Jak obronić swoje powołanie

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 249 i czytamy Księgę Nehemiasza, rozdziały od 4 do 6. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. W poprzednim odcinku zrobiliśmy sobie mały wstęp do tego, kim był Nehemiasz i co takiego sprawiło, że podjął się on tak wyjątkowej misji, jaką była odbudowa Jerozolimy. Misji, która była całkiem spora, jeśli chodzi o skalę tego, co było do odbudowania.

Niemniej jednak Nehemiasz już na samym początku, tak jak o tym też wspomnieliśmy, widział Bożą przychylność, widział Boże działanie i jednocześnie wykorzystał to miejsce, w którym w tamtym czasie znajdował się w swoim życiu. I tak naprawdę, żeby rozmawiać o misji, którą zaczął realizować Nehemiasz, musimy sobie jeszcze na chwilę wrócić do rozdziału drugiego, bo w zasadzie początek jest bardzo ekscytujący. Nehemiasz dowiaduje się, że jest w Jerozolimie, jest załamany, nie bardzo wie, do kogo się zwrócić, modli się, w modlitwie powołuje się na Boże obietnice. Dobrze jest znać w ogóle to, co w Biblii jest napisane, żeby mieć się na co powoływać. Chce działać, prosi Boga o przychylność, wraca do roboty, wciąż ma doła, w sensie do roboty, do króla.

Mówi królowi, co się dzieje i król ku zaskoczeniu wszystkim daje mu urlop. I Nehemiasz startuje. Tak mniej więcej zaczęła się nam Księga Nehemiasza. No i teraz Nehemiasz wylądował w Jerozolimie już w drugim rozdziale, obejrzał, co tam się dzieje i rzeczywiście zauważył, że okej, dobra, jest kiepsko, zadanie jest całkiem grube. Przez jakiś czas on jeszcze tam, będąc w Jerozolimie, nie zdradza, kim on jest, po co on tutaj przybył i tak dalej.

I od wersetu 16 rozdziału drugiego, który jest zaraz po oględzinach miasta, czytamy, że władze miasta nie wiedziały, dokąd się udałem ani co robiłem, wciąż nie zdradzając tego ani Żydom, ani kapłanom, ani członkom wpływowych rodów, ani sprawującym władzę, ani całej reszcie zajętej różną pracą. W końcu jednak wyjawiłem mój plan. Jesteście świadomi, powiedziałem, niedoli, w jakiej się znajdujemy. Oto Jerozolima leży w gruzach, nie ma bram, bo strawił je ogień. Chodźmy, odbudujmy mury Jerozolimy, nie żyjmy już w pohańbieniu.

Następnie opowiedziałem im o dowodach troski mojego Boga oraz o tym, co powiedział mi król. Wtedy odpowiedzieli: Dobrze, powstańmy i budujmy, weźmy broń. Siła i przyłożyli ręce do dobrego dzieła. I dalej, bardzo ważna rzecz. Rzecz, która jest związana z tym, o czym chciałbym dzisiaj porozmawiać.

Gdy o tym usłyszał Sanballat, Horonita, Tobiasz, sługa amonicki i Arab Geszem, zaczęli z nas kpić i drwić: Cóż wy tam robicie, wzniecacie bunt przeciwko królowi. Wtedy zwróciłem się do nich i powiedziałem im tak: Bóg niebios nam poszczęści, my, jego słudzy, zaczniemy i skończymy budowę, natomiast w Jerozolimie nie macie ani swojej części, ani do niej praw, ani też nic nie łączy was z jej historią. Widzimy, że tak naprawdę Nehemiasz swoją postawą i tym, jak Bóg w tym wszystkim działał, bardzo zachęcił ludzi do tego, żeby wszyscy podjęli się odbudowy. I dalej w kolejnych rozdziałach będziemy czytać o tym, jak rzeczywiście wszyscy wzięli się do roboty, kto tylko mógł, zaczął działać, żeby wziąć się za odbudowę. Niemniej jednak już znowu w trzecim rozdziale pod koniec wraca nam temat tych gości, którzy się pojawili w drugim rozdziale, którzy nie chcą w żaden sposób, żeby Jerozolima była odbudowywana.

