Niedokończona historia

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 327 i czytamy Dzieje Apostolskie, rozdziały 27 i 28. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj kończymy czytanie Księgi Dziejów Apostolskich i jeżeli macie już za sobą lekturę, to być może macie już pewien obraz tego, jak ta historia się kończy. Ja jednak chciałbym, żebyśmy dzisiaj spojrzeli na Księgę Dziejów Apostolskich i na to, w jaki sposób ona jest zakończona jako pewną niedopowiedzianą historię, bo to, co dzieje się w tych ostatnich rozdziałach, jest bezpośrednio związane z podróżą Pawła do Rzymu.

I teraz sama podróż Pawła do Rzymu będzie w sobie zawierała pewną ciekawostkę, do której się dzisiaj odniesiemy. Później mamy opisany jego pobyt w Rzymie, który jest dokładnie napisane, że trwał dwa lata. I teraz to, jak my na to spojrzymy, jeżeli nie znamy całości Biblii, nie wiemy za bardzo, co tam dalej się dzieje w listach, to pamiętając to, co gdzieś tam na lekcjach religii było, co mieliśmy może gdzieś tam w szkole, w jakimś zakresie, kojarzymy, że Paweł zginął w Rzymie, obcięto mu głowę w przeciwieństwie do Piotra, który to rzekomo miał być ukrzyżowany do góry nogami, więc mając takie informacje, z automatu możemy przyjąć, że okej, dobra, Paweł wylądował w Rzymie i tam zginął. I teraz tak może być, nie musi tak być, nie musicie wcale tak na to patrzeć. Z całą pewnością tak nie było.

To nie jest koniec historii. To, co tutaj się dzieje, to tak naprawdę jest pierwszy pobyt Pawła w Rzymie i na podstawie późniejszych listów i tego, w jaki sposób on prowadził korespondencję właśnie czy ze swoimi współpracownikami, czy ze wspólnotami, z którymi się znał, czy które założył, czy którymi się opiekował jakkolwiek, zobaczymy, że Paweł w Rzymie uwięziony był dwa razy. I teraz tutaj mamy opisaną historię do przybycia Pawła do Rzymu. Wspomniane jest to, że on tam był dwa lata i koniec. I to jest takie zakończenie, które naprawdę jest bardzo ciekawe.

Dużo pytań pewnie się pojawia w głowach różnych specjalistów, dlaczego akurat Łukasz w taki sposób to skończył. I chciałbym trochę odnieść się do tego zakończenia, które tutaj mamy, delikatnie nakreślić nam pewien obraz tego, co tam dalej mogło się dziać, pamiętając o tym, że dużo tego, o czym dzisiaj będę mówił, tak trochę na zasadzie... Niekoniecznie odnosząc się do konkretnych fragmentów, będzie później opisane w listach, bo z perspektywy tego, jak dalej potoczyła się historia, musimy pamiętać o tym, że Księga Dziejów Apostolskich, którą dzisiaj kończymy, ona nie kończy nam historii pism nowotestamentowych z perspektywy właśnie datowania. Czyli to zakończenie, które tutaj mamy, to jest relacja Łukasza, która kończy się w tym momencie. Dlaczego Łukasz skończył w tym momencie?

Dlaczego nie napisał nic więcej? Nie wiemy. Możemy sobie tam gdybać, zgadywać, ale generalnie nie wiemy, dlaczego Łukasz akurat w taki, a nie inny sposób skończył. Choć może też być tak, że dzisiaj okaże się, że Łukasz też pewną konkretną prawdę chciał pokazać, chciał ją uwypuklić i uznał, że okej, więcej do mojej historii nie jest potrzebne, a to, jak ona dalej się napotoczy, jak dalej potoczy się życie Pawła, którego zresztą Łukasz znał, z którym Łukasz też przebywał, którego Łukasz był towarzyszem, to nie ma większego znaczenia, żeby on to opisywał. Więc mamy dzisiaj naszą niedokończoną historię Dziejów Apostolskich i co takiego dzieje się w tych ostatnich dwóch rozdziałach?

