Jak stać się wielkim

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 315 i czytamy Ewangelię Łukasza, rozdziały 21 i 22. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj mamy fragment, który jest czymś, na co się czaiłem już przy okazji kilku odcinków, bo znowu jest to temat, który był poruszany w zasadzie przez, wydaje mi się, wszystkie Ewangelie w jakimś zakresie. I były często takie momenty, gdzie już myślałem, że szarpnę się za tę konkretną myśl, ale jednak tam działo się też dużo więcej innych rzeczy.

No i bardzo się cieszę, że akurat dzisiaj, przy okazji kończenia już powoli Ewangelii według Łukasza. Nie kończąc jednak samego Łukasza, bo zaraz dalej przejdziemy do Dziejów Apostolskich, które również są dziełem tego samego autora. Mamy fragment, który pokazuje nam jedną z najważniejszych prawd związaną z życiem w Bożym Królestwie, z życiem jako uczeń Jezusa, który realizuje faktycznie misję swojego Mistrza. I ten fragment znajdziemy w 22 rozdziale, czytając od wersetu 24, gdzie jest napisane: Doszło też do sporu między nimi, to jest uczniami, o to, którego z nich można by uznać za największego. Jezus zaś powiedział im: To królowie narodów panują nad ludźmi i ich władcy uchodzą za dobroczyńców.

U was ma być inaczej. Większy pośród was niech postępuje jak młodszy, a przełożony jak sługa. Bo kto uchodzi za większego, ten, który siedzi przy stole, czy ten, który służy? Z pewnością ten, który siedzi przy stole. Ja jednak jestem wśród was jak ten, który służy.

To pytanie związane z tym: Panie Jezu, kto z nas jest najważniejszy? Patrz, masz taką fajną ekipę, jest nas dwunastu, no tutaj zaraz się trochę ekipa przerzedzi, ale patrz, jest taka fajna ekipa. Kto jest najważniejszy? Kto jest szefem tego wszystkiego? Jezus w zasadzie siebie stawia jako przykład tego, co to znaczy być najważniejszym, najbardziej znaczącym.

To znaczy być tym, który służy. Niemniej jednak w dzisiejszym świecie żyjemy w takiej rzeczywistości, ja może bardziej niż niektórzy z nas, z uwagi też na różne zainteresowania i aktywność zawodową, gdzie dużo mówi się o przywództwie, o byciu liderem, bądź liderem, rób to, to, tamto, siamto. I są różne wizje na temat tego, w jaki sposób takowym liderem, przywódcą powinno się stać. Świata jest mi o tyle osobiście bliski, że tak jak już gdzieś tam delikatnie wspomniałem, wydaje mi się, że przy jakichś odcinkach, jestem zaangażowany w prowadzenie dwóch firm. Jedna to jest agencja zajmująca się tworzeniem stron internetowych, a druga to jest szkoła językowa, którą prowadzimy razem z żoną.

I w jednym i w drugim przypadku my już coraz mniej jesteśmy zaangażowani tak operacyjnie w konkretne działania, a coraz bardziej jesteśmy zaangażowani w rzeczy, które nam zwyczajnie zostały, czyli właśnie zarządzanie, praca z naszymi zespołami i w jednym i w drugim przedsięwzięciu. I w jednej i w drugiej sytuacji w jakiś sposób pewnie stoimy w miejscu osób, które jakoś są liderami tych projektów, chcąc nie chcąc. No my nadajemy im pewien kierunek i staramy się pracować w taki sposób, żeby inni chcieli razem z nami udać się we wspólną podróż, w ramach którego pomagamy naszym klientom, różnym, różnistym, po to, żeby ich życie było choć trochę lepsze, korzystając z tych narzędzi, które i w jednym i w drugim projekcie biznesowym posiadamy. I wcale niekoniecznie jest to najprostsze zadanie, żeby być osobą, za którą inni chcą iść, bo zwyczajnie, gdybyśmy chcieli sobie znaleźć jakąś fajną definicję lidera, przywódcy, no to w zasadzie jest to osoba, za którą inni idą. Tyle.

