Czego Bóg od nas chce

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 292 i czytamy Ewangelię Marka, rozdziały 10 i 11. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Z tych historii, które mamy dzisiaj, jest kilka, które osobiście bardzo, bardzo lubię i w zasadzie miałem chwilę zastanowienia, żeby wybrać tą, do której chciałbym odnieść się dzisiaj. Dlatego też mój wybór padł akurat na coś, co dla mnie osobiście jest też niesamowicie ważną historią.

I choć w sumie tutaj osobistych historii nawet mógłbym znaleźć kilka, to jest jedna, która bardzo konkretnie odnosi się do mnie i wydaje mi się, że jest duża szansa, że dla niektórych z was może ona również okazać się być czymś bardzo wartościowym. I ta historia jest zapisana w Ewangelii Marka w 10 rozdziale i przeczytam fragment od 17 wersetu, gdzie jest napisane: A gdy wybierał się w drogę, przybiegł ktoś, upadł przed Nim na kolana i pytał Go: Dobry Nauczycielu, co mam czynić, aby odziedziczyć życie wieczne? Jezus odpowiedział: Dlaczego nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko jeden, Bóg. Znasz przykazania: nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie poświadczaj nieprawdy, nie oszukiwaj, szanuj ojca i matkę.

A on Mu odpowiedział: Nauczycielu, tego wszystkiego przestrzegałem od młodych lat. Wtedy Jezus przyjrzał mu się z miłością i powiedział: Jednego ci brak. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Po czym przyjdź i naśladuj Mnie. On jednak spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony.

Miał bowiem wiele posiadłości. Tymczasem Jezus rozejrzał się wokoło i powiedział do swoich uczniów: Jak trudno będzie tym, którzy mają pieniądze, wejść do Królestwa Bożego. Słowa te wprawiły uczniów w zdziwienie, lecz Jezus stwierdził raz jeszcze: Dzieci, jak trudno jest wejść do Królestwa Bożego. Łatwiej wielbłądowi przejść przez ucho igły niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego. A oni tym bardziej byli zdziwieni i mówili między sobą: Któż więc może być zbawiony?

Jezus spojrzał na nich i powiedział: Po ludzku rzecz biorąc, to niemożliwe, ale inaczej jest u Boga. Z Bogiem bowiem wszystko jest możliwe. Wtedy odezwał się Piotr: Spójrz, my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą. Jezus odpowiedział: Zapewniam was, nie ma takiego, kto by opuścił dom albo ojca, albo braci, albo siostry, albo matkę, albo ojca, albo dzieci, albo pola dla Mnie i dla dobrej nowiny, a kto by nie otrzymał stokroć więcej. Więcej teraz, w tym czasie, domów i braci, i sióstr, i matek, i dzieci, i pól, choć wśród prześladowań, a w nadchodzącym życiu, w nadchodzącym wieku, życia wiecznego.

W wielu zaś pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi. Fragment przeczytałem trochę dłuższy, bo z dwóch w zasadzie wątków, które tutaj się nam pojawiają, chciałbym, żebyśmy wyciągnęli pewne lekcje. I sama historia wydaje się być dosyć jednoznaczna, dosyć jasna i nie ma tutaj jakichś szczególnie wielkich tajemnic odnośnie tego, co się dzieje, bo przychodzi do Jezusa gość. W innej relacji czytamy, że to jest młodzieniec, więc to jest jakiś gość, który, no nie wiem, może jest w wieku, tam, nie wiem, dwadzieścia parę, trzydzieści lat i przychodzi do Jezusa w bardzo wyjątkowy sposób. To nie jest tak, że przychodzi, po prostu sobie tam gada, zadaje pytania.

Czytamy, że przybiega, pada przed Nim na kolana i pyta Go. Samo to, że Żyd przed drugim Żydem padł na kolana, to już było coś naprawdę wyjątkowego, co samo w sobie też w jakiś sposób poświadcza to, co zaraz gość udowadnia swoimi słowami, że on naprawdę uznał Jezusa jako kogoś absolutnie wyjątkowego, jako Mesjasza we własnej osobie. Mówi do Niego: Dobry Nauczycielu, co mam czynić, aby odziedziczyć życie wieczne? Jezus mu odpowiada: Dlaczego nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko jeden Bóg.

