Jak zacząć odkrywać swoją życiową misję

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy czwarty dzień naszego planu i czytamy Księgę Rodzaju, rozdziały od dwunastego do piętnastego. I tak naprawdę jedna historia, na której chciałbym, żebyśmy dzisiaj się skupili, ona zacznie się wyjątkowo jeszcze w rozdziale jedenastym, który mieliśmy wczoraj. Bo tutaj taka techniczna rzecz dla tych, którzy może niekoniecznie są jakoś szczególnie obyci z czytaniem Biblii. Wiem, że dla nie wszystkich to jest oczywiste.

Numeracja rozdziałów, numeracja wersetów to jest coś, co nie było częścią oryginalnego podziału tekstu. Tak naprawdę tekst był pisany ciągiem i to, jak my mamy to podzielone na rozdziały i na wersety, to już jest coś, co w edycji samego tekstu, w bieżących tych wydaniach zostało poustawiane, żeby po prostu łatwiej było się poruszać po tekście. I to czasami wprowadza takie małe problemy. Znaczy to nie są straszne problemy, ale czytając równo po rozdziałach, możemy niechcący urwać się w pół historii, która ma swoją kontynuację nieco dalej. I dokładnie tak jest w przypadku końcówki rozdziału jedenastego i początku rozdziału dwunastego, które chciałbym, żebyśmy dzisiaj przeczytali i na których chciałbym, żebyśmy się trochę skupili, bo dzieje się tu absolutnie wyrąbista historia, która sądzę, że dla każdego z nas może być wielką inspiracją.

Pod koniec rozdziału jedenastego czytamy kolejny rodowód potomków Sema. Kto ile miał lat, kto ile żył, kto jakie miał dzieci i w końcu pojawia się postać Teracha, który miał 70 lat, kiedy urodzili mu się synowie Abraham, Nachor i Haran. I czytamy dalej, że to są dzieje potomków Teracha. To jest końcówka 11 rozdziału, wersety od 27. I czytamy, że Terach był ojcem Abrama, Nachora i Harana, a Haran był ojcem Lota.

Abram i Lot to z tej ekipy są postaci, które raczej są nam znane. Dalej czytamy, że Haran zmarł jeszcze za życia Teracha, swojego ojca, w kraju, w którym się urodził, w Ur chaldejskim. Dosyć ważne miejsce, bo widzimy już, gdzie jest taka ziemia rodzinna Abrama. Czytamy dalej, że Abram i Nachor wzięli sobie żony, jak też one miały na imię. I dalej czytamy, że w ostatnich wersetach, że Terach wziął z sobą swego syna Abrama, Lota, syna Harana, czyli swojego wnuka, i Saraj, swoją synową, żonę Abrama, wyruszył z nimi z Ur chaldejskiego, aby się udać do kraju Kanaan.

Gdy jednak przyszli do Haranu, osiedlili się tam. Terach doczekał 205 lat i zmarł w Haranie. I dalej od razu w rozdziale 12 chciałbym, żebyśmy kontynuowali. Pan rzekł do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twojego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię, staniesz się błogosławieństwem, będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył.

Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi. Abram udał się w drogę, tak jak Pan mu rozkazał, a z nim poszedł i Lot. Abram miał 75 lat, gdy wyszedł z Haranu, i zabrał Abram ze sobą swoją żonę Saraj, swego bratanka Lota i cały dobytek, jaki obaj posiadali oraz służbę, którą nabyli w Haranie, i wyruszyli, aby się udać do Kanaanu. I dalej czytamy, co takiego wydarzyło się w Kanaanie. Niemniej jednak historia Abrama to tak zwane jego powołanie, kiedy Bóg do niego przemawia, kiedy on zaczyna odkrywać, że hej, mam jakąś misję dla swojego życia.

To jest często taki fragment, który jest w tej takiej kategorii: uuu. Bóg przemówił do kogoś i ta osoba coś tam zrobiła i to takie, wiecie, jest taka aura w ogóle tego wydarzenia, w ogóle nie wiadomo jaka i co to się działo. No ale działa się rzecz dosyć prosta, no bo okazuje się, że Terach zabrał swojego syna, zabrał tam jeszcze jakąś dodatkową ekipę i byli w drodze do Kanaanu. Po drodze się zatrzymali, Terach zmarł, Abram tam został z całą ekipą i w międzyczasie gdzieś... Nie ma w ogóle pojęcia, jak to mogło wyglądać.

