Źródło owocnego życia

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 314 i czytamy Ewangelię Łukasza, rozdziały 19 i 20. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Zbliżając się już do końca Ewangelii Łukasza, mamy przed sobą jeszcze kilka historii, które dla mnie osobiście są bardzo szczególne, bardzo je lubię. Z różnych powodów mają dla mnie naprawdę ogromne znaczenie i jedna z takich historii to jest przypowieść, którą dzisiaj Jezus opowiada w rozdziale 19.

I akurat niekoniecznie ta przypowieść w wersji Łukasza jest moją absolutnie najbardziej ulubioną wersją, dlatego też sięgnę sobie po jeszcze inną wersję od Mateusza po to, żeby uzupełnić kilka rzeczy, których u Łukasza nie znajdziemy. Niemniej jednak przypowieść jest absolutnie mistrzowska i wydaje mi się, że dla każdego z nas może być bardzo, bardzo ciekawą lekcją. A brzmi ona następująco. To jest Ewangelia Łukasza, 19 rozdział. Czytam od 11 wersetu.

Gdy oni tego słuchali, dodał jeszcze przypowieść, gdyż był blisko Jerozolimy, a oni myśleli, że zaraz objawi się Królestwo Boże. Powiedział zatem tak: Pewien szlachetnie urodzony człowiek udał się do dalekiego kraju, aby przyjąć władzę królewską i wrócić. Wezwał więc dziesięciu swoich sług, dał im w dziesięciu częściach pieniądze na trzy lata z góry i polecił: Obracajcie nimi, aż przyjdę. Lecz jego poddani nienawidzili go i wysłali za nim delegację z takim oświadczeniem: Nie chcemy, aby ten człowiek był naszym królem. On jednak po przyjęciu władzy powrócił i polecił wezwać do siebie sługi, którym powierzył pieniądze.

Chciał się przekonać, ile zarobili. Zjawił się więc pierwszy i powiedział: Panie, tak obracałem pieniędzmi, że twoja jedna część przyniosła dziesięciokrotny zysk. Świetnie, dobry sługo, odpowiedział pan, ponieważ okazałeś się wierny w tak małej sprawie, powierzam ci władzę nad dziesięcioma miastami. Następnie przyszedł drugi: Panie, powiedział, tak obracałem pieniędzmi, że twoja jedna część przyniosła dziesięciokrotny zysk. Pan zdecydował: Tobie też powierzam władzę nad pięcioma miastami.

Kolejny sługa natomiast przyszedł z wyznaniem: Panie, oto część, którą mi powierzyłeś. Trzymałem ją w chustce, gdyż bałem się ciebie. Wiedziałem, że jesteś człowiekiem surowym, że bierzesz, czego nie odłożyłeś, i żniesz, czego nie posiałeś. A pan na to: Osądzę cię na podstawie twoich własnych słów. Sług, słów, zły sługo.

Wiedziałeś, że jestem człowiekiem surowym, że biorę, czego nie położyłem, i żnę, czego nie posiałem. Dlaczego więc nie wpłaciłeś moich pieniędzy do banku? Po powrocie podjąłbym je z zyskiem. A do tych, którzy stali obok, powiedział: Weźcie od niego tę jedną część i dajcie temu, który ma dziesięć. A oni na to: Panie, przecież on już ma dziesięć części.

Mówię wam — odpowiedział pan — każdy, kto ma, otrzyma więcej, a temu, kto nie ma, zabiorą i to, co ma. Jeśli chodzi o tę wersję, którą właśnie przeczytaliśmy u Łukasza, ona jest nieco bardziej rozbudowana i nieco inaczej opisuje niektóre fragmenty tej całej przypowieści. Dlatego chciałbym też sięgnąć po wersję, którą znajdziemy w Ewangelii Mateusza, również pod koniec, więc okoliczności najprawdopodobniej były bardzo podobne, kiedy Jezus to mówił. I tak jak rozmawialiśmy o tym wielokrotnie, może być tak, że Jezus tę samą przypowieść opowiadał w kilku miejscach, przy kilku okazjach, były różne grupy, które tam do niego przychodziły, więc nic nie stoi na przeszkodzie, żeby w zasadzie dzień po dniu mógł opowiadać tę samą przypowieść do różnych ludzi i na przykład jakieś ewentualnie rzeczy dodać, lekko zmienić z uwagi na akurat słuchaczy, którzy w danym momencie byli odbiorcami tej przypowieści. I teraz u Mateusza początek brzmi następująco: Będzie wtedy podobnie jak z człowiekiem, który wybierał się w podróż.