I dalej jest rozmowa na temat przykazań, na temat tego: Słuchaj, znasz, takie są przykazania, co ty na to? No i młodzieniec mówi: Słuchaj, wszystko to robię, wszystko robię od najmłodszych lat. Jestem naprawdę porządnym gościem. I ta historia do mnie osobiście bardzo przemawia, dlatego że do jakiegoś tam wieku, dwudziestu mniej więcej lat, no historia u mnie trochę była taka dłuższa, takiego naprawdę bardzo poważnego poszukiwania mojej drogi z Bogiem. Było tak, że...

Kurczę, miałem wrażenie, że naprawdę jestem porządnym gościem, wiecie, ministrant, lektor, w ogóle taki ogarnięty, ksiądz wiązał proboszcz ze mną jakieś tam wielkie nadzieje, które, no właśnie, z tymi nadziejami miałem pewien problem, no bo z jednej strony, stary, to nie, nie, nie, nie, to nie ma absolutnie szans. A z drugiej strony był takie coś, że ja chciałem Boga traktować serio, tylko byłem święcie przekonany, że jeżeli mam Boga traktować serio, no to, wiecie, jedyna droga to jest jakieś duchowieństwo, tak? To tak to w moich oczach wyglądało. Chłopaczka, który wychował się w stosunkowo małej miejscowości, za bardzo nie miałem kontaktu z żadnymi takimi, wiecie, wspólnotami, które by mi pokazały, że jakkolwiek wiara to jest coś więcej niż chodzenie w niedzielę do kościoła, no czy w moim przypadku też, wiecie, w niedzielę ja byłem generalnie dosyć porządnym ministrantem, więc tam śmigałem dosyć równo. No i to śmiganie doprowadziło do tego miejsca, że też krótko przed maturą, kiedy, jak wiecie, matura w maju, a zaraz przed tym majem jeszcze mam Wielkanoc, a przed Wielkanocą mamy jeszcze okres Wielkiego Postu, no i są różne nabożeństwa, między innymi gorzkie żale.

I pamiętam, jak siedziałem na tych gorzkich żalach kiedyś i z jakiegoś powodu, nie wiem dlaczego, teraz mogę się domyślać dlaczego, ale pomyślałem sobie: co, gdyby Bóg naprawdę chciał, żebym Mu służył? Tyle. To było całe moje pytanie i byłem przerażony. Nie chcę mówić, jak bardzo byłem przerażony, bo musiał użyć słów, których nie wypada używać w tym podcaście, ale ja naprawdę byłem przerażony. Ja po prostu, wiecie, siedziałem z tą myślą, czy tam klęczałem w sumie, i ja byłem prawdopodobnie cały blady.

Jedyne, co chciałem zrobić, to wyjść, nie wiem, sobie poprzeklinać, nie wiem, wypić czy cokolwiek, żeby stwierdzić, że ze mną wszystko jest jeszcze okej, bo ja naprawdę zacząłem się o siebie martwić. Byłem przerażony. Byłem do tego stopnia przerażony, że to był jeden z najbardziej po prostu jakichś w ogóle pokręconych okresów mojego życia, gdzie ja serio się bałem. Ja bałem się tego, że Bóg ma plan dla mojego życia. Bałem się tego, że Bóg czegoś ode mnie chce, a ja nie chcę robić tego, czego Bóg ode mnie chce.

Co wydawało mi się, że jest właśnie kwestia związana, wiecie, z jakimś tam powołaniem kapłańskim czy czymś takim. Mówię: nie ma absolutnie szans, nie chcę, nie ma szans, nie będę się pakował w coś takiego. Tym bardziej, że dziewczyna, z którą wtedy się spotykałem, to była bardzo fajna, zresztą później jeszcze długo się spotykaliśmy, i mówię: nie, nie, absolutnie nie, nie chcę służyć Bogu. I pamiętam nawet taki moment, kiedy leżałem w łóżku któregoś nocy i nie mogłem zasnąć, bez kitu, nie mogłem. Spać.

