Czy wiara może być radosna

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 197 i czytamy Księgę Psalmów, rozdziały od 96 do 102. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj chciałbym, żebyśmy przeczytali sobie dosyć krótki psalm, który jednocześnie ma tak mega pozytywny klimat, że szkoda by go było nie przeczytać i chwilę o nim nie porozmawiać. I ten psalm, który mam na myśli, to Psalm 100, który brzmi następująco: Wznieś swój okrzyk na cześć Pana, cała ziemio, służcie Panu z radością, przychodźcie do Niego z weselem.

Pamiętajcie, że to Pan jest Bogiem, On nas stworzył i do Niego należymy, jesteśmy Jego ludem i owcami Jego łąk. Wkroczcie w Jego bramy z dziękczynieniem, wejdźcie na dziedzińce z pieśnią chwały, sławcie Go, błogosławcie Jego imię, ponieważ dobry jest Pan, Jego łaska trwa na wieki, a Jego wierność rozciąga się na pokolenia. Bardzo często z jakiegoś powodu — no dobra, wiemy z jakich powodów, zaraz zresztą będziecie wiedzieli z jakich powodów — jest tak, że wiara kojarzy nam się z czymś piekielnie smutnym i nudnym. I jakby, kumam, kumam, że często gęsto powaga wydarzeń religijnych różnych, tak że pozwolę sobie tak ogólnie powiedzieć, jest nieprawdopodobna i sprawia to, że my sobie musimy — matko, jaki ten Bóg musi być, że w ogóle to wszystko musi być takie poważne. I teraz, żeby było jasne, różne kwestie związane z obrządkiem i tak dalej, jakimiś tam liturgiami, to niekoniecznie jest, Boże, pomysł na to, jak my powinniśmy funkcjonować, tylko to jest pewna ludzka forma ubrania pewnych aktywności religijnych w jakieś konkretne działania.

Ale kiedy czytamy ten psalm, to może być tak, że zastanowicie się w ogóle, czemu to wszystko jest takie fajne, czemu to wszystko jest takie radosne. Bo z jednej strony mamy okrzyki na cześć Pana, służenie Panu z radością, przychodzenie do Niego z weselem, dziękczynienie, pieśni chwały, błogosławienie Jego imienia. Jakby, kumam, że wciąż mamy tutaj całkiem sporo takich poważnych religijnych słów: błogosławienie Jego imienia, pieśni chwały i tak dalej, ale szczególnie jak patrzę na werset chociażby drugi: Służcie Panu z radością, przychodźcie do Niego z weselem. Jak często przychodzimy do Boga z weselem? Ale w sensie, wiecie, przychodzimy do Boga i jesteśmy autentycznie weseli.

Radośni. Bardzo często jest tak, że kiedy przychodzimy do Boga, to wiecie, to jest powaga, muszę wziąć trzy głębokie wdechy w imię Ojca, Syna i dobry Boże, i używamy słów, których w ogóle byśmy nie użyli, rozmawiając z kimkolwiek innym. I znowu, żeby było jasne, ja nie mówię, że my mamy sobie robić jaja, ale Biblia w tak wielu miejscach podkreśla nam wartość radości, że głupio by było udawać, że my ciągle musimy być poważni i tak dalej. Z drugiej strony jest też tak, że często gęsto są takie hasła, że wiecie, znam ludzi, którzy próbują udowodnić, że chrześcijaństwo jest fajne, radosne, przez to, że, nie wiem, że zorganizujemy jakieś nabożeństwo z fajną muzą i będzie w ogóle fajnie. No jakby okej, dobra, kumam, tylko że wydaje mi się, że my wcale niekoniecznie musimy w taki sposób udowadniać to, że Bóg jest jednocześnie Bogiem radości, bo zwyczajnie, jak sięgniemy po Jego słowo, to my jesteśmy w stanie spokojnie tutaj znaleźć masę materiałów, które są śmieszne, które są radosne.

