Dlaczego tak trudno uwierzyć

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 326 i czytamy Dzieje Apostolskie, rozdział od 24 do 26. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. W tych rozdziałach, które mamy dzisiaj, Paweł dalej jest sądzony i w ogóle ten cały jego proces to jest jakaś jedna wielka farsa, bo w ogóle jego oskarżyciele, żydowscy, nie mają absolutnie nic, o co mogą go oskarżyć. I to widzimy w kółko tak naprawdę w tych rozdziałach.

Próbują Pawłowi zarzucić różne rzeczy, nie mają żadnych dowodów, tak naprawdę kończy się to w ten sposób, że nawet oficjele rzymscy w ogóle nie widzą sensu, żeby chłopa w jakikolwiek sposób sądzić. Można by go było zwolnić i w zasadzie tyle, bo nie ma absolutnie tutaj podstaw do tego, żeby dalej dyskutować na temat tych oskarżeń, które są wysuwane przez Żydów. Niemniej jednak te rozdziały są bardzo ciekawe, jeśli chodzi o same rozmowy Pawła właśnie z władzą rzymską, bo od 24 do w zasadzie 26 rozdziału mamy Pawła przed różnymi oficjelami. No i oczywiście są oskarżyciele, nie mają absolutnie nic ciekawego do powiedzenia na temat Pawła, nic, co jakkolwiek tych Rzymian by interesowało. Z drugiej strony wygląda na to, że oni dosyć chętnie słuchają Pawła, oni rzeczywiście go wysłuchują i z jednej strony można by było sobie pomyśleć, że no kto jak kto, ale Paweł z pewnością jest gościem, który jest w stanie do swoich racji innych przekonywać.

Jest absolutnie wybitną postacią, jeśli chodzi o to, co wie, w jaki sposób jest w stanie dowodzić swoich racji i nawet tak sobie pomyślałem, że te rozdziały są bardzo ciekawym przykładem tego, dlaczego w zasadzie można by było nie uwierzyć, dlaczego ktoś mógłby stwierdzić, że no nie, wiara w Jezusa nie jest dla mnie. No bo z jednej strony, kiedy patrzymy na samą postać Pawła, który swoim życiem udowodnił to, że ma wiedzę, że jest mądry, że umie bardzo logicznie wyciągać wnioski, że umie bronić swoich racji, że jest naprawdę dobry, jeśli chodzi o dyskusję, jeśli chodzi o jakiekolwiek publiczne wystąpienia. Co więcej, to, co jest też ważne, jeśli chodzi o samego Pawła, to jest to, że przez te lata jego drogi z Jezusem widzimy przejawy mocy samego Boga, które przez życie Pawła się... Objawiają. I znowu, moglibyśmy pomyśleć sobie, no to dobra, dlaczego nie?

Dlaczego ktoś miałby nie uwierzyć? Włącznie z tym, że w tych rozdziałach, które mamy dzisiaj, pojawia się nam historia, gdzie wygląda na to, że jeden gościu już jest nawet dosyć blisko tego, żeby kupić to, co Paweł mówi. Ale jednak coś się dzieje. Pojawiają się sytuacje, w których ludzie jednak mówią: Dobra, ja tutaj odpuszczam. I teraz jedna z takich sytuacji jest w rozdziale 24, gdzie od wersetu 24 czytamy, że po kilku dniach zjawił się Feliks z jego żoną Druzyllą.

I jego żona Druzylla była ona Żydówką. Feliks posłał po Pawła i wysłuchał go w sprawie wiary w Jezusa Chrystusa. Lecz gdy Paweł zaczął mówić o sprawiedliwości, wstrzemięźliwości i nadchodzącym sądzie, przestraszony Feliks przerwał: Na teraz odejdź. Gdy znajdę czas, poślę po ciebie. Jednocześnie miał nadzieję, że Paweł wręcz mu łapówkę właśnie dlatego po niego posłał i częściej z nim rozmawiał.