Mianowicie na początku startujemy z Cezarei, no i Paweł wyrusza statkiem do Rzymu. Skracając historię całej podróży, finał jest taki, że to nie jest wcale taka prosta podróż. Paweł ma tam pomysł, żeby przezimować w jednym konkretnym porcie, jednak kapitan pomysł ma inny. No i kończy się to tym, że sztorm łapie statek i wiele, wiele dni ten sztorm trwa. Wszyscy myślą, że zginą, koniec końców.

Na szczęście nic złego się nie dzieje. Paweł w tym też ma niemałą rolę, bo też wygląda na to, że kapitan gdzieś w jakiś sposób darzy go sympatią, rozmawia z nim, traktuje go dosyć dobrze i też Paweł sam w wersetach 23-24 kieruje do współtowarzyszy takie słowa, że tej nocy stanął przy mnie anioł, tego Boga, do którego należę i któremu oddaję cześć, powiedział mi: Nie bój się, Pawle, musisz stanąć przed cesarzem, ponadto Bóg podarował ci wszystkich, którzy płyną z tobą. Więc w tym momencie już widzieliśmy, że okej, historia potoczy się dobrze, jakoś im się uda. No i koniec końców udaje im się i jedna ciekawostka, która tutaj jest, to jest to, że my dokładnie wiemy, ile osób było na tym statku. Mianowicie w wersecie 37 jest napisane, że było nas na statku 276 osób.

I teraz ja rozumiem, że Dla większości z nas to jest totalnie: no i co z tego? Ale jak możecie się domyślać, wcale niekoniecznie musi być tak, że Łukasz rzucił tą liczbę ot tak, po prostu z czapki, na zasadzie: a, powiem wam, ile tam było osób na statku, co nas to obchodzi. No i teraz, jeżeli Łukasz uznaje tę informację za ważną, no to może to jednak nas w jakiś sposób obchodzić. I teraz zwrócę od razu uwagę na to. Ja nie jestem tutaj zdecydowanie fanem jakichś, wiecie, czarodziejskich, w cudzysłowie, numerologicznych historii, no ale jednak, co by nie było, nie możemy udawać, że liczby w Biblii nie mają żadnego znaczenia.

I teraz, jeśli chodzi o liczbę 276, to ona sama w sobie no nie jest jakoś tam szczególna, chyba że ktoś z nas, jakiś tam szpecunio z matematyki, będzie od razu z pamięci kojarzył, że liczba 276 to jest liczba trójkątna. I teraz liczby trójkątne to są takie liczby, gdzie jeżeli mielibyśmy obiekty w danej liczbie i układali je w takiej siatce trójkątnej, to nam się zrobi piękny trójkąt równoboczny. Czyli takimi liczbami pierwszymi, żebyście mieli to zobrazowane, jest to, że no wiadomo, pierwsza będzie 1, później mamy liczbę 3, czyli dwa na dole, jedno na górze i mamy ładny trójkącik. Później mamy liczbę 6, czyli trzy na dole, dwa na górze, dwa poziom wyżej i później jeden, więc tam wtedy robi się ładny trójkąt równoboczny, gdzie każdy bok ma wartość 3. No i później mamy 10, gdzie znowu 4 na dole, 3, 2 i 1 i w ten sposób mamy 4, trójkąt równoboczny, gdzie każdy bok będzie miał wartość 4.

No i lecąc tak dalej, dojdziemy w końcu do liczby 276. I teraz znowu powiecie: no i co z tego? No nie byłoby w tym absolutnie nic takiego ciekawego, na co warto byłoby zwracać uwagę, gdyby nie to, że akurat jest jedno imię Boga, które jest zapisane w Starym Testamencie, którego wartość liczbowa wynosi 276 dokładnie. Ot taka ciekawostka. Nie wiem, czy zbieg okoliczności, czy nie, jakkolwiek.