I teraz ja wiem, że to jest taki temat, do którego też można podejść w bardzo poważny sposób, jeśli chodzi o radość, którą mamy nawet w sytuacjach, wiecie, kiedy jest ciężko. Zwyczajnie ciężko jest nam się śmiać, ciężko jest nam się radować, bo zwyczajnie możemy być przytłoczeni czasami różnymi kwestiami i w tym wszystkim Bóg zachęca nas do tego, żebyśmy się radowali. No bo właśnie, skąd ma brać się radość w naszym życiu? Odpowiedzią jest Psalm 3. Pamiętajcie, że to Pan jest Bogiem.

Dlaczego mamy się radować? Bo Pan jest Bogiem, bo On nas stworzył i do Niego należymy. Jesteśmy Jego ludem i owcami Jego łąk. To, że Bóg nas stworzył, a nie my sami, jest wystarczającym powodem do tego, żeby się radować, żeby się cieszyć, żeby zwyczajnie przychodzić do Boga z uśmiechem na twarzy, a nie z miną, jakbyśmy tyle co wrócili z pogrzebu. I kumam całkowicie to, że otoczenie kulturowe, w którym funkcjonujemy, w którym wiara jest postrzegana tak, a nie inaczej, często sprawia, że my mamy poczucie, że to wszystko musi być tak niesamowicie poważne.

I pamiętam, jak będąc jeszcze w szkole średniej, miałem gdzieś tam taki moment, dusza historia, bo moment był bardzo poważny, ale pamiętam, jak byłem na gorzkich żalach. To jakby okej, od razu widzicie, jak było poważnie. I pomyślałem sobie: kurczę, a co gdyby Bóg chciał, żebym Mu służył? I powiem wam szczerze, ja byłem... Byłem przerażony.

Nie chcę używać tutaj słów nieodpowiednich, ale ja naprawdę byłem przerażony. Myślałem sobie: Bóg chce zniszczyć mi życie, On chce, żebym był smutny, chce, żebym był nieszczęśliwy cały czas, chce w ogóle zabrać mi wszystko, co lubię i sprawić, żebym był po prostu zdołowany, żebym robił jakieś rzeczy, których nie chcę robić i tak dalej. I to był bardzo przełomowy moment w mojej drodze dochodzenia do wiary, kiedy z tym zacząłem się mierzyć. I później przez lata tak naprawdę, w różny tam sposób, prostowało mi się to, czy faktycznie jest tak, że kiedy podejmuję decyzję, że chcę iść za Jezusem, moje życie musi być nieszczęśliwe, smutne, muszę chodzić przybity cały czas. A często niestety takich chrześcijan właśnie widzimy.

Wiecie, jakby kołek w tyłku mieli, po prostu pełna powaga, w ogóle nic się nie uśmiechnę, i tak dalej. A jak ktoś nawet sobie zażartuje, to jest po prostu: Ale jak możesz żartować? Ja jestem ogromnym fanem chrześcijańskich różnych memów i pamiętam dyskusję pod jednym, który gdzieś swego czasu wrzuciłem, po prostu wiecie, jakie oburzenie było. Ale przecież to nie jest w Biblii napisane. A kto powiedział, że to jest w Biblii napisane?

Zwyczajnie. Był obrazek z odpowiednim tekstem, który oczywiście nie był z Biblii, sprawił, że masa ludzi się zwyczajnie uśmiechnęła. I to akurat było przy okazji Wielkanocy, było związane ze zmartwychwstaniem. I oczywiście ci, którzy powiedzą: No ale Jezus musiał umrzeć, no okej, ale zmartwychwstał. Czy my możemy po prostu żyć po tej stronie, gdzie Jezus zmartwychwstał, i też przy okazji nie dzielić zmartwychwstania, cieszyć się Jego zmartwychwstaniem, a nie ciągle żyć po prostu dołem wynikającym z Jego śmierci.

