Odpoczynek, który Bóg ma dla nas

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 204 i czytamy Księgę Psalmów, rozdziały od 126 do 132. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj mamy niejako drugą część tego, co zaczęliśmy w poprzednim odcinku, mianowicie zbioru 15 psalmów, które były psalmami, które przyjmuje się, że były wykorzystywane jako psalmy śpiewane przez pielgrzymów w drodze do Jerozolimy na jedno ze świąt, które wymagały właśnie tego, żeby w podróż się udać. I tak jak wczoraj rozmawialiśmy, te psalmy, one niejako pokazują naszą pewną drogę, którą my w życiu przechodzimy, żeby zbliżyć się do Boga.

I chciałbym, żebyśmy dzisiaj, zamykając ten temat, choć jeszcze dwa psalmy z tego całego zbioru pieśni pielgrzymów, które, tak jak też wspomnieliśmy w poprzednim odcinku, mają też kilka innych nazw, które potencjalnie można użyć, chciałbym, żebyśmy sięgnęli też po jeden z psalmów, który jest co prawda przewidziany w planie na jutro, ale przeczytamy go dzisiaj, bo oba, choć na oko mogłoby się wydawać, że mówią o czymś całkowicie niezależnym, to jednak wydaje mi się, że razem dostrzeżemy, że mówią o pewnym wspólnym elemencie, a na pewno będziemy w stanie spokojnie znaleźć tutaj pewną łączność między psalmami 131 i 133. I psalm 131 brzmi następująco: Panie, nie popadło w pychę me serce, nie było dumny w mych oczach, nie goniłem też za tym, co wielkie lub niedosiężne dla mnie. Przeciwnie, uspokoiłem mą duszę jak niemowlę nakarmione piersią matki. Moja dusza była jak u niemowlęcia. Izraelu, oczekuj Pana, teraz i na wieki.

Z kolei psalm 133 brzmi następująco: O jak dobrze i miło, gdy bracia żyją w zgodzie. To niczym cenny olejek na głowie, który spływa na brodę, brodę Aarona, opadającą z krajego szaty. To niczym rosa Hermonu, która spada na góry Syjonu, tak tam Pan syła błogosławieństwo, życie na wieki wieczne. I teraz, te dwa psalmy, one ogólnie mówią o dwóch różnych... rzeczach, niemniej jednak jest coś, co wydaje mi się, że może je bardzo ciekawie połączyć i być dla nas bardzo wartościową lekcją właśnie z perspektywy naszej drogi zbliżenia się do Boga. Bo kiedy czytamy Psalm 131, to ten obraz jest czymś, co łatwo gdzieś tam szybko przeczytać i pominąć, szczególnie jeżeli nie jestem rodzicem.

Bo kiedy spojrzelibyśmy na siebie z perspektywy tego, jak często o różne rzeczy, szczególnie, powiedziałbym, w naszej drodze wiary się zmagamy, walczymy, spinamy się, staramy się, to ten obraz może być czymś, co jest dla nas pewnym niedoścignionym ideałem, ale jednocześnie jest czymś, czego Bóg bardzo chce, żebyśmy doświadczyli w naszym życiu. I tym czymś jest odpoczynek. Odpoczynek tak jak właśnie taki dzieciak, który przytuli się do mamy, weźmie cycka i po prostu o nic się nie martwi, o nic nie musi się spinać. Kiedy byliśmy takimi małymi dziećmi, to nie musieliśmy jakoś szczególnie się wytężać, wysilać, żeby sobie na cokolwiek u rodziców zasłużyć, wręcz przeciwnie, sam fakt naszego istnienia sprawiał, że rodzice robili wszystko, co mogli po to, żebyśmy my mogli być spokojni, wyluzowani, wyciszeni. I wiem, że inaczej jest w przypadku ojców, inaczej jest w przypadku matek, ale bez względu na to, który z rodziców, nikt nie lubi płaczącego dziecka.