Teraz, żeby było jasne, to, co teraz mówię, to wcale niekoniecznie jest tak, że Łukasz naprawdę musiał to mieć na myśli, bo on w żaden sposób nie daje nam żadnych jakichś wskazówek, że on odnosi się do jakichś Starym Testamentowych tam kwestii i tak dalej, więc to może być w ogóle kompletnie przypadkowe, że akurat tak wyszło. No ale tak czy siak, wrzucam to jako pewną ciekawostkę dla nas, która wydaje mi się, że z perspektywy całej historii... Może mieć naprawdę jakiś sens. W każdym razie imię Boga, które ma wartość liczbową 276, znajduje się u Jeremiasza w zasadzie w dwóch fragmentach, które w zasadzie są identyczne. To jest Jeremiasza, rozdział 23, później rozdział 33 i w 23 to są wersety 5 i 6 i później w 33 mamy wersety 15, 16.

I tam pojawia się imię Boga, Pan naszą sprawiedliwością. I teraz to imię pojawia się w bardzo konkretnych okolicznościach, bo oba te wersety, one są do siebie bardzo podobne, są związane z nawróceniem się Izraela, z tym, że Izrael wróci do Boga. I samo to, że wspomniałem, że pojawia się tam imię Boga jako Pan jest naszą sprawiedliwością, tak to byłoby przetłumaczone na polski, ma swoją wartość, właśnie możemy powiedzieć, no dobra, ale dlaczego 276 akurat przy tym imieniu? No dlatego też, że akurat jeśli chodzi o hebrajski, istnieje coś takiego, że każda litera alfabetu hebrajskiego ma swoją wartość liczbową. I teraz gdybyśmy zsumowali litery z tego konkretnego imienia, to wartość liczbowa to byłoby dokładnie 276.

I teraz ja wiem, że te tematy związane z numerologią, one poszły w totalnie jakieś takie dzikie... Mistyczne w ogóle rzeczy, które w ogóle... to nie jest mój temat. Ale co by nie było, istnieje coś takiego, że można dla każdej litery alfabetu hebrajskiego przypisać wartość liczbową. No i akurat w przypadku tego konkretnego imienia, które pojawia się tylko dwa razy, tylko w kontekście tego, że cały Izrael będzie zbawiony, jest akurat u Jeremiasza. No i to jest dokładnie ta sama liczba, którą tu też mamy, liczbę w przypadku tej konkretnej historii podróży Pawła, gdzie akurat 276 osób było na statku. 276 osób zostało uratowanych.

I teraz, czy ma to dla nas znaczenie, czy nie? Może nie mieć żadnego, ale tak czy siak chciałem wrzucić to jako pewną ciekawostkę, która z perspektywy Pawła mogła też być czymś takim, co niejako dodatkowo jeszcze, poza tym, że już słyszał głos Boga, poza tym, że on wie, jaka jest jego misja, że wie, jak Bóg go prowadzi, że wie, że ma stanąć przed cesarzem, to dodatkowo jeszcze może być elementem uwiarygadniającym to, że faktycznie Bóg go prowadzi, że Bóg, który jest jego sprawiedliwością, jest w tej całej drodze, która na tym etapie zrobiła się dosyć niepewna z uwagi na sztorm, który tam targał statkiem. Niemniej jednak wszyscy są uratowani, lądują na Malcie. To tutaj już jesteśmy w stanie sobie trochę geografię ogarnąć i skojarzyć, gdzie tam Malta jest, więc są już bardzo bliziutko, no ale na tej Malcie tam jakiś czas spędzą. Jest tam kilka dosyć ciekawych historii, jeśli chodzi o tą samą Maltę i tutaj już mówimy o rozdziale 28.

Są tam historie z Pawłem, którego ugryzł wąż i ludzie myślą, że to na pewno jest jakiś zabójca, ale ten strząć tego węża i nic mu się nie stanie, wszyscy nagle stwierdzą: no to jednak jest Bogiem. A jeżeli wąż go może ugryźć i nic mu się nie dzieje, to jednak jest Bogiem. I teraz nie musimy tego węża zaraz przyklejać do jakichś innych węży, które pojawiały się w Biblii, no po prostu wąż, jaik. Niektórzy mogą mieć takie zapędy, że o, to na pewno jakiś w ogóle znak diabelski. No nie, w sensie nie musi być, nie musi, nie musimy wcale w ten sposób na to patrzeć.

