Kogo zapowiadał Izajasz

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 121 i czytamy Księgę Izajasza, rozdziały od 9 do 12. Przy okazji pierwszego odcinka na temat Księgi Izajasza wspomniałem o tym, że Izajasz jest jedną z najczęściej cytowanych starotestamentowych ksiąg w Nowym Testamencie. I dzisiaj mamy jeden z takich fragmentów, który jest nam prawdopodobnie dosyć dobrze znany, bez względu na to, czy jesteśmy osobami jakkolwiek patrzącymi na siebie jako osoby religijne, wierzące, czy nie, bo tak naprawdę mamy fragment bardzo, ale to bardzo bożonarodzeniowy. Pozwolę sobie przeczytać dzisiaj fragment z Izajasza z 9 rozdziału, czytając od początku, brzmi on następująco: Lud chodzący w ciemności ujrzał wielkie światło, zabłysło ono nad mieszkańcami ziemi spowitej przez mrok.

Powiększyłeś ten naród, wzbudziłeś w nim radość, cieszyć się będą przed Tobą tak jak z obfitych żniw, jak cieszą się zwycięzcy, kiedy dzielą łup. Gdyż jarzmo ciążące na nim i drzewce z jego ramion i kije poganiaczy złamałeś niczym w dniu pokonania Midianu. Każdy zaś but, który trząsł ziemią w zgiełku bitwy, każda suknia uwalana we krwi pójdzie w ogień na pastwę płomieni. I teraz ten fragment, o którym właśnie chodziło: Oto narodziło się dziecko, syn został nam dany, władza spocznie na jego ramieniu, nazwą go Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju. Wielką będzie miał władzę, pokój trwać będzie bez końca na tronie Dawida i w jego królestwie, ponieważ je utrwalił, oprze je na prawie i sprawiedliwości, od objęcia rządów aż na wieki dokona tego żarliwość Pana Zastępów.

Kiedy będziemy czytać Księgę Izajasza... Tak jak też już zresztą pewne oczekiwania wobec tej księgi, wydaje mi się, że nakreśliłem w pierwszym odcinku. Często nazywa się ją właśnie Ewangelią według Izajasza, bo ona bardzo dużo mówi o nadchodzącym Mesjaszu, o tej osobie, która będzie tym ostatecznym rozwiązaniem problemu, z którym zmaga się ludzkość, tym, który przyjdzie z ostatecznym ratunkiem dla całego świata. I teraz, kiedy czytamy Izajasza, to możemy mieć takie poczucie, że Jezus to tu jest prawie wszędzie. I żeby było jasne, no w sumie to jest.

Gdybyśmy spojrzeli na różne fragmenty, które gdzieś są później cytowane w Nowym Testamencie, to widzimy, że tych odniesień jest całkiem sporo. Jednak kiedy spojrzymy sobie na takie fragmenty, które są cytowane w Nowym Testamencie, to ważne jest to, że to niekoniecznie wszystko, co jest w Starym Testamencie, jest aż tak bardzo oczywiste. Znaczy ja wiem, że nam chrześcijanom często wydaje się, że no ale to jest oczywiste, że tu jest o Jezusie, no przecież, ej stary, no nie ma innej opcji. Tylko pamiętajmy o tym, że mówimy o księdze, która w pierwszej kolejności była kierowana do Żydów i oni wcale niekoniecznie tam tego Jezusa tak widzą, jak my go widzimy. I teraz, żeby było jasne, ja nie mówię, że Jezusa w Starym Testamencie nie ma, tylko chcę zwrócić uwagę na to, że często te fragmenty, które tutaj się pojawiają, jak chociażby ten, to są fragmenty, które ludzie, którzy w pierwszej kolejności mogli spotkać się z tym tekstem, ci, którzy byli tymi pierwotnymi adresatami, mogli widzieć inne wypełnienie tych proroctw, które się tutaj pojawiają.

