Walka o wiarę

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 359 i czytamy drugi i trzeci list Jana oraz list Judy. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Drugi i trzeci list Jana, wspomnieliśmy już w poprzednim odcinku, więc nie ma większej potrzeby, żeby szczegółowo te listy omawiać, tym bardziej, że całkiem fajnie nam się zgrało to, żeby do nich odnieść się przy okazji omawiania pierwszego listu Jana w poprzednim odcinku. Dlatego też dzisiaj porozmawiamy chwilę na temat listu Judy.

I w ogóle jeśli chodzi o samą lekturę na dzisiaj, mamy raptem do przeczytania trzy rozdziały. W zasadzie każdy z tych listów, które mamy na dzisiaj, jest bardzo króciutki. I w tym list Judy nie jest wyjątkiem, jest to raptem 25 wersetów. Nie jest on jakoś szczególnie długi, ale jednocześnie nie zmienia to tego, że jest niesamowicie wartościowy i są tu rzeczy, które dla nas mogą być bardzo ciekawe i mogą dać nam trochę nowego światła na to, w jaki sposób w ogóle powinniśmy podchodzić do Biblii. Na samym początku nie wiemy, do kogo do końca ten list był adresowany.

Juda zwyczajnie nie identyfikuje w żaden sposób odbiorców tego listu, ale mówi, kim on jest. Mówi, że jest sługą Jezusa Chrystusa, bratem Jakuba. I na podstawie tej krótkiej informacji widzimy, że jest to najprawdopodobniej Juda, który jest z kręgu najbliższej rodziny Jezusa. O braciach Jezusa rozmawialiśmy chwilę przy okazji listu Jakuba, więc jeżeli chcecie więcej informacji, możecie sobie wrócić do tamtego odcinka. A tymczasem Juda wygląda na to, że wchodzi właśnie w skład braci Jezusa i teraz rozmawialiśmy tam o tym, na ile to mogli być rodzeni bracia, na ile to najprawdopodobniej byli bracia przyrodni.

Jakkolwiek Juda odnosi się bezpośrednio do tego, że jest spokrewniony z Jakubem, który to jest spokrewniony z Jezusem, więc Juda też jest bardzo blisko spokrewniony z Jezusem. I mamy tutaj gościa, który znowu Jezusa znał za czasów jego służby na ziemi, niekoniecznie był jakoś szczególnie przejęty osobą swojego krewnego, ale jednak po jego zmartwychwstaniu no nie bardzo mógł zaprzeczyć temu, co zobaczył, czego doświadczył, tego, że Jezus zmartwychwstał. I na samym początku swojego... Bardzo króciutkiego listu. Czytamy o tym, co chciał napisać, dlaczego napisał coś innego i co dokładnie zainspirowało go do tego, żeby poruszyć trochę inny temat niż oryginalnie planował.

I tak od trzeciego wersetu czytamy: Kochani, zabierając się z całą starannością do napisania wam o naszym wspólnym zbawieniu, uznałem za wskazane wezwać was do podjęcia poważnej walki w obronie wiary, raz na zawsze przekazanej świętym. Więc widzimy, że list Judy, pomimo tego, że miał być czymś innym, Juda myślał sobie: napiszę o zbawieniu, ale stwierdził, że okoliczności sprawiły, że jednak podejmie inny temat, podejmie temat podjęcia poważnej walki w obronie wiary, co już tutaj nam nakreśla klimat samego listu. Wiara jest czymś poważnym, o co z naszej strony warto zabiegać i o co warto walczyć. O wiarę, która jest czysta, która jest nieskażona żadnymi ciekawostkami, które mogą gdzieś tam do nas dochodzić, które de facto od wiary prawdziwej, czystej mogą nas w jakiś sposób odciągnąć. I o tym Juda pisze dalej w czwartym wersecie, gdzie jest napisane: Bo wślizgnęli się między was pewni ludzie, na których już dawno został wydany wyrok potępienia.