I nie dlatego płaczącego dziecka, że wiecie, to dziecko ma jakiś problem czy coś. Zależy nam jako rodzicom na tym, żeby nasze dzieci nie musiały płakać, żeby nie musiały się spinać, żeby nie musiały w ogóle zabiegać jakoś szczególnie o naszą uwagę. Chcemy być wręcz najczęściej tymi, którzy są w stanie to dziecko wyprzedzić o jeden krok i odpowiedzieć na jego potrzebę, zanim ona jeszcze się pojawi. I to jest niesamowicie fascynujące, jeśli chodzi o małe dzieci i rodziców, którzy właśnie potrafią spojrzeć na to dziecko i wiedzieć, czego ono chce, czy właśnie zrobiło kupę, czy jakkolwiek. I zresztą świadkiem takiej sytuacji byłem nawet dzisiaj, kiedy z naszymi dziewczynami jesteśmy obecnie na wyjeździe, jesteśmy u dziadków i to było...

Naprawdę ciekawe, kiedy w którymś momencie moja żona mówi: O, mała, zrobiłaś kupę, a babcia patrzy i mówi: A skąd ty to wiesz? Widziałam to po jej oczach. I wiecie, tak jest z rodzicami, że my tak znamy nasze dzieci, że jesteśmy w stanie bardzo często odpowiedzieć na ich potrzeby czy zareagować na ich potrzeby, zanim one zaczną się domagać, spinać i krzyczeć, i walczyć: A weź, w ogóle jestem głodny, głodna, mam ścików w pieluszce i tak dalej. I jeżeli my, jako zwykli rodzice, ludzcy, z krwi i kości, jesteśmy w stanie dojść do miejsca, w którym możemy tak poznać nasze dziecko, że jesteśmy w stanie tak wyprzedzać jego potrzeby, tak odpowiadać na to, czego ono potrzebuje, o ile bardziej Bóg może odpowiedzieć na wszystkie nasze potrzeby i pozwolić nam żyć w stanie ciągłego odpoczynku. Tak jak to było w przypadku tej serii psalmów, które właśnie miały być swego rodzaju takim przewodnikiem w duchowej podróży, właśnie w drodze na święta.

Możemy w nich widzieć też swego rodzaju właśnie takie, przez to, że jedna z nazw, o których już wcześniej też wspomniałem, to jest pieśń stopni czy pieśń... Związane z wchodzeniem, to znowu, gdybyśmy spojrzeli na ten zestaw psalmów, który pokazuje nam, jak możemy wchodzić wyżej, stawiać kolejne kroki, żeby zbliżyć się do Boga, to kiedy ostatecznie, wiecie, wspinamy się, to w końcu możemy dojść do szczytu. I kiedy jesteśmy na szczycie, to jest to moment odpoczynku. Jest to moment, w którym możemy naprawdę, wiecie, cieszyć się tym wszystkim, co widzimy dookoła. Mamy gdzieś za sobą sporą już część podróży, co jednocześnie nie znaczy, że podróż się skończyła, bo często zejście jest dużo bardziej ciężkie niż wejście, jeśli chodzi o nasze takie górskie podróże.

Niemniej jednak ważne jest to, żebyśmy pamiętali o tym, że Bóg chce, żebyśmy zbliżyli się do Niego nie po to, żeby gdzieś zejść, ale po to, żeby trwać w tym miejscu pokoju, radości, odpoczynku w Nim. I to jest stan, z którego Bóg chce, żebyśmy prowadzili nasze życie, żeby nasze życie było prowadzone niejako tak z perspektywy nieba, stąpając po ziemi po to, żebyśmy mogli Jego światło pokazywać naszym życiem tym, którzy jeszcze Go nie znają. I zresztą tym, którzy też może już Go znają. Bo właśnie, jeśli chodzi o samą kwestię tych psalmów, które dzisiaj chciałem, żebyśmy przeczytali, to mamy też psalm 133, który mówi nam właśnie o wspólnocie. I teraz, z jednej strony ważne jest to, żebyśmy pamiętali, że nie chodzi o to, żebyśmy sami gdzieś zbliżyli się do Boga i żebyśmy sami z tym Bogiem przebywali, obcowali, doświadczali Go i tak dalej.

