Jak znaleźć drogę życia

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 167 i czytamy Księgę Ozeasza, rozdziały od 8 do 14. Gdybyś chciał dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. Wczoraj zrobiliśmy sobie taki dosyć, wydaje mi się, solidny wstęp do Księgi Ozeasza. Odsadziliśmy ją w czasie, wiemy, jaka jest mniej więcej sytuacja, wiemy, kto do kogo mówi.

I dzisiaj chciałbym, żebyśmy zwrócili jeszcze uwagę na kilka przesłań, które u Ozeasza się pojawiają właśnie w rozdziałach między 8 a 14, w tej drugiej, tak licząc objętościowo, części tej księgi. Ozeasz swoje przesłanie kieruje do ludzi, którym, co ciekawe, wydaje się, że oni w ogóle znają Boga. To jest najbardziej ciekawe z tego wszystkiego, że bardzo często w tych wszystkich sytuacjach, o których czytamy w przypadku narodu izraelskiego, ludziom się wydawało, że znają Boga, ludziom się wydawało, że wszystko jest okej, że żadne niebezpieczeństwo nie nadchodzi. I czasami tak jest w tej sytuacji bardziej niż w wielu innych, że zanim jeszcze oni doświadczyli jakiejkolwiek niewoli, to mogło im się wydawać, że życie będzie takie samo zawsze. I często tak z nami jest właśnie w życiu, że wydaje nam się, że życie takie, jakie jest teraz, że takie będzie zawsze, że no co ma się zmienić, jeżeli będę robił to, co robię, jeżeli będę żył tak, jak żyję, to dlaczego coś miałoby się zmienić?

Bardzo często jesteśmy zaślepieni sytuacją, w której obecnie się znajdujemy, i łudzimy się, że ta sytuacja będzie trwała wiecznie. I w przypadku Izraela tamtych czasów wyglądało to tak, że oni sami deklarowali znajomość Boga. W rozdziale 8 Księgi Ozeasza, od drugiego wersetu czytamy, że: Krzyczą do mnie: ‘Znamy cię, Boże Izraela, Boże mój!’ Izrael odrzucił jednak dobro, nie go ściga wróg. Powołują królów, lecz nie ode mnie, ustanawiają książąt, lecz bez mojej wiedzy ze swego srebra i złota narobili bóstw, by się doigrać zniszczenia. No i właśnie to jest to, doigrali się, tak naprawdę żyjąc tak, jak żyje, nie poświęcając czasu na to, żeby czasami spojrzeć w lustro i się zastanowić, czy ja faktycznie idę w dobrym kierunku, czy wszystko w moim życiu jest okej, mogę dojść do takiego miejsca, gdzie będę żył w takim totalnym zaślepieniu.

Wobec okoliczności, w jakich się znalazłem. I ostatecznie to do igranie się w przypadku Izraela doprowadziło do tego, że oni w końcu się połapią, oni w końcu się połapią i oni w końcu się zreflektują, o czym też czytamy w dziesiątym rozdziale, gdzie Ozeasz w trzecim wersecie mówi: Tak wkrótce powiedzą: Nie mamy króla, gdyż nie baliśmy się Pana, a król jak on może nam pomóc. No właśnie, często polegamy na różnych rzeczach w naszym życiu. W przypadku Izraelitów szukali króla, który będzie ich przywódcą militarnym. No ale okazało się, że ci przywódcy militarni ostatecznie nie są w stanie nic zrobić, jeżeli Bóg nie będzie po ich stronie, zwyczajnie, bo w wielu innych decyzjach naprawdę schrzanili, poszli niewłaściwą drogą.

I jeden obraz, który u Ozeasza się pojawia, który wydaje mi się, że dla wielu z nas, szczególnie tych, którzy mają dzieci, może znaczyć bardzo dużo, to jest jedenasty rozdział, gdzie w zasadzie moglibyśmy go przeczytać w całości. I czemu nie? Tak zresztą zrobię. Gdy Izrael był chłopcem, pokochałem go i wezwałem mego syna z Egiptu. Tak, przy okazji możemy sobie też przypomnieć, w tym miejscu, jakie to proroctwo starotestamentowe wspomina Mateusz w swoim opisie życia Jezusa.