Są to ludzie bezbożni, łaskę naszego Boga traktują jako przyzwolenie na rozwiązłość, zapierają się też naszego jedynego Władcy i Pana, Jezusa Chrystusa. Podobnie jak w wielu innych okolicznościach przy listach, które czytaliśmy, widzimy znowu, że Juda zidentyfikował ten sam problem, który był poruszony przez chociażby apostoła Pawła wielokrotnie: ludzi, którzy pojawiają się we wspólnocie Kościoła i głoszą rzeczy, które de facto są zaparciem się samego Jezusa. Ale jednak to, co oni głoszą, musi w jakiś sposób być tak subtelnie wykręcone, że oni de facto są w stanie wsiąknąć niejako we wspólnotę, która już żyje wiarą w osobę Jezusa, w Jego zbawienie, w to, co On przyniósł i w to, do jakiego życia nas powołuje. I dalej Juda pisze o tym, przez w zasadzie większość tego listu, że, co by nie było, jasne jest to, że te osoby poniosą konsekwencje swojego nauczania. Ci fałszywi nauczyciele dostaną za swoje, zostaną osądzeni, będą mieli przerąbane w ostatecznym rozrachunku.

I co ciekawe, Juda odnosi się tutaj do kilku historii starotestamentowych, ale też dla co bardziej czujnych czytelników zobaczymy, że nie wszystkie historie tutaj są takie starotestamentowe. Znaczy, wszystkie odnoszą się do historii ze Starego Testamentu, ale nie wszystko, do czego Juda się odnosi, jesteśmy w stanie jednoznacznie zidentyfikować w Starym Testamencie. I to jest bardzo, bardzo ciekawe, bo Juda odnosi się do dwóch ksiąg, które nie były księgami natchnionymi, a jednak widzimy tutaj, że były one znane w środowisku żydowskim i jednocześnie były poważane. Na tyle poważane, że nawet wybrane informacje z tych ksiąg, wybrane historie, odniesienie się do tych historii stało się częścią natchnionych pism, tak jak chociażby właśnie list Judy. Mówię chociażby list Judy, bo Piotr również odnosił się chociażby do pierwszej księgi Enocha.

Tak samo tutaj do pierwszej księgi Enocha odnosi się Juda, odnosi się też do księgi, która nazywa się albo Wniebowzięcie Mojżesza, albo Testament Mojżesza. To w zasadzie jest ta sama księga, do której, co jeszcze ciekawsze, odnosi się też później bardzo znane postaci z historii Kościoła, jak chociażby Orygenes. Mówię o tym dlatego, że często kiedy czytamy Stary Testament, może być tak, że my sobie próbujemy wyobrazić, o co tam chodziło, i tak naprawdę dużo światła na pewne teksty starotestamentowe i co więcej, nawet nowotestamentowe, jest w stanie nam rzucić to, że autorzy zarówno pism, które mamy w Starym Testamencie, jak i w Nowym, znali dodatkową literaturę, która, co prawda, nie była natchniona, nie jest w kanonie, ale nie zmienia to tego, że to, że ona nie była w kanonie, wciąż była bardzo ważna i w pewien sposób kształtowała religijny światopogląd. Światopogląd na to, w jaki sposób Bóg działał na przestrzeni historii ludzkości. I to jest bardzo ważne, bo my często możemy podchodzić do Biblii na zasadzie: A, będę czytał Biblię, nic więcej nie będę czytał, bo jeszcze, nie wiem, jakieś głupoty się naczytam czy czegoś, nie wiem, nie będę tego ruszał.

I znam masę takich osób, które w ten sposób podchodzą do lektury samej Biblii. Nie zmienia to jednak tego, że okazuje się, że są pisma, które, znowu, możemy określić jako apokryfy czy tam jakieś pisma wtórnokanoniczne, w których wciąż mamy masę, masę wartościowych informacji. Masy wartościowych historii, które są w stanie rzucić nam światło na to, co takiego pisali autorzy, chociażby Nowotestamentowi. I teraz jest to o tyle ważne, że często dla nas, czytając coś, możemy nie zwrócić uwagi na to, dlaczego tutaj pewna rzecz jest przedstawiona w taki, a nie inny sposób. I właśnie ta dodatkowa literatura jest w stanie nam pokazać: słuchaj, ludzie, którzy to pisali, zakładali, że ty znasz te inne pisma, bo zwyczajnie kultura żydowska w tamtych czasach to nie było to, że oni bardzo dobrze znali tylko i wyłącznie Stary Testament.

