Życie, które jest przed nami

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 120 i czytamy Księgę Izajasza, rozdziały od 5 do 8. W poprzednim odcinku zrobiliśmy sobie mały wstęp do Księgi Izajasza i wiemy, że Izajasz jest gościem, który miał misję od Boga, żeby mówić do Izraelitów na temat przyszłości, która ich czeka, w związku z sytuacją, w której się znaleźli, w związku z sytuacją, do której sami siebie doprowadzili, zwyczajnie odwracając się od Boga i żyjąc po swojemu. A to po swojemu to było bardzo podobne do tych wszystkich narodów, które były dookoła, a czasami nawet i gorzej. Nie było więc zaskoczeniem, że ich zachowanie może się spotkać i spotka się wcześniej czy później z konsekwencjami, które wobec nich będą wyciągnięte.

Nie to, żeby Bóg chciał ich bardzo ukarać, ale zapowiedział wyraźnie, że jeżeli nie będą postępować tak, jak powinni postępować, tak jak powinni postępować, żeby wskazywać innym na to, że jest Bóg i że oni są narodem innym niż wszystkie dookoła, no to może się to wiązać z bardzo konkretnymi, poważnymi konsekwencjami. No i to też się dzieje. I dzisiaj, w sumie dosyć późno, bo dopiero w szóstym rozdziale czytamy o tym, w jaki sposób Izajasz w ogóle został powołany, w jaki sposób zdecydował się podjąć tę misję, do której Bóg go przygotował. No bo okazuje się, że mając za sobą już kilka historii różnych ludzi, których Bóg powołał do jakichś tam szczególnych misji, nie wiem, czy pamiętacie, była historia z Mojżeszem, była historia z Gedeonem, było też kilku innych po drodze, o których może nie rozmawialiśmy aż tak bardzo szczegółowo, jeśli chodzi o ten moment ich powołania, to Izajasz jest tutaj dosyć wyjątkowy, jeśli chodzi o to, w jaki sposób to jego powołanie wyglądało. I czytamy o tym właśnie w szóstym rozdziale, gdzie jest napisane, że w roku śmierci króla Uzjasza zobaczyłem Pana siedział on na tronie wysokim i podniesionym, a brzeg jego szaty wypełniał świątynię.

Wokół niego stały serafy. Każdy z nich miał sześć skrzydeł, dwoma zakrywał swoją twarz, dwoma okrywał nogi, a na dwóch latał. I wołali do siebie nawzajem: Święty, święty, święty jest... Jest Pan zastępów, cała ziemia jest pełna Jego chwały. Na ten potężny głos zatrzęsły się progi w posadach, a przybytek napełnił się dymem.

Powiedziałem: Biada mi, zginąłem, bo jestem człowiekiem nieczystych warg i mieszkam pośród ludu nieczystych warg, a moje oczy widziały Króla, Pana Zastępów. Wtedy przyleciał do mnie jeden z serafów, w ręku trzymał rozżarzony węgielek, który szczypcami wziął z ołtarza. Dotknął nim moich ust i powiedział: Oto dotknęło to twoich warg, usunięta jest twoja wina, twój grzech został zakryty. Wówczas usłyszałem głos Pana. Pytał: Kogo poślę?