Niemniej jednak taka historia jest opisana na Malcie, później jest historia związana z naczelnikiem wyspy, którego to ojciec choruje, więc Paweł ku zaskoczeniu absolutnie nikogo z nas udaje się do gościa, facet zostaje uzdrowiony. No i przy tej okazji też czytamy, że kiedy to się stało, również inni niedomagający mieszkańcy wyspy... Przychodzili i doznawali uzdrowienia. Dalej czytamy, że okazywali nam też wiele szacunku, a gdy mieliśmy odpłynąć, zaopatrzyli nas we wszystko, co było nam potrzebne. No i tak trzy miesiące oni się pobujali na tej Malcie.

Historia była dosyć ciekawa. Możemy zgadywać, co nie jest tutaj opisane, ale możemy zgadywać, że znając Pawła, prawdopodobnie jakieś działania ewangelizacyjne tam były również poczynione, tym bardziej, że uzdrowienia, widzimy, że były tam na porządku dziennym po tym, jak mamy tę historię z ojcem naczelnika, więc znowu nie ma tego opisanego, ale znając Pawła, wiedząc, jaki to był gość, możemy zakładać, że jest szansa na to, że przy okazji tam jakaś wspólnota być może też przy tej okazji powstała. Niemniej jednak chciałbym, żebyśmy w końcu doszli do Rzymu. I jeszcze sobie wrócimy do tego fragmentu z Jeremiasza, bo to akurat jest jakaś taka moja rozkmina. Nie wiem, czy faktycznie można ją jakoś mocno czymś podeprzeć, ale trzymamy się trochę kupy.

W każdym razie, jeśli chodzi o sam Rzym, to jaka jest historia? Przeczytam tutaj w zasadzie już końcówkę, co będzie takim w miarę długim fragmentem. Niemniej jednak chciałbym, żebyśmy przeczytali sobie całość, jak wyglądał ten pobyt Pawła w Rzymie w relacji Łukasza. Czytamy, że od wersetu 15 będę czytał do samego końca, że w Rzymie bracia usłyszeli o naszym przybyciu i wyszli nam na spotkanie aż do forum Appiusza i do Trzech Gospód. Gdy Paweł ich ujrzał, podziękował Bogu i nabrał otuchy, a gdy doszliśmy do Rzymu, Pawłowi pozwolono mieszkać osobno z żołnierzem, który go pilnował.

Po trzech dniach Paweł zwołał przywódców żydowskich. Gdy się zeszli, powiedział: Drodzy bracia, w Jerozolimie wydano mnie w ręce Rzymian jako więźnia. Nie uczyniłem jednak nic przeciwko ludowi ani zwyczajom ojczystym. Sami Rzymianie po przesłuchaniu chcieli mnie zwolnić, ponieważ nie znaleźli u mnie żadnego powodu, bym miał być skazany na śmierć. Lecz gdy Żydzi sprzeciwili się temu, uznałem za konieczne odwołać się do cesarza.

Nie chodzi jednak o to, że chcę o coś oskarżać mój naród. Właśnie dlatego zaprosiłem was, chciałem się z wami zobaczyć i porozmawiać, bo z powodu nadziei Izraela ciąży na mnie ten łańcuch. Wówczas powiedzieli do niego: Nie otrzymaliśmy z Judei żadnych pism na twój temat. Nikt też z braci nie przybył, nie doniósł na ciebie ani nie powiedział czegokolwiek złego, a chcielibyśmy z twoich ust usłyszeć, co myślisz o tej herezji, gdyż wiadomo nam, że wszędzie spotyka się ze sprzeciwem. Wyznaczyli więc Pawłowi dzień i przyszli go odwiedzić jeszcze liczniej.