Nie wiem, czy szukałbym tu czegoś nie wiadomo jak bardziej skomplikowanego, bo przywódca przewodzi, nadaje pewien kierunek, pokazuje, dokąd możemy się udać i zabiera w podróż innych. I w pewien sposób my w taki sposób staramy się funkcjonować w zakresie niejakiegoś tam szczególnie ogromnego zasięgu, ale w takim mniejszym, skromnym, lokalnym kontekście staramy się w ten sposób pracować z innymi. I z perspektywy lat naszych doświadczeń odkryliśmy to, że można być fantastycznym wizjonerem, można być osobą, która, wiecie, roztoczy taką wizję, że ludzie: w ogóle, ej, bomba, chcę być taką, chcę tam iść, chcę, to będzie mistrzowsko. Ale jeżeli na naszej drodze bylibyśmy dalej gnojkami, którzy po prostu źle traktują ludzi, to nikt za nami nie będzie chciał iść. Tyle.

Możemy mieć najfajniejsze wizje, możemy być mistrzowskimi wizjonerami. Pionierami, kimkolwiek chcielibyśmy być, ale jeżeli nie będziemy kochać ludzi, to to wszystko o kant tyłka roztrzask. Bo nikt nie będzie chciał za nami iść. Być może będzie tak, że ktoś do nas dołączy na zasadzie: A dobra, chcę zarobić, potrzebuję kasy, potrzebuję pracy. No okej, bomba.

Tylko że, żeby było jasne, ci, którzy dołączą do nas, którzy będą razem z nami iść przez życie tylko dlatego, że czegoś od nas chcą, że w jakiś sposób odpowiemy na ich potrzebę, to nie będą osoby, które będą faktycznie taką realną częścią tej podróży. Będą, dopóki będzie im wygodnie, dopóki będą mieli to, co my im jesteśmy w stanie dać. Ale jeżeli będziemy tymi, którzy kochają, którzy dbają o innych, to uwierzcie mi, będziemy przez drogę naszego życia iść z ludźmi, którzy będą gotowi na poświęcenia. I trochę tak było w przypadku właśnie chociażby naszej szkoły, gdzie pamiętam rozmowę z jedną z osób, które z nami wtedy pracowały. Kiedy, wiecie, w 2020 zaczął się COVID, nauka zdalna i w ogóle nikt nie wie, co będzie się teraz dalej działo.

Znam masę firm z branży edukacyjnej, gdzie po prostu, wiecie, liczba klientów obcięła się o połowę, natychmiastowo. U nas Bogu dzięki tak nie było. Prawie nikt nie odpadł. Udało nam się dosyć gładko przejść przez naukę online, pracując dalej z naszymi uczniami, ale jedna osoba, która była wtedy w naszym zespole, do głębi mnie poruszyła tym, kiedy przyszła i powiedziała: Jacek, wiem, że jest ciężko. Rozumiem, że ta sytuacja prawdopodobnie totalnie was wybiła.

Ja osobiście wtedy, z różnych względów, ja byłem naprawdę wypruty. Jeżeli w ciągu ostatnich kilku lat byłem wypruty, to byłem najbardziej wtedy. I ta osoba, ta dziewucha mówi: Słuchaj, jeżeli jest potrzeba, żeby za zajęcia, które teraz prowadzę, żeby zapłacić mi później, to nie ma problemu. I po prostu ja byłem niesamowicie tym poruszony, bo ona sama przyszła i powiedziała: Słuchaj, jeżeli będzie taka sytuacja, to się nie szczyp, to mi po prostu powiedz, ja sobie poradzę, zależy mi na tym, żebyśmy dalej byli w stanie tę szkołę tworzyć. Bogu dzięki nie było takiej potrzeby.

