Życie, do którego zaprasza nas Jezus

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 277 i czytamy Ewangelię Mateusza, rozdziały 7 i 8. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. W dzisiejszych rozdziałach mamy masę fragmentów, odnośnie których moglibyśmy sobie zrobić dedykowany osobny odcinek, bez najmniejszego problemu. Tak naprawdę jest tu dużo znowu takiego materiału, który z jednej strony wydaje się być super oczywisty, z drugiej strony jak go poczytamy, to może dla nas być źródłem naprawdę fajnej inspiracji, fajnych rozkmin i też może spokojnie nas doprowadzić do miejsca, w którym odkryjemy trochę więcej niż to, co na pozór mogłoby nam się wydawać tylko na pierwszy rzut oka.

Choć nie mówię, że to, co widzimy na pierwszy rzut oka, jakkolwiek nie jest tym, co widzimy na pierwszy rzut oka. Niemniej jednak dużo bardzo fajnego materiału w tych ostatnich fragmentach Kazania na Górze. I teraz jedną z rzeczy, którą ja bym chciał, żebyśmy dzisiaj się zajęli, właśnie z perspektywy, z jednej strony bardzo dużo mamy bardzo fajnych rzeczy, z drugiej strony też mamy końcówkę Kazania na Górze i znowu nie odnieśliśmy się do wszystkich kwestii, które tam przez Jezusa były poruszane. Dzisiaj w rozdziale 7 Kazanie na Górze się kończy i tak naprawdę w rozdziale 8 Jezus schodzi z góry i rusza w świat, żeby pokazać, w jaki sposób żyć tym życiem, o którym uczył właśnie w Kazaniu na Górze. I jeśli chodzi o to, w jaki sposób żyć właśnie tym życiem, które jest takim ucieleśnieniem tej nauki Jezusa, bardzo często łatwo jest sięgnąć po tak zwaną złotą zasadę, która właśnie pojawia się w Ewangelii Mateusza w 7 rozdziale, w 12 wersecie, gdzie Jezus mówi, że wszystko zatem, co byście chcieli, aby wam ludzie czynili, to i wy im czyńcie.

Do tego bowiem sprowadza się Prawo i Prorocy. Odnośnie tego konkretnego fragmentu Jezus bardzo bezpośrednio odnosi się tak naprawdę do Księgi Kapłańskiej, 19 rozdział, 18 wersetu, gdzie jest napisane, że będziesz kochał bliźniego jak siebie samego, co też jest nam znane i to, co Jezus tutaj mówi, jest swego rodzaju parafrazą właśnie tego konkretnego wersetu, który zresztą później w 12 rozdziale Ewangelii Mateusza, w wersetach od 28 do 31, Jezus nazwie Drugim najważniejszym przykazaniem. I teraz taka dodatkowa ciekawostka, szczególnie dla tych, którzy być może słuchają tego podcastu, a są z środowisk protestanckich i nigdy nie spotkali się z księgą Tobiasza albo mówią, że nie ma co czytać księgi Tobiasza, albo są apokryfy, czy jakkolwiek, to taką dodatkową ciekawostką jest to, że ten fragment zresztą pojawia się też, ten fragment, dokładnie takie stwierdzenie pojawia się też w księdze Tobiasza, w czwartym rozdziale, piętnastym wersecie, gdzie jest napisane: Nie czyń nikomu, co tobie niemiłe. Tam dalej co prawda jest jeszcze druga część tego fragmentu, gdzie czytamy: Nie pij wina aż do upicia się, niech pijaństwo nie idzie z tobą twoją drogą. No ale co by nie było, tutaj to jest druga część tego wersetu, pierwsza część to jest w zasadzie to, co powiedział Jezus w kazaniu na górze, co też znowu nie jest jakąś taką rzeczą, której, nie wiem, wiecie, inni nauczyciele w żaden sposób nie wyrażali.

Mówię inni nauczyciele nawet w kontekście innych, nie wiem, religii, wierzeń i tak dalej. To jest dosyć znana zasada. Jezus jednak dokłada tutaj pewną bardzo ważną rzecz, bo mówi: Do tego bowiem sprowadza się Prawo i Prorocy. Czyli niejako pokazuje, że okej, kiedy spojrzymy na Prawo i Proroków, co wyraźnie odnosi się do Starego Testamentu, chociaż tutaj nie odniósł się do pism, ale wydaje mi się, że możemy spokojnie przyjąć, że generalnie Jezusowi chodzi o Stary Testament, to widzimy, że w tej konkretnej zasadzie Jezus widzi niejako ucieleśnienie życia zgodnego, w cudzysłowie, z Biblią. I teraz mówię w cudzysłowie z Biblią, bo z perspektywy czasów Jezusa jedyną Biblią, jaką mieli, to był Stary Testament.