I w ogóle rozmowa na temat Mesjasza, na temat tego, jak Stary Testament też jest używany w Nowym Testamencie, to jest w ogóle bardzo taki temat dla takich biblijnych geeków. Ja akurat jestem w trakcie słuchania serii wywiadów na temat tego, jak apostoł Paweł używa Starego Testamentu w Nowym Testamencie i nie wdając się w szczegóły, których mam za sobą kilka godzin już i jeszcze jestem w trakcie, to ważna rzecz, którą mówi ten biblista, który akurat specjalizuje się w tym, w jaki sposób Paweł używał Starego Testamentu w swoich pismach, zwraca uwagę na to, że pamiętajmy o jednej ważnej rzeczy, którą Paweł miał. A która zwyczajnie dla wielu Żydów jest poza zasięgiem, to jest to, że Paweł patrzył na Stary Testament z perspektywy zmartwychwstania osoby Jezusa z Nazaretu. I to jest ta perspektywa, która dała mu nowe światło na te fragmenty, które dla nas może wydają się być czasami tak oczywiste, ale właśnie, gdybyśmy, wiecie, usiedli z naszym jakimś żydowskim znajomym, znaczy nie wiem, czy macie żydowskich znajomych, ja chyba nie mam, nie kojarzę, żebym miał. W każdym razie, gdybyśmy usiedli z takowym, to wziąłby ten fragment i by nam powiedział, że hej, hej, hej, hej, ale tu wcale niekoniecznie jest mowa o Jezusie.

I prawdopodobnie, co też jest ciekawe, tak swoją drogą, właśnie zwróćcie uwagę na to, że ten fragment spokojnie mógłby się odnosić do tego, do czego powiedziałby nam żydowski nasz znajomy, który jest w miarę oblatany w Starym Testamencie, nie żeby wszyscy Żydzi byli tak bardzo oblatani w Starym Testamencie, ale załóżmy, że mamy takiego w miarę oblatanego znajomego, który by nam powiedział, że no, ale tutaj mowa jest o Chiskiaszu albo Jozjaszu chociażby. I to są takie dwie postaci, które akurat, wiecie, Izajasz był aktywny właśnie w czasach tych dwóch królów. I różne argumenty pojawiałyby się na to, dlaczego ten tekst właśnie mógł się odnosić do jednego albo drugiego z nich. Jak chociażby to, że to określenie, które pojawia się, opisując właśnie to dziecko, które ma być dane, no to jest Bóg mocny. No i teraz jak spojrzymy na samo imię Chiskiasz, no to ono, gdzieś jest blisko, to nie jest do końca to samo słowo, żeby było jasne, ale dla niektórych to już jest tak, że no nie, ale tu na pewno chodziło tu o Chiskiasza, bo właśnie jego imię oznacza potężnego Boga.

No i tego typu rozmowy mogłyby być prowadzone. Z drugiej strony, ja tak sobie pomyślałem, że wiecie, jakbyśmy spojrzeli chociażby na samą historię Jozjasza, no to on w zasadzie, wiem, że tu nie o takie dziecko chodzi, ale on jak zaczynał władzę jako król, to miał osiem lat, więc też w sumie startował jako dzieciak i to, czego dokonał za swojego panowania, było naprawdę wyjątkowe. No i teraz jest opcja, w ramach której możemy spokojnie spojrzeć właśnie na ten tekst w ten sposób, że okej, to dla tych pierwotnych odbiorców mogło odnosić się właśnie na przykład do czegoś bardziej namacalnego, czegoś bliższego, nie znaczy to jednak... że ten sam tekst nie odnosiłby się do osoby Jezusa Chrystusa, który dzisiaj chciałbym, żebyśmy spojrzeli na to, czy wpasowuje się nam w ten opis, który tutaj się pojawia. No bo my czasami do takich tekstów podchodzimy na zasadzie, no wiesz, Stary Testament jest na kartce wielkanocnej, to na pewno jest prawda. Wiecie, taka teologia kartki bożonarodzeniowej.