I czasami tak sobie wyobrażam, że wiecie, kiedy my czytamy te fragmenty i Pan rzekł do Abrama, to tak sobie wyobrażamy, że wiecie, gość siedział i słyszał jakiś głos i tak dalej. A może to wcale niekoniecznie tak było, może ten głos to było jakieś takie wewnętrzne przekonanie, które wciąż mogło być głosem, który on gdzieś wewnętrznie odbierał. To mogło mieć różne formy, nie wiem, jak to dokładnie wyglądało, niemniej jednak w którymś momencie zrozumiał to, że hej, mam wyjść ze swojej ziemi, mam wyjść z domu swojego ojca do kraju, który ci ukażę. I to jest absolutnie ciekawa historia, że tutaj często, to szczególnie chrześcijanie mają takie, wydaje mi się, już spojrzenie na tę historię, że to jest takie: Ło, ja, Bóg powiedział mu, żeby on gdzieś poszedł i on od razu zostawił wszystko, poszedł, dokładnie tak jak mu Bóg powiedział i nawet nie wiedział, dokąd ma iść. No i tutaj zmyła jest taka, że to nie jest do końca tak, że nie wiedział, dokąd ma iść.

Znaczy on w sumie, no może i nie wiedział, dokąd ma iść, ale on nie poszedł wcale w jakimś dziwnym i zaskakującym kierunku, bo tak naprawdę Abram, czytamy, że poszedł do Kanaanu, a Kanaan to jest dokładnie to miejsce, do którego on wcześniej zmierzał ze swoim ojcem, więc w momencie, kiedy usłyszał głos, że ma wyjść, to on poszedł, ale on nie poszedł kompletnie na głupa. On podjął pewną decyzję, podjął pewne działanie, zaczął coś robić, zaczął udawać się w pewnym kierunku, ale to nie był kierunek jakiś przypadkowy. My czasami mamy taki obraz tej historii, że Abram to poszedł nie wiadomo gdzie, nie wiadomo jak, w ogóle nie wiadomo, o co w tym chodzi, skąd on wiedział, że ma iść akurat tam, a nie tam. No w sumie to on być może niedużo wiedział, ale tak naprawdę on kontynuował drogę, którą już wcześniej zaczął razem ze swoim ojcem. I jaka lekcja z tego jest dla nas?

Ano taka, że często my się zastanawiamy nad tym, co ja mam ze sobą w życiu zrobić i... I odpowiedź na takie pytania jest bardzo prosta. Zrób najbliższą rzecz, która wydaje ci się możliwa, która wydaje ci się być osiągalna, którą wiesz, że możesz zrobić. I być może później okaże się, że odkryją się kolejne miejsca. My często jednak siedzimy i chrześcijanie są tutaj absolutnie notoryczni, jeśli chodzi o takie podejście do tematu: Słuchaj, człowieku, jak masz Pan mi objawia, a bo gdyby Bóg powiedział do mnie tak jak do Abrahama...

No sorry, gdyby Bóg ci powiedział tak jak do Abrahama i byś siedział dalej na tyłku i nic nie robił, no to trochę jest lipa, no bo Abraham się ruszył i to nie jest tak, że on poszedł totalnie nieznany, znaczy poszedł w nieznane, był wciąż Kanaan dla niego nowym kierunkiem. Niemniej jednak ten Kanaan to było miejsce, do którego on wcześniej zmierzał. My czasami możemy mieć tak, że oczekujemy, że, nie wiem, wiecie, będziemy mieli jakieś, czy wierzący, czy niewierzący, ale że będziemy mieli jakieś, wiecie, objawienie, że nagle, nie wiem, obudzę się rano i wiem, co ja mam ze sobą w życiu robić. Bardzo rzadko tak będzie. Może się tak zdarzyć, że będą jakieś takie wyjątkowe sytuacje, gdzie nagle doświadczymy jakiegoś takiego wow, dobra, wiem, o co chodzi, ale sądzę, że w większości takich życiowych decyzji będzie tak, że będziemy stawiać kolejny krok, kolejny krok, kolejny krok i będziemy odkrywać drogę naszego życia, będziemy odkrywać kierunek, w jakim mamy zmierzać.