I jakkolwiek nie chcę mówić, że to nie jest poważne wydarzenie, że to nie jest wydarzenie, które często sprawi, że my przychodzimy do Boga też naprawdę z powagą. Ja nie mówię, że mamy robić sobie jaja, ale kiedy czytam psalmy takie jak ten, to zastanawiam się, ile przychodzę do Boga z radością, ile przychodzę do Niego z uśmiechem, a ile przychodzę do Niego z poważną miną, ze słowami, których nigdy normalnie bym nie użył, których może czasami nawet do końca nie rozumiem, ale wiem, że gdzieś wypada je powiedzieć. Nie o to chodzi w wierze. Chodzi o to, żeby, o kim jest Bóg, jaki On jest i kiedy Jego poznamy, to odkryjemy jednocześnie to, że Bóg nie jest koniecznie śmiertelnie poważny i żeby nie było, oczywiście są sytuacje, w których powaga jest wymagana. Ja nie mówię, że nie.

I jednocześnie Biblia jest bardzo poważną... Książką. Z drugiej strony jest w niej masa śmiesznych historii. I jeżeli nie wierzycie, no to chociażby sięgnijmy sobie po historię Eliasza, który wyzwał na pojedynek proroków Baala. To pierwsza Księga Królewska, 18 rozdział.

Zresztą o Eliaszu możecie sobie posłuchać, tam były odcinki na ten temat, więc jak znajdziecie sobie pierwszą Księgę Królewską, to w okolicach 18 rozdziału mamy tę historię, gdzie Eliasz ma przed sobą jakichś pogańskich kapłanów, którzy mają wzywać swojego Boga i żeby ten Bóg zrzucił ogień i żeby ten ogień spalił ofiarę, która tam była złożona. Gość mówi coś takiego, co mniej więcej brzmiało tak: Ej, bo chyba mu się przysnęło albo może wyszedł do kibla. W sensie to jest to, co mniej więcej tam Eliasz powiedział. Przeczytajcie sobie tę historię, nie pamiętam, czy w tamtym odcinku o tym rozmawiałem, czy nie, ale gość sobie robi z nich tak brutalne jaja, że to jest niepoważne. A chwilę później, kiedy już kończy się ten cały cyrk tych proroków Baala, którzy oczywiście nie są w stanie nic osiągnąć, Eliasz w bardzo krótki sposób się modli, stru, ofiara spalona i w ogóle wszystkich tamtych gości już byli do pozamiatania.

Tekst tam naprawdę już... do toalety poszedł. I znowu, wiecie, w takim momencie to jest tak, że, wiecie, toaleta, belek... No ale wyobraźcie sobie gościa, który stoi przed zawodnikami, którzy są gotowi go zabić, którzy są wściekli na niego, którzy chcą mu udowodnić swoją rację i jednocześnie nie przebierają w środkach w żaden sposób. I ci goście w tamtej sytuacji mają być traktowani słowami: Ej, ej, może ten wasz Bóg poszedł do kibla. W sensie nie, bez jaj.

Eliasz naprawdę, ja sądzę, że z nich tam ostro się śmiał, używając właśnie tekstów, które nawet nam głupio powiedzieć, ale ja tak sobie trochę wyobrażam tę sytuację, że jakiekolwiek tam słowo by się nie pojawiało na określenie tego: Ej, toalety, powiedzmy sobie, co, okej, w tamtych czasach nie mieli toalet, no do kibla poszedł, nie? Kurczę, w ogóle jakże tak robi. Z drugiej strony, dalej historia, w której Bóg próbuje przemówić do swojego proroka i ten prorok w ogóle nie kuma, nie chce słyszeć, robi to, czego ma nie robić, jedzie na swoim ośle, osioł w ogóle fisiuje. Ten prorok, prorok, który umie znać Boga, słyszeć Boży głos, w ogóle tłucze tego osła i w końcu osioł się do niego odzywa. Wiecie, ja wiem, że jak my czytamy Biblię, to my niekoniecznie zwracamy uwagę na takie rzeczy, ale to naprawdę takie...

Ja wiem, że dla niego to musiało być poważne, w zasadzie, o kurczę, ale przegiąłem. A dla nas to może być takie: jaja sobie ktoś z niego robi. Wiecie, jakby nie mógł anioł mu się pokazać i powiedzieć: Ej, chłopie, ogarnij się, tylko zamiast tego anioła mówi do niego osioł. Kolejna, tu cała księga w zasadzie, o której mieliśmy zresztą osobny odcinek, Księga Jonasza. Tam to są jaja od początku do końca.