I to nie jest tylko, że nie chcą na zasadzie: A, nie podoba nam się to. Nie, nie. To już jest bardziej historia, w ramach której oni rzeczywiście knują i kombinują, jak to zrobić, żeby udaremnić pracę Izraelitów. I czytamy o tym zaraz na początku rozdziału czwartego, który zgodnie z planem mamy dzisiaj, gdzie jest napisane: Gdy Sanballat wraz z Tobiaszem, Arabami i mieszkańcami Aszdodu usłyszał, że odbudowa muru Jerozolimy posuwa się do przodu i że już zaczynają wypełniać się wyłomy, był zagniewany i wielce oburzony. Ponadto wszyscy oni zmówili się ze sobą, że wystąpią zbrojnie przeciwko Jerozolimie, tak by doprowadzić w niej do niepokoju.

Modliliśmy się więc do naszego Boga i ze względu na nich trzymaliśmy straż dniem i nocą, mówiono też tu i ówdzie w Judei: Tragarze opadli z sił, gruzu nie ubywa. Czy my damy radę ten mur odbudować? Tak więc nasi wrogowie uradzili: Zanim się dowiedzą i zanim się spostrzegą, wpadnijmy między nich i wybijmy ich, połóżmy w ten sposób kres temu dziełu. Więc podobnie jak to było u Ezdrasza, widzimy, że z realizacją naszej życiowej misji nie zawsze będzie tak lekko, nie zawsze będzie z górki, nie zawsze będzie tak, że nie będzie żadnych problemów, wręcz przeciwnie. Jeżeli robimy cokolwiek wartościowego w Bożych oczach, jeżeli jakkolwiek realizujemy plan, który Bóg przygotował dla nas, każdy z nas będzie musiał mierzyć się z przeciwnościami, mniejszymi lub większymi, ale one...

Z całą pewnością będą. Niemniej jednak Nehemiasza też widzimy, w jaki sposób oni zaczęli radzić sobie z tym, co próbowali zrobić ich przeciwnicy. I od ósmego wersetu, znowu w czwartym rozdziale, czytamy: Następnie dokonałem przeglądu, powstałem i powiedziałem przedstawicielom rodów, ludziom sprawującym władzę i wszystkim pozostałym: Nie bójcie się ich, pamiętajcie o Panu, wielkim i budzącym grozę, i walczcie za swoich braci, za swoich synów i córki, za swoje żony i domy. A gdy nasi nieprzyjaciele przekonali się, że o wszystkim wiemy i że Bóg zniweczył ich plan, to wróciliśmy wszyscy do muru, każdy na swoje stanowisko. Ale od tego dnia połowa moich ludzi wykonywała pracę, a połowa pozostawała w pogotowiu uzbrojona we włócznie, tarcze, łuki i pancerze.

Dowódcy byli rozmieszczani tak, że mieli przed sobą całą wspólnotę judzką, wszystkich budujących mury. Tragarze nosili materiały w jednej tylko ręce, w drugiej trzymali broń, a co do budujących, każdy z nich pracował, mając miecz u boku. Terembacz natomiast był przy mnie. Widzimy w tej historii to, że z jednej strony znowu Nehemiasz w żaden sposób nie przejął się jakoś szczególnie tym, że pojawiły się jakieś pogróżki. Nie było tak, że powiedział: Ojeju, może rzeczywiście mi się pomyliło, może rzeczywiście nie powinienem był tego robić.

Chłopaki, sorry, macie rację, nie będziemy nic odbudowywać, no bo rzeczywiście będzie dym jakiś z tego powodu. Królowi się nie spodobało, choć wiedział doskonale, że król go tam wysłał i miał wszystkie kwity na to, co robił. Nie było to coś, co jego jakoś bardzo przejęło, ale z drugiej strony ludzi mogło trochę przejąć, więc Nehemiasz postąpił w bardzo sensowny sposób. Okej, słuchajcie, robimy dalej swoje, ale bądźmy też przygotowani na to, żeby bronić się w razie jakiegokolwiek ataku i tak dalej. Więc z jednej strony czytamy o ludziach, którzy właśnie jedną ręką robili robotę związaną z odbudową Jerozolimy, ale w drugiej trzymali jakąś broń, byli przygotowani do tego, żeby odeprzeć atak w razie jakiejś sytuacji.