W przypadku chrześcijan będziemy odkrywać swoje powołanie, będziemy odkrywać tą drogę, którą Bóg ma przygotowaną dla nas. Ale to odkrywanie będzie się działo wtedy, kiedy będziemy stawiać kolejne kroki, a nie kiedy będziemy siedzieć na tyłku i czekać i liczyć na to, że spadnie nagle grom z jasnego nieba i nagle odkryjemy, co mamy zrobić. Bo tak swoją drogą, kiedy na przykład siadamy do auta i włączamy GPS-a, no to okej, możemy sobie na dzień dobry zobaczyć podgląd całej trasy, ale jeżeli chcemy, żeby GPS coś do nas powiedział, to musimy zacząć jechać. Jeżeli nie będziemy jechać, to po prostu GPS nic do nas nie będzie mówił. I tyle.

Będziemy siedzieć w miejscu w odpalonym aucie i czekać: no, GPS, powiedz mi, co mam zrobić dalej. No ale on ci powiedział pewnie chwilę wcześniej, że masz jechać prosto, nie wiem, 500 metrów i skręcić w lewo. Dopóki tego nie zrobisz, to nie usłyszysz kolejnych wskazówek. I dokładnie tak wygląda odkrywanie naszego życiowego powołania, odkrywanie naszej życiowej misji, że podejmujemy działanie, zaczynamy coś robić i jeżeli nie wiemy, co mamy zrobić, to zastanówmy się nad jedną rzeczą. rzeczą, którą wiemy, że moglibyśmy zrobić. W moim przypadku, nie będę ukrywał, trochę tak jest z tym podcastem.

Ja się trochę zastanawiałem, no co powinienem zrobić, co z tą grupą, wiecie, dużo jakichś tam różnych pomysłów, plus nawet takie, no, Panie Boże, czy chcesz, może bym coś robił, może ta grupa ma jakiś sens, może, nie wiem, jakkolwiek. I tak sobie pomyślałem, że hej, jest jedna rzecz, którą wiem, że mogę zrobić. Mogę zrobić coś, co będzie trochę lepsze w przypadku grupy, którą, jeżeli tego słuchasz po raz pierwszy, znajdziesz wchodząc na stronę bibliawrok.pl. Ten podcast jest tak naprawdę drugim rokiem kontynuacji działania naszej grupy, gdzie czytamy Biblię od początku do końca. I tak naprawdę to jest coś, co wiedziałem, że mogę zrobić, co nie wiem, czy jest koniecznie rzeczą, która jest na dzisiaj moim jakimś, nie wiem, wiecie, powołaniem czy czymś takim, ale wiedziałem, że mogę to zrobić i miałem takie poczucie, że głupio, żebym tego nie zrobił, bo gdzieś sobie tak w środku myślałem, że może ważne jest to, żebym akurat to zrobił, żebym w ten sposób dalej kontynuował tą grupę i żebyśmy w ten sposób dalej dzielili się tym, co jest napisane w Biblii, żebyśmy o tym rozmawiali, żebyśmy to odkrywali.

Zachęcam wszystkich do tego, bez względu na to, czy jesteśmy wierzący, czy niewierzący, jeżeli szukasz misji w swoim życiu, zacznij coś robić. Rusz tyłek, zacznij coś robić, idź w kierunku, który wydaje ci się być naturalny i po prostu w międzyczasie może się okazać, że będą się pojawiały jakieś korekty, będą się pojawiały jakieś przemyślenia, będą się pojawiały osoby, będą się pojawiały zdarzenia i będziesz mógł odkrywać jeszcze lepiej drogę, którą masz zmierzać. Niemniej jednak będzie się to działo dokładnie wtedy, kiedy będziemy w ruchu, kiedy będzie się coś działo w naszym życiu, kiedy będziemy podejmować działanie, wtedy tak naprawdę będziemy najwięcej odkrywać tego, jaka misja jest przygotowana dla naszego życia, co najlepiej żebyśmy zrobili, co będzie najbardziej życiodajną rzeczą, którą możemy w życiu robić. Tego życzę nam wszystkim. Jeżeli macie jakieś komentarze, to zapraszam raz jeszcze na grupę.

Możecie wejść na stronę bibliawrok.pl, zostańcie przekierowani do grupy na Facebooku, gdzie możemy sobie dalej rozmawiać na temat tego tekstu i na temat innych tekstów, które mamy dzisiaj, bo nie będę ukrywał, postać Abrahama, czy najpierw Abrama, później Abrahama, jest dla mnie absolutnie jedną z najbardziej fascynujących postaci w Biblii i te historie, które tutaj się dzieją, to pewnie moglibyśmy sobie zrobić. robić miesiąc podcastu tylko na temat Abrahama i to wcale niekoniecznie by wyczerpało temat. Bardzo, bardzo lubię jego historię, więc życzę wam owocnej lektury i do usłyszenia już w kolejnym odcinku.