Widzicie, jeszcze liczniej. On zaś od rana do wieczora wyjaśniał im, o co chodzi, powiedział, poświadczał Królestwo Boże, a na podstawie prawa Mojżesza i proroków przekonywał o Jezusie. Jedni dali się przekonać przez to, co mówił, drudzy natomiast nie wierzyli. W końcu kłócący ze sobą zaczęli się rozchodzić, wtedy Paweł skierował do nich te słowa: Trafnie Duch Święty powiedział do waszych ojców przez proroka Izajasza: Mam na myśli te słowa: Idź i powiedz do tego ludu: Będziecie się wsłuchiwać, lecz nie zrozumiecie, będziecie się wpatrywać, lecz nie zobaczycie, gdyż niewrażliwe stało się serce tego ludu, jego słuch przytępiony, oczy pozamykane, by nie zobaczyć oczami i nie usłyszeć uszami, by nie zrozumieć sercem, nie przeżyć nawrócenia i nie dać się uzdrowić. Niech wam zatem będzie wiadomo, że to Boże zbawienie zostało posłane do pogan i oni będą słuchać.

Kiedy to powiedział, Żydzi odeszli. Po drodze wiedli ze sobą zacięty spór. Paweł przebywał w Rzymie przez całe dwa lata, mieszkał w wynajętym przez siebie mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy do niego przychodzili, bez przeszkód głosił im Królestwo Boże i otwarcie z odwagą nauczał o Panu Jezusie Chrystusie. W ten sposób kończy się nam relacja Łukasza zapisana w Dziejach Apostolskich i jest tu kilka ciekawych rzeczy, na które warto, żebyśmy zwrócili uwagę. Tak jak już wspomniałem, to uwięzienie Pawła, które tutaj wygląda w zasadzie jak prawie że wakacje w Rzymie, choć jest on oficjalnie więźniem, to jednak widzimy, że ma możliwość też wynająć mieszkanie, przez dwa lata spokojnie sobie naucza.

W zasadzie nosem samego Cezara głosi innego króla, którym to jest Jezus. No i nic tam złego mu się nie dzieje. Tak jak mówiłem, później z listów samego Pawła będziemy mogli zobaczyć, że on najwyraźniej z tego Rzymu mógł spokojnie gdzieś wyjechać, później został znowu uwięziony, znowu do tego Rzymu wrócił. Jeśli chodzi o historię śmierci Pawła, to, sorry, ale no nie mamy za dużo informacji. I teraz powiedzenie, że on na pewno był ścięty, to wszystko to jest w zasadzie jakieś tam strzępy historii, którą jest ciężko jednoznacznie uargumentować, trochę tradycji, więc ja bym nie przywiązywał do tego osobiście jakiejś tam większej wagi, tym bardziej, że wygląda na to, że dla Łukasza wcale niekoniecznie też miało wielkie znaczenie to, jak losy Pawła dalej się potoczyły, a jak one mogły się potoczyć.

Widzimy tutaj, że będąc w Rzymie od razu skierował się... w stronę Żydów, żeby przedstawić im w ogóle, po co on tutaj się zjawił i tak dalej. Oni jeszcze nie wiedzą w ogóle, że to jest dosyć znana już postać w wielu okręgach świata, wtedy znanego w ramach Imperium Rzymskiego. No ale go tam dopytują, dowiadują się, o co chodzi. Paweł im wszystko wyjaśnia. I oczywiście część łyka, część nie łyka, część uwierzy, część nie uwierzy.

Robi się między nimi niemałe zamieszanie, ale ważna rzecz jest taka, że to, że Paweł zwraca się tutaj do Żydów, wcale niekoniecznie znaczy, że w tym czasie nie było tam żadnych chrześcijan, co zresztą my już czytaliśmy na samym początku, że jacyś chrześcijanie go przyjęli zaraz po tym, jak statek przybił do portu, wyszli na jego spotkanie. I teraz o tym, że wspólnota w Rzymie już jakaś istniała i to była taka wspólnota wielonarodowościowa, bo i byli Żydzi, i poganie, wiemy też z tego, że Paweł list do Rzymian, który będziemy mieli zaraz za dziejami apostolskimi, napisał z Koryntu, zanim jeszcze do Rzymu w ogóle się udał. I już w tym liście Paweł wyrażał chęć tego też, żeby zatrzymać się w Rzymie w drodze do Hiszpanii, bo w Hiszpanii też chciał głosić Ewangelię. I teraz dlaczego w Hiszpanii, dlaczego to w ogóle jest ważne? Wygląda na to, że Paweł ten konkretny pobyt w Rzymie traktuje trochę na zasadzie: a to tak po drodze tutaj jestem.