To jest bardzo ciekawy dowód. Tutaj kontekst jest ciekawy, jest inny kontekst niż to, czego byśmy się spodziewali, a jednak to już tutaj było proroctwo związane z Jezusem, który część swojego życia spędził w Egipcie. Czytamy dalej: Ale im bardziej ich wzywałem, tym bardziej ode mnie odchodzili, składali ofiary Baalom i spalali kadzidła bożyszczom, a przecież to ja uczyłem Efraima chodzić, brałem go w swe ramiona, a jego ludzie nawet nie byli świadomi, że to ja ich leczyłem. Przyciągałem go więzami ludzkimi, powrozami miłości, byłem dla Efraima jak ci, którzy podnoszą niemowlę do policzka. Pochylałem się, aby go nakarmić.

W tym miejscu każdy rodzic może się zastanowić nad sobą, jak traktujemy nasze dzieci. Mam dwójkę, jedna ma trzy lata, druga ma parę miesięcy i tak naprawdę w tym wszystkim wiadomo, że z kilkumiesięczną bardzo jestem w stanie sobie wyobrazić ten obraz przykładania niemowlaka do policzka, bo robimy... Bo robimy to codziennie, robimy to codziennie, ale w jej przypadku jeszcze to jest tak, że jest przesłodka, jest cudowna i tak naprawdę jest przekochanym maluchem. I taka sama była jej siostra. I to nie, że z siostrą coś się stało, ale siostra ma już trzy lata i chce sama decydować o pewnych rzeczach, na przykład chociażby to, kto otworzy drzwi do domu albo kto naciśnie przycisk w windzie.

Więc to sprawia, że czasami robi się ciężko. I są takie momenty, gdzie jako ojciec naprawdę zastanawiam się: Dziecko, ale nie masz powodu, żeby być na mnie wredna, nie masz powodu, żeby się denerwować, nie masz powodu, żeby mnie nie słuchać, nie masz absolutnie powodu, bo wszystko, co z żoną robimy wypływa, mam ogromną nadzieję, że naprawdę z takiej szczystej, szczerej miłości i nie ma takich sytuacji, że bez powodu my potrafimy być wredni czy coś. Czasami nawet tak sobie myślę, że gdybyś była w stanie zrozumieć, po prostu jak naprawdę nam na tobie zależy, jak to wszystko, o co cię prosimy od czasu do czasu, zresztą nie wiem, żeby było niewiadomo ile tych próśb, ale wiecie, takie proste rzeczy jak nawet dzisiaj zjedzenie śniadania. To są momenty, w których oczywiste jest to, że to jest dobre dla tego malucha z różnych względów, dla rodziców też, bo jak nie zje, to będzie wredna i będzie się denerwowała, i będzie płakać, jak będzie głodna. Ale z powodu, który jest dla mnie totalnie niezrozumiały, czasami to się nie dzieje i to jest tak, że nie wiem, nie rozumiem, naprawdę nie rozumiem dlaczego.

I mówimy tutaj tak naprawdę o maluchu, na którego później spojrzysz, przyjdzie, przytuli się, powie: Tatusiu, kocham cię, tatusiu, nie denerwuj się, tatusiu, i tak dalej. I to jest przesłodkie, ale wiem, że będzie starsza i wiem, że będą pewnie jeszcze dużo trudniejsze sytuacje, a już w tych sytuacjach mam takie poczucie, że tyle z siebie daję, no chociaż mogłabyś to czy tamto tutaj posłuchać. I to często się nie dzieje i ja wiem, jakie to jest frustrujące dla mnie w przypadku trzylatki, a tutaj mamy Boga, który tak właśnie pokazuje swoją relację ze swoim narodem. Tak bardzo o nich dbał jak o maluszka, dbał o niego, pielęgnował go. I co maluch zrobił?