Przywołał swoich służących i przekazał im mienie. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, a trzeciemu jeden, każdemu według jego możliwości. Potem wyjechał. Osobiście też, żeby było jasne, ja bardzo lubię w ogóle tę wersję, którą przedstawia Łukasz, te wszystkie szczegóły, które tam się pojawiają, bo one naprawdę mają ogromne znaczenie. Gdybyśmy przeczytali sobie jeszcze raz Łukasza i zwrócili uwagę na te wszystkie rzeczy związane z szlachetnie urodzonym człowiekiem, który wyjeżdża do dalekiego kraju, tam ma objąć władzę królewską, ma wrócić, i to naprawdę robi się mega ciekawy temat.

Ale chciałbym, żebyśmy dzisiaj spojrzeli na to trochę bardziej przyziemnie, bo... Często gęsto może być tak, że możemy mieć takie poczucie, że no okej, ale jeżeli jestem uczniem Jezusa, to w zasadzie, no co mi grozi? No po prostu pożyję, pożyję, pójdę do nieba, jakoś to będzie. I teraz w tej konkretnej przypowieści widzimy coś, co jest historią, która dla mnie osobiście była ogromnym motywatorem przez całe moje życie, zresztą do dzisiaj. To jest jedna z moich absolutnie najbardziej ulubionych historii.

Kiedy są momenty, gdzie zastanawiam się, czy coś zrobić, czy czegoś nie robić, czy podjąć się jakiegoś nowego działania, jakiegoś nowego projektu, który może być dla mnie wyzwaniem, to często ta przypowieść właśnie jest dla mnie wyznacznikiem tego, czy idę we właściwą stronę. Bo kiedy przeczytamy sobie tę wersję u Mateusza, która, mówię, trochę bardziej jest przyziemna, ta, która jest u Łukasza, jest absolutnie mistrzowska, ale akurat grubszy temat, tam trochę można jeszcze w niej wyciągnąć. Tutaj mamy coś bardzo ciekawego, jeśli chodzi o Mateusza. Bo teraz tak, sprawa jest prosta. Człowiek wybiera się w podróż, woła służących, przekazuje mienie, jednemu daje pięć, drugiemu dwa, a trzeciemu jeden talent.

Generalnie rzecz ujmując, jeśli chodzi o te talenty, no mówimy tutaj o ogromnej ilości pieniędzy. Tutaj akurat u Łukasza znowu te pieniądze są określone jako równowartość tam trzech lat. Tutaj, gdybyśmy spojrzeli na te talenty, to będzie więcej, prawdopodobnie. I teraz ważne jest to, jakim daje te talenty, bo to nie jest tak, że: A dobra, macie, rozrzucę każdemu, albo co jeszcze lepsze, nie każdemu daje po równo. Mamy czasami takie poczucie, że no ale nie, no Jezus musi wszystkich tam traktować tak samo i tak dalej.

Nie musi. W sensie, czemu musi wszystkich traktować tak samo? W tej konkretnej sytuacji zdecydowanie Jezus, który jest obrazem tego człowieka, który udaje się w podróż, zdecydowanie ich nie traktuje tak samo. Ale jak ich traktuje? Traktuje ich tak, jak powinni być potraktowani zgodnie z ich własnymi możliwościami, co właśnie tu się pojawia.

Każdemu dał według jego możliwości. Więc jedna rzecz jest taka: każdy z nas coś od Boga otrzymał. Możemy na to patrzeć z perspektywy jeden, dwa, więcej, jakkolwiek. Możemy się nawet obrażać, że: Hej Jezu, czemu nie dostałem tego, co tamten, albo takiego talentu, albo takiego. Powiedzmy, że te talenty, które tutaj akurat konkretnie są kasą, przerzucilibyśmy sobie na po prostu umiejętności, na jakieś obdarowanie, które w naszym życiu jest.

I teraz... Każdy z nas ma jakieś możliwości, żeby to obdarowanie wykorzystywać. Każdy ma obdarowanie absolutnie wyjątkowe dla każdego z nas. Nie każdy ma porówno, nie każdy ma dokładnie to samo. Nie.