Kto tam pójdzie? Odpowiedziałem: Oto jestem, poślij mnie. Początek tej historii może nam się wydawać dosyć taki, wiecie, mistyczny, no bo jednak mamy Izajasza, który opowiada o tym, jak doświadczył bardzo ponadnaturalnego doświadczenia, doświadczył spotkania z Bogiem, które, no właśnie, co ciekawe, wcale niekoniecznie wzbudziło w jego życiu ogromną radość tak na starcie, bo kiedy stanął oko w oko ze świętością Boga, z tym, jaki Bóg naprawdę jest, z tym, jaki jest czysty i doskonały, to Izajasz, pomimo tego, że, wydaje mi się, tak wiecie, zgaduję, ale wydaje mi się, że był porządnym chłopem, że nie był chłopem, który by powiedział, że jest jakimś wielkim dziadem, był prawdopodobnie dosyć wyróżniającym się gościem, jeśli chodzi o jego standardy etyczne, moralne na tle innych Izraelitów, jednak on w konfrontacji z Bożą obecnością mówi: Biada mi, zginąłem, bo jestem człowiekiem nieczystych warg. Był przerażony tym brudem, który jest w jego życiu, był przerażony tym, że on, człowiek, który jest niedoskonały, który wie, że ma na swoim koncie dużo wtop, wie, że nie jest tak idealny, jak powinien być, przy konfrontacji z Bożą obecnością, z tym, jaki Bóg jest święty. I to święty rozmawialiśmy o tym, że chodziło o to, że Bóg jest w swojej istocie tak oddzielony, doskonały i perfekcyjny, że to jest trochę tak, jakbyśmy chcieli zbliżyć się do słońca.

Słońce jest nam bardzo potrzebne, niezbędne do życia, ba, bardzo potrzebne. Bez słońca giniemy, ale jednocześnie nie możemy się do niego zbliżyć, bo gdybyśmy się zbliżyli, to byśmy zginęli, bo jest ono właśnie tak święte, oddzielone, inne niż to wszystko, co nas otacza i jedynie z jakiejś odległości ono jest w stanie nam pomóc w naszym funkcjonowaniu tutaj na ziemi. I Izajasz doświadcza właśnie czegoś takiego, doświadcza spotkania z idealną czystością, doskonałością, perfekcją Boga i nie reaguje na to tak, że: O, to teraz sobie z Bogiem pogadam. O, to teraz ja mam tutaj Mu coś do powiedzenia. O, teraz ja, drogi Boże, mam pytania do Ciebie, bo być może mieliście, tak?

Ja nieraz słyszałem takie hasła w stylu: Jak ja kiedyś się z Bogiem spotkam, to ja Go spytam, o, ja Mu powiem wtedy, jak ja się kiedyś z Nim spotkam. No, jeżeli to spotkanie będzie wyglądało choć trochę jak spotkanie Izajasza z Bogiem, no to raczej nie będziemy zadawać pytań. Tylko po prostu padniemy i będziemy mieli nadzieję, że Bóg potraktuje nas łaskawie, bo zwyczajnie kim my jesteśmy, żeby nagle stawiać sobie kim jesteśmy. Ja to, no ja to z Nim trochę bym sobie pogadał. No nie, nie, po prostu nie będziemy się odzywać, będziemy pod wrażeniem tego, kim On naprawdę jest.

Bo teraz nam się czasami wydaje, że my wiemy, kim jest Bóg, a tymczasem to spotkanie Izajasza pokazuje, że no właśnie, stając oko w oko z Bogiem, tak naprawdę on nie ma nic do powiedzenia. On jedyne, co ma do powiedzenia, to jest to, że zginąłem. Nie jestem w stanie, będąc człowiekiem, stać wobec takiej doskonałości. Niemniej jednak ta historia pokazuje nam też bardzo ważną prawdę, bo czytamy o tym, że Izajasz zostaje podczas tego spotkania oczyszczony ze swojego grzechu. Jego wina jest usunięta, jego grzech jest zakryty.

I to tak naprawdę sprawia, że on może stać przed Bogiem. Tak naprawdę to, o czym rozmawialiśmy już kilkukrotnie przy okazji omawiania prawa, tego po co to prawo było, ono było po to właśnie, żeby móc zakryć grzech człowieka, żeby człowiek mógł spotkać się z Bogiem. I Izajasz tego doświadcza. I pytanie, które później słyszę, jest bardzo ciekawe, bo to nie jest tak, że Izajasz spotyka się z Bogiem, Bóg mu przebacza i mówi: Dobra, Izajasz, to teraz ja mam dla ciebie sprawę, teraz jest taka misja, którą musisz zrealizować. No nie, okazuje się, że Bóg wyjątkowo podchodzi do tematu inaczej i pyta: Hej, kogo poślę?