Odwal się, pójdziemy swoją drogą. I w zasadzie u Ozeasza tak wyraźnie widać to, jak Bóg się stara i wręcz zabiega o względy Izraelitów, co jest bardzo ciekawe, wracając też do tego obrazu, który mieliśmy na samym początku Księgi Ozeasza z tym małżeństwem, które no zdecydowanie do łatwych nie należało. Kiedy my jesteśmy w takich relacjach... To najchętniej byśmy sobie odpuścili. Najchętniej byśmy powiedzieli: weź przestań.

Najchętniej byśmy powiedzieli: a, po co mi to? I dzisiaj zresztą, jakież to popularne. Małżeństwo nie idzie? A, może do siebie nie pasujemy, dajmy sobie spokój. Jedno, drugie zostawić, czy jakkolwiek, za porozumieniem stron też można, okej, idziemy na łatwiznę.

Ale Bóg nigdy nie poszedł na łatwiznę z nami. I przez całą historię zbawienia tak naprawdę pokazuje nam drogę, którą On przeszedł w zabieganiu o nasze względy. Co jest kompletnie niepoważne, bo w zasadzie czemu Bóg miałby zabiegać o nasze względy? Czemu miałby się nami martwić? Jeżeli my Go olewamy, to mógłby zwyczajnie powiedzieć: okej, dobra, idźcie swoją drogą, żyjcie sobie jak chcecie, nie ma sprawy, tylko później nie płaczcie.

Ilu rodziców tak czasami mówiło swojemu maluchowi: dobra, rób co chcesz, ale tylko później, żeby nie było płaczu. Dokładnie tak. Mógłby zachować się Bóg, gdyby nie to, że kocha bezwarunkowo, gdyby nie to, że jest gotowy na naprawdę ogromne poświęcenie ze swojej strony, które nam udowodnił po to, żeby nas zdobyć, żebyśmy my mogli do Niego się zbliżyć. I to jest to, o czym czytamy w jedenastym rozdziale dalej. Jak mam cię porzucić, Efraimie?

Jak pozostawić w nieszczęściu Izraelu? Czy miałbym zostawić cię jak Admę, postąpić z tobą jak z Seboim? Gdzie indziej kieruje mnie serce, wezbrała we mnie litość. Nie spadnie na was żar mojego gniewu, nie wrócę, by znów zniszczyć Efraima, gdyż ja jestem Bogiem, a nie człowiekiem, Świętym pośród was, nie przyjdę wywrzeć gniewu. A oni pójdą za Panem, gdy ryknie jak lew.

Tak, On ryknie. Wtedy przybędą z drżeniem synowie od strony morza, przylecą z drżeniem niczym ptak z Egiptu, niczym gołąb z Asyrii i sprawią, że na nowo zamieszkają w swoich domach, oto słowo Pana. To, w jaki sposób Bóg zabiega o nas, jest naprawdę niesamowite. I te obrazy, które rysuje nam Ozeasz, są naprawdę piękne do tego stopnia, że spotkałem się nawet z osobami, które mówiły: to jest absolutnie moja ulubiona księga w Biblii. Jest w niej coś naprawdę szczególnego, kiedy spojrzymy sobie na to, jak Bóg zabiega o nasze względy.

Jedyna rzecz, którą chciałby, żebyśmy zrobili, jest taka, żebyśmy my wrócili do Niego, bo tylko wtedy tak naprawdę możemy... Możemy doświadczyć Jego miłości. To nie jest tak, że my możemy sobie, nie wiem, żyć jak chcemy i mówić: A, Bóg mnie kocha. W sensie, okej, kocha cię i w tej miłości daje ci szansę do tego, żebyś wrócił. Ale to nie jest to, że Bóg mnie kocha i mogę sobie żyć jak chcę, nie ponosząc żadnych konsekwencji.

To nie tak działa. Miłość tak nie działa. Bóg tak nie działa. Bóg taki nie jest. I Ozeasza w dwunastym rozdziale, w wersetach szóstym i siódmym czytamy, że: Jahwe, Bóg zastępów, Jahwe, pod tym imieniem sławny, ty więc zawróć do swego Boga, zabiegaj o wierność i prawo, w swym Bogu pokładaj nadzieję zawsze.

