W jaki sposób Bóg daje nam nowy start

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj jest dzień czterdziesty naszego planu. Czytamy Księgę Kapłańską, rozdział dwudziesty czwarty i dwudziesty piąty. Zbliżając się do końca Księgi Kapłańskiej, w rozdziale dwudziestym piątym mamy opisane coś, co jest bardzo fajną odskocznią do tego wszystkiego, co już mamy za sobą. Bo tak jak już też zauważyliście, Księga Kapłańska nie jest koniecznie najlżejszą do czytania lekturą.

Nie zmienia to jednak tego, że jest absolutnie fascynująca i mam nadzieję, że poprzednie odcinki pokazały wam trochę tego, w jaki sposób dostrzec piękno w tej księdze, która bez całej reszty Biblii jest dosyć ciężka dla nas do ogarnięcia, nie rozumiejąc kontekstu, kultury i tego, jak ważne przesłanie Księgi Kapłańskiej było dla ludzi, którzy w pierwszej kolejności mieli je usłyszeć, czyli narodu izraelskiego. I w rozdziale dwudziestym piątym czytamy o pewnym wydarzeniu, które w całym kalendarzu żydowskim było wyjątkowe i to nie było związane z kalendarzem rocznym, tylko tak naprawdę było związane tutaj z cyklem siedem siódemek i co wynikało z tego, że co czterdzieści dziewięć lat odbywało się coś, co nazywało się rokiem jubileuszowym. I ten rok jubileuszowy to było naprawdę mega, mega ciekawe wydarzenie. Nie będę szczególnie cytował fragmentów odnośnie roku jubileuszowego, tylko bardziej omówię najważniejsze koncepcje związane z tym rokiem jubileuszowym. Mam cztery punkty, które nam ten rok jubileuszowy opisują, ale koniecznie sprawdźcie sobie, jeżeli jeszcze nie czytaliście, sprawdźcie sobie opis roku jubileuszowego, bo tak jak mówiłem, przy wszystkim, co już czytaliśmy, to jest tak naprawdę bardzo fajna odskocznia do wielu rzeczy, które dla nas były może niezrozumiałe, może ciężkie do czytania, może ciężkie do pogodzenia się z nimi, do strawienia, jakkolwiek zrozumienia, jak to tak w ogóle mogło być.

I kilka rzeczy związanych z rokiem jubileuszowym, które są absolutnie wyrąbiste. Cały rok odpoczynku. Co czterdzieści dziewięć lat rok pięćdziesiąty był rokiem wyjątkowym, kiedy ludzie obowiązkowo po prostu musieli mieć rok wakacji. Wyobraź sobie swoje życie, gdzie tak naprawdę co jakiś czas... Masz możliwość zrobienia sobie takiego totalnego resetu, zrobienia sobie wakacji.

Ciekawe było to, że było to też związane z tym, że Bóg naprawdę wrzucił im konkretne obietnice związane z zaopatrzeniem, które On przygotuje na czas, kiedy ludzie mają nic nie robić, kiedy mają pozwolić ziemi, żeby odpoczęła i kiedy mają zaufać Jemu. I ważna lekcja dla nas tutaj jest taka, że w tym odpoczynku, który Bóg ma przygotowany dla ludzi, którzy z Nim żyją, którzy Jemu ufają, my możemy doświadczyć Jego zaopatrzenia i tak naprawdę korzystanie z tego jest naszym absolutnym przywilejem. Jest przywilejem osób, które swoją ufność pokładają w Bogu, bo po prostu dostajemy możliwość tego, że nie musimy patrzeć na siebie jako na źródło całego spełnienia w naszym życiu, jako źródło naszego zaopatrzenia, tylko ostatecznie możemy spojrzeć na Boga, który zaopatruje, który chce zaopatrywać i który chce, żebyśmy ufali Jemu. I to była ogromna lekcja dla Izraelitów. Co ciekawe, jak przeczytamy sobie Stary Testament do końca, nie wiem, czy znajdziemy jakieś miejsce, z którego by wyniknęło, że ten rok kiedykolwiek faktycznie był w taki sposób przestrzegany.

Nie mówię, że nie był, ale w sumie nie ma żadnych referencji do tego, co jest dosyć ciekawe, no bo wiecie, samo to nic nie rób przez rok i ufaj, że wszystko będzie okej, że Bóg naprawdę da większe plony rok szybciej, żebyśmy mogli mieć zaopatrzenie na kolejne lata, to jest samo w sobie wiązało się z ogromną wiarą. Druga rzecz, która wydarzyła się w ciągu tego roku, to było zwolnienie z jakichkolwiek długów. I dzisiaj żyjemy w czasach, gdzie ekonomia jest oparta na długu. Tak naprawdę nawet jeżeli wydaje ci się, że nie masz żadnego długu, to na każdym z nas wisi jakiś dług, bo kraje się zadłużają i tak naprawdę sam fakt naszego funkcjonowania jest związany z tym, że dziecko się rodzi i na dzień dobry jest jakiś dług, który w przyszłości musi spłacić, bo zwyczajnie wielcy tego świata decydują się na potworne zadłużanie, nie myśląc o tym albo myśląc o tym, albo po prostu olewając temat tego, że ktoś kiedyś długi będzie musiał spłacić lub, nie wiem, w jaki inny sposób ten problem będzie rozwiązany. I teraz w roku jubileuszowym ludzie doświadczali zwolnienia z jakich...