Kto tam pójdzie? Kogo poślę do tego narodu? Kto pójdzie do tych ludzi, którzy nie chcą mnie słuchać? I Izajasz na to mówi: Oto jestem, poślij mnie. No i dalej czytamy o tym też, to zachęcam was do osobistej lektury, żebyście przeczytali sobie, jak miała wyglądać misja Izajasza.

Ona ogólnie była beznadziejna. To była misja, w której on na dzień dobry był skazany na porażkę, bo od początku wiedział, że słuchaj, dobra, okej, cieszę się, to powiesz im pewne rzeczy, oni nie będą ciebie rozumieć, nie będą ciebie słuchać. W ogóle w zasadzie twoje mówienie będzie jak grochem o ścianę, oleją cię, nie przyniesie to takiego efektu, jakiego byś się spodziewał. Mimo to Izajasz podejmuje wyzwanie, podejmuje wyzwanie i to jego stwierdzenie: Oto jestem, poślij mnie. Jest też dosyć znanym hasłem z Biblii.

Jeżeli jakkolwiek jesteśmy gdzieś blisko kościoła, to prawdopodobnie była okazja, że słyszeliśmy jakieś kazanie na temat: Oto jestem, poślij mnie. Niemniej jednak, kiedy patrzymy często na swoje życie, na to, że Bóg może mieć powołanie dla mnie, no to nasza odpowiedź mogłaby być inna, bo wydaje mi się, że bardziej powszechną odpowiedzią byłoby: Oto jestem, poślij go, poślij ją, poślij kogoś, a ja tu będę sobie, a ja tu sobie jestem. Ja tu będę stał i patrzył, jak inni realizują tę misję, którą Ty, Boże, masz. Bo ja nie bardzo chcę się w to pakować. I tak mniej więcej wyglądała historia też moja, kiedy pierwszy raz zdałem sobie sprawę, że Bóg może czegoś ode mnie chcieć, że może mieć jakiś pomysł na moje życie, że może mieć jakąś misję dla mnie, że może być coś, co powinienem zrobić, żeby uhonorować Boga, to ja nawet do dzisiaj pamiętam tych ludzi, o których sobie myślałem: Ej, ale on więcej chodzi do kościoła, a on jest w KSM-ie, a ona jest tu, a on robi coś tam, a on jest dużym ministrantem niż ja, a on jest kimś tam.

Daj mi spokój, Boże, nie chcę, nie, po prostu nie chcę. Nie chcę się angażować w żadną misję, nie chcę się czuć jakkolwiek powołany, no bo powołanie może się często kojarzyć nam z tym, że jak już jesteś powołany, to najlepiej, żebyś był jakąś osobą duchowną, no to wiesz, to jest powołanie do służby. Okazuje się, że nie. I w swoim życiu przekonałem się, że właśnie to jest piękne, że Bóg ma dla każdego z nas powołanie, które niekoniecznie jest tym, czym nam się wydaje, że to powołanie może być. I żeby było jasne, ja nie twierdzę, że powołanie każdego z nas będzie takie, że będzie miło, łatwo i przyjemnie i super, no bo zazwyczaj to nie tak jest w życiu, tak?

