Wszystkie odcinki

Dzień 196 Psalmy 90-95

Jak odkryć głębię wiary

Prowadzi Jacek Obolewicz · Zobacz w planie czytania

Przeczytaj tekst: Ps 90 Ps 91 Ps 92 Ps 93 Ps 94 Ps 95

Dzień 196 z 365 · Otwórz w Spotify

Ten dzień w minutę

Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.

Przeczytaj wstęp do księgi: Księga Psalmów

W skrócie

Zaczynamy czwartą księgę Psalmów, a ja zatrzymuję się przy Psalmie 92 i jednym zdaniu o tym, że Boże myśli są bardzo głębokie. Mówię, dlaczego warto pytać, sprawdzać i zagłębiać się w Biblię, zamiast zadowalać się prostymi odpowiedziami, i dzielę się przy okazji własną historią z egzaminu na studiach.

Najważniejsze myśli

  1. Wierzyć to ufać

    Słowo, które tłumaczymy jako wiara, znaczy również zaufanie, a zaufanie od razu widać w życiu. Dlatego warto uczciwie zapytać siebie, czy naprawdę ufam Bogu.

  2. Boże myśli są głębokie

    Psalm 92 mówi, że człowiek powierzchowny nie pozna Bożych myśli. Wiara w pewnym sensie jest prosta, ale poznawanie Boga ma w sobie ogromną głębię.

  3. Dziecko i dorosły

    Do Boga przychodzimy z prostym zaufaniem dziecka, ale z czasem dorosła wiara chce czegoś więcej. Szuka pytań, kontekstu i zrozumienia, a nie tylko krótkich odpowiedzi.

  4. Pytaj, sprawdzaj, bądź gotowy odpowiedzieć

    Nie wierz mi na słowo, tylko sprawdzaj źródła. Piotr zachęca, żebyśmy byli gotowi uzasadnić swoją nadzieję, więc warto wiedzieć, dlaczego właściwie wierzymy.

Z odcinka

Zaufanie możemy zweryfikować w naszym życiu.

Im więcej będziemy szukać, im więcej będziemy zadawać pytań, im więcej będziemy kwestionować, tym lepiej poznamy Boga.

Bóg ma wszystkie odpowiedzi. Nie muszę mieć wszystkich odpowiedzi.

Fragmenty, o których mowa w odcinku

  • Od tego psalmu zaczyna się czwarta księga Psalmów, a jest w nim prośba, żeby Bóg nauczył nas dobrze liczyć nasze dni.
  • To psalm dziękczynny, w którym czytamy o Bożych myślach, tak głębokich, że człowiek powierzchowny nie jest w stanie ich poznać.
  • Dzieci przychodzą do Jezusa, a uczniowie chcą je odpędzić, ale Jezus mówi, że właśnie do takich należy Królestwo Boże.
  • Piotr zachęca, żebyśmy byli gotowi do obrony wobec każdego, kto pyta nas o nadzieję, którą w sobie nosimy.

Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.

Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat

  • Mieszkańcy Berei codziennie sprawdzali w Pismach, czy to, co mówi Paweł, jest prawdą, i zostali za to pochwaleni jako ludzie szlachetni.
  • Mądrości trzeba szukać jak ukrytego skarbu, a kto tak jej szuka, zrozumie bojaźń Pańską i znajdzie poznanie Boga.
  • Paweł zachwyca się głębią bogactwa, mądrości i poznania Boga, czyli tą samą głębią, o której mówi Psalm 92.

Do przemyślenia

  • Czy umiem powiedzieć, dlaczego wierzę, i na czym tak naprawdę opieram swoją wiarę?
  • Jakie jedno pytanie o Biblię albo o Boga odkładam od dawna i co mogę zrobić, żeby się nim zająć?

Powiązane odcinki

głęboka wiara zaufanie Bogu Psalm 92 zadawanie pytań czytanie Biblii obrona wiary

Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.

