Co się wydarzyło przy budowie wieży Babel

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj jest dzień trzeci naszego planu czytania Biblii i czytamy Księgę Rodzaju, rozdziały od ósmego do jedenastego. W tych rozdziałach mamy opisaną historię, która jest wciąż związana z Noem i z potopem, ale chciałbym, żebyśmy szczególnie dzisiaj zwrócili uwagę na to, co dzieje się w rozdziale jedenastym, który od samego początku brzmi w ten sposób. Mieszkańcy całej ziemi mieli jedną mowę, czyli jednakowe słowa, a gdy wędrowali ze wschodu, napotkali równinę w kraju Szinear i tam zamieszkali. I mówili jeden do drugiego: Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalmy ją w ogniu, a gdy już mieli cegłę zamiast kamieni i smołę zamiast zaprawy murarskiej, rzekli: Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał nieba i w ten sposób uczynimy sobie znak, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi.

A Pan zstąpił z nieba, by zobaczyć to miasto i wieżę, które budowali ludzie, i rzekł: Są oni jednym ludem i wszyscy mają jedną mowę i to jest przyczyną, że zaczęli budować, a zatem w przyszłości nic nie będzie dla nich niemożliwe, cokolwiek zamierzą uczynić. Zejdźmy więc i pomieszajmy tam ich język, aby jeden nie rozumiał drugiego. Nie wiem, jaką wersję tej historii wy znacie. Jak sobie wyobrażaliście to, co takiego tak naprawdę się wydarzyło w miejscu, w którym Bóg pomieszał ludziom języki. Ja z wykształcenia jestem językowcem, nie ma absolutnie żadnego problemu, żeby ze stricte językowego punktu widzenia dojść do miejsca, w którym tak naprawdę wszystkie języki, które funkcjonują dzisiaj na świecie, wyciągnąć z jednego.

Jest na to całkiem sporo pomysłów, więc tutaj nie będziemy się jakoś szczególnie wdawać w ten temat, ale jest to coś, co tak naprawdę nie powinno być dla nikogo jakimś szczególnym zaskoczeniem, że kiedyś jako ludzie mogliśmy komunikować się w jednym języku. Jest na to tak naprawdę całkiem sporo sensownych dowodów, które możemy sobie sprawdzać we własnym zakresie, ale to, na czym chciałbym, żebyśmy się dzisiaj skupili, to jest to, dlaczego tak naprawdę Bogu tak bardzo nie podobało się, że ci ludzie budowali wieżę. No bo ja osobiście słyszałem taką wersję historii, w ramach której, i nie wiem, może też tak mieliście. że ci ludzie mieli ten problem, że chcieli być jak Bóg, że mają być tak wielka wieża, że będzie sięgała nieba i oni będą jak Bóg. Co może po części jest zgodne z prawdą i może ta motywacja gdzieś tam w ich serduchach głęboko była, ale tak naprawdę to, co czytamy w tekście, jest trochę inne i tak naprawdę to niekoniecznie jest bardzo bezpośrednio napisane, że hej, chcemy być jak Bóg. To, co wydarzyło się w tamtym miejscu, jest delikatnie innym problemem, bo ludzie powiedzieli, że chcą zbudować wieżę, żeby wierzchołek sięgał nieba i tak jak jest napisane, w ten sposób uczynimy sobie znak, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi.

To jest to, co oni chcieli osiągnąć. Doszli do pewnego miejsca, stwierdzili, że to jest fajne miejsce i w sumie zostańmy tutaj, żyjmy sobie tutaj, róbmy co chcemy, zajmijmy się rozwojem naszej ekipy, która tutaj się zebrała i funkcjonujmy w tym mieście, na tej ziemi, zadowolmy samych siebie. Nie wiem, czy widzicie problem z tym, co czytaliśmy wcześniej w naszej historii, bo tak naprawdę to, co ludzie chcieli zrobić, stoi w bezpośrednim zaprzeczeniu tego, co było misją ludzkości od samego początku. I tak, jeżeli wrócimy sobie do samego początku, do Księgi Rodzaju, to czytamy, jaki Bóg miał pomysł na ludzkość, o którym też zresztą rozmawialiśmy w Księdze Rodzaju w pierwszym rozdziale, pod koniec, kiedy czytaliśmy, jaki był Boży plan dla ludzkości, było napisane, że Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię. Dalej w rozdziale dziewiątym, na samym początku, zaraz po historii z potopem, Bóg mówi do Noego: Bądźcie płodni i mnóżcie się, abyście zaludnili ziemię.