To mnie naprawdę przeraziło. Ta jedna myśl: co, jeżeli Bóg chce, żebym Mu służył? I nawet pamiętam taką, wiecie, nie wiem, czy to nie było zwerbalizowane w tym konkretnym przypadku: Boże, nie mam zamiaru Tobie służyć. Daj mi spokój. Bo chciałem żyć trochę tak jak ten chłopaczek tutaj w tej historii.

Chciałem, wiecie, no dobra, będę tam w miarę przyzwoity. Miałem swoje oczywiście za uszami, no ojejku, kto z nas nie miał? Niech pierwszy rzuci kamieniem. Miałem tam swoje za uszami, ale generalnie tak na oko, wiecie, ludzie jak patrzyli na mnie, na mojego brata, na naszą rodzinę, to mówili: A, fajna brygada. My tam z młodym się czasami śmialiśmy, że mówią co mówią, a my tam jak wygląda piątek po południu, to sami wiemy, jakkolwiek.

Głupota radosnego licealisty. Niemniej jednak miałem takie poczucie, że ale jestem spoko gościem. Naprawdę, ja się czułem dokładnie tak jak ten chłopak. I nie wiem, czy to nie jest coś, co jest właśnie taką rzeczą, gdzie my często mamy takie poczucie, że przecież ja nic złego nie robię. Przecież o co chodzi?

Przecież, nie wiem, chodzę w niedzielę do kościoła, nie wiem, na pielgrzymkę jakąś kiedyś pojechałem, w Częstochowie może byłem z buta, jakkolwiek. Niemniej jednak te wszystkie rzeczy, które robimy, to na Bogu nie robią jakiegoś tam szczególnego wrażenia. Boga interesuje coś bardziej ważnego niż to, co my dla Niego takiego będziemy robić. Choć nie mówię, że to jest totalnie obojętne, jak żyjemy, jakie życie prowadzimy, ale źródło tego, dlaczego, nasza motywacja, dlaczego robimy to, co robimy, jest dużo ważniejsza, bo ona nam pokaże, czy my robimy rzeczy na zasadzie, wiecie, tak jak młody Jacuś: He, no robię takie rzeczy, bo... jakby coś tam kiedyś się wydarzyło, a wcześniej czy później każdemu z nas się wydarzy, no to powinno być okej, tak? No bo jestem w miarę przyzwoitym chłopem.

Jezus do tego młodzieńca tutaj w tej historii mówi słowa, które my często właśnie skupiamy się na tych słowach z niewłaściwego powodu, bo Jezus mówi: Ej, jednego ci brak. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, po czym przyjdź i naśladuj Mnie. I my często myślimy sobie o tym: No, Jezus chce, żebym wszystko sprzedał. Ja nie chcę wszystkiego sprzedawać. W ogóle o co chodzi?

Czy to znaczy, że każdy z nas ma tak funkcjonować? I teraz tak, jasne, to było konkretne polecenie dla tego młodego, które było związane z bardzo konkretną rzeczą. Czy pozwolisz mi na to, żebym ja nadał kierunek twojemu życiu? To jest pytanie, które Jezus zadaje tobie i mnie. Czy pozwolisz mi na to, żebym ja nadał kierunek twojemu życiu?

I czy zgodzisz się na moje warunki, nawet może nie do końca wiedząc, jakie one... Będą. Ważne w tym wszystkim jest to, że zaraz przed tą odpowiedzią Marek zwraca uwagę na ważną rzecz. Jezus przyjrzał mu się z miłością. Zanim Jezus to powiedział: Idź, oddaj wszystko, co masz, to Jezus spojrzał na niego z miłością.