I to nie tak, że Bóg jest wredny i chce nam utrudnić życie, tylko zwyczajnie, jeżeli chcemy w życiu osiągać rzeczy, które są wartościowe, piękne, chwalebne, które przyniosą nam satysfakcję, to realizacja tych misji będzie wiązała się z pewnym wysiłkiem, bo tak naprawdę w tym wysiłku, w tej drodze, którą Bóg nas będzie prowadził, okaże się, kim jesteśmy, Bóg będzie nas kształtował, będzie budował nasz charakter, będzie nas szlifował, żebyśmy byli takimi ludźmi, którzy będą w stanie zrealizować to powołanie, które On... On dla nas ma. I jeżeli myślimy sobie, że okej, dobra, ja wiem, czego Bóg ode mnie by chciał, no to prawdopodobnie jeszcze nie do końca wiemy, co taki Bóg od nas mógłby chcieć, bo pomijam pewnego wyobrażenia, no się tego, jakie powołanie Bóg może mieć dla każdego z nas, często tak naprawdę w momencie decyzji, że okej, Boże, tak jak Izajasz, oto jestem, poślij mnie, kiedy Bóg nas posyła, to nagle widzimy, czego nam brakuje, co jeszcze powinniśmy rozwinąć, gdzie powinniśmy się lepiej przygotować, gdzie powinno się coś zmienić w naszym życiu, żebyśmy mogli realizować tę misję, którą Bóg ma dla nas. I to samo w sobie jest naprawdę fascynującą przygodą, fascynującą przygodą poznawania siebie samego i odkrywania tego, do czego Bóg nas powołał i w jaki sposób my możemy sprawić, że ten świat choć trochę będzie lepszym miejscem. I w przypadku każdego z nas to powołanie będzie wyglądało inaczej, bo zwyczajnie każdy z nas jest inny i w życiu każdego z nas Bóg inaczej będzie się chciał objawić.

Przez każdego z nas Bóg może pokazać trochę inny aspekt tego, kim On jest, bo zwyczajnie stworzył nas tak, jak stworzył, w różny, unikalny sposób, czasami zaskakujący, czasami w sposób, który tak sobie myślimy: dlaczego akurat taki jestem? Boże, dlaczego mnie tak stworzyłeś? No okej, dobra, to pytanie już zostawmy, na to odpowiedzi też będą, czy to jest najmądrzejsze pytanie, jakie możemy zadać, ale właśnie tak nas Bóg stworzył i z tym wszystkim, co mamy za sobą, z tym wszystkim, co w nas złożył, z tym potencjałem, możliwościami, predyspozycjami, czymkolwiek jesteśmy w stanie zrealizować Jego misję w sposób absolutnie unikalny. Wiąże się to jednak z tym, że po naszej stronie jest decyzja, czy my w ogóle zdecydujemy się na to, żeby odpowiedzieć Bogu na to wezwanie, tak jak to zrobił właśnie Izajasz, który powiedział: Oto jestem, poślij mnie. I czasami z naszym powołaniem to jest tak, jakbyśmy mieli, wiecie, podpisaną jakąś taką umowę in blanco, nie?

Na zasadzie, wiecie, tu bum, podpisuję kwit na samym dole kartki, a kartka zostaje dla Boga do wpisania, okej, co takiego tam powinno się znaleźć. Pytanie, czy jesteśmy na to gotowi? Pytanie, czy mamy w sobie odwagę na to, żeby w taki sposób przedstawić swoje życie Bogu, żeby powiedzieć: Okej, Boże, podpisuję się pod wszystkim tym, co Ty będziesz chciał wpisać na tej karcie mojego życia. Mój podpis jest na dole. Zgadzam się na wszystko, a Ty wpisuj, żeby coś takiego zrobić.

Dobrze jest, żebyśmy najpierw odkryli to, że Bóg jest dobry. Bo często powodem, dla którego my wahamy się w takiej relacji, w takim układzie, że moglibyśmy zgodzić się zawczasu na coś, co Bóg będzie chciał zrobić przez nasze życie, jest to, że nam się wydaje, że Bóg będzie chciał nam utrudnić życie, uprzykrzyć życie. Na pewno będzie ciężko, na pewno będzie mi chciał wpierniczyć w jakieś miejsca, w których nie chciałbym być. Na pewno będę musiał robić coś, czego nie chcę robić. I okazuje się, że kiedy odkryjemy to, jaki jest Bóg, to zrozumiemy, że no nie, to znaczy, wiecie, nie to, żeby nie było trudności, o tym już mówiłem, ale to nie jest tak, że Bóg zaraz na chama będzie nas chciał wciskać w miejsca, w których żaden z nas nie chciałby być.