No to, że coś jest na kartce, to nie znaczy jeszcze, że my wiemy, o co w tym chodzi, żeby było jasne. Więc dzisiaj robimy sobie delikatnie taki staronowotestamentowy odcinek, rozkminę na temat tego, czy właśnie Jezus wpasowuje nam się w ten opis, który tutaj mamy, do którego zresztą też, do tego dziecka, odnosi się Mateusz, pisząc swoją Ewangelię. Więc właśnie dla nich to było oczywiste, że no tak, tak, ten tekst znalazł swoje wypełnienie w osobie Jezusa. No ale narodziło się dziecko, okej, dobra, to jest dosyć proste. No ale teraz tak, mamy cudownego doradcę, Boga mocnego, Ojca Odwiecznego, Księcia Pokoju.

W jaki sposób osoba Jezusa z Nazaretu jest w stanie wpisać nam się w te konkretne określenia, patrząc przez pryzmat tego, jak poznajemy go właśnie na kartach Nowego Testamentu. I teraz, czy Jezus może być określony jako cudowny doradca? Jeśli spojrzymy sobie na chociażby List do Kolosan, drugi rozdział, to od drugiego wersetu, drugi, trzeci, mamy tam... Zapisane takie słowa, że Paweł pisze, odnosząc się do ludzi, którzy tam go nie poznali, czy którzy mieszkają w innym mieście, że zależy mi, aby ich serca doznały zachęty i bez zjednoczenia w miłości zmierzali do wszelkiego bogactwa całkowitej pewności płynącej ze zrozumienia do głębnego poznania tajemnicy Boga, to jest Chrystusa. W Nim zawarte są wszystkie skarby mądrości i poznania.

No to tak, jeżeli w Chrystusie są zawarte wszelkie skarby mądrości i poznania, no to spokojnie mógłby być dla nas cudownym doradcą. Tak, wiem, że to w dużym uproszczeniu traktuję, ale wiecie, o co mi chodzi. No wydaje mi się, że spokojnie moglibyśmy spojrzeć na Jezusa jako na tego, który jest w stanie być dla nas takim właśnie cudownym doradcą. I tutaj jeszcze ważna rzecz, którą musimy sobie zaznaczyć, to jest to, że też te określenia, które tutaj się pojawiają, my je odnosimy do Jezusa, ale przy niektórych z nich możemy mieć takie: no dobra, ale czy Jezus jest Ojcem, Duchem Świętym, bo to właśnie cudowny doradca, no to nie wiem, czy łatwiej Ducha Świętego by nie było tego przyczepić. Teraz tak, Izajasz nie patrzył na tę osobę z perspektywy Trójcy, więc to jest jedna ważna rzecz.

I nie róbmy sobie miszmaszu, ja wiem, że to w ogóle, co już teraz mówię, to może dla niektórych być takie, że no to stary, wcale nam nie ułatwiasz, ale z perspektywy tego, jak Bóg objawia się nam w Biblii, i żeby było jasne, nie tylko w Nowym Testamencie, ale w Starym też jesteśmy w stanie spokojnie znaleźć koncept Trójcy Boga, który jest jeden w trzech osobach. I to nie jest tak, że jedna osoba jest drugą, a druga trzecią i tak dalej. Nie, trzy niezależne osoby, które są jednym Bogiem. Wiem, wiem, wiem, to wcale niekoniecznie jest dla nas takie proste do łyknięcia, ale jeżeli lubicie porównanie pod tytułem na przykład H2O, no to woda w różnych stanach skupienia wciąż ta sama, a jednak przybiera inne postaci i jedna nie jest drugą, a druga nie jest trzecią i tak dalej. Więc jeżeli wam taka bardzo podstawowa analogia pomaga, to może wam trochę rozjaśnić kwestię tego, że no Trójca to jest jeden Bóg w trzech niezależnych osobach.

No i teraz. Te różne cechy Mesjasza, które pojawiają się nie tylko zresztą tutaj, ale tak naprawdę w Starym Testamencie w ogóle. Patrzmy na nie jako na pewne cechy osoby, która ma być wypełnieniem tej misji, którą Mesjasz miał mieć. Zrobi nam się z tego wtedy taka lista: okej, dobra, Mesjasz powinien być taki, taki, taki, taki, taki, taki. Bo tak swoją drogą, jakbyśmy sobie prześledzili słowo Mesjasz, samo słowo Mesjasz w Starym Testamencie, no to ono pojawiało się w odniesieniu do różnych osób, które niewiele z jakimkolwiek Mesjaszem miałyby coś wspólnego.