Wpadłem na chwilę, bo w sumie to jestem w drodze do Hiszpanii, a na koszt Imperium Rzymskiego mogłem sobie skoczyć statkiem zamiast tłuc się gdzieś tam po lądzie przez długi, długi czas, będąc w drodze do Hiszpanii, która to była jego marzeniem, misją. I teraz znowu nie mamy żadnej biblijnej dokumentacji na temat tego, czy Paweł do tej Hiszpanii faktycznie się udał. Można by było zgadywać, że tak, że w zasadzie nie ma powodu, żeby stwierdzić, że Paweł ostatecznie w tej Hiszpanii nie wylądował w żaden sposób, choć on do niej nie odnosi się później w żadnych innych miejscach, jeśli chodzi o Pisma, które mamy w Nowym Testamencie, niemniej jednak znowu jest trochę innych dokumentów z tamtych czasów, trochę też późniejszych, które gdzieś wskazywałyby na to, że Pawłowi rzekomo miałby w tej Hiszpanii wylądować. I teraz, czy tak było, czy nie było, to ostatecznie dla nas nie ma większego znaczenia, poza tym, że ta Hiszpania była dla Pawła ważna z bardzo konkretnego powodu. Mianowicie, Paweł był oddany temu, żeby Ewangelię zanieść do pogan.

I teraz, mówiąc o poganach, z perspektywy światopoglądu żydowskiego mogłoby się też pojawić hasło narody. I teraz narody, które pojawiały się, w ogóle kiedy narody pojawiają się w Biblii, to bardzo często, jeśli nie najczęściej, chodzi o bardzo konkretną sytuację. Jest to związane z tym, jak po niedokończonej budowie wieży Babel Bóg miesza języki i rozsyła w zasadzie ludzi po całym świecie, żeby ten świat zamieszkali. I Żydzi, mówiąc o narodach, gdzieś tam z tyłu głowy mają to, że właśnie chodzi o tą konkretną sytuację. Bóg rozesłał ludzi z jednego miejsca po całym świecie po to, żeby zamieszkali, przydzielił im tam obszary jakieś różne geograficzne.

O czym w zasadzie też możemy przeczytać w Księdze Powtórzonego Prawa, w 32 rozdziale, gdzie jest tak zwana Pieśń Mojżesza, gdzie w wersecie 8, i też przeczytam kawałek dalej, żeby trochę szerzej omówić ten temat, bo jest on dosyć ważny z perspektywy też, wydaje mi się, dziejów apostolskich. Czytamy, że gdy Najwyższy przydzielał dziedzictwo narodom, gdy rozdzielał synów ludzkich, już wówczas ustalał granice ludów według liczby synów Boga. Tak, działem Pana jest jego lud, Jakub należy do jego dziedzictwa. Znalazł go na pustynnej ziemi wśród bezładnych zawodzeń pustkowia. Przygarnął go i doglądał go strzegł jak źrenicy oka.

Zaraz po tej historii związanej z wieżą Babel, do której właśnie ten fragment się odnosi, tu co prawda nie ma tego napisanego, ale z różnych źródeł bibliści się zgadzają, że tutaj ta konkretnie historia jest związana właśnie bezpośrednio z wieżą Babel, to był ten moment, kiedy właśnie narody zostały rozdzielone i każdy dostał swój jakiś tam przydział. Widzimy, że Bóg w ramach tych wszystkich narodów wybiera sobie jeden szczególny, przez który chce właśnie pokazać, jaki jest, jaki ma plan i tak dalej. I tym narodem jest naród izraelski. Nie znaczy to jednak, że wszystkie inne narody Bóg totalnie olał, bo tego nie znajdziemy absolutnie nigdzie. Wręcz widzimy to, że Bóg ostatecznie chce wszystkie narody. przyciągnąć do siebie.

