierze, wiedząc, że to będzie w jakiś sposób korzystne dla nas, bo te wszystkie przepisy, to, co też widzimy zresztą u Izajasza, to nie są przepisy dla przepisów, to nie są zasady dla zasad, ale tak naprawdę to jest coś, w czym my możemy zaufać Bogu i powiedzieć: okej, dobra, będę żył zgodnie z tymi Twoimi standardami, bo ufam, że wyjdzie lepiej, że zwyczajnie skonstruowałeś świat w taki, a nie inny sposób i jeżeli gdzieś będę przekraczał pewne granice, to może się to skończyć źle dla mnie, dla innych ludzi, to z całą pewnością zaszkodzi mojej relacji z Tobą, bo zwyczajnie pójdę własną drogą, okazując całkowity brak zaufania w to, że Ty chcesz dla mnie dobrze przez to, że powołujesz mnie do pewnego rodzaju życia. To, żeby stać się jak Bóg, jest fundamentem całego zła, które dzieje się na świecie, że ludzie nagle wpadają na pomysł: mogę być Bogiem, ja mogę ustalać zasady gry, ignorując całkowicie Stwórcę, który stworzył świat z pewnym konkretnym pomysłem, z pewnym konkretnym zamierzeniem dla pewnego konkretnego celu. I teraz, nie zwracając uwagi na Stwórcę, nie jesteśmy w stanie sami dla siebie stworzyć świata, który nagle będzie funkcjonował zgodnie z naszym widzimisię. Nie ma absolutnie takiej opcji.

Najlepsza opcja na to, żeby skorzystać z tego świata, którego częścią jesteśmy, jest to, żeby odkryć Stwórcę, odkryć, jaki ma plan, odkryć, o co temu Stwórcy chodzi, poznać tego Stwórcę, pokochać Go, zbliżyć się do Niego i wtedy jesteśmy w stanie zacząć żyć życiem, do którego nas powołał. stworzył, które to życie zawsze ostatecznie wyjdzie nam na korzyść. To, o czym dzisiaj czytamy u Izajasza, to jest tak naprawdę historia buntu, na którą zdecydowała się jedna istota, która doprowadziła do tego całego syfu, który my dzisiaj mamy. I teraz, żeby było jasne, ja nie chcę dzisiaj być tutaj w miejscu, gdzie wszystko zwalę, bo ktoś kiedyś... Wiecie, my dzisiaj podejmujemy decyzje. My dzisiaj już wiemy, co Bóg zamierzył, w jaki sposób Bóg odkręcił to wszystko, co poszło nie tak poprzez osobę swojego Syna.

I właśnie, patrząc na Jezusa, widzimy, nawet w Jego przykładzie, bardzo pięknie widzimy, w jaki sposób On zrezygnował z tego, żeby korzystać ze swoich przywilejów związanych z tym, kim był, po to, żeby całą uwagę skierować właśnie na Ojca. I gdybyśmy sięgnęli chociażby kilku takich przykładów. Historia dosyć dobrze nam znana, tak zwane kuszenie Jezusa na pustyni. Mamy tam kilka pomysłów, z którymi przychodzi diabeł do Jezusa i mówi: Słuchaj, zrób to, zrób to, zrób tamto. Ale jedna z tych rzeczy, którą mówi, jest bardzo ciekawa, jest ostatnia.

Diabeł zabrał Jezusa na bardzo wysoką górę, pokazał Mu stamtąd wszystkie królestwa świata w całej ich okazałości i zaproponował: Dam ci to wszystko, jeśli tylko upadniesz przede mną i złożysz mi pokłon. Wówczas Jezus skierował do niego słowa: Odejdź, szatanie, gdyż jest napisane: Panu, swojemu Bogu, będziesz oddawał pokłon i służył jedynie Jemu. Jezus, będąc w pełni Bogiem, w pełni człowiekiem, ale właśnie, żeby było jasne, rezygnując ze swojej boskości, funkcjonując jako człowiek tutaj na ziemi, rozumiał też, w jakiej jest relacji z Bogiem i rozumiał, że tylko Ojciec jest tym, którym On... Chcę służyć, któremu chcę się kłaniać, wobec którego chcę okazywać cześć. Niemniej jednak oferta wydawała się być kusząca.

Dam ci absolutnie wszystko, tylko pójdź na skróty, zrób to po mojemu, zrób to na moich zasadach. Ostatecznie Jezus osiąga to wszystko, co tutaj było tą taką, wiecie, niby super korzystną propozycją za jeden drobny pokłon się mnie. Wszystkie królestwa, cała ich okazałość, odzyskanie całego świata, który Bóg stworzył oryginalnie, w doskonały sposób, jest czymś, co było celem misji Jezusa i On w tym przypadku nie poszedł na skróty. Dalej, gdybyśmy spojrzeli sobie chociażby na kilka takich scen z Ewangelii Jana, Jezus bardzo wyraźnie wskazywał na Ojca, bardzo wyraźnie swoim życiem pokazywał, że hej, tu nie chodzi o mnie, w tej całej akcji nie chodzi o mnie. Przykładowo, Ewangelia Jana, piąty rozdział, Jezus powiedział takie słowa: Ręczę i zapewniam, Syn sam od siebie nic nie mógłby czynić, gdyby nie widział, że czyni to Ojciec.