Jaja z tego jacy my jesteśmy. Bóg autentycznie w tej księdze robi z nas sobie jaja. Z czego my skupiamy się często właśnie na Jonaszu, który, wiecie, nie wiem, roślinka mu uschła i mówi: Jezu, tak wściekły, że po prostu na śmierć. No, taki stary, serio, no weź się uspokój, chłopie, ogarnij się. I my często patrzymy na tego Jonasza i tak: Jonasz, ale co ty w ogóle, świrze jesteś.

A ta cała księga jest o nas, o tym, jak my się często zachowujemy. I znowu ciężko jest jej nie przeczytać i się w pewien sposób nie uśmiechnąć i pomyśleć: Przecież ja taki jestem, przecież to o mnie, przecież ja się zachowuję jak pacan tak często. Niemniej jednak ja nie jestem z osób, które zaraz będą, nie wiem, robiły, wiecie, cały argument na zasadzie, że Bóg ma poczucie humoru, no ale w Biblii zdecydowanie humor się pojawia w różnych miejscach, jakkolwiek Biblia jest poważną książką, poważną historią, która w poważny sposób się zakończy, ale jednocześnie jest książką, która pomaga nam odkryć Boga, który zachęca nas do tego, żebyśmy się radowali. I przy tym jest pełna historii, które są radosne. Dlatego dzisiaj takie małe wyzwanie dla nas: kiedy, jeżeli jesteście osobami, które się modlą, praktykują, to jakkolwiek, próbujmy się naprawdę, wiecie, zacząć modlić z uśmiechem, z radością, powiedzieć coś takiego, wiecie, fajnego do Boga.

Ja wiem, że to może być tak, że: Ale jak? A mogę w ogóle? No właśnie o to chodzi. Kiedy czytamy Psalm setny, to widzimy, że tak, że Bóg oczekuje od nas nawet tego, żebyśmy przychodzili do Niego z radością i z weselem. Więc niech to będzie coś, to będzie dla nas wyzwanie, więc to może być trudne wyzwanie, no bo tak jesteśmy często przywiązani do tej śmiertelnie poważnej wiary, że często nam głupio jest się nawet...

Nawet przy okazji mszy uśmiechnąć, no nie wiem, czy wypada, nie. Ale kiedy będziemy się modlić, będziemy musieli spędzić jakiś czas z Bogiem, to uśmiechnijmy się, uśmiechnijmy się. Zastanówmy się: Boże, w jaki sposób mogę znaleźć radość i wesele w moim spotkaniu z Tobą? I niech Bóg prowadzi nas do tego, żebyśmy byli w stanie to odkryć, bo zwyczajnie takie psalmy jak ten dzisiejszy dobitnie pokazują nam, że jest to bardzo ważny element naszego życia wiary, żeby ono było przepełnione radością i weselem, chociażkolwiek będą sytuacje, w których będzie nam ciężko. I wtedy tym bardziej musimy się uczyć tego, jak radować w sytuacjach, w których jest ciężko.

Ale to jest kompletnie osobny temat, którym dzisiaj nie będziemy się zajmować, niemniej jednak, kiedy odkryjemy, kim jest Bóg, kim jest dla nas, to że On nas stworzył, nie my sami siebie, i jak ważni dla Niego jesteśmy, to i z większą radością będziemy do Niego przychodzić, a przynajmniej tak wynika z tego psalmu, który dzisiaj sobie przeczytaliśmy, i mam nadzieję, że dla was również będzie on zachęcający. Dla mnie osobiście jest i jednocześnie nie będę ściemniał, dla mnie też rzuca on wyzwanie, bo ja zazwyczaj jak się modlę, to jest poważnie, więc wyzwanie dla każdego z nas, jak nauczyć się odkrywać radość w spotkaniu z Bogiem. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli pogadać, porozmawiać, dowiedzieć się czegoś więcej, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.