Tak naprawdę Bóg przygotuje nas do tego, żebyśmy byli dokładnie w tych miejscach, w których najlepiej zrealizujemy misję, którą On przygotował dla nas, która jednocześnie będzie czymś niesamowicie życiodajnym dla nas. I to, co zrobił Izajasz, to jest właśnie, wiecie, to jest piękne, bo on właśnie to zrobił, kiedy usłyszał głos Boga, który najpierw przebaczył mu grzech, oczyścił go, tak naprawdę sprawił, że on był zdolny do tego, żeby móc w ogóle realizować jakąkolwiek misję. To na pytanie: Kogo poślę, kto tam pójdzie, kto pójdzie do tego narodu? Izajasz powiedział: Oto jestem, poślij mnie. I co jest ważne, on tu jeszcze nie wiedział, że jego misja będzie przegrana.

On tutaj jeszcze nie wiedział, że pójdzie do ludzi, którzy nie będą go słuchać. To dopiero później jest, to dopiero później czytamy, że: Okej, dobra, fajnie, cieszę się, że się zdecydowałeś, to teraz pozwól, że ci powiem, jak będzie wyglądała twoja misja. No i mu mówi: Będziesz miał generalnie trudne zadanie, bo będziesz mówił, ale ludzie nie będą ciebie słuchać i no nie będzie lekko. Ale w tym wszystkim ja będę z tobą. I to jest coś naprawdę wyjątkowego, że Bóg będzie z nami i że Bóg we wszystkich sytuacjach, przez które będziemy szli, chce być przy nas.

I na koniec mamy szansę usłyszeć Boga, który spojrzy na nas i powie: Hej, sługo dobry i wierny. Być może kojarzycie takie hasło z Nowego Testamentu, które to Jezus też przytoczył, że Bóg spojrzy na nas i powie: Hej. Odwaliłeś dobrą robotę. Naprawdę, świetnie zrealizowałeś swoją misję. I wiecie, to jest ciekawe.

Tak tylko wspomnę o tym, że czasami zastanawiałem się, wiecie, skąd wziąć motywację, jak zrobić, żeby nam się chciało, a co jeżeli nam się nie chce i tak dalej. I tak dosyć króciutko, często jest tak, że jeżeli jesteście jakkolwiek obyci ze światem rozwoju osobistego, to może kojarzycie to, że, wiecie, są różne sposoby motywacji. Często tak naprawdę są firmy, które motywują swoich pracowników tym, że, wiecie, dam wam samochód, wakacje, to wam damy, tamto wam damy. Ja nawet tak sobie kiedyś pomyślałem, że w przypadku jednej z takich firm, kurczę, a co jakbym nie chciał takiego auta? Ja bym chciał mieć trochę słabsze auto, a resztę mi dajcie w kasę.

No nie, bo ty musisz mieć to auto, musisz, wiesz, bo to będzie cię motywowało, nie? Że będziesz miał takie auto, a nie jakieś tam słabsze. Słabsze cię może tak nie zmotywować. Guzik prawda. Niemniej jednak, rzecz jest taka, często nam się wydaje, że takie zewnętrzne rzeczy są w stanie nas zmotywować.

I miało miejsce kiedyś taki eksperyment, który bodajże jest nazywany eksperymentem marshmallow, gdzie posadzono dzieciaki i postawiono przed nimi tam pianki marshmallow i powiedziano: słuchaj, jeżeli tam, nie wiem, wytrzymasz ileś, to dostaniesz jeszcze drugą. Tak mniej więcej to wyglądało. No i wiecie, dzieciaki miały siedzieć i po prostu, wiecie, patrzeć na tą piankę i jej nie zjeść po to, żeby dostać kolejną. No i tam ogólnie było tak, że później zrobiono jakieś badania, no i się okazało, że te dzieciaki, które rzeczywiście wytrzymały i dostały tą drugą piankę, to w życiu później, tam po latach okazało się, że odniosły wielkie sukcesy. We wszystkim, we wszystkim po prostu odnosiły sukcesy.