Nie wiem, jak to spojrzenie Jezusa wyglądało, ale na pewno wyglądało wyjątkowo, bo nawet w relacji Piotra, tak jak tutaj rozmawialiśmy, że najprawdopodobniej mówimy tutaj o relacji Piotra, którą Marek słyszał, to było coś, na co Piotr musiał zwrócić uwagę. Wzrok Jezusa był inny. On był pełen miłości. Powiedział: Słuchaj, weź to wszystko rozdaj i wtedy możesz iść i być moim uczniem. Na to młody, z posępną, ze smutną mówi: No nie, no nie oddam wszystkiego, i się zwinął.

I w zasadzie tyle o nim wiemy. Nie wiemy nic więcej. Nie wiemy, co się tam dalej wydarzyło. Nie wiemy, czy na którymś etapie swojego życia on jednak się na to nie zdecydował. Niemniej jednak to jest pytanie, które Jezus kieruje do każdego z nas.

I jedna rzecz, którą dzisiaj wiem, której nie wiedziałem, kiedy miałem 19 lat, krótko przed egzaminem maturalnym. Naprawdę myślałem, że Bóg chce mi uprzykrzyć życie. Byłem przekonany, że jeżeli mam służyć Bogu, jeżeli mam iść Jego drogą, jeżeli mam iść za Jezusem, to będzie związane na pewno z czymś, czego będę absolutnie nienawidził, będę po prostu nieszczęśliwy do końca życia i z pewnością nie będzie to coś, co bym chciał robić. Jak bardzo się myliłem. Bo ostatecznie, kiedy tak naprawdę później droga to jeszcze były dwa lata w zasadzie, jakieś niecałe dwa lata, moi drodzy, gdzie naprawdę tu szukałem w różnych dziwnych miejscach tego, jak poukładać swoją wiarę do momentu, aż w końcu powiedziałem: Jezu, jeżeli mam iść za Tobą, to okej, to pójdę.

Jeżeli chcesz, żebym był osobą jakąś tam, okej. Jeżeli nie, fantastycznie, będę się cieszył tylko bardziej. Ale ja nie mam pomysłu już na swoje życie poza tym, żeby zrobić to, do czego Ty mnie powołałeś. To był najbardziej uwalniający moment w moim życiu. Nie było gromów, nic jakiegoś szczególnego się nie wydarzyło, ale to zaczęło mnie prowadzić do miejsca, w którym podejmowałem decyzje z innej perspektywy.

Naprawdę zacząłem się zastanawiać, czy to, co robię, będzie mnie zbliżało do tego, żeby iść tą drogą, którą Jezus przygotował dla mnie. I wiecie, nie wiem, czy spojrzelibyście na mnie dzisiaj jako na jakiegoś, wiecie, fanatycznie religijnego gościa, to wydaje mi się, że tam niekoniecznie, choć niektórzy znają mnie, jak czasami wpadną i zobaczą Biblię gdzieś tam w domu na wierzchu, to: Uuu, wiesz, powaga. Niemniej jednak... Z perspektywy czasu mogę uczciwie powiedzieć: droga, którą Jezus chce nas prowadzić, to jest droga, która, okej, ona nie zawsze jest lekka. Ba, często ona nie jest lekka.

Często wiąże się z totalnym niezrozumieniem. Często wiąże się z tym, że ludzie patrzą na nas jak na porąbańców. Na początku mojej drogi tak to wyglądało i to pamiętam jeszcze kumpel, z którym wtedy mieszkałem, w pokoju, o którym to wspominałem kilkukrotnie, on dokładnie to samo mi opowiedział. Stary, jestem w normalnej porządnej katolickiej wspólnocie i ludzie mówią, że jestem porąbany. I ja się czułem mniej więcej tak samo.

To fakt, że nie byłem częścią żadnej wspólnoty tam wtedy koniecznie na samym początku, ale naprawdę, hasła w stylu: Hej stary, bierz to zbyt na serio, weź przestań, a po co będziesz się tak tym przejmował? Czytać Biblię? Ej, to jest tylko dla wybranych, tylko dla księży, wiesz, oni nam powiedzą, o co chodzi. W sensie, ja nie mówię, że nie, ale jakby, kumacie, teraz jeżeli czytacie Biblię razem z nami, to widzicie, że to nie jest tylko dla wybranych. To jest dla wszystkich, dla wszystkich z nas, którzy poważnie traktują swoją drogę z Bogiem, którzy poważnie chcą iść za Jezusem, którzy poważnie patrzą na swoje życie i myślą: Czegoś mi brakuje, czego mi brakuje?