To, co się dzieje, kiedy ludzie wymyślają budowę wieży, jest bezpośrednio związane z tym, co jest przeciwieństwem tego, jaki Bóg miał plan dla ludzi, bo mówią: Hej, uczyńmy sobie znak, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi. Już w dwóch miejscach mieliśmy wyraźnie powiedziane, że Bożym planem dla ludzkości było to, żeby człowiek rozszedł się po całej ziemi, żeby tę ziemię rozwijał, żeby tę ziemię uczynił sobie poddaną, żeby z tej ziemi ziemi korzystał, żeby na tej ziemi mógł pokazywać całemu stworzeniu, jaki jest Bóg, jaki jest Jego obraz, jaki jest Jego charakter, żeby człowiek mógł być faktycznie odbiciem tego, kim jest Stwórca. I w jedenastym rozdziale Księgi Rodzaju czytamy tak naprawdę o tym, że ludzie stwierdzili: Hej, nie chcemy nigdzie iść. I być może było to związane z tym, że gdzieś sobie w głębi serca myśleli: Nie chcemy robić tego, co Bóg od nas chce. Ale nie wiem, czy to bardziej nie była historia w stylu: Nam tu jest dobrze.

Nie chcemy nigdzie iść, nie chcemy nic robić dla innych, nie chcemy Stworzeniu pokazać, jaki jest Bóg, nie chcemy rozwijać się na miarę tego, do czego zostaliśmy przeznaczeni, tylko zostańmy tutaj, zostańmy dla samych siebie. I czy czasami dzisiaj trochę tak nie jest, że my właśnie tak funkcjonujemy jako ludzie, że często zastanawiamy się najbardziej nad tym, co tak naprawdę my możemy zrobić, żeby nam było dobrze, żeby zająć się sobą, żebyśmy my mogli być rozpoznani, żebyśmy my mogli być zauważeni, żeby ludzie mogli zwrócić uwagę na nas w jakiś sposób. Trochę tak jest, że często jako ludzie do tego właśnie zmierzamy i to był największy problem tego, co wydarzyło się podczas budowy wieży Babel. To, że ludzie stwierdzili: Hej, zostajemy tu na miejscu, nie chcemy się rozpraszać po całej ziemi, pomimo tego, że ich przeznaczeniem w oczach Boga, w oczach Stwórcy było to, żeby rozeszli się po całej ziemi z bardzo konkretną misją, żeby tą ziemię napełnić Bożą obecnością. Na samym początku Księgi Rodzaju była to misja, która nie była jeszcze skażona w ogóle grzechem.

Później ludzie stwierdzili, że pójdą w swoją stronę, że spróbują być tacy jak Bóg, że zrobią to, co Bóg mówił, żeby nie robili, bo może jednak coś w tym jest, jakiś haczyk. Ale później, pomimo tego wszystkiego, kiedy zakończyła się historia potopu, kiedy Bóg dał Noemu swoją obietnicę odnośnie tego, jak On wyobraża sobie przyszłość dla ludzkości, to wtedy dalej kontynuował tę samą myśl w tym, co nazywamy przymierzem z Noem. Powiedział, że kontynuacja... Misji się nie zmieniła. Dalej człowiek ma iść i zaludniać ziemię.

Rodzina Noego miała być tymi, którzy będą kontynuować tę misję, ale już tak naprawdę kilka pokoleń dalej ta misja znowu została zachwiana przez to, że ludzie stwierdzili: Hej, chcemy zostać tutaj i żyć sami dla siebie. To, czego my dzisiaj możemy nauczyć się z tej historii, to jest, wydaje mi się, przede wszystkim to, że pomysłem Stwórcy na ludzkość jest to, żeby ludzie nie żyli dla samych siebie, ale tak naprawdę żeby jeden drugiemu był w stanie pokazywać, jaki jest Bóg, żeby ludzie żyli w taki sposób, który będzie odbijał to, w jaki sposób funkcjonuje Stwórca, jaki Stwórca jest i to, jaki Stwórca ma pomysł dla ludzkości. A tym pomysłem na samym początku stworzenia człowieka było to, aby człowiek się rozwijał, rozmnażał, napełniał ziemię, czynił ją sobie poddaną i tak naprawdę rozmnażając się, żeby tworzył jeszcze więcej tego, co będzie pokazywało, jaki jest Bóg. Z każdym kolejnym ludzkim istnieniem powinno być jeszcze więcej Bożej obecności na świecie. Problem pojawił się w trzecim rozdziale Księgi Rodzaju.

Ten problem został przez Boga adresowany na samym początku, ale jest potrzebne jeszcze kilkaset tysięcy może lat, jakkolwiek nie będziemy tego liczyć, do tego, żeby we właściwym czasie pojawiło się już spełnienie Bożej obietnicy i żebyśmy zobaczyli, jak jest Boże rozwiązanie problemu ludzkości. Do tego jeszcze dojdziemy, a tymczasem mam nadzieję, że dzisiejszy fragment jest dla was inspirujący, że wyciągnęliście coś z tego dla siebie. Jeżeli macie jakieś dodatkowe pytania, zapraszamy na grupę na Facebooku. Wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, traficie na grupę, możecie zadawać pytania, możemy sobie dalej dyskutować, możemy jeszcze powymieniać się naszymi spostrzeżeniami, a tymczasem wielkie dzięki za dzisiaj i do usłyszenia w kolejnym odcinku.