Byli ludzie sukcesu. No i wniosek z eksperymentu, taki pierwszy był taki, że no, w takim razie ta druga pianka tak ich zmotywowała do tego, żeby jej nie zjedli, że potrafili wytrzymać. I to się technicznie nazywa odroczona gratyfikacja, że wiecie, potrafili czekać na swoją nagrodę. Niemniej jednak po jakimś czasie sprawdzono, co tak naprawdę się stało z tymi dzieciakami, bo wiecie, powiedzenie, że to z całą pewnością było tak, że to ta pianka ich tak zmotywowała, no to skąd my to wiemy? I oczywiście były tam też, wiecie, jakieś takie obserwowano te dzieciaki i to nawet chyba gdzieś można znaleźć na jakimś YouTubie, czy zresztą ludzie robili później te eksperymenty i gdzieś tam publikowali ze swoimi dziećmi powodzenia.

I wiecie, te dzieciaki, wiecie, ślinią się, patrzą dookoła i po prostu widać, że walczą same ze sobą. I czasami na to patrzono i mówiono: widzicie, szukają, szukają motywacji gdzieś indziej, gdzieś tam, wiecie, rozglądają się i tak dalej. Okazało się, co jest niesamowicie ciekawe, że te dzieciaki, które wytrzymały, dostały tą drugą piankę, one w ogóle, kiedy później tam pojawił się jakiś drugi tam specjalista, który z tym oryginalnym autorem tego eksperymentu gdzieś tam pracował, powiedzieli: słuchaj... Sprawdźmy, dlaczego te dzieciaki tego nie zjadły, bo w sumie to my, no nie wiem, nie spytaliśmy dzieci, tak? I się okazało po latach, że te dzieci, które nie zjadły tej pianki, one w ogóle jej nie widziały.

One w ogóle nie były przejęte tą pianką. I powiedzieli: no bez sensu, no to czym były przejęte? Otóż okazuje się, że te dzieciaki w nosie miały tą piankę. To, co je interesowało, to jest to, że one wiedziały, że jeżeli nie zjedzą tej pianki, która w ogóle ich nie interesowała, doświadczą czegoś bardzo wyjątkowego. Mianowicie wiedziały, że biorą udział w jakimś tam eksperymencie, że wiecie, że jest pianka jedna, druga, jak jej nie zjesz i tak dalej.

I to doprowadziło ich do takiego wniosku, że jeżeli ja nie zjem tej pianki, to moi rodzice będą tak zachwyceni tym, jakim to jestem wyrąbistym dzieciakiem, że tak naprawdę miały gdzieś w sobie obraz rodziców, którzy, wiecie, ich przytulają, mówią: Mój ty bohaterze, człowieku sukcesu, po prostu, wiecie, to nie żebym coś takiego konkretnie musiał mówić, ale wiecie, miały takie poczucie, że tata i mama będą ze mnie dumni, będą szczęśliwi, że podołałem, że nie zjadłem tej pianki. I okazało się, że właśnie to, co było wewnątrz ich, zmotywowało ich do tego, żeby nie zjeść tej pianki. I to później tak naprawdę było coś, co sprawiło, że oni mogli w życiu odnieść sukces, bo mieli jakiś obraz tego, kim w przyszłości oni będą, czego doświadczą w przyszłości, który ich motywował do tego, żeby podołać tej arcytrudnej sytuacji, którą było niezjedzenie pianki marshmallow. Gdybyś dzisiaj mógł sobie wyobrazić najbardziej spełnione życie, jakie jesteś w stanie sobie wyobrazić, to prawdopodobnie ono nie jest zbyt blisko tych możliwości, które Bóg przygotował dla twojego życia i Bóg ma dla ciebie przygotowane coś jeszcze bardziej wyjątkowego, jeśli chodzi o perspektywę spełnienia w życiu. I to właśnie obraz tego, że Bóg ma przygotowaną taką wersję ciebie, taką, wiecie, idealną, spełnioną, wygłaskaną wersję ciebie, w której po prostu budzisz się każdego dnia i wiesz, po co się budzisz, wiesz, po co żyjesz, wiesz, co takiego możesz osiągnąć w życiu z Bogiem, jak możesz sprawić, że ten świat będzie lepszym miejscem, to jest coś, co może nas zmotywować do tego, żeby właśnie...