Ale właśnie, możemy na ich przykładzie dostrzec pewne cechy tego, jaki ten Mesjasz powinien być. Więc teraz lecimy do naszego następnego punktu, mianowicie Bóg mocny. I tutaj fragment z Listu do Hebrajczyków z pierwszego rozdziału, gdzie czytamy, że Bóg o Synu powiedział: Twój tron, o Boże, trwać będzie na wieki, berłem prawości berło Twojego królestwa. Co wskazuje nam, wydaje mi się, że widzicie to podobnie jak ja, że właśnie jest podkreślona boskość osoby Jezusa, tego, że Jezus jest Bogiem, i jednocześnie to, że jest Bogiem, który ma władzę. Więc tutaj możemy chociażby sięgnąć właśnie do Listu do Hebrajczyków, pierwszego rozdziału, to jest ósmy werset akurat.

I teraz kolejna rzecz, którą mamy, to jest Ojciec Odwieczny. I tutaj, wracając trochę do tego, co powiedziałem przed chwilą, to nie jest tak, że Jezus jest ojcem, żeby nam się nie zrobił jakiś taki cyrk teologiczny i tutaj jakieś niepotrzebne zamieszanie. Nie, nie, tu nie o to chodzi. Bardziej patrzymy na pewne cechy. I teraz tak, czy możemy w ogóle jakkolwiek spojrzeć na kwestię tego, że Jezus jest odwieczny?

Na razie zostawmy sobie Ojca tak na boku, pozwolę sobie powiedzieć. Mamy tak, Ewangelia Jana, pierwszy rozdział: Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. U Boga wszystko, dzięki Niemu się stało i z tego, co istnieje, nic się nie stało. Tak naprawdę Jezus jest początkiem i końcem, tak jak zresztą to później też powie w Księdze Objawienia, tudzież Apokalipsy, jak tam kto woli.

Więc tą kwestię odwieczności wydaje mi się, że... Tutaj dosyć łatwo jesteśmy w stanie sobie rozwiązać. A jeśli chodzi o samą kwestię Ojca, to chociażby sięgnijmy do Ewangelii Jana, dziesiątego rozdziału, gdzie zaczynając trochę wcześniej, żeby też złapać jakby kontekst tego, co Jezus mówi, żeby nie urywać wypowiedzi tak trochę z tego, okej, skąd one się wzięły, czytamy od dwudziestego siódmego wersetu Ewangelii Jana, dziesiąty rozdział, słowa, które Jezus mówi na temat ludzi, którzy idą za Nim i Jego też właśnie relacji z Ojcem, gdzie czytamy, że moje owce słuchają mojego głosu, ja je znam, a one idą za mną. Ja też daję im życie wieczne. Nie zginął one na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki.

Mój Ojciec, który mi je dał, przewyższa wszystkich i nikt nie zdoła ich wydrzeć z ręki mojego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy. Więc tutaj widzimy, że związek Syna z Ojcem jest dosyć poważny, Jezus to podkreśla. I też później będzie taka ciekawostka, gdzie w rozmowie ze swoimi uczniami, którzy będą mówić: Pokaż nam Ojca, w odpowiedzi usłyszą: Hej, jeżeli ktoś mnie widział, to widział i Ojca. Więc Jezus, będąc tutaj na ziemi, tym, w jaki sposób żył, dał nam doświadczyć i poznać to, jaki jest Bóg, Ojciec wobec swoich dzieci.

Więc tutaj mamy kwestię naszego odwiecznego Ojca i pozostał nam książę pokoju. List do Efezjan, drugi rozdział, od trzynastego wersetu czytamy, że jednak teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy dzięki krwi Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On z dwóch grup ludzi uczynił jedną, gdy kosztem swego ciała usunął wrogość, mur podziału, który je rozdzielał. On zniósł prawo oparte na przykazaniach, by, wnosząc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka i obu pojednać z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, w którym zniszczył wrogość.