Z jakichkolwiek długów. Wszystkie długi były całkowicie anulowane. Długi przestawały istnieć, przestawały funkcjonować, przestawały ciążyć nad życiem ludzi. Ludzie dostawali całkowicie nowy, świeżutki start. To jest piękne, bo tak naprawdę w jakiejkolwiek maliny się nie wpuściłeś, wszyscy wiedzieli, że co 50 lat możesz doświadczyć wolności, możesz doświadczyć nowego startu.

I lekcja tak naprawdę dla nas tego też jest taka, do której zresztą później Jezus będzie się odnosił. Kiedy coś pożyczamy, nie liczmy na to, że to kiedykolwiek do nas... Ja wiem, że to niekoniecznie tak funkcjonuje, ale to jest też jedna z rzeczy, o których później powie Jezus. Jeżeli coś pożyczasz, nie oczekuj tego, że ktoś ci to zwróci, bo jedna rzecz, która jest związana też z tym zwolnieniem z długów, jest taka, że to, że dłużnicy doświadczali wolności, to jest jedno, ale ktoś, komu byli winni, nie dostawał zwrotu tego, co pożyczył. I to jest coś, co jest takim chrześcijańskim standardem, wysokim standardem.

Standardem jest Jezus, który powiedział, że hej, jeżeli pożyczacie, nie oczekujcie tego w zamian. I to jest jedna z kolejnych lekcji. Trzecia lekcja to był czas takiego całkowitego, ja bym użył słowa odnowienia. Tak naprawdę ludzie na nowo startowali w tym miejscu, w którym zaczynali 50 lat wcześniej. Co mam na myśli?

Jeżeli na przykład kupiłeś jakąś ziemię, to ona wracała do jej właściciela po 50 latach. Tak naprawdę wyceny nieruchomości, ziemi, domów były podyktowane tym, ile ktoś będzie w stanie na tym zarobić. Czyli na przykład, jeżeli miałeś ziemię i chciałeś ją sprzedać, to de facto nie sprzedawałeś jej, tylko niejako wypożyczałeś i twoja cena miała być bezpośrednio związana z tym, ile osoba kupująca od ciebie będzie mogła zarobić do roku jubileuszowego. Bo tak jak to później też się wydarzy w historii, cała ziemia obiecana była podzielona między pokolenia, między rodziny i tak naprawdę każdy miał jakąś swoją działkę. I miało być tak, że to tak zwyczajnie zostanie, że każdy będzie miał swoją działkę i nawet jeżeli coś sprzeda, to po 50 latach to wraca.

Tam były jeszcze jakieś różne zasady z tym związane, ale ogólnie to jest naprawdę takie ciekawe, że Bóg przez to chciał pokazać bardzo ważną lekcję, która... Nie tylko dla Izraelitów, ale jest też lekcją dla nas: wszystko, co należy do Boga, jest Boga, a my jedynie mamy tę radość, że możemy z tego korzystać. Jeżeli chcesz powiedzieć, że coś jest twoje, no to możesz się wydawać, że jest twoje do momentu, kiedy tego nie stracisz. Ostatecznie wszystko jest Boga, wszystko jest w Bożych rękach i Bóg daje nam możliwość tego, żebyśmy korzystali z tego całego dobrodziejstwa tego świata, który On stworzył. Kolejna rzecz, czwarta rzecz, to jest rok wolności.

To był rok, w którym ludzie, którzy byli niewolnikami, doświadczali wolności. Wszyscy doświadczali całkowicie nowego startu, bez względu na to, z jakiego powodu nie wpakowali się w tą niewolę. Bo też, żeby było jasne, tutaj musimy sobie dopowiedzieć, że to niekoniecznie było takie niewolnictwo, jak my byśmy dzisiaj rozumieli. Tak naprawdę często było zwyczajnie związane z sytuacją, że ktoś komuś był winien i nie był w stanie spłacić. No i jako że nie był w stanie spłacić, no to stawał się sługą czy tam niewolnikiem, użyjmy tego słowa, swojego wierzyciela i musiał na jego rzecz pracować, żeby odpracować ten dług.

I po 49 latach, w roku 50, był reset. Wszyscy doświadczali wolności. I jeśli nam dzisiaj by się wydawało, że to w żaden sposób mnie nie dotyczy, to niewola dotyczy każdej osoby, która zwyczajnie żyje. Bo Biblia też jasno pokazuje to, że każdy z nas jest niewolnikiem grzechu, dopóki nie doświadczymy wolności, którą daje Jezus. I tak naprawdę Jezus jest tym, który — można dać odpoczynek — który zwalnia nas z długów, który odnawia nasze życie i który daje nam doświadczać prawdziwej wolności.