Nie było potrzeby, żeby zwlekać komukolwiek z płatnościami w jakikolwiek sposób, ale sama postawa była naprawdę wyjątkowa. I była ona związana z tym, że rzeczywiście często gęsto te osoby, z którymi pracowaliśmy, stawały się trochę częścią naszej rodziny. Często spotykaliśmy się na weekend, przychodzili do nas do domu. Zjedliśmy hamburgery, to jest moja ulubiona forma spędzania wolnego czasu ze znajomymi, robienie hamburgerów i patrzenie, jak wszyscy się ubrudzą i umorusają. Żadnego jedzenia hamburgerów z nożem i widelcem, nie, trzeba rękoma i trzeba się utytłać.

Ale to były te momenty, w których tak naprawdę te nasze relacje się budowały, zacieśniały i zwyczajnie inni mieli takie poczucie, że w jakiś sposób się o nich troszczymy. Jestem absolutnie przekonany, że moglibyśmy troszczyć się bardziej, że moglibyśmy dać z siebie jeszcze więcej. Niemniej jednak zawsze chcieliśmy być osobami, które zapraszają innych do wspólnej drogi przez to, że też staramy się im pomagać. Staramy się patrzeć na każdą osobę, która do nas dołącza, jak na osobę, której w jakiś sposób możemy pomóc na jej drodze. I teraz, ja rozumiem to, że ta nasza wspólna droga może być krótka.

Rozumiem to, że ta nasza wspólna droga może nie trwać wielu lat, może nie być dożywotnia. Zresztą czasami jest tak, że zwyczajnie okoliczności życia sprawiają, że zespół nam się przetasowuje, że osoby odchodzą. I teraz, mówiąc odchodzą, ja nie mam na myśli tego, że musi być strasznie, źle, smutno, nie lubię was, po prostu. Z jakiegoś powodu widzę, że pewien etap mojego życia się zakończył i my wtedy cieszymy się, jeżeli na tym krótkim chociaż etapie życia mogliśmy w jakiś sposób być wsparciem, mogliśmy wnieść coś wartościowego do życia kogoś innego. Na tym polega bycie sługą.

I wiem, że to jest ciężkie. I nie twierdzę, że jestem mistrzem świata. Nie twierdzę, że razem z żoną jesteśmy mistrzami świata, jeśli chodzi o nasze szkoły. Nie twierdzę, że koniecznie jestem mistrzem świata, jeśli chodzi o pracę związaną ze stronami, ale to jest coś, na czym nam zależy. Na czym zwyczajnie nam zależy, żeby każda osoba, która jest z nami, która jest blisko nas, która nas wspiera, która razem z nami pracuje, miała poczucie, że jest ważna, że jest doceniona, a nie tylko, że jest osobą, która wnosi jakąś robotę, którą my później sprzedamy dalej, tak kolokwialnie mówiąc.

Nie, zależy nam na tym, żeby tworzyć fajne relacje, bo okazuje się, z perspektywy tego, jak Jezus przedstawia właśnie bycie liderem, tak to powinno wyglądać. I najgorsze w tym wszystkim jest to, że będą momenty w naszym życiu i akurat zawodowo niekoniecznie mieliśmy takie historie, ale w innych obszarach. Tak, mieliśmy takie historie, gdzie rzeczywiście staraliśmy się pomóc, poświęciliśmy komuś masę czasu i zwyczajnie skończyło się to tym, że nawet niekoniecznie usłyszeliśmy: Spadaj, po prostu się odwrócił na pięcie, zniknął. I z jednej strony może być takie poczucie: czy było warto? Czy było warto poświęcać tej osobie czas?

Czy było warto z nią się spotykać, rozmawiać? Ja akurat nie jestem mistrzem duszpasterstwa. Moja żona zdecydowanie jest bardziej duszpasterska niż ja. I czasami były takie momenty, gdzie rzeczywiście komuś się poświęca czas. Ja nie mówię tu o jakimś, wiecie, takim sformalizowanym duszpasterstwie, ale o takim zwykłym byciu przyjacielem, byciu osobą, która jest blisko, która pomaga, kiedy ktoś ma trudności.