Chce, żeby wszystkie narody stały się częścią jego rodziny. I droga do tego, żeby pozyskać te wszystkie narody z powrotem, jest właśnie związana właśnie bezpośrednio z Izraelem, z historią Izraela, z tym, że Bóg będzie działał przez Izrael, da Izraelowi swoje prawa, będzie chciał, żeby Izrael objawił wszystkim innym narodom, jaki faktycznie jest Bóg i tak dalej. Więc to jest ta historia starotestamentowa. I teraz to jest też coś, co jest z pewnością częścią światopoglądu Pawła. Dojście do tego, żeby wszystkie narody mogły poznać Boga.

Z tym że u Pawła sytuacja może być jeszcze o tyle ciekawsza, że poza tym, że fajnie, żeby wszystkie narody poznały Boga, to Pawłowi bardzo zależy na jednej konkretnej rzeczy i on będzie zwracał na to uwagę w swoich pismach. Bardzo zależy mu na narodzie żydowskim, na Izraelitach. Bardzo zależy mu na tym, żeby jego bracia z krwi doświadczyli Bożego zbawienia, żeby uwierzyli w Mesjasza. Bardzo mu na tym zależy do tego stopnia, że nawet w jednym miejscu będzie pisał o tym, że on byłby gotowy życie swoje własne poświęcić, żeby tylko Izraelici mogli uwierzyć w Jezusa. I teraz Paweł też wie, jaka jest droga do tego, żeby wszyscy Izraelici uwierzyli w Jezusa.

I napisał o tym właśnie w Liście do Rzymian, w 11 rozdziale, gdzie w wersetach od 25 do 27 czytamy, że: Chcę bowiem, bracia, abyście byli świadomi pewnej tajemnicy i dzięki temu nie mieli zbyt wysokiego mniemania o sobie. Tutaj kieruję te przesłanie akurat do wierzących z pogan. I mówi dalej tak: Otóż niewrażliwość dotknęła część Izraela, potrwa ona do czasu przyjęcia pełni pogan. W ten sposób będzie zbawiony cały Izrael, zgodnie ze słowami: Syjon wyjdzie wybawca i usunie bezbożność Jakuba. Tak zawrę z nimi przymierze, kiedy zmażę ich grzechy.

Po tym konkretnym fragmencie widzimy, że to, jak Paweł patrzył na rolę pogan w całym planie zbawienia Bożego, jest to, że kiedy wszyscy poganie będą mieli szansę, żeby uwierzyć w Mesjasza, żeby go przyjąć, to wtedy też, tak jak tutaj Paweł pisze, będzie zbawiony cały Izrael. I wracając do tego, o czym rozmawialiśmy już chwilę temu, Jeremiasz w tych wersetach, do których się odnosiłem z rozdziału 23, mówi właśnie o zbawieniu całego Izraela. Stąd dlatego też chciałem tę liczbę wrzucić. Może to mieć znaczenie, może kompletnie nie mieć znaczenia, ale w jakiś sposób, tak jak sobie długo siedziałem nad... Działam na tym akurat odcinkiem, kleiłem te różne rzeczy, to stworzyło mi to pewien taki spójny obraz, który właśnie może nam pomóc w tym, żeby złapać ten klimat tego, o czym pisze nam Łukasz.

Mianowicie Łukasz kreśli nam historię tego, w jaki sposób Ewangelia docierała do wszystkich narodów, w jaki sposób te wszystkie narody miały otrzymać szansę tego, żeby uwierzyć w Mesjasza. Teraz z perspektywy tego znowu mogłoby być pytanie, to dlaczego nie napisał o tej Hiszpanii? Nie wiem, nie mam bladego pojęcia, dlaczego nie napisał o Hiszpanii, ale wygląda na to, że dla Pawła ważne było to, żeby dotrzeć do Hiszpanii w związku właśnie z tą misją, żeby Ewangelia została zaniesiona na krańce ziemi. Znowu z perspektywy świata, w którym Paweł funkcjonował, ziemia kończyła się w Hiszpanii, tam dalej nic nie było znane, więc kiedy Paweł chce dotrzeć do Hiszpanii, to prawdopodobnie motywuje go właśnie to, żeby dotrzeć do wszystkich narodów, żeby wszystkim narodom móc zanieść Ewangelię o Mesjaszu, którym to jest Jezus, żeby oni mieli szansę uwierzyć w tego Jezusa, podporządkować mu swoje życie i to miało być czymś, co ostatecznie zgodnie z proroctwami starotestamentowymi miało doprowadzić do tego, że wszyscy Izraelici uwierzą w końcu w Mesjasza. W taki sposób Paweł patrzył na świat, w którym funkcjonował i tak też najprawdopodobniej on widział swoją misję.

