W co dzisiaj dobrze się ubrać

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień dwudziesty siódmy i czytamy Księgę Wyjścia, rozdziały od dwudziestego ósmego do dwudziestego dziewiątego. I w tych rozdziałach czytamy o osobach, które na tamte czasy były kluczowe w tym, żeby pośredniczyć w relacji Boga z ludźmi i tymi osobami byli kapłani. Kapłani byli powołani do tego, żeby być pomostem pomiędzy zwykłymi ludźmi, pomiędzy narodem Izraela, a pomiędzy Bogiem. I oni tak naprawdę obsługiwali niejako namiot spotkania.

Oni byli tymi, którzy Mogli wejść do tego namiotu, którzy mogli zbliżać się do Boga, bardziej niż inni, ale to wszystko wiązało się z bardzo konkretnymi rzeczami, w związku z czym musieli mieć specjalne ubranie, które poza tym, że wyglądało dosyć ekstrawagancko, gdybyśmy na nie dzisiaj spojrzeli, to miało masę ogromnych znaczeń i jednocześnie pełniło funkcję ochronną. Były też specjalne ofiary, które miały uchronić tych kapłanów przed tym, żeby przez przypadek nie zbliżyli się do Boga, będąc grzesznymi, żeby za ich grzech została zapłacona kara po to, żeby oni w czystości mogli zbliżyć się do Boga i żeby mogli realizować swoje zadanie. I choć mogłoby nam się dzisiaj wydawać, że okej, fantastycznie, że oni musieli to wszystko ubierać i trochę przypał z tymi wszystkimi ofiarami, które musiały być za nich składane, to jednak ważne jest to, że wtedy Bóg wskazywał na cenę, którą trzeba zapłacić, żeby rozprawić się z grzechem. I jeżeli myślimy sobie dzisiaj, i jeszcze będziemy dalej mieli masę różnych przepisów na temat ofiar, jeżeli myślimy sobie, że jakie to okrutne, że w ogóle znęcano się nad tymi zwierzętami, to to wszystko, co działo się wtedy, było związane bezpośrednio z tym, że na tamten moment my sami z siebie nie byliśmy w stanie w żaden inny sposób zbliżyć się do Boga. I to nie była wina tych zwierząt, to była wina nasza, to była wina człowieka, że doprowadził do miejsca, w którym Bóg musiał pokazać, jak odkupić człowieka, w jaki sposób zapłacić cenę za grzech, a tą ceną była krew.

W tamtym przypadku, co prawda tymczasowa, ale ostatecznie Bóg już wtedy wskazywał na rozwiązanie, które przyniesie po to, żeby rozwiązać całkowicie problem grzechu i jednocześnie, żeby rozwiązać problem pośredników, no bo każdy z nas... Mógłby chcieć sam zbliżyć się do Boga. Czy mogę sam zbliżyć się do Boga? I są tacy, którzy mówią: Hej, ja nie potrzebuję nikogo, żeby zbliżyć się do Boga. Otóż potrzebujesz kogoś, żeby zbliżyć się do Boga.

Jeżeli chcesz zbliżyć się do Boga, to potrzebujesz. Potrzebujesz mieć osobę, która pójdzie niejako przed tobą po to, żebyś ty, idąc śladami tej osoby, mógł zbliżyć się do Boga. I tą osobą jest właśnie Jezus Chrystus. W pierwszym liście do Tymoteusza, w drugim rozdziale, w wersetach piątym i szóstym czytamy, że jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus. On siebie samego złożył na okup za wszystkich na świadectwo swoim czasom.

To Jezus jest tą osobą, która sprawia, że dzisiaj przez Niego możemy zbliżyć się do Boga. I nie wymaga to już żadnych dodatkowych ofiar, nie wymaga to żadnych dodatkowych czynności z naszej strony poza zaufaniem Jemu, poza złożeniem wiary w Jego osobę i życiem wiarą, życiem, którego źródło wypływa właśnie z osoby, która przyszła na ten świat po to, żeby pokazać nam, w jaki sposób mamy żyć. I tak naprawdę to Jezus wchodzi w rolę, o której dzisiaj czytamy w kontekście Aarona i jego synów. I kiedy znowu czytamy te opisy. To różne myśli mogą nam przychodzić do głowy, ale ważne jest to: jest to obraz tego, co ma się wydarzyć.

I obraz tego, że Bóg rozwiąże ostatecznie problem grzechu. W tamtym okresie historii świata to była jedyna opcja, z której można było skorzystać. Ale w odpowiednim czasie Bóg przyszedł w osobie swojego Syna po to, żeby samodzielnie rozprawić się z grzechem. I dzisiaj daje nam też wskazówki, w co takiego my możemy się ubrać, tak jak mieliśmy synów Aarona, którzy mieli pewne specjalne ubrania po to, żeby móc zbliżyć się do Boga. Bóg też dzisiaj daje nam pewne wskazówki, w jaki sposób my powinniśmy chodzić ubrani, jakkolwiek dziwne by się to nie wydawało.

