Dziecięca łatwowierność

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 313 i czytamy Ewangelię Łukasza, rozdziały 17 i 18. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj chciałbym, żebyśmy przeczytali jeden krótki fragment, na który w sumie trochę czekałem. Trochę czekałem na to, żeby ten temat móc poruszyć i zaraz pewnie szybko załapiecie, dlaczego akurat ten temat jest dla mnie ważny.

A fragment, który mamy dzisiaj, to jest fragment z 18 rozdziału Ewangelii Mateusza i będę czytał od wersetu 15. Przynosili mu też niemowlęta, chcieli, aby włożył na nie ręce. Uczniowie jednak, widząc to, oburzali się na przynoszących. Jezus natomiast przywołał ich i powiedział: Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie, przestańcie im przeszkadzać. Takich jak one jest Królestwo Boże.

Zapewniam was, kto nie przyjmuje Królestwa Bożego jak dziecko, z pewnością nie wejdzie do niego. Dosyć brutalne słowa. Brutalne dla ludzi, którzy chcieli dobrze, ale którzy znowu po raz kolejny nie złapali, o co tak naprawdę Bogu chodzi. Bo bardzo często, kiedy patrzymy na dzieci, to myślimy sobie o nich jako o takich, wiecie, łatwowiernych, naiwnych istotach, którym można wkręcić absolutnie cokolwiek i one w to uwierzą. Niemniej jednak dzieci są tymi, od których my niesamowicie możemy uczyć się wiary.

Możemy uczyć się tego, w jaki sposób żyć z Jezusem. I dla mnie osobiście ogromną inspiracją do stawiania kolejnych kroków wiary na mojej drodze jest moja trzyipółletnia córka. Jest jeszcze druga, młodsza, no ale ona akurat jeszcze nie jest na tyle komunikatywna, żeby akurat wierzyć mi szczególnie, pomagać, ale rozmowy, które mam z naszą trzyipółlatką, są absolutnie fenomenalne, są mistrzowskie. I jedno, czego się uczę, to to, żeby nie patrzeć na nią jak na naiwne dziecko, które po prostu nie kuma i po prostu jest taka łatwowierna i tak dalej. Bo tak szczerze mówiąc, czy w przypadku naszej relacji z Bogiem łatwowierność nie jest dobrą cechą?

My często patrzymy na łatwowierność jako na coś takie, wiecie, takie uwierzysz we wszystko, co ci powiem. Chcę być osobą, która wierzy we wszystko, co mówi do mnie Bóg. Nie, Jezus. Chciałbym być taką osobą. Chciałbym być osobą, która potrafi czasami wyłączyć swój analityczny umysł i po prostu ufać Bożemu prowadzeniu w moim życiu i podejmować decyzje, które wypływają z wiary, a nie z jakiejś mojej chłodnej kalkulacji.

Ja jednak naturalnie jestem osobą, która ma bardzo analityczny umysł. Lubię się zastanawiać, lubię planować, lubię wyobrażać sobie różne scenariusze i co w której sytuacji mógłbym zrobić. Niemniej jednak często gęsto są takie sytuacje, gdzie mam poczucie, że powinienem podjąć decyzję, która wcale niekoniecznie wpasuje się w moją kalkulację, ale mam gdzieś głęboko poczucie, wynikające też z czasu, który staram się spędzić z Bogiem, że to jest decyzja właściwa, że to jest decyzja, która będzie ode mnie wymagała wiary i bardzo często to jest dla mnie swego rodzaju wyznacznikiem tego, w jaki sposób rozeznaję Boże prowadzenie w naszym życiu. Czy to, do czego wierzę, że Bóg mnie prowadzi, będzie wymagało ode mnie wiary? Bo nasze życie z Bogiem jest drogą wiary.

I oczywiście, tak jak wspomniałem o tym wielokrotnie, często gęsto będzie tak, że Bóg da nam szansę coś zrozumieć, wyjaśnić, uwiarygodnić w jakiś sposób, żebyśmy też nie byli osobami, które w pewnych sytuacjach nie są w stanie w żaden sposób odpowiedzieć na żadne pytanie, które jest nam stawiane, tylko żebyśmy umieli swoją wiarę w pewien sposób wybronić. Ale w naszej codziennej relacji z Bogiem Bóg oczekuje od nas wiary takiej właśnie, jak to jest u dzieci. I nasze wspólne odkrywanie drogi wiary z naszymi maluchami to jest dla mnie naprawdę niesamowicie ekscytująca przygoda, bo często zadaję sobie pytanie, czy chcę być rodzicem, który będzie zwyczajnie w dzieciach wiarę zabijał. Nie o tyle, że powiem: A, nie wierz w Boga. Nie, nie, nie.