Jak mogę to odkryć i jak mogę żyć zgodnie z tym, do czego zostałem postawiony na tym świecie? Bo takie życie to jest życie, które daje nam totalne spełnienie. I wcześniej czy później zaczynamy odkrywać, że droga, którą Bóg nas prowadzi, jest tak naprawdę drogą, którą my sami chcemy iść. Bo wiecie, to, że trudności się będą pojawiały w naszym życiu, to nie jest żaden problem. To jest absolutnie normalne.

To nie jest w żaden sposób zaskakujące. Co więcej, nawet czasami dobrze jest sobie zafundować może jakieś wyzwanie fizyczne, takie ciężkie, żeby, wiecie, zobaczyć, jak to jest, kiedy musimy zmagać się z trudnościami, żeby zobaczyć, na ile nas stać, żeby zobaczyć, ile więcej jesteśmy w stanie osiągnąć, kiedy idziesz na siłownię, kiedy chcesz jakoś przyzwoicie wyglądać. No ja niestety wyglądam teraz jak wyglądam, ale gdybym chciał przyzwoicie wyglądać, to wiem, jaka jest droga do tego. Musi boleć. Będzie bolało, będą zakwasy, będę musiał się pocić ciężko, będę musiał przychodzić styrany do domu, ale będą tego efekty i to doprowadzi mnie do miejsca, w którym wykorzystam swój potencjał, a nie będę żył tylko na miarę tego, że: A, w ogóle więcej nie jestem w stanie.

Jesteśmy w stanie dużo więcej, często niż nam się wydaje i idąc za Bogiem właśnie to odkrywamy, że często... To przechodząc przez różne trudności, przechodząc przez różne sytuacje, odkrywamy to, na co nas naprawdę stać. I jeszcze lepiej odkrywamy to, do czego Bóg nas stworzył. Ale jednak, co by nie było, często jest tak, że patrzymy sobie na to nasze życie z Bogiem, trochę w taki sposób jak tutaj, zresztą Piotr, kocham, kocham tą odpowiedź. W ogóle ta relacja u Marka to jest moja ulubiona wersja tej historii, gdzie zaraz później, wiecie, Piotr tak wyraźnie mówi: Hej, spójrz, my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą.

To jest cudowne, gdzie Piotr po prostu, wiecie, leci z grubej rury i rozmawia: Co będę miał z tego? To jest urocza odpowiedź, taka bezpośrednia, taka, wiecie, bez szczypania się, ktoś mógłby powiedzieć: Stary, co ty gadasz? Ale wiecie, jest szczerym chłopem. Tu w ogóle zresztą u Marka to widzimy często, jak Piotr się odzywa i no właśnie, to takie odzywki w stylu, że niektórzy mogliby pomyśleć: Można tak mówić? A Jezus go nie zjechał za to, tylko powiedział bardzo ważną rzecz: Zapewniam was, nie ma takiego, kto by opuścił dom albo braci, albo siostry, albo matkę, albo ojca, albo dzieci, albo pola dla Mnie i dla dobrej nowiny, a kto by nie otrzymał stokroć więcej teraz, w tym czasie domów, braci i sióstr, i matek, i pól, i dzieci, chodź, wśród prześladowań, a w nadchodzącym wieku życia wiecznego.

Kocham, jak ktoś mi mówi, że chrześcijaństwo to jest tylko taka religia, która naobiecuje ludziom dużo rzeczy, żeby się tutaj namęczyli i może gdzieś tam kiedyś coś z tego będziesz miał. A Jezus w odpowiedzi dla Piotra dzisiaj mówi bardzo, bardzo ważną rzecz: Stary, ci zapewniam cię, że z czegokolwiek zrezygnujesz tutaj na ziemi dla Mnie i dla dobrej nowiny, idąc drogą za Mną, otrzymasz stokroć więcej wszystkiego, z czego musiałeś rezygnować. W tym czasie, tutaj na ziemi. Jezus nam obiecuje to, że to wszystko, z czego będziemy musieli na różnych etapach, no bo często tak jest, że po prostu jest jakiś balast w naszym życiu, który nie pozwala nam iść tą drogą, którą Bóg chce nas prowadzić. Kiedy rezygnujemy z tego balastu, to Bóg jest w stanie dać nam więcej, w tym czasie, a w nadchodzącym wieku życia wiecznego.