Transkrypcja odcinka

Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 196 i czytamy Księgę Psalmów, rozdziały od 90 do 95. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. , tak zwaną księgę czwartą, i o tym podziale już przy innych okazjach chwilę rozmawialiśmy, dlatego na początku chciałem jedynie zwrócić uwagę na to, że w tej części psalmów w zasadzie już do końca wydaje mi się, że będzie dużo, dużo lżej, jeśli chodzi o samą lekturę, i będzie masa tekstów, które są naprawdę świetne, warto do tego, żeby je sobie zaznaczyć, zapisać, zapamiętać, które też podnoszą na duchu, pocieszają, zachęcają i są naprawdę takie dosyć mega pozytywne. I to będzie bardzo dużo teraz psalmów, które są przed nami, zaczynając teraz od psalmu 90.

I w zasadzie nawet dzisiaj, patrząc na te psalmy, które mamy, to jest w nich masa bardzo fajnych myśli, z których do kilku się chciałbym odnieść, jak na przykład Psalm 90, gdzie jest napisane w wersecie 12: Naucz nas dobrze liczyć nasze dni, aby nasze serca mogły zyskać mądrość. Fantastyczna modlitwa kierowana do Boga, żebyśmy umieli zakumać, że nasze życie jest krótkie, ograniczone. I kiedy to zrozumiemy, to wtedy będziemy mogli żyć mądrym życiem, będziemy mądrze korzystać z czasu, który mamy. Ale do tego sobie jeszcze pewnie odniesiemy się przy okazji jakiegoś innego fragmentu. Dalej, jeśli chodzi o Psalm 91, ten w ogóle jest taki dosyć znany, tak czy siak, i nawet miałem pokusę, żeby o nim dzisiaj porozmawiać.

Zaczyna się on od słów: Ten, kto mieszka pod osłoną Najwyższego i nocuje w cieniu Wszechmocnego, zwraca się do Pana, moje schronienie i moja twierdzo. Nazywa Go swoim Bogiem, bo Mu ufa. To, że możemy do Boga zwrócić się jako do naszego Boga, mojego osobistego Boga, wynika z tego, że Mu ufam, wynika z tego, że Mu wierzę, bo tak naprawdę to słowo, które później, szczególnie właśnie w Nowym Testamencie, będzie tłumaczone jako wiara, równocześnie może spokojnie znaczyć zaufanie. Więc gdybyśmy mieli zastąpić sobie mówienie, że wierzę w Boga, i zamiast tego mówić ufam Bogu, to jak nasze życie byłoby inne. No bo wiecie, wierzyć to sobie możemy w cokolwiek, ale zaufanie wymaga... od nas innego zachowania.

Zaufanie możemy zweryfikować w naszym życiu. Ja mogę sobie mówić, że wiesz o co chcę. Jakkolwiek, ciekawa myśl i w ogóle świetny psalm, jak przeczytacie go sobie do końca, to z pewnością też wam się spodoba. Jest tam kilka bardzo ciekawych fragmentów. Niemniej jednak dzisiaj chciałbym, żebyśmy , chwilę porozmawiali o jednej rzeczy, która tutaj się pojawia.

Psalm ten brzmi następująco: Dobrze jest dziękować Ci, Panie, i wielbić Twoje imię, o Najwyższy, ogłaszać Twoją łaskę o poranku i Twoją wierność nocą, gdy płyną dźwięki z dziesięciu strun harfy albo kiedy gra cytra. Bo rozweseliłeś mnie, Panie, Twe czyny, cieszą się z dzieł Twoich rąk. Wielkie są Twoje dokonania, Panie, i Twoje myśli tak głębokie. Człowiek powierzchowny ich nie pozna, a nierozumny nie pojmie. Choć bezbożni wzrastają jak zielsko i choć kwitną czyniący nieprawość, czeka ich wieczna zguba, lecz Ty, Panie, przewyższasz wszystko i na wieki.

Bo oto Twoi wrogowie, Panie, Twoi wrogowie poginą, rozproszą się wszyscy czyniący nieprawość. Ty mnie obdarzyłeś władzą i znaczeniem, namaściłeś wybornym olejkiem, moje oko ujrzało klęskę moich wrogów, a ucho usłyszało zgiełk odwrotu złych, którzy przeciwko mnie powstawali. Sprawiedliwy wyrośnie jak palma, rozrośnie się jak cedr na Libanie, zasadzeni w domu Pana, kwitną na dziedzińcach naszego Boga. Jeszcze w starości przynoszą owoc, są pełni wigoru i świeżości, aby głosić, że Pan jest sprawy, On mą opoką, w Nim nie ma nieprawości. Ten psalm, szczególnie teraz jak go czytałem, zainteresował mnie jedną myślą, do której chciałbym się odnieść, bo ona też niejako będzie kontynuacją tego, o czym rozmawialiśmy sobie w poprzednim odcinku.