Świat jest różnorodny, życie jest różnorodne, potrzeby nasze w życiu są różnorodne, dlatego też talenty są różne i każdy z nas w różnych sytuacjach się obraca, w różnym takim naszym własnym mikroświecie żyjemy, w którym zwyczajnie czasami są potrzebne inne rzeczy. I dlatego też te przysłowiowe talenty, które tutaj się pojawiają, każdy z nas otrzymuje zgodnie z naszymi możliwościami, a każdy je ma. Bo to słowo, które tutaj się pojawia jako możliwości, to jest słowo, które w innych miejscach jest tłumaczone jako moc, jako taka moc, ale taka ponadnaturalna, nie coś, co jesteśmy w stanie sami sobie wyrzeźbić, tylko takie, nazwijmy to sobie w cudzysłowie, takie boskie przysposobienie, usposobienie. W sensie Bóg nas w jakiś konkretny sposób stworzył. Co więcej, to samo słowo, tak żeby złapać trochę klimat mocy tego słowa, bo tutaj mamy, wiecie, każdemu według jego możliwości, no fajnie, każdy jest inny, okej, każdemu według jego możliwości.

To nie są jakieś tam możliwości, to jest to, jak Bóg nas stworzył, jaką moc w nas włożył. I teraz ona może być różna, jeśli chodzi o formę wyrazu tej mocy, ale jednocześnie ona jest absolutnie potężna, jeśli chodzi o zakres działania tej mocy w naszym życiu. I gdybyśmy spojrzeli sobie na pierwszy list do Koryntian, pierwszy rozdział, w wersecie 18 mamy napisane takie słowa: Gdyż słowo o krzyżu jest głupstwem dla tych, którzy giną, dla nas jednak, którzy dostępujemy zbawienia, jest mocą Bożą. Dokładnie, ta sama moc Boża pojawia się tutaj, mówiąc o tym, że przesłanie krzyża jest głupstwem dla tych, którzy giną, ale dla tych, którzy dostępują zbawienia, jest mocą Bożą. Czyli i w jednej, i w drugiej historii mówimy o mocy, której źródłem jest sam Bóg, która w swoim działaniu może być tak wyjątkowo potężna.

U Pawła w liście do Koryntian mówimy wręcz o samym zbawieniu, o czymś, co w innych miejscach, nawet w nauczaniu Jezusa, będą później rozmowy, uczniowie będą się zastanawiać, jak ktokolwiek może być zbawiony, a Jezus mówi: Co u ludzi jest niemożliwe, u Boga jest możliwe. Więc taką moc ma dobra nowina o krzyżu Chrystusa i też Bóg każdemu z nas dał moc, która Też ma ogromny, ogromny wymiar i możliwości działania, które mogą spokojnie przekroczyć nasze jakiekolwiek wyobrażenia. Każdy z nas coś otrzymał. I pytanie, co robimy z tym, co otrzymaliśmy? Co było takim Bożym usposobieniem dla nas?

Bo teraz, kiedy spojrzymy na tych zawodników, których mamy tutaj w tej historii, no to wiecie, każdy z nich podejmuje sam decyzję, co z tym zrobi i okazuje się, że rzeczywiście, szczególnie jakbyśmy spojrzeli właśnie na tę narrację Mateusza, to oni generalnie podwajają to, co dostali. Tutaj akurat mamy trzech sług, chociaż właśnie trzech mamy wymienionych jako ci, którzy coś dostali, tutaj jest przywołanych służących i przekazał im mienie, jakkolwiek, nieważne ilu ich tam było, ważne jest to, że każdy coś dostał zgodnie ze swoimi Bożymi możliwościami, czy możliwościami, które Bóg w nich włożył, i każdy przychodzi w końcu się z tego rozliczyć. I generalnie zasada tutaj jest taka, że pierwszy podwoił, drugi podwoił, a trzeci nie zarobił kompletnie nic. No i tak, jeśli chodzi o tych pierwszych, no to to jest dosyć jasna sprawa, tak? Pan ich pochwalił, mówi: Słuchajcie, jesteście mistrzowscy.

Ważna sprawa, która tutaj się pojawia, ważny tekst: Okazałeś się wierny w tak małej sprawie, powierzam ci władzę nad dziesięcioma miastami. Okej, to może być też ciekawa historia, że sobie porozmawiać o tych miastach, jakkolwiek słowa, które są szczególnie ważne z ust pana: Okazałeś się wierny w tak małej sprawie. Jak często my gardzimy małymi sprawami, bo to jest takie mało znaczące, chciałbym zrobić coś wyjątkowego. A może zwyczajnie drogą do naszej wyjątkowości jest to, żeby być wiernym w drobnych rzeczach, rzeczach, które są takie niepozorne, które są poniżej naszych możliwości, których nie chcielibyśmy robić, a może to jest próba tego, żeby się okazać, że my jesteśmy wierni w ogóle w drobnicy, którą Bóg nam daje po to, żeby faktycznie mogły w naszym życiu otworzyć się drzwi do czegoś bardziej wyjątkowego. To jest jedna z lekcji, które możemy sobie z tego wyciągnąć.