Po upływie dwóch lat Feliksa zastąpił Poncjusz Festus, a Feliks, chcąc zyskać względy Żydów, pozostawił Pawła w więzieniu. Wygląda na to, że Feliks słucha Pawła, dużo się z nim spotyka, dużo rozmawiają, a mimo wszystko Feliks jest: Nie, dobra stary, ja się w to nie będę za bardzo pakował. Oczywiście widzimy tutaj też, że po cichu liczy na to, żeby, okej, przypodobać się Żydom, może jakaś kasa z tego będzie, może gość zapłaci za to, żeby go uwolnić. Zobaczymy. Więc dużo rozmawia z Pawłem, ale ten początek jest ciekawy, bo widzimy, że przy ich pierwszym spotkaniu Paweł w zasadzie mówi o wierze w Jezusa Chrystusa, Feliks go wysłuchuje, ale kiedy Paweł zaczyna mówić o sprawiedliwości, wstrzemięźliwości, nadchodzącym sądzie, Feliks jest przestraszony i mówi: Dobra stary, daj mi już spokój.

I dalej w rozdziale 26 mamy mowę Pawła przed królem Agrypą, więc znowu mamy w zasadzie pogańskiego zawodnika, oficjela, króla, który jest zmuszony do tego, żeby dalej rozpatrywać sprawę Pawła, która naprawdę na tym etapie to już jest takie: Matko, ile można? Po prostu ciągle w kółko jest gadanie o tym samym i absolutnie na Pawła nie mają nic. I teraz chciałbym przeczytać ten rozdział, bo przez ostatnie dni nie mieliśmy okazji za bardzo może nawet porozmawiać na temat tego, jak wyglądały te rozmowy i obrony Pawła, dlatego tutaj. Skorzystamy z tego, co Paweł mówi, bo okazuje się, że pod koniec tego rozdziału będzie wyglądało na to, że króla co najmniej bardzo zaciekawi to, co Paweł mówi. I w tym rozdziale mowa Pawła brzmi następująco, o czym czytamy od wersetu drugiego.

Uważam się za szczęśliwego, królu Agryppo, że mogę się dziś wobec ciebie bronić w związku z tym, o co mnie oskarżają Żydzi. Mówię tak dlatego, że jesteś znawcą wszystkich zwyczajów i zagadnień, które są u Żydów przedmiotem sporów. Dlatego proszę, wysłuchaj mnie cierpliwie. Otóż moje życie, które od najwcześniejszych lat toczyło się pośród mojego narodu w Jerozolimie, znają wszyscy Żydzi. Od dawna wiedzą, że gdyby tylko chcieli to poświadczyć, że żyłem według najsurowszego stronnictwa naszej religii jako faryzeusz.

A teraz jestem sądzony z powodu nadziei, ta nadzieja łączy się z Bożą obietnicą złożoną naszym ojcom, jej spełnienia spodziewa się naszych dwanaście plemion, w związku z nią dniem i nocą wytrwale odprawiana jest służba. Z powodu tej nadziei jestem oskarżany przez Żydów, królu. Dlaczego uchodzi u was za niewiarygodne to, że Bóg wzbudza umarłych? Ja sam pierwotnie twierdziłem, że należy ostro wystąpić przeciwko imieniu Jezusa z Nazaretu, toteż robiłem w Jerozolimie. Wielu świętych wtrąciłem tam do więzienia, ponieważ działałem z pełnomocnictwa arcykapłanów, a gdy chodziło o wyrok śmierci, opowiadałem się za jego wykonaniem.

Często karałem tych ludzi w przeróżnych synagogach, próbowałem zmusić ich do bluźnierstwa, tępiłem ich rzeczywiście nieprzeciętnie, prześladowałem ich nawet w obcych miastach. Właśnie w takich okolicznościach szedłem do Damaszku, miałem ze sobą pełnomocnictwo i polecenie arcykapłanów, nagle w środku dnia, w drodze zobaczyłem o królu, światło z nieba, było jaśniejsze niż blask słońca, otoczyło mnie samego oraz tych, którzy szli ze mną, a gdy wszyscy padliśmy na ziemię, usłyszałem głos, który mówił do mnie po hebrajsku: Szawle, Szawle, dlaczego mnie prześladujesz? Trudno ci wierzgać przeciw ościeniowi. A ja zapytałem: Kim jesteś, panie? Pan odpowiedział: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz.