I teraz mówię o tym dlatego, że bardzo często słyszę takie, wiecie, bzdurne gadanie w stylu: A, Stary Testament, nie będę czytał Starego Testamentu, to jest bez sensu, tamten Bóg jest taki straszny i w ogóle jakieś szaleństwo jakieś, w ogóle to ja w ogóle nie chcę wierzyć w takiego Boga, który jest opisany w Starym Testamencie, to w ogóle ja nie będę tego czytał, będę czytał nauki Jezusa. No i generalnie wszystko fajnie, gdyby nie to, że jedyną Biblią, jaką Jezus miał, to był Stary Testament. I Jezus swoim życiem pokazał, co oznacza życie zgodnie z nauką Starego Testamentu de facto. Co jest tutaj już samo w sobie taką ciekawostką i małym wstępem do tego, o czym chciałbym, żebyśmy dzisiaj porozmawiali, bo znowu w tym takim mówieniu, że... A, ja chcę tylko czytać to, co Jezus powiedział.

Wiecie, znam kilka takich osób i śmieszą mnie trochę te rozmowy, bo okej, dobra, w życiu nie przeczytałem Starego Testamentu, mówię, że Stary Testament jest fefe i mi się nie podoba, bo tam są jakieś fragmenty, które dla mnie są trudne do ogarnięcia. To nawet nie, że tak ludzie mówią, to po prostu, wiecie, często zdanie jest takie: nie, to jest zbyt brutalne, to jest straszne, ja tego nie chcę czytać, mi się nie podoba ten Bóg, który jest w Starym Testamencie. Okej, kuma. Niemniej jednak Jezus sam o sobie mówi, że On jest niejako ucieleśnieniem Starego Testamentu. Znaczy Jezus nie powie Starego Testamentu, tylko powie o właśnie Pismach, o prawie, prorokach, różnych określeniach, które mogły się pojawiać w kontekście właśnie Starego Testamentu.

No i też dzisiaj właśnie jest jeszcze jeden ważny fragment dla tych, którzy są fanami nauczania Jezusa i po prostu Jezus jest fajny, Jezus jest wyluzowany, Jezus jest, wiecie, ja czasami naprawdę, trochę przepraszam, ale rzygać mi się chce takim po prostu, wiecie, Jezus jest taki, wiecie, nie wiem, hippis jakiś w ogóle, peace and love, w ogóle super mój ziomek Jezus. Nie, w ogóle to jest jakieś totalne nieporozumienie, kiedy ja słyszę takie spojrzenie na temat osoby Jezusa. A do tego jeszcze jak spojrzymy na, ostatnio sobie robiłem eksperyment w ogóle na Instagramie, pojawił mi się w proponowanych jakiś post z obrazkiem Jezusa, gdzie po prostu spojrzałem na ten obrazek i... I zasłoniłem brodę. I to po prostu, wiecie, no generalnie była dziewczyna.

I nieważne, po prostu, wiecie, to jest totalnie pokręcony obraz Jezusa, nawet w tej fizycznej formie, to po prostu jest tak wykręcone, że to aż się w głowie nie mieści. I bardzo utrudnia nam to, żeby w ogóle spojrzeć na Jezusa takiego, jakim On faktycznie był, a Jezus był naprawdę bardzo poważnym facetem, a nie w ogóle jakąś, wiecie, miłą, wymalowaną dziewczynką, co na tych obrazkach naprawdę. No, jak kiedyś zobaczycie taki obrazek z takim, wiecie, nie wiem, kto go namalował, nie wiem w ogóle, ale zasłoniłem brodę, naprawdę zasłoniłem brodę i mówię: w ogóle bez brody to jest dziewczyna, jakkolwiek. Kontynuując to, co mamy dzisiaj, ten wstęp zrobiłem dlatego, żeby zwrócić uwagę na jedną ważną rzecz. Jezus był bardzo poważnym facetem, który bardzo poważnie traktował Stary Testament i mówił bardzo dużo rzeczy, które naprawdę powinny nas postawić na baczność i sprawić, że naprawdę się nad sobą zastanowimy.

Mówię o tym dlatego, że dzisiaj też w rozdziale siódmym właśnie mamy fragment, który może mrozić krew w żyłach niektórych z nas. I chciałbym, żebyśmy do niego się dzisiaj odnieśli. Więc po tym trochę może przydługawym wstępie przechodzimy do fragmentu, który mnie dzisiaj najbardziej interesuje, mianowicie Ewangelia Mateusza, siódmy rozdział od wersetu dwudziestego pierwszego. Przeczytam do samego końca tego rozdziału, choć skupimy się tutaj na samym początku tego fragmentu. Nie każdy, kto się do mnie zwraca: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios.

Wejdzie tam tylko ten, kto pełni wolę mojego Ojca, który jest w niebie. W tym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, przecież prorokowaliśmy w Twoim imieniu, w Twoim imieniu wypędzaliśmy demony i w Twoim imieniu dokonywaliśmy wielu cudów. Wówczas im oświadczę: Nigdy was nie poznałem. Odejdźcie ode mnie wszyscy, którzy dopuszczacie się bezprawia. Każdy więc, kto słucha moich słów i robi z nich użytek, jest jak człowiek mądry, który swój dom postawił na skale.