Dlatego też tak bardzo ważne dla niego było to, żeby Ewangelię zanieść do Hiszpanii, bo to był kraniec ziemi, to był kraniec znanego ówczesnego świata, dlatego też mogło być to dla Pawła tak ważnym celem misyjnym. A z drugiej strony, patrząc też na tą Hiszpanię z perspektywy możliwości podróżowania z Rzymu, no to w zasadzie mówimy tutaj o tygodniu plus minus tam parę dni podróży morskiej, więc wiedząc o tym, że Paweł dwa lata był w Rzymie, później był wolny, później znowu gdzieś tam w tym... W więzieniu wylądował, to w międzyczasie spokojnie mógł do tej Hiszpanii się udać i wcale niekoniecznie musiała to być tak ekstremalnie długa podróż, jak mogłoby nam się było wydawać. O tym wszystkim mówię dlatego dzisiaj, akurat kończąc Dzieje Apostolskie, żebyśmy czuli pewien niedosyt. Niedosyt tego, że w zasadzie tutaj mamy bardzo niedokończoną historię.

Kupę tej historii będziemy jeszcze sobie odkrywać przy okazji czytania listów samego Pawła, niemniej jednak z perspektywy tego, co chciał nam zrelacjonować Łukasz, wygląda właśnie na to, że Dzieje Apostolskie w dużej mierze pokazują nam to, w jaki sposób Bóg chciał dotrzeć do wszystkich narodów i w jaki sposób Paweł ma odegrać kluczową rolę w tym, żeby do tych narodów właśnie dotrzeć. I ostatecznym celem tego, żeby wszystkie narody mogły poznać Mesjasza, wszystkie narody, wszystkie, w sensie to też tyczy się nas, było to, że kiedy Ewangelia będzie zaniesiona na cały świat, kiedy każdy będzie miał szansę w to, żeby usłyszeć Ewangelię, na nią odpowiedzieć, uwierzyć, to to jest też coś, z czym bezpośrednio Paweł łączył też zbawienie całego Izraela, które było zapowiadane w Starym Testamencie dosyć gęsto. Mam nadzieję, że historia, którą mieliśmy opisaną w Dziejach Apostolskich, też w samej Ewangelii Łukasza, które to były ostatnimi dwoma dokumentami, przez które przechodziliśmy w ramach naszego planu czytania Biblii od początku do końca, pomoże nam lepiej złapać właśnie kontekst tego, w jaki sposób pierwsi uczniowie patrzyli na swoją misję i w jaki sposób my też do tej misji możemy się dzisiaj odnieść, w jaki sposób my też możemy zacząć odkrywać naszą część w ramach Bożego planu zbawienia, Bożego planu ratunkowego, w ramach którego Bóg chce, żeby wszyscy mieli szansę w Niego uwierzyć, żeby wszyscy mogli wybrać to, że decydują się dobrowolnie na to, żeby swoje życie podporządkować Bogu, żeby uwierzyć w Jezusa, żeby Jezus mógł być Panem ich życia i żeby mogli zacząć realizować swoje powołanie zgodnie z tym, do czego Bóg każdego z nas przeznaczył. I teraz historia jest niedokończona, mamy przed sobą jeszcze masę bardzo ciekawych rzeczy związanych już z listami apostolskimi, jeszcze jest przed nami Księga Objawienia, więc materiału znowu mamy sporo. Trochę będziemy mogli dołożyć do tego, czego Dzieje Apostolskie nam nie relacjonują, więc mam nadzieję, że będziecie. dalej kontynuować lekturę Biblii po to, żeby jeszcze lepiej, w pełni zrozumieć całą historię, którą Bóg rysuje nam na kartach Pisma Świętego.

Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.