No ale kolejna lekcja jest taka, bo jak dojdziemy już w końcu sobie do tego naszego trzeciego sługi, no to tu robi się niemały problem, bo ten z kolei mówi: Panie, oto część, którą mi powierzyłeś, trzymałem ją w chustce, gdyż bałem się ciebie. I dalej, nawet nie musimy tam czytać, czego się bał, co tam sobie myślał o panu, cokolwiek. Czy było prawdą, czy nie było prawdą, to w ogóle to nie jest temat podjęty. Ważna jest jedna rzecz. On się bał swojego pana i to było powodem, dla którego absolutnie nic nie zrobił z tym, co miał.

I ten gość zostaje potraktowany dosyć surowo, lekko mu nie jest i tak dalej. Ja nie chciałbym z tej przypowieści robić teraz historii na temat tego właśnie zbawienia ogólnie, czy okej, dobra, czyli znaczy, że muszę coś robić, żeby być zbawionym. Wydaje mi się, że to w ogóle nie jest historia na temat zbawienia, na temat tego, jak spędzimy naszą wieczność, ale to byłby temat na kompletnie osobny odcinek. Wydaje mi się, że to jest bardziej historia na temat tego, co robimy z tym, co Bóg nam powierzył i jakie są nasze motywacje. Bo w przypadku tego trzeciego gościa motywacje były jakie?

Strach. Ilu ludzi dzisiaj żyje, nazwijmy to sobie religią strachu. Religią, w ramach której jest zły, surowy Bóg, który po prostu patrzy, co robię i na pewno strzeli mi w łeb, jeżeli coś zrobię źle albo jeżeli czegoś nie zrobię, więc lepiej będę robił to i tamto, będę tam w niedzielę chodził do kościoła, będę może jeszcze dodatkowo wbiję na jakieś nabożeństwo dodatkowo, może jakąś mszę z rana w tygodniu skoczę, bo zwyczajnie się boję. Boję się tego Boga, o którym co prawda mówią mi, że jest kochający, ale ja i tak się go boję, bo dla mnie więcej jest, bardziej realne jest to, że on może mnie kiedyś ukarać, niż to, że on faktycznie mnie kocha i ma dla mnie przygotowane życie. I teraz, jeżeli kochamy, to nie będziemy się bać, bo często jest tak, że my patrzymy na przeciwieństwo miłości jako na nienawiść.

Gdybyśmy sięgnęli do chociażby Listu Jana, pierwszego Listu Jana, czwartego rozdziału, tam mamy bardzo, bardzo długi, mistrzowski wywód na temat miłości, który zaczyna się od siódmego wersetu, ale kiedy dojdziemy do osiemnastego wersetu, co mówię, to jest jeden w zasadzie werset z dużo dłuższej wypowiedzi na temat miłości, który jest przepiękna, która nawet szkoda, że nie jest tak bardzo znana jak hymn o miłości, który można spokojnie wyrwać z jakiegokolwiek kontekstu chrześcijańskiego i po prostu używać go sobie, jak tam sobie chcemy. Tutaj jednak mamy naprawdę mistrzowski tekst o miłości, który pod koniec Jan opisuje w ten sposób: W miłości nie ma lęku. Doskonała miłość go usuwa. Lęk bowiem łączy się z karą. Ten więc, kto się boi, nie jest doskonały w miłości.

Bóg zaprasza nas do życia, w którym motywacją naszych działań będzie miłość do Niego, a nie strach. Nie strach przed karą. Bo tak jak tutaj Jan mówi, lęk bowiem łączy się z karą. Dlaczego się boimy? Bo boimy się, bo chcemy uniknąć kary, bo boimy się, że dostaniemy w łeb.