To jest Boże wezwanie dla każdego z nas, który jest gotowy zrobić absolutnie wszystko, co jest konieczne, po to, żebyśmy mogli wrócić do Niego i po to, żebyśmy mogli doświadczać życia takiego, jak to, które jest opisane w Ozeasza w ostatnim rozdziale. W zasadzie w swojej Biblii mam cały czternasty rozdział Księgi Ozeasza zaznaczony i brzmi on tak: Zawróć, Izraelu, do Pana, swego Boga, gdyż upadłeś przez własną winę. Weźcie ze sobą słowa i zawróćcie do Pana, powiedzcie do Niego: Zdejmij z nas całkowicie winę i przyjmij nasze wyznanie, ponieważ chcemy przynieść owoce naszych warg, a Asyria nas nie zbawi, nie dosiądziemy koni i nie powiemy już: Nasz Boże, do dzieła naszych rąk, bo u Ciebie sierota znajduje miłosierdzie. Uleczę ich odstępstwo, pokocham z całą chęcią, gdyż odwrócił się od nich mój gniew. Benadla Izraela jak rosa, rozkwitnie jak lilia i zapuści korzenie jak Liban.

Strzelą jego gałązki, będzie dorodny jak oliwka, a swoją woń wyda jak Liban. W jego cieniu wrócą mieszkańcy, zaczną uprawiać zboże, zakwitną jak winorośl, będą sławni jak wino libańskie. Efraimie, cóż mi do bożków? Ja upokorzyłem i ja go doglądnę. Ja jestem jak cyprys zielony, swój owoc masz dzięki mnie.

Kto mądry, niech to zrozumie, kto rozumny, niech pozna, gdyż drogi Pana są proste i chodzą nimi sprawiedliwi, a niegodziwi upadają na nich. Niech ten ostatni werset Księgi Ozeasza będzie dla nas inspiracją do tego, jak żyć mądrym i rozumnym życiem. Kto mądry, niech to zrozumie, kto rozumny, niech pozna, gdyż drogi Pana są proste i chodzą nimi sprawiedliwi, a niegodziwi... Ci, którzy upadają na nich. Drogi Pana są proste.

Tak często wydaje nam się, że o co Bogu może chodzić, że wiara jest taka skomplikowana, że życie z Bogiem jest takie pokręcone. Nie, nie jest. Drogi Pana są proste. Wiara jest prosta, życie w wierze jest proste, ale wymaga od nas zaufania. Wymaga od nas tego, żeby swój wzrok skupić na Bogu, żeby swój wzrok skupić na Jezusie po to, żeby On mógł być dla nas drogowskazem na tej prostej drodze naszego życia, którą chce każdego z nas prowadzić.

I odkrycie tej drogi, pójście tą drogą jest tym, co sprawi, że będziemy żyć mądrym i rozumnym życiem. Na tym polega mądrość, na tym polega rozum. I mówiąc o drodze, chciałbym, żebyśmy skończyli dzisiaj ten nasz odcinek fragmentem właśnie o drodze, drodze, którą Bóg ma przygotowaną dla nas, która jest opisana w Ewangelii Mateusza w siódmym rozdziale, czytając od wersetu trzynastego: Wchodźcie przez ciasną bramę, gdyż przestronna jest brama i szeroka droga, która prowadzi do zguby, i wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Natomiast ciasna jest brama oraz wąska droga, która prowadzi do życia, i niewielu tych, którzy ją znajdują. Żeby znaleźć drogę do życia, musimy zacząć jej szukać.

To jest po naszej stronie, żeby szukać drogi, którą Bóg ma przygotowaną dla nas. I co więcej, droga, która prowadzi do życia, jest wąska, ale życie po przejściu tej bramy, do której ta droga prowadzi, jest naprawdę absolutnie wyjątkowe i warte tego, żeby go szukać, żeby szukać i znaleźć to życie, które Bóg ma przygotowane dla nas. I mam nadzieję, że Księga Ozeasza i tak samo kolejne księgi będą dla nas inspiracją do tego, żeby jeszcze bardziej szukać drogi, którą Bóg ma przygotowaną dla każdego z nas. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować, możecie do mnie napisać publicznie, prywatnie, jakkolwiek, jak wolicie. Dajcie znać, co o tym myślicie i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.