Mianowicie w wersetach szóstym i siódmym czytamy: Wielkie są Twoje dokonania, Panie, i Twoje myśli tak głębokie. Człowiek powierzchowny ich nie pozna, a nierozumny nie pojmie. Bardzo często można usłyszeć taki tekst, że wiecie, Ewangelia jest prosta, wiara jest prosta i jakkolwiek w pewnym zakresie jest to prawdą, to takie podejście do swojego życia wiary prowadzi nas do tego, że my często żyjemy bardzo, ale to bardzo powierzchowną wiarą. Taką wiarą, którą później nie dziwota, że co trochę bardziej tam, nie wiem, oczytany jakiś zawodnik, który niekoniecznie jest... Nie jest po stronie wiary, tylko bardziej jest po stronie niewiary, jest w stanie ją zniszczyć, dosyć brutalnie.

Bo my zwyczajnie żyjemy takim: no ale wiesz, ale to jest takie proste, ale to jest takie fajne, ale to jest takie luzik, nic tutaj nie ma jakiegoś takiego głębokiego. Jest, właśnie jest. W naszej drodze wiary jest ogromna głębia, jest ogromna głębia poznawaniu Boga. I tak jak tu jest napisane, Twoje myśli są tak głębokie i człowiek powierzchowny ich nie pozna, a nierozumny nie pojmie. Jak często jest tak, że my jesteśmy w stanie zadowolić właśnie takimi, wiecie, prostymi odpowiedziami, szybkimi, inspirującymi tekścikami, takimi na zasadzie, wiecie, czuję się lepiej, mam coś tam w miarę poukładane w głowie, ale nie wkręcam się za bardzo.

To jest często zarzut, który ja też wobec siebie słyszałem: Jezu, ale po co się tak wkręcać? Po co w ogóle? Zresztą to nie jest koniecznie dla wszystkich. I teraz tak, żeby było jasne, ja niekoniecznie mówię, że każdy z nas musi być takim, wiecie, biblijnym nerdem, że musi siedzieć, czytać, grzebać i tak dalej, ale z drugiej strony nie bądźmy tymi, którzy zadowalają się tym, że co niedzielę usłyszymy, w najlepszym wypadku, historię biblijną, która często jest opowiadana dzieciom, to wiecie, no bo jest masa historii w Biblii, które są opowiadane dzieciom i do tego dorzucimy jakieś takie dorosłe przykłady, no i luz, nie? I często to jest to, czym my się zadowalamy.

Zadowalamy się takimi, wiecie, historiami, które wszyscy znają, wszyscy wiedzą, o co w nich chodzi. I teraz, żeby było jasne, często w tych historiach jest masa głębi, jest masa grzebania, kopania się, odkrywania jakiegoś znaczenia, kontekstu i tam różnych rzeczy. Często te historie, które dla nas się wydają być takie bardzo oczywiste, są naprawdę mistrzowskie i są niesamowicie głębokie, ale my często jesteśmy w stanie spokojnie zadowolić się takim, wiecie, prostym powiedzeniem: Hej, tu jest taka historia i tak ją zastosuj w swoim życiu, używając do tego kilku jakichś takich w miarę dorosłych przykładów. No okej, niby wszystko fajnie, tylko prowadzi to do tego, że sam osobiście znam osoby, które są bardzo załamane czymś takim. Załamane o tyle, że padają teksty w stylu: Po co ja mam słuchać kazania w niedzielę, gdzie chłop w zasadzie opowie to wszystko, co przed chwilą przeczytał, no ale ja sam ku mamu co w tym chodzi, w sensie to, co mi opowie.