I czytamy o tym w Liście do Kolosan, w trzecim rozdziale, w dwunastym wersecie, gdzie jest napisane: Tak więc jako wybrani Boga, święci i umiłowani, przyodziejcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, łagodność, cierpliwość. Nie musimy tych cech ubierać na siebie po to, żeby zbliżyć się do Boga, ale kiedy przez osobę Jezusa zbliżamy się do Boga, kiedy przez osobę Jezusa możemy doświadczyć Bożego przebaczenia, możemy doświadczyć usprawiedliwienia, to wtedy też zaczynamy życie świętości. Życie niekoniecznie od razu doskonałe, ale życie, w którym jesteśmy oddzieleni od tego, co nas otacza, po to, żeby nasze życie przede wszystkim miało swoje źródło w tym, co jest ważne dla Boga. Żeby miało swoje źródło w osobie Boga, który zmienia nasze pragnienia, który daje nam możliwość do tego, żebyśmy okazywali bezwarunkową, bezinteresowną miłość innym ludziom, żebyśmy byli Jego reprezentantami tutaj na ziemi. I żeby zwyczajnie te role dobrze realizować, potrzebujemy miłosierdzia, dobroci, pokory, łagodności, cierpliwości.

To są niektóre z cech, w które, jak tutaj obrazowo jest pokazane, możemy się ubrać na podstawie tego, że zaczynamy inne życie. I dzisiaj wyobraźcie sobie. Jak wyglądałby świat, gdyby osoby, które mówią, że są chrześcijanami, osoby, które mówią o sobie, że są wierzące, że wierzą w Boga, żeby ta wiara przekładała się na życie, na życie, w którym te cechy są właśnie tak bardzo widoczne, że wręcz osoby, które się z nami spotykają, mogłyby powiedzieć: Kurczę, jakby się w to ubrał. To po prostu to jest coś, co jest pierwszą rzeczą, którą widzę, kiedy się spotykamy. Tak jak spotykasz się ze znajomym, widzisz, jak on wygląda, widzisz, czy się ogarnął wizualnie zrańca, czy się nie ogarnął, czy ogarnął swoje włosy, czy nie, czy w ogóle zadbał o swój wygląd.

Widzisz to w jego ubraniu. Co by było, gdyby osoby, które deklarują wiarę, miały w swoim życiu tak wyraźnie wyeksponowane te cechy, że one wręcz wyglądałyby tak jak ich ubranie. Po prostu kiedy widzisz człowieka, to nie zwracasz uwagi na to, jak on wygląda, ale zwracasz w pierwszej kolejności uwagę na to, jaki on jest i jakie cechy biją z tego, w jaki sposób się odzywa do innych, w jaki sposób reaguje na trudne sytuacje, w jaki sposób traktuje innych ludzi. To jest coś, co jest dla nas, sądzę, ogromną inspiracją do tego, żeby zastanowić się nad tym, czy to widać dzisiaj w moim życiu, czy to są cechy, które faktycznie są tak integralną częścią mnie, że w sumie są trochę jak moje ubranie, że są tą pierwszą rzeczą, którą ludzie widzą w moim życiu. Mam ogromną nadzieję, że kiedy dalej będziemy odkrywać Biblię, że kiedy dalej będziemy odkrywać to, kim jest Bóg, kiedy będziemy Go jeszcze lepiej poznawać, to to właśnie będzie mogło stać się rzeczywistością naszego życia.

To, że nie tylko będziemy umieli coś opowiedzieć o swojej wierze, nie tylko będziemy umieli ją zadeklarować, ale przede wszystkim, że wiara w praktyczny sposób wpłynie na to, w jaki sposób żyjemy. Tego życzę nam wszystkim. Mam nadzieję, że po raz kolejny udało wam się spojrzeć na życie, na Boga, na chrześcijaństwo z trochę innej perspektywy. Mam nadzieję, że było to dla was inspirujące. Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się więcej, porozmawiać, zapraszamy.

Bibliawrok.pl, traficie na grupę na Facebooku, tam rozmawiamy, zadajemy pytania, szukamy odpowiedzi. I odkrywamy, w jaki sposób sprawić, żeby czytanie Biblii nie było tylko intelektualnym ćwiczeniem, ale żeby to było coś, co faktycznie sprawi na to, że będziemy funkcjonować inaczej. Tego życzę nam wszystkim i do usłyszenia już w kolejnym odcinku.