I być może też kojarzycie jedną taką scenę z życia Jezusa, która odnosiła się bezpośrednio też do roku jubileuszowego. Jest ona zapisana w Ewangelii Łukasza w czwartym rozdziale. Przeczytam od szesnastego wersetu. W dzień szabatu, zgodnie ze swoim zwyczajem, wszedł do synagogi i zgłosił się do czytania. Podano mu zwój z proroctwem Izajasza.

On zaś rozwinął zwój i odnalazł miejsce, gdzie było napisane: Duch Pana spoczywa na mnie, ten, który namaścił mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, posłał mnie, abym więźniom ogłosił wyzwolenie, niewidzącym przejrzenie, zgnębionych wypuścił na wolność, abym ogłosił rok Pańskiej przychylności. Po przeczytaniu zwinął zwój. Odał go słudze i usiadł, a wszyscy obecni w synagodze skierowali na niego wzrok. Wtedy zaczął do nich mówić: Dziś jesteście świadkami spełnienia się słów tego proroctwa. Ten rok Pańskiej przychylności, tak naprawdę było Jezusa ogłoszenie, że hej, to, co było opisane jako rok jubileuszowy, to było rokiem z perspektywy całego Starego Testamentu kompletnego odnowienia, doświadczenia kompletnej świeżości w życiu, to jest coś, co ja teraz swoją osobą przynoszę na świat.

I to jest ciekawe, on co prawda tutaj cytował Izajasza, rozdział 61, ale kiedy opisywał, do czego został przeznaczony, do czego został tutaj, padło słowo namaszczony, to było właśnie tak naprawdę wypełnienie roku jubileuszowego w osobie Jezusa. Jest jednak jedna rzecz, której Jezus tutaj nie wspomniał, bo to jest ciekawe, żeby czasami sprawdzać sobie te cytaty w Nowym Testamencie, które odnoszą się do Starego, bo okazuje się, że Jezus nie przeczytał tego do końca. Jezus nie przeczytał Izajasza do końca, bo u Izajasza jest napisane tak: Duch Wszechmocnego Pana nade mną, gdyż Pan namaścił mnie, abym ogłosił dobrą wieść ubogim, posłał mnie, abym opatrzył tych, których serca są złamane, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, więźniom mroku przejrzenie, abym ogłosił rok dobrej woli Pana i dzień pomsty naszego Boga. I tam jeszcze idzie dalej, ale tak naprawdę Jezus nie doczytał tego do końca, bo jego misja w tamtym momencie kończyła się na ogłoszeniu roku jubileuszowego. Wspomnieliśmy przy okazji świąt żydowskich, że też Biblia wskazuje wyraźnie na to, że przyjdzie dzień, kiedy Bóg wymierzy sprawiedliwość, kiedy Bóg odnowi całkowicie wszystko, wymierzając sprawiedliwość całemu złu, wymierzając sprawiedliwość tym, którzy zwyczajnie zdecydowali, że nie chcą poddać swojego życia Jemu, że nie chcą Jemu zaufać.

Ale Jezus pokazuje nam przez ten konkretny cytat, że to, z czym Jego misja na ten moment jest związana, to jest to, żebyśmy mogli doświadczyć roku jubileuszowego w swoim życiu, żebyśmy mogli doświadczyć wolności, odnowienia, żebyśmy mogli doświadczyć odpoczynku, który bierze się z zaufania Jego osobie i tego, że On jest Bogiem, który zaopatruje, który dba o nas, który zawsze chce... nam dać nowy start. A przyjdzie też dzień, kiedy zwyczajnie wymierzy sprawiedliwość. Ale zanim to nadejdzie, każdy z nas ma okazję do tego, żeby zaufać Bogu i żeby powiedzieć: Boże, chcę doświadczyć odpoczynku, chcę doświadczyć wolności, chcę doświadczyć odnowienia w swoim życiu, chcę dostać szansę nowego startu. I to jest coś, z czego my dzisiaj możemy skorzystać, kiedy pokładamy naszą ufność w Bogu, kiedy pokładamy naszą ufność w osobie Jezusa i kiedy zwyczajnie decydujemy się na to, żeby swoje życie podporządkować Bogu i pozwolić na to, żeby On nadał naszemu życiu kierunek. Mam nadzieję, że ten odcinek był dla was wartościowy.

Jeżeli mielibyście jakieś dodatkowe pytania, niezmiennie zapraszam na naszą grupę na Facebooku, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, traficie na grupę na Facebooku. Rozmawiajmy, zadawajmy pytania, dowiadujmy się więcej o tym, co czytamy i pozwólmy na to, żeby to słowo było dla nas czymś, co płynie na lepszą jakość naszego życia i pozwoli nam stawiać kolejne kroki wiary. Wielkie dzięki za dzisiaj i do usłyszenia w kolejnym odcinku.