I rzeczywiście trudno się z tym nie zgodzić. Trudno jest nie zgodzić się z tym, że często gęsto Ewangelia, która jest niesamowicie piękna, głęboka, która może wywrócić nasze życie do góry nogami, sprawić, że nasze życie będzie... Będzie lepsze, bardziej wartościowe, że będziemy lepiej kochać Boga i ludzi, jest sprowadzana z takiej, wiecie, z pozoru prostej historii, które w prosty sposób sobie opowiadamy i to wszystko ma być niby takie proste. I teraz tak, żeby nie było, droga zaufania Bogu generalnie może być prosta, jeżeli nasze zaufanie jest trochę takie, jak Jezus też je opisał w kontekście dzieci, które do Niego przychodziły, gdzie była historia, w której , bo to w ogóle: to nie dla dzieci, Jezus nie jest dla dzieci. A Jezus na to: Hej, chłopaki, weźcie się ogarnijcie, dzieci jak najbardziej mogą przychodzić do mnie, bo do takich należy Królestwo Boże.

I to jest bardzo ważne, że kiedy z taką prostą wiarą przychodzimy do Boga, to jest absolutnie kluczowe w naszej drodze wiary, żeby właśnie tak jak dziecko z pełnym zaufaniem przychodzi do Boga. Niemniej jednak, kiedy jesteśmy ludźmi dorosłymi i też chcemy naszą wiarę pogłębiać, jeszcze lepiej poznawać Boga, no to sprawy się trochę komplikują, bo w którymś momencie przestaną nas zadowalać takie proste, zdawkowe odpowiedzi. I ja nie mówię, że te odpowiedzi są proste i zdawkowe dlatego, że ktoś ma złe intencje, tylko dlatego, że często niestety jest tak, że osoby wierzące trochę tak traktuje się, jakby nas nie interesowało, jakby w ogóle, wiecie, no co im tam w ogóle i tak nie kumają, wiecie, Biblia to jest straszna, poważna księga i tylko dla specjalistów. Nie, nie, nie, nie, nie, nie, powoli. Że jest poważna, to się zgadza, że jest bardzo poważną lekturą, że jest lekturą, która wymaga tego wręcz, żeby poznać kontekst, dowiedzieć się, co dana księga, dany tekst miały znaczyć dla pierwotnych odbiorców.

To jak najbardziej jest ważne, żeby poznać otoczenie kulturowe danego tekstu, to są bardzo ważne rzeczy i one są ważne dla nas, żebyśmy zrozumieli w ogóle, o co chodzi w Biblii, dlatego między innymi jest ten podcast. Niemniej jednak podzielenie osób, które idą za Jezusem na tych, którzy są specjalistami i tych, którzy nie są specjalistami, a bo ty nie wiesz, bo nie skończyłeś studiów takich czy siakich, skończyłeś teologii, czegoś tam, no to nie jest fair, bo zwyczajnie te osoby, które pokończyły te wszystkie poważne szkoły i tak dalej i są wkręcone, mogą pomóc innym odkryć to, co w Biblii jest pięknego, mogą pomóc innym odkryć bogactwo tego, no bo zwyczajnie, patrząc na nas, na nasz poziom wykształcenia dzisiaj, tak wiecie, tak nawet patrzę z perspektywy ludzi, których znam, generalnie w dużej mierze jesteśmy osobami dosyć wykształconymi, jest... Jest masa z nas, którzy są dobrze wykształceni, którzy mierzyli się z różnymi poważnymi materiałami na studiach, szczególnie jeżeli to były studia humanistyczne jakkolwiek, kto miał kiedykolwiek filozofię na studiach, ja miałem na swoich, to wie, o czym mówię. No to są rzeczy, do których my w pewien sposób przywykliśmy. Mam na myśli poważne dzieła z różnych tam dziedzin i pamiętam taką historię, którą sam osobiście doświadczyłem na studiach, właśnie przy okazji filozofii.

Było tak, że mieliśmy do zaliczenia egzamin i generalnie wykładowczyni, ciężko było jej słuchać, no co będę mówił, no ciężko było jej słuchać. Ona sama chyba nie wiedziała, o czym mówi, była tak wkręcona w tą filozofię, że mówiła tak, że nikt nie wiedział, o co chodzi. No i dała nam jakiś materiał do przerobienia na egzamin. No i generalnie większość osób to, co zrobiła z tym materiałem, to przygotowała z tego odpowiednie ściągi, żeby po prostu ten egzamin zdać i mieć to z głowy. Ja miałem takie podejście na studiach, że zwyczajnie chciałem, na ile tylko mogę, podejść uczciwie do mojego studiowania, więc nie przygotowałem ściąg, tylko naprawdę siedziałem z tym tekstem.