Ale podnieś się, stań na nogach, ukazałem ci się po to, aby wybrać cię na sługę i świadka nie tylko tego, w czym mnie już zobaczyłeś, ale i tego, w czym ci się jeszcze objawię. Ochronię cię przed tym ludem i przed poganami, bo do nich cię posyłam, chcę im otworzyć oczy, odwrócić od ciemności do światła i od władzy szatana do Boga, by dostąpili przebaczenia grzechów oraz otrzymali dział wśród uświęconych dzięki mnie. Dlatego, królu Agryppo, nie byłem nieposłuszny temu widzeniu z nieba, głosiłem najpierw w Damaszku, następnie w Jerozolimie, potem na całym obszarze Judei. Oraz pośród pogan. Wzywałem, aby się opamiętali, zwrócili do Boga i spełniali uczynki godne opamiętania.

Z tych powodów Żydzi skwitali mnie, gdy byłem w świątyni i usiłowali zabić, ponieważ jednak Bóg mi pomógł, przeżyłem aż do dnia dzisiejszego. Nadal świadczę zarówno małym, jak i wielkim. Nie mówię o niczym oprócz tego, czego nadejście zapowiadali prorocy, także Mojżesz, a mianowicie, że Chrystus będzie poddany cierpieniom i że jako pierwszy ze zmartwychwstałych ogłosi światło zarówno ludowi, jak i poganom. Gdy Paweł tak przemawiał we własnej obronie, Festus zawołał: Szalejesz, Pawle! Wielka wiedza przywodzi cię do szaleństwa.

Nie szaleję, najdostojniejszy Festusie, odparł Paweł. Wypowiadam słowa prawdy i rozsądku. Król wie o tych sprawach. Mówię o tym do niego otwarcie i odważnie, gdyż jestem przekonany, że nic z tych rzeczy nie umknęło jego uwadze. Nie działo się to przecież w jakimś zakątku, królu Agryppo.

Czy wierzysz prorokom? Wiem, że wierzysz. Agryppa na to do Pawła: Zaraz mnie przekonasz, bym został chrześcijaninem. A Paweł: Dałby Bóg, aby zaraz lub później nie tylko ty, ale i wszyscy, którzy mnie dziś słuchają, stali się tacy jak ja, pomijając te więzy. Po tych słowach król, namiestnik Bernikę oraz ci, którzy z nim siedzieli, powstali ze swoich miejsc, a gdy się oddalili, wymieniali między sobą uwagi: Człowiek ten nie czyni nic, co zasługiwałoby na śmierć lub więzienie.

Agryppa zaś powiedział do Festusa: Człowiek ten mógłby być zwolniony, gdyby nie odwołał się do cesarza. Tutaj to odwołanie do cesarza, które mamy na samym końcu, jest związane właśnie z tym, co Paweł zrobił kilka rozdziałów wcześniej, kiedy była mała, nie mała zadyma w Jerozolimie i żołnierze rzymscy Pawła ujęli. Ten zwyczajnie, co jeszcze nie zrobił przy okazji innej historii, którą omawialiśmy, tym razem skorzystał ze swojego rzymskiego obywatelstwa i to tak naprawdę rozpoczęło całą tą serię procesową, która doprowadziła do tego, że Paweł sam odwołał się do cesarza. I teraz tak naprawdę on już jest w drodze, żeby stanąć przed samym cesarzem w Rzymie i się bronić. Niemniej jednak w tej historii, którą dzisiaj tutaj mamy, w zasadzie przeczytaliśmy sobie praktycznie cały rozdział, ale jest on ciekawy.