Nie mówię w ogóle o tym. Bardzo często my jesteśmy w stanie zabijać wiarę w dzieciach w sytuacjach, kiedy mówimy: A wiesz, bo to było wtedy, a wiesz, bo to taka historia, a wiesz, bo to dzisiaj może się nigdy już nie wydarzyć. Kiedy czytam Biblię, nie widzę tam za bardzo historii, które po prostu kiedyś się wydarzyły i tyle, i my dzisiaj jedynie możemy się cieszyć, że kiedyś Bóg działał w taki sposób, a dzisiaj tak nie działa. Chcę być tym, który wierzy w to, że dzisiaj Bóg może działać tak samo, jak działał wtedy, bo tak jak zresztą jest napisane, Jezus Chrystus jest ten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki. On się nie zmienia.

Dlaczego my w takim razie pozwalamy sobie na to, żeby zmieniać nasze spojrzenie na to, jaki jest Bóg na podstawie braku naszego doświadczenia? Rozmawiałem niedawno ze znajomą katechetką i rozmowa była na temat jej studiów, na temat tego, o czym tam rozmawiali, i ona właśnie była też taką osobą, która mówiła, że hej, chcę zachęcać dzieci do modlitwy, chcę zachęcać dzieci do tego, żeby oczekiwały tego, że Bóg odpowie na ich modlitwę. Na co jeden z wykładowców czy wykładowczyń, jakkolwiek, powiedziała: Nie możesz tak robić, bo co, jeżeli to się nie stanie? Ja jak to usłyszałem, to byłem totalnie załamany. Co, jeżeli to się nie stanie?

Jeżeli my nie jesteśmy w stanie zobaczyć odpowiedzi na nasze modlitwy, gdzieś, nie wiem, natychmiastowy sposób i tak dalej, to pytanie, czy my wiemy, co z tym w ogóle zrobić. Ważne jest to, żebyśmy byli na to przygotowani, ale żeby takie sytuacje nie były czymś, co sprawi, że my po prostu będziemy zniechęcać dzieci do modlitwy, do wiary w Boga. Bo z moją córką jest tak, że jeżeli tata albo mama coś powiedzą, to tak jest. Ona nie rozkminia za bardzo, jakby rozumiem, mówimy o trzyipółlatce, ale wciąż, jak tata czy mama coś powiedzą, to tak jest. I często przychodzi do mnie i mówi: Tato, tato, a mama powiedziała to, albo leci do mojej żony i mówi: Mamo, mamo, a tata powiedział to.

I dla niej to jest świętość. Czy nie tak samo powinno być z tym, co Bóg mówi do nas? Gdy my z taką ekscytacją przyjmujemy te słowa i dzielimy się nimi, wiedząc, że Bóg chce nam objawić coś absolutnie wyjątkowego. I ważne jest to, żeby w naszym takim codziennym życiu, z naszymi maluchami, jak kumam to, że trochę ten odcinek może być dedykowany właśnie rodzicom, bo często byśmy oczekiwali tego, że ktoś nauczy nasze dzieci wiary, że, nie wiem, pójdzie na religię i katecheta go nauczy, nie wiem, będzie chodził na mszę dla dzieci i ksiądz go w jakiś sposób zainspiruje do życia wiary. Najwięcej z mojego życia wiary nauczyłem się w moim domu i jestem niesamowicie wdzięczny moim rodzicom za to, w jaki sposób nas wychowali, bo dało mi to piękną podstawę do tego, żeby dalej na niej budować swoje własne już życie wiary, żeby samemu odkrywać, żeby samemu badać.

I kiedy już byłem starszy, żeby samemu kwestionować i zadawać trudne pytania odnośnie wiary po to, żeby później Bóg przyszedł do mnie ze swoimi odpowiedziami. Kiedy, no co by nie było, byłem trochę zgubionym młodym człowiekiem, to nasz dom, to nasi najbliżsi będą tymi, którzy są w stanie w nas wiarę niesamowicie budować lub tę wiarę skutecznie zabijać. Tłumacząc, że: A wiesz, bo to kiedyś, a wiesz, bo mama i tata tego nigdy nie widział, to znaczy, że tak się dzieje. Nie. Nasza teologia powinna być kształtowana przez to, co czytamy w Piśmie Świętym, a nie przez to, jak wygląda nasze doświadczenie albo jego brak.

I tym bardziej dlatego powinniśmy sami osobiście szukać w Piśmie Świętym inspiracji do tego, żeby naszą wiarę budować, żeby nasza wiara była budowana na Bożym Słowie i żeby, tak jak Jezus tutaj powiedział, przyjmować Boże Królestwo z dziecięcą ufnością. Dzieci naprawdę mogą być niesamowite. Dzieci mogą być dla nas pięknym przykładem tego, jak żyć życiem wiary. I dzieci, wydaje mi się, że w pewien sposób, w Bożym planie są dla rodziców takim papierkiem lakmusowym ich własnej wiary. I teraz nie mówię o tym dlatego, żeby teraz się chwalić swoim dzieckiem i mówić, jakie ono jest fantastyczne, choć uważam, że jest.