Przeczytałem go raz, drugi, trzeci, chyba nawet czwarty i piąty. I za trzecim razem gdzieś mi pewne rzeczy zaczęły się kleić. I pamiętam później taką dyskusję na temat tego egzaminu, oczywiście wiecie, wszyscy w miarę tam przyzwoicie pozdawali, bo byli przygotowani i mieli różne dodatkowe materiały, z których korzystali w czasie egzaminu. Ja tego nie zrobiłem, ale też jakoś tam w miarę przyzwoicie go zaliczyłem. I pamiętam dyskusję, która miała miejsce później, gdzie wiecie, no czy było ciężkie, wszyscy: O tak, to było takie straszne, przerąbane.

Ja wtedy zapytałem: Słuchajcie, ale tak szczerze, nie? Ale wy to w ogóle czytaliście? Bo jak ja to przeczytałem tych kilka razy, to to naprawdę zaczęło trzymać się kupy. I to były jakieś odjechane teksty, nawet dzisiaj pewnie bym nie był w stanie się do niego odnieść i znowu bym potrzebował go przeczytać dziesięć razy, żeby w ogóle wiedzieć, co tam się działo. Ale im więcej go czytałem, tym bardziej zaczynały mi się kleić różne rzeczy i łączyć w jedną całość.

Wymagało to czasu, wymagało to tego, że zwyczajnie musiałem zaangażować swój mózg, który Bóg dał każdemu z nas, żebyśmy z niego robili dobry użytek, po to, żeby zakumać, o co w tym tekście chodziło. I trochę tak jest z Biblią. Czasami jest tak, że wiecie, smutną rzeczą jest to, że chrześcijanie generalnie Biblii nie znają. I co więcej, pojawi się ktokolwiek, jakkolwiek jest oblatany z Biblią, rzuci kilkoma tekstami, nieważne, czy on jest wyrwany z kontekstu, czy nie, ma jakiś tam swój argument. I wiecie, i nam jest później głupio.

Już nie chcę mówić o konkretnie mi chodzi, czy o jaką grupę religijną mi konkretnie chodzi, ale domyślacie się. Bóg powiedział: Dzień dobry, chcielibyśmy z państwem pogadać na temat wiary. I wiecie, i my balibyśmy się często pogadać, bo my zwyczajnie nie mamy nic do powiedzenia, bo nasza wiara jest taka, że hej, wolę z nikim nie gadać. Ale to właśnie jest piękne, żeby rozmawiać z ludźmi, którzy często też mogą mieć inne zdanie niż my. Niekoniecznie mówię tutaj o konfliktach jakichś, wiecie, wyznaniowych, że: A, bo takie wyznanie mówi tak, a takie wyznanie mówi tak.

Często to są kwestie na zasadzie: okej, ja jestem osobą wierzącą, tutaj jest jakiś ateista i chciałby ze mną porozmawiać i ma jakieś argumenty. I my boimy się, boimy się piekielnie takich rozmów, bo zwyczajnie często wiemy, że nie mamy nic do powiedzenia. Wiemy, że nasza wiara jest bardzo powierzchowna i wiemy, że jeżeli zaangażujemy się w taką rozmowę, to ktoś naszą skromniutką wiarę może zmieść w kilka minut i w sumie wtedy nam jest głupio. Dlatego chciałbym nas wszystkich dzisiaj zachęcić do tego, żebyśmy po pierwsze kwestionowali to, co nam się mówi. Kwestionowali nie na zasadzie, wiecie, będę wszystko teraz próbował podważyć, choć z jednej strony czemu nie?

Próbujcie. Próbujmy podważać rzeczy, które nam się mówi. Zastanawiajcie się, czy to jest prawdą, a dlaczego? Dogrzebywać się do jakichś źródeł, próbować naszą wiarę oprzeć o jakieś konkretne dane, a nie zadowalać się tym, że no bo Jacek mi powiedział w podcaście, to musi tak być. Nie, to że Jacek wam coś powiedział w podcaście, to nie musi tak być.