I znowu ważna lekcja dla nas jest taka: mądre jest to, żeby być przygotowanym na przeciwności i mądre jest to, żeby już zawczasu wiedzieć, w jaki sposób będziemy chcieli się w ogóle bronić. Znowu nie mówię tutaj o tym, że, wiecie, musimy zrobić sobie zaraz kurs fechtunku czy coś takiego i nauczyć się machać mieczem. Niemniej jednak często jest tak, że na początku jakichś takich przedsięwzięć, które podejmujemy i które mamy poczucie, że... że są częścią właśnie naszego powołania, są częścią tego, jak możemy sprawić, że ten świat, choć trochę będzie lepszym miejscem, są częścią tego, co Bóg przygotował dla nas. Jesteśmy pełni entuzjazmu, zapału, jesteśmy zajarani, no ale właśnie wcześniej czy później przyjdą przeciwności i co wtedy? Lepiej na nie przygotować się już wcześniej i wiedzieć o tym, że okej, co zrobię w sytuacji, kiedy będzie ciężko?

Co zrobię w sytuacji, kiedy podupadnę na siłach? Co zrobię w sytuacji, kiedy inni będą na mnie patrzeć jak na świra? Co zrobię w sytuacji, kiedy nie będę miał wsparcia, jakiego bym oczekiwał? Co zrobię w sytuacji, kiedy, nie wiem, ktoś się będzie ze mnie śmiał? Co zrobię w sytuacji, kiedy może znajomi powiedzą, że mi odwaliło?

Co wtedy zrobię? Ważne jest to, żebyśmy byli na takie sytuacje przygotowani, bo one się zwyczajnie zdarzą. I to, jak możemy być do tych sytuacji przygotowani, jest związane z tym, żeby właśnie być blisko Boga, dbać o to, żeby złapać Jego wizję na naszą misję, dbać o to, żeby patrzeć na swoje życie Jego oczami. I to wymaga tego, żeby być naprawdę blisko Boga w każdej sytuacji, o czym zresztą czytamy u Nehemiasza na okrągło, bo tak naprawdę, nie wiem, czy zwróciliście na to uwagę, kiedy czytałem te dzisiejsze fragmenty z czwartego rozdziału, gdzie na przykład na samym początku, tam między wersetem drugim i czwartym jest wtrącona krótka modlitwa, gdzie jest napisane: Modliliśmy się więc do naszego Boga i ze względu na nich trzymaliśmy straż dniem i nocą. My co chwilę u Nehemiasza widzimy to, że się modlił, że szukał Bożego prowadzenia, że powoływał się na Boże obietnice.

I to jest postawa, która może być dla nas bardzo ważną lekcją na dzisiaj. Okej, z jednej strony róbmy to, do czego Bóg nas powołał, z drugiej strony wciąż bądźmy blisko Boga, bo czasami możemy się tak zajarać tym, co robimy, że właśnie jest w miarę spoko, jest z górki, początek jest dobry, mamy dobry start, więc możemy wtedy trochę zapomnieć o tym, że hej, to wszystko jednak ostatecznie jest prowadzone przez Boga, dlatego dbajmy o to, żeby blisko tego Boga być, żeby patrzeć na naszą sytuację Jego oczami i żeby być przygotowanymi do obrony, kiedy taka obrona będzie konieczna. Obrona nie na zasadzie walki z kimś, tylko obrona naszego powołania, naszej misji, tego, do czego Bóg nas przygotowywał i co teraz realizuje w naszym życiu. Bardzo fajny przykład od Nehemiasza tego, w jaki… W jaki sposób radzić sobie z przeciwnościami, kiedy one się pojawiają.

Mam nadzieję, że dla was również ta lekcja będzie cenna i wartościowa. Gdybyście chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, mieli dodatkowe pytania, jak zwykle zapraszam na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl i słyszymy się w kolejnym odcinku Księgi Nehemiasza.