Często jest taki jakiś totalnie pokręcony obraz, że wiecie, a ja nie potrzebuję wspólnoty, ja mogę sam mieć relację z Bogiem i tak dalej. Guzik prawda, nie, nie możesz. W sensie niby możemy i powinniśmy dbać o to, żeby nasza relacja przede wszystkim była osobista. Ja bezpośrednio odpowiadam za moją relację z Bogiem, ale z drugiej strony Bóg oczekuje tego, że kiedy już będziemy żyć w tym pokoju, którego On nam daje doświadczyć, tak jak właśnie taki mały maluch, który po prostu jest blisko rodzica i ten rodzic jest w stanie odpowiedzieć na wszystkie jego potrzeby, tak samo żebyśmy z tego miejsca mogli pójść do innych, którzy Boga znają po to, żeby móc być dla nich błogosławieństwem, żeby móc ich pocieszyć, móc ich podnieść, bo bardzo często właśnie w taki sposób Bóg objawia się w naszym życiu. Nie wiem nawet czasami, czy nie częściej niż właśnie w tych...

Takich, wiecie, momentach jeden na jeden. Bo to nie jest tak, że kiedy się modlimy, czytamy Biblię, to zawsze, wiecie, ciary po plecach i tak dalej. Wcale niekoniecznie. Bardzo często jest jednak tak, że właśnie ta nasza codzienność z Bogiem, która czasami może być taka szara, zwykła, doprowadzi nas do miejsca, w którym będziemy na tyle pełni Jego pokoju i odpoczynku, że będziemy w stanie Bożą obecnością niejako dzielić się z innymi ludźmi. Właśnie może z tymi, którzy są częścią tego bliskiego kręgu, ludzi, którzy też znają, kochają Boga, chcą być blisko Niego i my ich znamy, spędzamy z nimi gdzieś tam czas regularnie.

I każdy z nas w różnym momencie swojego życia będzie miał momenty, gdzie zwyczajnie, to nie jest tak, że my w stu procentach bez przerwy chodzimy w takim właśnie pokoju. Często jest tak, że właśnie ten pokój gdzieś potrafimy zgubić, potrafimy zacząć się spinać różnymi rzeczami, które dzieją się w naszym życiu. I kiedy dochodzimy do takiego miejsca, to potrzebujemy ludzi, którzy nam pomogą. Ale pomóc mogą nam tylko ludzie, którzy nauczyli się wcześniej odpoczywać w Bogu. Wręcz niebezpieczni dla wspólnoty są ludzie, którzy nie umieją sami odpocząć w Bogu i później wykorzystują jako bycie częścią wspólnoty po to, żeby niejako doświadczać tego odpoczynku, który inni mogą im dać.

Nie o to w ogóle chodzi. Chodzi o to, żebyśmy my dbali o nasz indywidualny odpoczynek z Bogiem. Odpoczynek, o którym też w bardzo ciekawy sposób mówi nam autor Listu do Hebrajczyków w czwartym rozdziale. I żeby w ogóle przeczytać czwarty rozdział, warto byłoby też sięgnąć sobie wcześniej, zerknąć sobie na trzeci, żeby złapać kontekst. Ale chciałbym przeczytać cały czwarty rozdział, bo jest on niesamowicie ciekawy właśnie, jeśli chodzi o to, jakiego życia Bóg dla nas oczekuje i że to życie jest wręcz obietnicą, którą my możemy posiąść i Bóg chce, żebyśmy ją posiedli, żebyśmy jej doświadczyli.

I w liście do Hebrajczyków w czwartym rozdziale czytamy: Bądźmy zatem ostrożni, aby czasem, choć obietnica wejścia do Jego odpoczynku pozostaje aktualna, ktoś z was nie uznał, że go ona nie dotyczy. Gdyż nam również, podobnie jak tamtym, oznajmiona została dobra nowina. Im jednak zwiastowane słowo nie przyniosło korzyści, ponieważ nie należeli do ludzi słuchających z wiarą. Do odpoczynku natomiast wchodzimy my, którzy uwierzyliśmy. Zgadza się to z Jego oświadczeniem: Dlatego przysiągłem w swoim gniewie.