Sprawdźcie źródła Jacka. Jeżeli chcecie, to ja podeślę skąd tam niektóre rzeczy biorę przy okazji opisów odcinków, nie robię jakiejś obszernej bibliografii, ale generalnie to, co robię w tym podcaście, to w absolutnej większości są rzeczy, które ktoś mądrzejszy wymyślił ode mnie. Ja zwyczajnie badałem źródła, do jakich mogłem się tam dorwać i na podstawie tego sprawdzałem, czy one są dla mnie przekonujące, czy nie. Sprawdzałem często to, co jakiś autor powiedział. Dlatego niedawno rozmawiałem ze znajomym i pytał, ile czasu ci schodzi na nagrywanie tego podcastu.

No, generalnie... Nie prowadzę jakichś tam szczególnych obliczeń do tego, ale obstawiałbym, że średnio jeden odcinek to jest godzina. Wiadomo, są odcinki, które pójdą szybciej, są odcinki, które zajmą trochę więcej czasu. Niemniej jednak ja w tym roku przebijam się przez ogromną ilość materiału, przez ogromną ilość wykładów, przez ogromną ilość artykułów, książek po to, żeby móc wam przedstawić coś, co w moim odczuciu jest naprawdę sprawdzone, sensowne i wiarygodne. Czy nie jest niepodważalne?

Wcale niekoniecznie. Być może jesteście w stanie znaleźć lepsze materiały, które na niektóre z kwestii, które są tutaj poruszane, patrzą inaczej. Niemniej jednak staram się, na ile tylko mogę, nie zadowalać się tym, że: A, bo w jakimś artykule coś jest napisane. Wiecie, jak w jakimś artykule coś jest napisane i mi się podoba, to ja naprawdę siedzę i grzebię i się zastanawiam: OK, dlaczego to tam jest napisane? Jakie są podstawy tego?

Bo jeżeli miałbym coś nawet tutaj przytoczyć, to nie chciałbym rzucać tego na zasadzie: A, bo jakiś gość gdzieś tam coś napisał. No bez sensu. Zależy mi na tym, żeby dawać nam tutaj jak najbardziej wartościowy materiał. I jednocześnie zależy mi na tym, żeby to, jak ten podcast jest prowadzony, zachęcał nas wszystkich do tego, żeby nie zadowalać się prostymi, zdawkowymi odpowiedziami, tylko żeby szukać, bo to doprowadzi nas do miejsca, w którym nasza wiara będzie głębsza. Jeżeli ktoś by spytał: No dobra, po co to wszystko?

No dobra, wiara głębsza. I co z tego? Bo im więcej się będziemy dogrzebywać, im więcej będziemy szukać, im więcej będziemy zadawać pytań, im więcej będziemy kwestionować, tym lepiej poznamy Boga, tym lepiej zrozumiemy, czego On chce, co Jemu się podoba, jaki On jest. O to w tym wszystkim chodzi. Nie tylko o to, żeby powiedzieć: A, bo ja wierzę i tyle, bo mama mówiła, tata, babcia, katecheta, proboszcz, ktoś tam, jakkolwiek.

Nie, nie zadowalajmy się tylko tym, tylko grzebmy, pytajmy, kwestionujmy. Od razu mogę was uspokoić: nie ma za dużego problemu w tym, że my się dogrzebiemy do czegoś, co nagle zburzy naszą wiarę. Szczerze w to wątpię. Jeżeli przyjmiemy, że pewne kwestie, które w Biblii się pojawiają, które wzbudzają jakieś skrajne emocje, bardzo często można znaleźć miejsce pośrodku. Wiecie, my dzisiaj często żyjemy w takim świecie spolaryzowanym, gdzie po prostu albo wierzysz tak, albo nie wierzysz wcale.

A mogę wierzyć pośrodku. I są konkretne tematy, o których teraz mógłbym powiedzieć, to już zresztą długi odcinek, a i tak byłoby dosyć nerdowsko. Niemniej jednak... Jednak często tak jest, że na jakiś temat związany z Biblią są dwa skrajne obozy i się napierniczają, tłuką się. I później problem jest taki, że ludzie potrafią odpuścić sobie wiarę tylko dlatego, że nie są w stanie znaleźć się ani po jednej, ani po drugiej stronie, więc wtedy mówią: to wszystko musi być bez sensu.