Jest on ciekawy dla mnie o tyle, że Paweł w zasadzie podsumowuje całe swoje dzieło, opowiada o tym, w jaki sposób on żył na samym początku. Wszyscy mnie tutaj, wszyscy mnie znają w Jerozolimie, wiedzą, jaki jestem, wiedzą, że byłem faryzeuszem, wiedzą, że byłem profesjonalistą, wiedzą, że... Że tępiłem chrześcijan i to nie przeciętnie. Naprawdę byłem wybitnym zawodnikiem, jeśli chodzi o tępienie chrześcijaństwa. I patrzcie, ja sam spotkałem się z tym Jezusem i dalej opowiada o tej misji, do której został powołany i o wierze, którą się dzielił.

Do tego stopnia, że właśnie z jednej strony Festus mówi: Szalejesz, stary, już cię całkiem porąbało. Ty jesteś taki mądry, że aż w ogóle ciebie nosi aż do granic szaleństwa w zasadzie w tym, co ty mówisz. Ale jednocześnie Paweł zwraca się do Agryppy i mówi, najpierw odpowiada Festusowi i mówi, że to wcale nie jest kwestia szaleństwa, to, co oni tutaj słyszą, tylko, co też bardzo fajnie Paweł mówi: Wypowiadam słowa prawdy i rozsądku. To, co Paweł mówi, zwyczajnie z jego perspektywy trzyma się jak najbardziej kupy. To ma sens.

To jest z jednej strony prawda, a z drugiej strony stoi za tym rozsądek. Zwyczajnie to jest coś, co się dodaje. To jest coś, co ma sens. To jest coś, co jestem w stanie wybronić. I dalej zwraca się do Agryppy i mówi: Słuchaj, czy wierzysz prorokom?

Ja wiem, że wierzysz. Wiem, że wierzysz w to, co jest napisane w pismach proroków. Na to ten mówi: No stary, zaraz mnie przekonasz, żebym był chrześcijaninem. I tutaj o tym rozmawialiśmy, akurat że tu jest drugie miejsce, gdzie słowo chrześcijanin w ogóle się pojawia. Później jeszcze pojawi się u Piotra, ale tutaj właśnie pada ze strony osoby, która właśnie chrześcijaninem nie jest, ale tak jak rozmawialiśmy przy okazji innego odcinka, kiedy słowo chrześcijanin pojawiło się po raz pierwszy właśnie w Dziejach Apostolskich, wiemy, że ono było wykorzystywane raczej w taki negatywny sposób ze strony ludzi, którzy nie byli częścią wspólnoty uczniów Jezusa, byli z zewnątrz i musieli w jakiś sposób sobie tą wspólnotę opisać, że to są ci, którzy tam są od tego tam Chrystusa.

I teraz, jeżeli Paweł faktycznie, prawie że go przekonał do tego, że był chrześcijaninem, to dlaczego go nie przekonał do końca? Dlaczego prawie go przekonał? No i tutaj problemów mamy, wydaje mi się, kilka, które są związane między innymi z tym, o czym czytaliśmy w rozdziale 24. Króla Agryppa jest w otoczeniu ludzi, którzy zwyczajnie nie kupują tego, co Paweł mówi. Ten wygląda na to, że już naprawdę gdzieś jest blisko tego, żeby to kupić, ale właśnie z jednej strony mieliśmy historię z Feliksem, który też niby chętnie słuchał Pawła, ale do pewnego momentu, bo jeżeli moja wiara w Jezusa będzie wiązała się z tym, że coś zmieni się w moim życiu, a zmieni się dużo.

I to było widać u Feliksa, to widać teraz tak samo u Agrypy. Festus pomyśli, że mnie porąbało. Przed chwilą zresztą widzieliśmy, powiedział Pawłowi, że stary, ty już jesteś w ogóle szurnięty, a ja jestem poukładany chłop, ja wszystko kumam, jestem bardzo rozsądnym człowiekiem, a ty, Paweł, jesteś szalony. No i teraz tak, Festus pomyśli, że mi odwaliło. Z drugiej strony widzi Pawła, widzi jak ten Paweł skończył, czy tu jeszcze nie skończył, ale tak naprawdę w co on się wpakował przez to, że właśnie jest osobą idącą za Jezusem.