Między innymi dlatego, że bardzo intencjonalnie podchodzimy do tego, w jaki sposób staramy się kształtować atmosferę wiary w naszym domu. Może być dla niektórych zaskoczeniem, może nie, ale w naszym domu dzieci nie mają zasady, czy nasza starsza córka nie ma zasady, że ona musi czytać Biblię codziennie. Absolutnie nie. Jeżeli chce czasami poczytać swoją inną książeczkę, to nie ma najmniejszego problemu. Zachęcamy ją jednak do tego, żeby każdego dnia porozmawiała z Jezusem, żeby powiedziała Mu, co u niej, żeby zadała Mu jakieś pytania.

Czy sięgniemy po Biblię, czy nie, to jest coś, co bardziej wynika z jej intencji, czasami z naszych luźnych podpowiedzi niż z tego, że musisz czytać Biblię codziennie, bo nie wiem, gdzie w Biblii jest napisane, że musisz czytać Biblię codziennie. Choć, jak wiecie, jestem osobą, która dba o to, żeby czytać Biblię codziennie. Niemniej jednak to wynika z czegoś innego. To wynika z tego, że ja chcę poznawać osobę, z którą spędzam i staram się spędzać każdy dzień mojego życia. Z tego wynika chęć czytania Biblii.

I dlatego też... To też bardzo często jest tak, że w ostatecznym rozrachunku w naszym domu więcej jest dni, zdecydowanie więcej jest dni, kiedy razem czytamy Biblię, niż kiedy jej nie czytamy, kiedy wybieramy jakąś inną książeczkę. Bo młoda sama chętnie mówi: Tato, poczytaj mi historię z Biblii. Poczytaj mi historię, teraz ma takiego akurat po angielsku, ale takiego misia, któremu mama opowiada historie biblijne. To są jej ulubione książki.

Choć czasami wieczorami sięgamy też po inne. Ale to, jak też czytamy Biblię, z naszej strony było czymś, co było dla nas niemałą zagadką. Bo jednak, co by nie było, Biblia, nawet ta dla dzieci, jest pełna brutalnych historii. Bądźmy szczerzy, tam są czasami historie, które zwyczajnie nie nadają się dla takich maluchów. Z drugiej strony, nie będę ukrywał, że czasami takie totalnie maluszkowe Biblie, one niekoniecznie mi leżały.

Niekoniecznie mi leżały może kolory, ilustracje. Znaleźliśmy kilka Biblii, które są naprawdę fajne, do których też czasami trzeba było dorosnąć albo zwyczajnie my musieliśmy też w pewien sposób dokonywać selekcji. I do dzisiaj jest tak, że nie czytamy wszystkich historii z Biblii. Nie czytamy z młodą Biblii od początku do końca. Są historie, które omijamy.

I bardzo długo staraliśmy się ją chronić przed historią ukrzyżowania. I wiem, że ktoś może powiedzieć: Jak to? Przecież to jest najważniejsza kwestia związana z naszą wiarą. Okej, fantastycznie. Tylko jak dwu-, trzyletnie dziecko to zakuma?

No i okazuje się, że trzyletnie dziecko jest w stanie tę historię zakumać. Z dwulatką mieliśmy trochę problem i tą historię wprowadziliśmy jej w domu w momencie, kiedy była ostatnia Wielkanoc, gdzie już w zasadzie zbliżaliśmy się też do trzecich urodzin. I to był moment, kiedy przeczytaliśmy sobie razem historię ukrzyżowania, jak również zmartwychwstania, co młodą trochę wstrząsnęło. Było jej bardzo przykro, było jej bardzo smutno, że Jezus musiał cierpieć, że ktoś go bił, że ktoś go ukrzyżował. I oczywiście my nie wdawaliśmy się w wszystkie szczegóły i po prostu nie robiliśmy z tego jeszcze bardziej brutalnej historii niż to, co było przedstawione w tej dziecięcej Biblii.

Niemniej jednak to była historia, która nią trochę wstrząsnęła. Ale jakiś czas później było tak, że ona sama zaczęła prosić o to, żeby te konkretne historie czytać. I kiedy padało właśnie pytanie: Tola, którą chciałabyś dzisiaj przeczytać historię? Tą, jak Jezus umiera. I ja w którymś momencie ją spytałem, kiedy ta jej prośba się pojawiała po raz kolejny: Dlaczego akurat chcesz tą historię przeczytać?