Oni znali również dodatkową literaturę. I teraz niekoniecznie chodzi mi o to, żeby zachęcić nas bardzo do tego, chociaż z drugiej strony lektura może być bardzo ciekawa, ale mieć świadomość tego, że znajomość dodatkowych pism, które gdzieś tam w tamtym kręgu kulturowym funkcjonowały, które kształtowały sposób spojrzenia na świat przez między innymi autorów dokumentów, które mamy dzisiaj w kanonie Pisma Świętego, może być dla nas bardzo cenna, wartościowa i może nam lepiej zrozumieć niektóre z historii, które pojawiają się na kartach zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. Samo to jest bardzo ciekawą rzeczą, którą Juda robi. I teraz, tak jak wspomniałem, nie znaczy to, że on jakby kanonizuje nagle nam pisma, które zwyczajnie w kanonie się nie znajdują, ale korzysta z nich po to, żeby odnieść się do historii, które tam były wspomniane. I teraz pod koniec swojego listu, który de facto jest dosyć krótki, po tym jak już zwrócił on uwagę na to, że warto walczyć o wiarę, trzeba walczyć o wiarę, walka o wiarę, o zdrową naukę jest czymś, co dla nas wszystkich powinno być bardzo ważne, powinniśmy dbać o to, żeby nasza wiara była szczera, czysta i żeby była oparta przede wszystkim na tym, co źródłem wiary powinno być, to jest na osobie samego Jezusa przede wszystkim.

I żeby nie pozwolić sobie na to, żeby gdzieś tam mieszać naszą wiarę. którą Bóg złożył w nasze serducha z różnymi jakimiś tam ciekawostkami, które mogą brzmieć spoko, ale zwyczajnie z życia, do którego powołał nas Jezus, mają niewiele wspólnego. Bo odnosząc się do wszystkich fałszywych nauczycieli, do których Juda chciał się odnieść, wspomniał o tym, że poniosą oni konsekwencje. Są winni. Ich duchowość jest niesamowicie pusta i żyją życiem, które jest zwyczajnie bezbożne. Więc takich ludzi zwyczajnie nie ma po co słuchać, bo słuchanie ich do niczego dobrego nas nie zaprowadzi.

I teraz pod koniec swojego listu czytamy jedno z najpiękniejszych zakończeń w ogóle, jakie mamy w tych wszystkich listach, które mamy już za sobą, bo de facto dzisiaj czytam też ostatni już z listów, przynajmniej jeszcze tylko jedna księga, która też w sumie poniekąd listem jest, ale to zdecydowanie będzie inna kategoria. I teraz Juda kończy swój list w taki sposób: Wy, kochani, budujcie się w Najświętszej Wierze, módlcie się w Duchu Świętym, trwajcie w Bożej miłości, polegajcie na miłosierdziu naszego Pana Jezusa Chrystusa, bo On prowadzi do życia wiecznego. Sami z kolei okazujcie miłosierdzie wątpiącym, ratujcie innych, wyrywając ich z ognia. Dla jeszcze innych miejcie współczucie przeniknięte respektem dla świętości, brzydząc się nawet tuniką splamioną przez ciało. A Temu, który ma moc ustrzec was od upadku i postawić wobec swojej chwały nieskazitelnych i pełnych wielkiej radości, jedynemu Bogu, naszemu Zbawcy, przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana, niech będzie chwała, majestat, moc oraz władza, jak przed wiekami, tak i teraz i na zawsze.

Amen. Pomimo tego, że list Judy jest bardzo króciutki, to wciąż w tych dosyć krótkich słowach mamy bardzo wartościowe i poważne wezwanie do tego, żeby walczyć o naszą wiarę. Nie powinniśmy traktować naszej wiary jako czegoś, co jest po prostu pewną stałą, która nie będzie się zmieniała. O nią musimy walczyć, bo zwyczajnie będą do nas dochodziły różne głosy, które w pewien sposób od tej wiary będą chciały nas odciągnąć. A jednocześnie, tak jak wspomniałem, Juda daje nam bardzo ciekawy przykład tego, z jakich też pism korzystali, jakie pisma znali autorzy dokumentów, które mamy zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie, co dla nas jest o tyle ciekawą rzeczą, że jeżeli jesteście bardziej zainteresowani...

Możecie sprawdzić te pisma, zobaczyć, o co tam chodziło i wtedy będziemy mieli dużo lepsze zrozumienie tego, co będziemy czytać na kartach zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. Tyle z mojej strony na dzisiaj, jeśli chodzi o list Judy. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, chcielibyście dowiedzieć się czegoś więcej, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym odcinku.