Nie. Bardzo często jest kupa miejsca pośrodku, która jest w stanie wyważyć skrajne opinie i pozwolić nam na to, żeby odnaleźć się w miejscu, w którym możemy powiedzieć: okej, może wszystkiego nie kumam, kumam argumenty tych, kumam argumenty tamtych. Niemniej jednak widzę również pewną przestrzeń pośrodku, w której chciałbym spokojnie się zatrzymać i mieć poczucie, że nie muszę wszystkiego wiedzieć. Bóg ma wszystkie odpowiedzi. Nie muszę mieć wszystkich odpowiedzi.

Nie musimy być tymi, którzy są w stanie odpowiedzieć na wszystko. Niemniej jednak ważne jest to, żebyśmy na coś jednak umieli czasami odpowiedzieć. Bo , w piętnastym wersecie napisał bardzo ważne słowa: Pana zaś, Chrystusa, miejcie w sercach za świętego i bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która jest w was. To jest bardzo ważny fragment, który rzuca nam wyzwanie: czy jestem dzisiaj gotowy obronić to, w co wierzę? Być może jesteś osobą, która tego słucha i ja nie wiem, stary, czy ja jeszcze w ogóle w cokolwiek wierzę.

I wiem, że są takie osoby, które tak naprawdę słuchają tego podcastu trochę na zasadzie: okej, sprawdzę, czy to w ogóle jakkolwiek trzyma się kupy. I to jest jak najbardziej okej. Tu jeszcze nie mamy czego bronić, bo zwyczajnie, niekoniecznie już jesteśmy osobami, które o sobie by powiedziały, że okej, wierzę, podjąłem decyzję, że chcę widzieć za Jezusem. Niemniej jednak jest masa z nas, którzy dzisiaj by powiedzieli: tak, wierzę. To spytałbym: dlaczego?

Sam siebie spytaj: dlaczego wierzysz? Zadawajmy sobie pytania i odkrywajmy, dlaczego wierzymy, na czym budujemy naszą wiarę, po to, żeby nasza wiara była ugruntowana na naprawdę solidnym fundamencie, a nie na czymś, co jesteśmy w stanie zdmuchnąć kilkoma często dosyć wybrakowanymi nawet argumentami albo pytaniami, które są zwyczajnie źle sformułowane po to tylko, żeby nas zapędzić w kozi róg. To jest moja zachęta dla każdego z nas, bo tak jak rozmawialiśmy w poprzednim odcinku, wiecie, Bóg jest sędzią sprawiedliwym, który za dobre wynagradza, za złe karze. Wielu z nas jest w stanie to wyrecytować, a tak naprawdę, jeżeli nie słuchaliście poprzedniego odcinka, to zachęcam. Zachęcam, sprawdźcie sobie, skąd to w ogóle się wzięło.

No i właśnie tam mieliśmy odpowiedź na to, skąd to w ogóle się wzięło. Ta rzecz, która sprawia, że ludzie często odrzucają wiarę, bo mówią: Bo Bóg taki jest. Nie, Bóg taki nie jest. To jest, sprawdźcie sobie w tamtym odcinku, skąd to się wzięło. Jakkolwiek już abstrahując od tego, zresztą macie tam pod linkiem też artykuł trochę bardziej obszerny na temat tego wątku.

Niemniej, zachęcam, zachęcam, zachęcam. Nie zadawalajmy się tym, że ktoś nam powiedział. Nie zadawalajmy się tym, że ktoś powiedział na kazaniu, że coś przeczytaliśmy w jakiejś książce, że ktoś coś powiedział w podcaście, tylko mówmy: Okej, dlaczego? Czy to trzyma się kupy? Czy to jest wartościowe?

Żebyśmy nie byli ludźmi powierzchownymi, którzy nie poznają Bożych myśli ani nierozumnymi, którzy ich nie pojmują, tylko żebyśmy byli tymi, którzy zagłębiają się w Bożą prawdę po to, żeby poznać jeszcze lepiej Boga, dowiedzieć się, czego On chce, jaki On jest, co Mu się podoba i jak możemy my dzisiaj odnaleźć się w tej misji, którą Bóg realizuje od samego początku. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli dowiedzieć się czegoś więcej na temat tego podcastu, mieli jakieś pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.