Nie wejdą do mojego odpoczynku. Słowa te zostały wypowiedziane, pomimo że jego dzieła dokonane są od założenia świata, bo tak powiedziano gdzieś o siódmym dniu tygodnia: I odpoczął Bóg siódmego dnia od wszystkich swoich dzieł. Tutaj natomiast czytamy: Nie wejdą do mojego odpoczynku. Jeśli więc niektórzy mają do niego wejść, a ci, którym najpierw zwiastowano dobrą nowinę, nie weszli z powodu nieposłuszeństwa, to znowu wyznacza pewien dzień, dzisiaj, i mówi po tak długim czasie za pośrednictwem Dawida to, co już przedtem zostało powiedziane: Dzisiaj, jeśli usłyszycie jego głos, nie znieczulajcie swoich serc. Gdyby to Jozue wprowadził ich do odpoczynku, Bóg nie mówiłby po tak długim czasie o innym dniu, a zatem pozostaje odpoczynek szabatni dla ludu Bożego.

Kto wszedł do jego odpoczynku, ten też odpoczął od swoich dzieł, jak Bóg od swoich. Postarajmy się zatem wejść do tego odpoczynku, aby ktoś z was nie upadł, tak jak w tym przykładzie nieposłuszeństwa. Gdyż Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż jakikolwiek obosieczny miecz. Przenika ono aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku. Zdolne jest osądzić zamysły i zamiary serca.

Nie ma też stworzenia zdolnego skryć się przed jego obliczem. Przeciwnie, wszystko jest obnażone i odsłonięte przed jego oczami, przed którym przyjdzie nam zdać sprawę. Mając więc wielkiego arcykapłana, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trzymajmy się mocno wyznawanych przez nas prawd. Nie mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć, gdy przeżywamy słabości, ale doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu. Zbliżmy się zatem odważnie i ufnie do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę zapewniającą pomoc w stosownej porze.

W tym konkretnym rozdziale, w którym kontekstem jest nieposłuszeństwo Izraelitów, którzy wyszli z Egiptu i zwyczajnie nie wierzyli w to, co Bóg miał dla nich przygotowane. To jest kontekst i tamto właśnie ci wszyscy, którzy byli nieposłuszni, to są Izraelici, którzy wyszli z Egiptu pod wodzą Mojżesza, jak to też jest napisane pod koniec rozdziału trzeciego. I teraz ta ekipa jest zestawiona z nami, którzy podobnie wyszliśmy z naszego starego życia po to, aby wejść w miejsce tego ciągłego odpoczynku, odpoczynku, którego możemy doświadczyć w Bogu i możemy... Możemy go doświadczyć dzięki osobie Jezusa, który może nam współczuć, gdy przeżywamy słabości, bo doświadczył wszystkiego jak my, z wyjątkiem grzechu. To jest coś absolutnie odjechanego.

Kiedy spojrzymy sobie na Jezusa jako na tego, który doskonale ciebie rozumie. On rozumie twoje zmagania, rozumie sytuacje, która właśnie powoduje, że ciężko znaleźć ci pokój, ciężko jest ci znaleźć odpoczynek. I On jest przykładem tego, który może przyjść i powiedzieć: Słuchaj, ja ciebie rozumiem i chcę dać ci odpocząć. I nie chcę, żeby to był odpoczynek, wiecie, odpocznij sobie raz w tygodniu, choć to jest mega ważna rzecz, żeby było jasne, ale odpoczynek, który Bóg nam daje, to jest odpoczynek ciągły, stały, którego możemy doświadczać, kiedy jesteśmy blisko Niego i kiedy pozwolimy Mu na to, żeby On był tym, który odpowiada na wszystkie nasze potrzeby. Kiedy właśnie jak takie małe dziecko nie spinamy się, ale wiemy, że jest rodzic, który zna nas tak dobrze, że jest w stanie wyprzedzić wręcz wszystkie nasze potrzeby, wszystkie nasze wołania, jest w stanie przyjść z odpowiedzią, zanim my jeszcze Go o nią poprosimy.

Taki jest Bóg, który zachęca nas do zbliżenia się do Niego, między innymi też po to, żebyśmy później mogli tym pokojem i tym odpoczynkiem dzielić się z innymi. Z innymi, którzy podjęli decyzję, żeby również iść za Jezusem, jak również z tymi, którzy jeszcze Jezusa nie znają, po to, żeby mogli Go poznać i żeby również tego odpoczynku mogli doświadczyć. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Mam nadzieję, że te psalmy były dla was ciekawe, wartościowe, inspirujące i że skorzystacie z nich, stawiając kolejne kroki wiary. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, chcielibyście porozmawiać, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku, kontynuując już końcówkę w zasadzie Księgi Psalmów.