A co jeżeli ta kara już jest załatwiona? Już nie ma tematu kary. Możesz żyć absolutnie korzystając tylko i wyłącznie z miłości, bo zwyczajnie nie masz już czego się bać. Wtedy możemy zacząć doskonalić się w miłości, robić rzeczy nie dlatego, że chcę czegoś uniknąć, tylko dlatego, że chcę okazać swoją wdzięczność Bogu, który mnie powołał do życia, do życia w pełni, do nowego życia, który w momencie, kiedy podejmuję decyzję, że chcę być uczniem Jezusa, daje mi nowy, świeży start po to, żebym mógł w końcu zacząć żyć prawdziwym życiem. To jest życie miłości, a nie strachu.

Sporo jeszcze można by było na ten temat rozmawiać, ale żeby tylko podsumować jeszcze jedną myśl, która nam się tutaj pojawi. To finał tej historii jest taki, że temu, który miał mniej, zabrano i to, co miał, dano temu, który miał najwięcej. I to wywołuje oburzenie. Ludzie mówią: No to, panie, on ma już dziesięć, jeszcze jedną część mamy mu dać? Co to w ogóle ma być?

A pan na to odpowiada: Mówię wam, każdy, kto ma, otrzyma więcej, a temu, kto nie ma, zabiorą i to, co ma. My generalnie łatwo jest mieć taki obraz, wiecie, trochę takiego komunistycznego Boga, który każdemu da po równo i w ogóle, wiecie, wszyscy są równi i wszystkich będzie traktował tak samo. I w sensie, ja nie mówię, że wszystkich Bóg nie traktuje z miłością, ale wiecie, o co mi chodzi. Wydaje mi się, że z tej przypowieści widzimy, o co chodzi. Każdy z nas będzie w pewien sposób o tyle inaczej traktowany, o ile żyje w innym świecie, w innych okolicznościach, z innym jakimś tam kontekstem i tak dalej, z innymi też umiejętnościami, z którymi Bóg nas stworzył.

Teraz po naszej stronie nie jest to, żeby się zastanawiać: A dlaczego, Boże, mi dałeś to, a temu dałeś tamto, a ten ma takie umiejętności, a ja takich nie mam. Po prostu skupmy się na tym, co mamy. Po pierwsze. Po drugie, kiedy tutaj te pieniądze są zabrane temu słudze, który po prostu absolutnie nic nie zrobił, i dane są temu, który już miał najwięcej, to jest oburzenie: Ale jak to? Przecież on ma tak dużo.

Dużo. No tak to, że on z tym dużo, najwięcej zrobił. On dobrze to wykorzystał. I dlaczego zaskakuje to, że tak w cudzysłowie Bóg chce jeszcze bardziej inwestować w tych, którzy zwyczajnie przynoszą owoc? Jeżeli absolutnie z naszego życia nic nie ma, nic nie robimy, po prostu wiecie, czekamy na wieczność: Panie Jezu, przyjdź, zabierz mnie z tego ziemskiego padołu.

To po co Bóg w ogóle się jakkolwiek przejmować tym, żeby w nas, w cudzysłowie, inwestować, po prostu pokazywać nam jakieś nowe możliwości, skoro my nic nie robimy? To lepiej wtedy z Bożej perspektywy i to nawet z ludzkiej perspektywy spojrzeć na tego, który przynosi owoc i jeszcze bardziej dopingować go w tym, żeby ten owoc był jeszcze większy. Jeżeli naszą decyzją naszego życia jest to, że okej, ja nic nie robię, czekam na wieczność, pomęczę się, pomęczę, umrę i wtedy będę cieszył się radością niebiańską. No i właśnie, to jest problem, bo jednak będzie moment, w którym Bóg wezwie nas do tego, żebyśmy zdali sprawę z tego, co zrobiliśmy z tym, co On nam powierzył. I to jest coś, z czego każdy z nas odpowie.

I żeby było jasne, to już mówiłem, to nie jest powód do strachu, to jest powód do tego, żeby jeszcze lepiej odkrywać miłość i doskonalić się w miłości, żeby nasze działanie wypływało z miłości, a nie strachu, bo tylko działanie dyktowane miłością będzie tym, które zostanie ostatecznie nagrodzone. A to, które wypływało ze strachu, w zasadzie szkoda o nim gadać. Wydaje mi się, że ta przypowieść wystarczająco nam o takim działaniu już powiedziała. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Zachęcam nas wszystkich do tego, żebyśmy doskonalili się w miłości, w poznaniu naszego Pana, po to, żeby temu Panu przynieść jak najlepszy owoc.

I kiedy my przynosimy owoc, On chce nas wspierać w tym, żebyśmy ten owoc przynosili jeszcze większy. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl bądź możecie też napisać do mnie na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.