Zwyczajnie, z jednej strony presja ludzi, z drugiej strony sytuacja, w której oczywiste jest to, że wiara będzie wymagała jakichś zmian w jego życiu. Perspektywa tego, że nie będzie lekko, że inni będą na niego patrzeć, gadać, tak naprawdę sam Paweł, no wygadany, mądry chłop, no ale w jakiej on jest sytuacji, gdzie tak naprawdę musi się bronić przed sądem z tego, w co wierzy. No lepiej nie będę się w to pakował. I te historie, które mamy dzisiaj, są dla mnie o tyle ciekawe, że ja nawet nie bardzo osobiście lubię się pakować w takie dyskusje w stylu: ej, a weź mi wytłumacz to, a weź mi wytłumacz tamto. Na zasadzie, wiecie.

Mam jakieś problemy z wiarą. Zresztą niedawno miałem taką rozmowę, gdzie ktoś mówił: A słuchaj, przeczytałem całą Biblię i straciłem całkowicie wiarę. No to fantastycznie, nie wiem, jak żeś ją czytał. I tutaj zaraz: A co z tym fragmentem, a co z tamtym fragmentem? I wiecie, takich rozmów na temat co z tym, co z tamtym, to może być bez końca.

Jeżeli ktoś w rozmowie startuje na zasadzie: to weź mi to wszystko wytłumacz, ja tu mam wszystkie swoje problemy. Mam wrażenie, że w większości przypadków chodziliśmy odpowiedzieli na wszystkie problemy, jakie ktoś może mieć odnośnie Biblii. I nawet odpowiedzieli na nie tak, że to będzie przekonujące, że to będzie: okej, dobra, trzyma mi się to kupy. To wciąż jest przełomowy moment decyzji. Decyzji, która wiąże się z tym, że życie z Jezusem wymaga zmiany naszego życia, wymaga tego, że będziemy funkcjonować inaczej, że będziemy funkcjonować według innych standardów, że będziemy postrzegani w trochę może nawet negatywny sposób.

Znaczy, znowu, negatywny, pozytywny zależy przez kogo, tak? Oczywiście będą ludzie, którzy powiedzą: Ej, oni są w sumie fajni, to jest ciekawe, weź mi powiedz coś więcej. Ale z drugiej strony nie ukrywajmy tego, chrześcijaństwo w dzisiejszych czasach spotyka się z ogromną wrogością. I okej, może tego w Polsce aż tak szczególnie nie widać, chociaż też wydaje mi się, że coraz bardziej. Niemniej jednak w krajach bardziej zlaicyzowanych, no to wiecie, bycie chrześcijaninem to wcale niekoniecznie jest powód do dumy.

Niekoniecznie jest taki, wiecie: Ej, wyjdę na miasto i wszyscy powiedzą, że jestem wyrąbisty. No raczej nie. Dlatego też ja osobiście naprawdę nie lubię pakować się w takie rozmowy w stylu: weź mi wytłumacz, odpowiedz mi na problem, który mam. Mam problem, od razu ci mówię, mam problem, ja tu przyjdę z moją listą i mi wszystko wytłumacz. No i co wtedy?

Jeżeli ja ci wszystko wytłumaczę, czy ktokolwiek ci wytłumaczy, to co, nagle powiesz: Okej, dobra, kupuję to, dobra, wytłumaczyłeś mi wszystko, okej. I co? Bo dojście do takiego miejsca w końcu postawi nas przed decyzją. Jeżeli pójdę za Jezusem, to będzie mnie to kosztowało wszystko. Będzie mnie to kosztowało moje plany, marzenia.