I wtedy ona powiedziała: Bo Jezus zrobił to dla mnie, po to, żebym ja nie musiała umierać. I to było coś, co mnie kompletnie rozbroiło. Do dzisiaj jest to jej ulubiona historia i do dzisiaj zadaję jej to samo pytanie, kiedy ona prosi o tę historię: Dlaczego chcesz akurat tę historię? I tutaj bardzo często właśnie pojawia się to określenie: Bo Jezus zrobił to dla mnie albo Bo Jezus zrobił to po to, żebym ja nie musiała nigdy umierać. Bo Jezus nas tak bardzo kocha.

I często gęsto jej właśnie modlitwy wyglądają tak, że: Tato, chciałabym się pomodlić, chciałabym coś powiedzieć Jezusowi. Ona tylko tak po cichutku mówi: Panie Jezu, kocham Cię. Albo mówi: Tato, Ty mu powiedz. Ale co mam mu powiedzieć? Powiedz mu, że go kocham.

Tak wygląda wiara maluchów. Tak wygląda wiara, która musi znaleźć swój taki praktyczny wymiar. I od dzieci wtedy my też możemy uczyć się wiary, bo kiedy niedawno mieliśmy taką sytuację, że coś gotowaliśmy, młoda siedziała na parapecie i w tle leciała jakaś tam piosenka coś o naśladowaniu Jezusa. I pyta ją: Tola, chciałabyś być uczniem Jezusa? A ona tak patrzy na mnie i mówi: Tato, przecież jesteśmy.

Nigdy jej nie mówiłem, że ona musi kimś być. Nigdy jej nie mówiliśmy, że ona musi w coś wierzyć. Tylko zwyczajnie po prostu czytaliśmy jej te historie. Razem rozmawialiśmy na temat tego, w jaki sposób Jezus działa w naszym życiu, w jaki sposób Jezus działa w życiu naszej rodziny. Kiedy podejmujemy niektóre decyzje, które wiemy, że są naprawdę prowadzone przez Boga, to mówimy: Kochanie, wierzymy w to, że Jezus oczekuje od nas tego i tego i chcielibyśmy w ten sposób postąpić.

I mówię o tym dlatego, że kiedy wzbudzimy w maluchach chęć tego, żeby ufnie wierzyły Bogu, żeby widziały wiarę jako integralną część naszego życia, to też wtedy, uwierzcie mi, będzie to rzucało niesamowite wyzwanie dla naszej własnej wiary, bo nagle będziemy sobie zadawać pytanie: Czy to, co ja mówię, jest tym, czym żyję? Dla mnie osobiście jest jeszcze masa teraz rzeczy, przez które przechodzimy, o których rozmawiamy i gdzie często ja sam myślę: Czy moje życie wiary dorasta do tych standardów, które próbuję w jakiś sposób zaprezentować w naszym domu? Jeżeli nie, to to nie jest problem. Biblii. To jest problem mnie i to rzuca mi wyzwanie do tego, żeby się zmieniać, żeby jeszcze lepiej poznawać Boga, po to, żeby jeszcze lepiej móc tego Boga pokazać w naszym domu, po to, żeby wiara nie była kwestią weekendowego wydarzenia, ale żeby była kwestią naszej codzienności.

I tak jak w tej historyjce, historii krótkiej, którą przeczytaliśmy dzisiaj, uczniowie byli oburzeni, że dzieci przyprowadzają się do Jezusa, a Jezus mówi: Nie, niech dzieci przychodzą do mnie, bo takich jak one jest Królestwo Boże. Warto, żebyśmy czasami zrezygnowali z naszej całej dorosłej mądrości, żebyśmy czasami na bok odłożyli nasze dorosłe rozkminy i żebyśmy razem z dziećmi uczyli się tego, jak żyć życiem takiej wyjątkowej, łatwowiernej ufności samemu Bogu. Łatwowiernej nie przez to, że głupiej, ale przez to, że właśnie łatwo przychodzącej i bardzo ufnie składającą nadzieję w osobie samego Boga, który chce nas prowadzić każdego dnia. Mam nadzieję, że ten odcinek, choć trochę inny i też w temacie może niekoniecznie tak łatwo docierający do wszystkich, bo zdecydowanie łatwiej będzie się utożsamić z tym tematem rodzicom, będzie dla nas wszystkich zachętą też do tego, żeby ufnie podchodzić do Boga. I tak jak to jest w przypadku naszych maluchów, bo tata tak powiedział, bo mama tak powiedziała, niech nasze życie będzie kierowane tym, że bo Jezus tak powiedział, a ja chcę żyć tak, jak Jezus by chciał, żebym żył każdego dnia.

Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.