Cokolwiek bowiem On czyni, Syn czyni w ten sam sposób, bo Ojciec kocha Syna i pokazuje Mu wszystko, co sam czyni, i dla wzbudzenia waszego podziwu pokaże Mu dzieła jeszcze większe od tych. Tam akurat kontekstem też było to, że Żydzi mieli problem, że Jezus tam uzdrowił w szabat. Jezus pokazuje, że hej, tu nie chodzi o to, że wiecie, ja jestem jakimś tam magikiem, mógłbym się z wami tam, nie wiem, kłócić, pokazywać wam, że robię tutaj takie fajne, wyrąbiste rzeczy, ale ostatecznie wszystko sprowadza się do jednej rzeczy: robię to, co mi każe mój Ojciec, to, co mój Ojciec robi, ja robię dokładnie to samo. Jezus swoim życiem wskazywał bardzo wyraźnie na Ojca. Gdybyśmy spojrzeli na Ewangelię Jana, dwunasty rozdział, to znowu najpierw mieliśmy: Hej, co ty tutaj robisz?, a teraz: Co ty tutaj mówisz?

Jezus mówi: Nie powiedziałem sam nic od siebie. To Ojciec, który mnie posłał, polecił mi, co mam mówić i głosić, a wiem, że Jego przykazanie jest życiem wiecznym. To zatem, co ja mówię, mówię tak, jak mi polecił Ojciec. Jeżeli w naszym życiu to, na czym się skupimy, to będzie to, żeby wskazywać innym na Ojca, wskazywać innym na Jezusa, wskazywać innym na osobę Ducha Świętego, wskazywać innym na Boga, to tak naprawdę będziemy stali w najlepszym miejscu, w jakim jesteśmy w stanie stać, bo my sami, zwyczajnie, tacy wyrąbiści nie jesteśmy. Chociażby często wydawało nam się, że może jesteśmy jacyś wyjątkowi, to nie, nie, nie jesteśmy aż tak wyjątkowi.

Niemniej jednak jesteśmy na tyle wyjątkowi, że Bóg zdecydował się, żeby za nas oddać swojego Syna po to, żeby wykupić nas z niewoli, do której doprowadził nas ten najbardziej pierwotny grzech buntu przeciw Bogu, w ramach którego pojawia się myśl: stanę się jak Bóg. Jeżeli kiedykolwiek w naszym życiu chcielibyśmy doświadczyć, nazwijmy to, jakiegoś wywyższenia, wyróżnienia, to w Bożych oczach jesteśmy w stanie doświadczyć tego w dokładnie taki sam sposób, w jaki doświadczył tego Jezus. I teraz, żeby było jasne, nie, nie będziemy Bogiem, nie będziemy równi Bogu, żeby to było jasne, nie zapędzamy się tak daleko, ale patrzcie na to, co jest napisane w liście do Filipian w drugim rozdziale od piątego wersetu, gdzie nawet akurat w tej Biblii, z której czytam, mam taki nagłówek, gdzie jest napisane: Chrystusowy przykład człowieczeństwa. Czytamy tak: Bądźcie względem siebie tacy jak Chrystus Jezus. On, choć istniał w tej postaci co Bóg, nie dbał wyłącznie o to, aby być Mu równym.

Przeciwnie, wyrzekł się siebie, przyjął rolę sługi i był jak inni ludzie, a gdy już stał się człowiekiem, uniżył się tak dalece, że był posłuszny nawet w obliczu śmierci i to śmierci na krzyżu. Dlatego Bóg szczególnie Go wywyższył i obdarzył imieniem znacząco więcej niż wszelkie inne, aby na imię Jezus zgięło się każde kolano w niebie, na ziemi, pod ziemią i aby każdy język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem na chwałę Boga Ojca. To jest przykład, który nam daje Jezus, przykład, w ramach którego widzimy, że najlepsze, co możemy zrobić ze swoim życiem, to podporządkować je Bogu, podporządkować je Jego pomysłom, Jego planom i dzięki temu możemy spodziewać się tego, że będzie moment, w którym Bóg nas wywyższy, Bóg nas wyróżni, Bóg spojrzy na nas i powie: Patrz, patrz, jaki wyrombisty heniek mi wyszedł, Halina, ktokolwiek, ale to jest droga tak naprawdę do promocji w Bożych oczach. To, że my się uniżamy, a nie próbujemy się jakkolwiek zrównać z Bogiem, a to uniżenie, o którym tutaj jest mowa, doprowadziło Jezusa do śmierci. Bóg gotowy kochać tak bardzo, że zapłacił każdą cenę za to, żeby zrealizować plan, który Ojciec Jemu powierzył.

I niech to dla nas będzie inspiracją tego, w jaki sposób żyć. Nie żyć w sposób, w którym będziemy próbowali się zrównać z Bogiem, ale żyć w sposób, w którym żyjemy życiem uniżonym, życiem podporządkowanym Bogu, który nas kocha, który jest dobry, który stworzył ten świat, wie, jak on funkcjonuje i wie, w jaki sposób my najlepiej możemy wykorzystać to życie na Jego chwałę. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę. Bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać dalej, podyskutować. Wiem, że temat, który dzisiaj ruszyłem, tak naprawdę ruszyłem, liznąłem leciutko, jest ogromny temat.

Moglibyśmy sobie długo o tym rozmawiać. Może przy jakiejś okazji będzie jeszcze szansa na to, żeby sobie trochę rozwinąć, odnieść się do różnych tematów na temat diabła, bo to może być postać, która... Warto, żeby wiedzieć, jak wróg gra i skąd on się tak naprawdę wziął, żebyśmy wiedzieli też, w jaki sposób nie wpaść w pułapki, które może nam zastawiać. A tymczasem słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.