I teraz ja nie mówię, że musi być zaraz, wiecie, ciężko, strasznie i wszyscy będą się mnie czepiać, ale zwyczajnie będzie to wymagało życia, w którym ja swoje życie oddaję pod kontrolę kogoś innego i ja już nie trzymam łapy na swoim życiu. Nie jestem osobą, która wszystko musi ustawić po swojemu, tylko jestem tym, który podejmuje decyzję, że ktoś inny będzie decydował o moim życiu i tą inną osobą jest Jezus. I teraz ja rozumiem, że to w przypadku wielu osób zwyczajnie wiąże się z obawami, no bo: czego ten Bóg będzie ode mnie chciał? Na pewno będzie mi chciał utrudnić życie. Temat, który poruszam już wielokrotnie przy okazji tego podcastu.

Jakie mamy wyobrażenia na temat tego, jak Bóg nas prowadzi, a jak faktycznie Bóg nas prowadzi. Ja ze swojej strony życia z Jezusem nie zamieniłbym absolutnie na nic innego. I jest czasami ciężko. Jest często tak, że wiąże się to z jakimś osamotnieniem, z tym, że ludzie nie kumają, o co mi chodzi. No okej, dobra, może jestem dziwny, czasami do żony się śmieję, może ja naprawdę głupi jakiś jestem do końca, nie wiem.

Ale stawiając kolejne kroki wiary, mam poczucie tego, że wiem, po co żyję, wiem, po co rano wstaję i jestem spokojny o przyszłość, którą Bóg ma przed nami, bo przez wszystkie lata mojej drogi wiary widziałem, jak w naprawdę zaskakujących, trudnych sytuacjach, sytuacjach, w których nie wiedziałem naprawdę, co zrobić, Bóg prowadził nas drogą, w której rozwiązania zwyczajnie były czymś, czego bym się nie spodziewał, na co bym nie liczył, na co bym sam nie wpadł, a jednak On prowadzi i pomaga, nie w tym koniecznie tylko, żebym unikał trudności, jakichś tam różnych sytuacji, nie, one są częścią naszej drogi, ale pomoże w tym, żebyśmy szli Jego drogą, a kiedy idziemy Jego drogą, możemy doświadczać Jego działania, Jego mocy, Jego wsparcia i tak naprawdę w tych wszystkich sytuacjach, kiedy są trudności, kiedy są jakieś braki po naszej stronie, Bóg może objawić się ze swoją mocą, ze swoją łaską i działać w sposób, który dla nas będzie zaskakujący. Wiąże się to jednak z tym, że zwyczajnie tracimy kontrolę nad naszym życiem i pozwalamy komuś innemu naszemu życiu nadawać kierunek. Dlatego wydaje mi się, że tak ciężko często jest zdecydować się na drogę wiary, bo to jest droga zaufania osobie, która nie do końca wiemy, gdzie nas poprowadzi. I teraz znowu nie mówię, że źle nas poprowadzi, poprowadzi nas najlepiej, ale to się wiąże z zaufaniem, a my zwyczajnie jako ludzie lubimy mieć kontrolę, lubimy mieć wszystko tak, jak my sobie zaplanujemy, tak jakbyśmy mogli rzeczywiście kontrolować wszystko, ale to już jest kompletnie osobna historia, że i tak nasza kontrola jest bardzo taka iluzoryczna, no bo tak naprawdę możemy kontrolować, na co my tak faktycznie w naszym życiu mamy wpływ. Dlatego też tak naprawdę rozsądną opcją jest to, żeby zaufać komuś, kto wie lepiej, ma większe możliwości i komu na nas zależy bardziej niż komukolwiek innemu.

W zasadzie zależy mu na nas bardziej niż czasami wydaje mi się, że nam samym zależy na sobie samym. Bo zwyczajnie Bóg widzi w nas dużo więcej, niż my jesteśmy w stanie w sobie dostrzec. I widzi potencjał, który wciąż jest do odkrycia, wciąż jest do zrealizowania, który pomoże nam żyć życiem, do którego On nas stworzył. Życiem, które jest prawdziwym życiem, które jest pełnią życia, które pomaga nam odkryć nasz własny sens i nie bać się tego, co przed nami, bo wiemy, że w każdej sytuacji jesteśmy w Nim bezpieczni. Tyle z mojej strony na dzisiaj.

Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym odcinku.