I czasami po prostu kończy się tak, że ktoś się odwraca na pięcie, znika. Nie ma dzięki, nie ma nawet spadaj, po prostu tej osoby nie ma. I wtedy mogą pojawiać się pytania: czy było warto? Po co mi to wszystko? Dlaczego miałbym angażować jakkolwiek w życie kolejnej osoby, która może mnie w jakiś sposób zranić, opuścić?

Może być mi ciężko, smutno. Dlatego, że to jest przykład, który dał nam Jezus. Bo Jezus poświęcił wszystko po to, żeby nam służyć, wiedząc, że my nigdy nie będziemy w stanie zrobić nic, czym jakkolwiek odpłacimy za to wszystko, co On zrobił dla nas. On jest najlepszym przykładem tego, w jaki sposób być liderem, osobą, która zaprasza innych do wspólnej drogi i na tej drodze wspiera nas, jak tylko może. Robi wszystko, co może i zrobił już wszystko, co mógł, po to, żebyśmy przede wszystkim my mogli wystartować w tej wspólnej drodze i daje nam wszystko, co jest nam potrzebne do tego, żebyśmy w ramach tej drogi zrealizowali wspólnie misję, która właśnie niekoniecznie jest tylko Jego misją.

On nie chce patrzeć na to jako: Hej, ty realizujesz moją misję. Nie. On wie, że w ramach tej misji my będziemy w stanie najlepiej wykorzystać cały potencjał naszego człowieczeństwa, które w nas złożył po to, żebyśmy mogli służyć innym ludziom, tym samym służyć Bogu i sprawić, że ten świat będzie choć trochę lepszym miejscem. Sprawić, że być może ktoś kiedyś zastanowi się i powie: Hej, dlaczego ty to wszystko robisz? Dlaczego w taki sposób żyjesz?

Dlatego, że ktoś zrobił coś takiego dla mnie. Oddał wszystko, co miał po to, żebym ja mógł, nie bojąc się żadnych kar, nie bojąc się Jego, po prostu żyć miłością. Żyć życiem, w ramach którego kochamy innych, dbamy o nich, staramy się być tymi, którzy wnoszą trochę więcej światła do ich życia i wspieramy, przede wszystkim wspieramy ich w ich drodze, rozumiejąc, że nasza wspólna droga może nie być wspólna przez dłuższy czas. Nie zmienia to tego, że nigdy nie powinniśmy patrzeć na to w ten sposób, że nie warto było służyć. Zawsze warto służyć.

I sytuacje, w których zwyczajnie dostaniemy po tyłku, a dostaniemy wielokrotnie po tyłku, kiedy staramy się pomagać i służyć innym, tak naprawdę sprawiają, że jeszcze bardziej doświadczamy życia, którego doświadczył Jezus, który oddał wszystko, co miał po to, żeby służyć ludziom, którzy ani na to nie zasługiwali, ani nie byli w stanie mu odpłacić za to wszystko, co On dla nas zrobił. On to zrobił po prostu, dlatego że kochał i zaprasza nas do takiego właśnie życia, do życia prawdziwej wielkości. I ta wielkość jest mierzona tym, jak bardzo kochamy i jak dobrze służymy. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Trochę inny odcinek, trochę bardziej osobisty, może trochę bardziej zawodowy.

Temat, o którym można by było dużo rozmawiać, ale mam nadzieję, że będzie dla nas inspiracją do tego, żebyśmy żyli jeszcze lepszym życiem, w którym jeszcze bardziej kochamy innych i patrzymy właśnie na innych jako na osoby, które po prostu dołączają do naszej drogi i my możemy być tymi, którzy na tym krótszym bądź dłuższym etapie naszej wspólnej drogi będą w stanie ich wesprzeć, służyć, wspierać jak tylko się da i pomagać im jeszcze lepiej realizować potencjał, który Bóg włożył w ich życie. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, zapraszam was na stronę bibliawrok.pl bądź możecie też napisać do mnie bezpośrednio na adres jacek@bibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym odcinku.