Chrześcijaństwo to nie jest religia, która obiecuje, że gdzieś tam kiedyś pójdziesz do nieba i może będzie fajnie. I najlepiej, żebyś dużo dobrych rzeczy robił po drodze, tak jak mieliśmy tego chłopa dzisiaj zresztą w tej historii. Nie. To jest część prawdy, ale tylko część, bo jednocześnie Jezus sam zapewnia: Chcę... Chcę, żebyście doświadczyli życia w pełni tutaj, w tym czasie, na tej ziemi, w której żyjecie, w tych czasach, w których żyjecie.

A później dodatkowo czeka was jeszcze nagroda z perspektywy tych już ojejku, na stu lat, które świadomie idę za Jezusem, staram się być Jego uczniem, widzę, że warto. Widzę, że warto, jeżeli jakkolwiek czasami się obawiasz tego: Bóg ma plan dla mojego życia. Ja bałem się tego, że Bóg może mieć plan dla mojego życia, bo z jakiegoś powodu wydawało mi się, że to będzie na pewno plan, który mi się nie spodoba. Bardzo mi się podoba Jego plan. Wiem, że czasami jest ciężko, ale bardzo mi się podoba, bo widzę, że w ramach planu, który mogę realizować, Bożego planu dla mojego życia, ja tak naprawdę odkrywam to, po co Bóg postawił mnie tutaj, na ziemi.

I to jest najwspanialsze doświadczenie każdego człowieka, żeby odkryć, po co ja tutaj jestem. I jedyny sposób na to, żeby to odkryć faktycznie, to jest to, żeby to sam Stwórca, Ten, który nas postawił tutaj na ziemi, pokazał nam, po co nas tutaj postawił. Bo dla każdego z nas ma unikalną misję, coś wyjątkowego, przez co będziemy w stanie sprawić, że ten świat stanie się choć trochę lepszym miejscem i przy okazji pomożemy innym odkryć ich plan, odkryć ich drogę razem z Bogiem, po to, żebyśmy mogli razem zmierzać w wspólnym kierunku na koniec, kiedy już to wszystko się skończy, doświadczyć życia w nowej, Bożej rzeczywistości, która będzie dokładnie tą rzeczywistością, którą Bóg zaplanował od samego początku. I ta cała historia, którą czytamy w Biblii, upadku i tego, jak później Bóg realizuje swój plan ratunkowy, to jest tak naprawdę wstęp do tego, co przed nami. I nie mówię tu o niebie, chmurkach, aniołkach, harfach, nie.

Perspektywa, która jest przed nami: odnowiona ziemia, nowe niebo i życie w świecie, który Bóg zamierzył od samego początku. Ale to jest tak naprawdę druga część naszej historii, bo wciąż jesteśmy tutaj i wciąż tutaj mamy misję i możemy tego nieba w jakiś sposób zasmakować już tutaj, na ziemi, realizując Bożą wolę dla naszego życia. Tyle z mojej strony, jeśli chodzi o ten dzisiejszy odcinek. Dosyć osobisty, jak widzicie, ale naprawdę ten gość, o którym dzisiaj czytamy, który przyszedł do Jezusa, tak bardzo przypomina mi mnie samego, kiedy byłem jeszcze nastolatkiem i dzisiaj widzę, jak bardzo się myliłem, myśląc, że Bóg może mieć głupi pomysł. Uważam, że ma najlepszy dla mnie, również dla ciebie.

Warto jest, jaki Bóg ma pomysł dla twojego życia i pozwolić Mu na to, żeby to On nas przez życie prowadził. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać. Możecie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.