A gdy przyszedł, ogłaszał pokój, niósł go wam, pochodzącym z daleka, podobnie jak i tym pochodzącym z bliska, gdyż przez Niego mamy dostęp do Ojca, jedni i drudzy w jednym Duchu. I od razu możemy też sięgnąć do Ewangelii Jana, czternastego rozdziału, gdzie Jezus jest właśnie przedstawiony jako ten, który daje pokój, gdzie mówi w dwudziestym siódmym wersecie: Pokój zostawiam wam, mój pokój wam daję. Daję wam go, inaczej niż daje świat. Nie ulegajcie trwodze, nie bójcie się. Więc teraz, tak patrząc sobie na ten fragment, który właśnie taki nam się może wydawać oczywisty, że to na pewno jest o Jezusie, tak, z całą pewnością to jest zapowiedź nadchodzącego Mesjasza, ale nie w taki sposób, jak my byśmy koniecznie chcieli to widzieć, bo nawet omawiając sobie te cztery, właśnie powiedziałbym to, powiedziałbym tak, cechy, zwróćmy uwagę na to, że nie mieszajmy, że Jezus jest...

Ojcem, Duchem Świętym czy kimś, bo nie, bo z tego nam się zrobi w ogóle jakaś dzika akcja i kompletne zamieszanie. Ale te cztery określenia, które w Jezusie znalazły swoje wypełnienie, są właśnie takimi cechami, które już z perspektywy Starego Testamentu zapowiadały nam to, jaki będzie Mesjasz. Wiem, że dzisiaj ten odcinek mógł dla was być taki trochę bardziej: dobra stary, ale no to czytanie Biblii wcale niekoniecznie jest takie proste i oczywiste i zrozumiałe, no bo tak, z jednej strony mówisz, że okej, te proroctwa mogły się odnosić do kogoś gdzieś tam kiedyś daleko, a później, że to też do Jezusa. I to jest... Biblia jest ciekawą książką, naprawdę bardzo ciekawą książką, na którą musimy patrzeć właśnie w taki sposób, że te słowa, które są w niej zapisane, przede wszystkim były kierowane do pewnych ludzi w określonym okresie historii, w określonych okolicznościach i dla nich one miały pewne konkretne znaczenie.

Co nie znaczy, że później one nie mogły mieć swojego jeszcze takiego całkowitego wypełnienia lata, lata, lata dalej, bo tu mówimy tak naprawdę o siedmiuset latach przed Jezusem, kiedy to Izajasz pisał te słowa. Więc od dzisiaj, kiedy dostaniecie na Boże Narodzenie kartkę, gdzie pojawi nam się ten fragment, wiemy trochę więcej o tym, co takiego to znaczy, tak naprawdę w jaki sposób to faktycznie odnosi się do osoby Jezusa. I mam też ogromną nadzieję, że takie odcinki jak ten będą dla was zachętą do dalszych poszukiwań. Tak jak też wspominałem o tym, ten podcast nie ma nam zastąpić, broń Boże, czytania Biblii, ale bardziej chciałbym, żeby on nas zachęcał do tego i pokazywał pewne kierunki, w ramach których możemy iść też samemu, czytając Biblię, odkrywając ją, szukając i patrząc, w jaki sposób może ona dla nas być odniesieniem dla naszej sytuacji, naszego życia. Kolejne dwa tysiące lat po tym, jak osoba Jezusa z Nazaretu wkroczyła na świat i przyniosła niemałe zamieszanie, zamieszanie jak najbardziej pozytywne, które doprowadziło do tego, że dzisiaj my możemy dzięki osobie Jezusa właśnie dostrzec to, jaki jest Bóg Ojciec, Jemu zaufać, w Nim złożyć nadzieję i z Nim związać swoje życie po to.

Żeby móc zacząć żyć życiem, które będzie odbiciem tego, kim jest Bóg przez nasze właśnie życie. To jest coś, do czego Bóg nas zaprasza, zachęca. I mam nadzieję, że też ten podcast będzie dla was zachętą do tego, żeby właśnie odkrywać Biblię, odkrywać Boga i też patrzeć na to, w jaki sposób możemy Biblię dzisiaj odnieść do naszej sytuacji w XXI wieku. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.