Powiedzieć Bogu, okej, podpisuję się pod tym wszystkim, co masz dla mnie, bo wiem, że kiedy zdecyduję się na życie z Tobą, to czeka mnie najlepsze życie, jakie mógłbym sobie wyobrazić. I żeby było jasne, powtórzę to po raz kolejny, nie mówię, że to będzie łatwe życie, ale to będzie najbardziej spełnione życie, jakie mógłbyś sobie wyobrazić, kiedy zdecydujesz się na to, żeby mając w głowie jakieś wyobrażenie tego, czym może być twoje spełnione życie, powiedzieć Bogu: Boże, zakładam, że masz dla mnie jeszcze coś ciekawszego, przez co ja będę w stanie pokazać innym, jaki Ty jesteś, dać innym poznać to, jaki jesteś dobry, jakie życie masz przygotowane dla każdego z nas. To jest coś, co może sprawić, że nasze życie wywróci się kompletnie do góry nogami. Kiedy właśnie spojrzymy na nasze życie z perspektywy przyszłości, tego, kim możemy być, decydując się na to, żeby właśnie iść z Bogiem. Ale do tego potrzebujemy doświadczyć przebaczenia grzechu, tak jak doświadczył tego Izajasz.

I jednocześnie ważne jest to, żebyśmy mieli w sobie głębokie przekonanie o tym, co jest jedną z najczęściej powtarzanych prawd Biblii. I uwaga, nie tylko Nowego Testamentu, Starego, to, że Bóg jest dobry. To jest coś, co może sprawić, że jesteśmy w stanie zaufać dobremu Bogu, który ma o nas dobre myśli, który ma dla nas przygotowane dobre życie, niekoniecznie łatwe, ale życie, które będzie spełnione, bo będzie realizacją dokładnie tego potencjału, który Bóg złożył w każdym z nas. Ale żeby ten potencjał zrealizować, my najpierw musimy pozwolić Bogu na to, żeby, nie znając jeszcze może wszystkich szczegółów, zdecydować się na Jego wolę dla naszego życia, umrzeć dla naszych planów, marzeń i tak dalej, i tak dalej, i tak dalej, tego, co my byśmy chcieli, tego, jak my sobie wyobrażamy, i powiedzieć po prostu: Boże, tu jest czysta kartka, ja się podpisuję pod wszystkim, a Ty ją zapełnij tak, jak uznasz to za stosowne. Tego wszystkiego nam życzę, odwagi w podejmowaniu ważnych decyzji odnośnie naszego powołania.

I pamiętajcie, Bóg jest dobry. I to wydaje mi się, że nawet właśnie na kartach już Starego Testamentu wyraźnie widać. Zresztą jak będziemy dalej czytać Księgę Izajasza, to też sądzę, że ten wątek może gdzieś się pojawić, bo pomimo tego, że będziemy tutaj mieli sporo sądu, sporo takich, wiecie, mocnych słów, to jednak Bóg co chwilę, co rusz będzie przypominał o nadziei, którą ma przygotowaną dla Izraela. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, chcielibyście więcej porozmawiać, dowiedzieć się czegoś więcej, może zadać jakieś pytania do tekstu, może poza tekstem jakkolwiek, wejdź na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.