Spadł ulewny deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom, lecz on nie runął, bo był zbudowany na skale. Każdego natomiast, kto słucha moich słów, lecz nie robi z nich użytku, można porównać do człowieka bezmyślnego, który swój dom zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały rzeki, powiały wiatry i uderzyły w ten dom, a on runął i jego upadek był wielki. Gdy Jezus skończył mówić, Tłumy były zdziwione jego nauczaniem. W odróżnieniu od znawców prawa uczył bowiem jak ktoś, na kim spoczywa władza.

Druga część tego fragmentu jest sama w sobie ciekawa i moglibyśmy chwilę o niej porozmawiać, ale najbardziej mnie interesuje ten początek, gdzie Jezus odnosi się do pewnej sytuacji, która, jak to przedstawia, będzie miała miejsce kiedyś w przyszłości. W tym dniu, o tym dniu chwilę rozmawialiśmy, o dniu Pana, o dniu sądu, o dniu, w którym Bóg finalnie wymierzy sprawiedliwość i zaprowadzi porządek na świecie. Jezus mówi, że w tym dniu będą ludzie, którzy będą do Niego przychodzić i mówić: Panie, Panie, ale patrz, ile my robiliśmy. I to wiecie, oni nie że robili jakieś takie, wiecie, bzdurne rzeczy, bo tu jest, wiecie, prorokowanie, wypędzanie demonów, cuda nawet robiliśmy w Twoim imieniu, bomba. I my czasami, wiecie, byśmy spojrzeli na takich ludzi i byśmy powiedzieli: Patrz, wierzący, ten to się o kogoś pomodlił i ktoś został uzdrowiony, gdzieś demon wypędzony, ktoś powiedział mi coś i w ogóle skąd on mógł to wiedzieć, to tylko Bóg mu musiał objawić w jakiś sposób.

I teraz okazuje się, że takie rzeczy można robić, powołując się na Jezusa, nie znając Go. I samo to, że my coś robimy, i to wygląda, wiecie, bardzo pobożne, religijne i tak dalej, to możemy sobie trochę bardziej przyziemne nawet rzeczy dać, wiecie, nie wiem, jakieś długie modlitwy, chodzenie na msze, nabożeństwa, jakkolwiek, to jeszcze nie sprawia, że znamy Jezusa. I Jezus bardzo wyraźnie do tego się odnosi. Sądzę, że tutaj listę można by było zrobić nawet dłuższą tego, że po prostu co ludzie będą Mu mówić pewnego pięknego, znaczy pięknego, dla kogo pięknego, dla tego pięknego, ale pewnego dnia, gdzie będzie takie: Ale przecież ja to wszystko robiłem. No ale w ogóle ty nie kumasz, o to nie chodziło, bo robiłeś to wszystko nie znając Mnie w ogóle.

Ty Mnie nie znasz, ja ciebie nie znam, sorry, nie znaliśmy się. Fajnie, że coś robiłeś. Nie zmienia to jednak tego, że z perspektywy wieczności to było zwyczajnie bezwartościowe, bo nie wynikało z wcześniejszego poznania Mnie, tylko z tego, że, nie wiem, poznałeś jakieś sztuczki, próbowałeś coś zrobić, nie wiem, próbowałeś jakoś zasłużyć sobie na coś, co w ogóle nie jest tematem, co w ogóle nie było tym, na czym mi zależało. Mi zależało na tym, żeby znać ciebie, żebyśmy my się poznali i wtedy żebyś mógł robić pewne rzeczy, a nie na tym, żebyś rozkminił jakąś tam technikę, która wydawać by się mogło, że doprowadzi cię do tego, że okej, dobra, no to w takim razie ja wieczność mam bezpieczną, bo... Bo znam technikę.

I teraz ten fragment, ja pamiętam, jak czytaliśmy to w zeszłym roku w ramach grupy na Facebooku i nawet jeden znajomy w tym konkretnym fragmencie się do mnie odezwał i powiedział: Jacek, ja czytam ten fragment i jestem przerażony, bo to może znaczyć, że ja nie znam Jezusa. Ja mówię: No stary, czy znasz, czy nie znasz, to już jakby, wiesz, nie mnie to oceniać, ale no to jest bardzo poważny fragment. I teraz wydaje mi się, że już rozumiecie, dlaczego zrobiłem taki wstęp, jaki zrobiłem, że z jednej strony moglibyśmy powiedzieć: no dobra, ale jak będę dobrze żył, jak będę, wiecie, Jezus jest taki wyluzowany, Jezus jest taki fajny, a tutaj Jezus po prostu rzuca takim tekstem, który naprawdę, ten mój kumpel akurat, no to ten bardzo poważny chłopiec, wiecie, wysoki, zbudowany, i on autentycznie, on się odezwał i był przerażony. I był autentycznie przerażony tym konkretnym fragmentem. Mówi: Mi się wydawało, że ja jestem naprawdę wierzącą osobą, ale kiedy to czytam, to się zastanawiam, czy jestem.

Co z perspektywy tak naprawdę ostatniego roku doprowadziło do wielu zmian w jego życiu i dzisiaj zdecydowanie, już spokojnie można sobie powiedzieć, jest osobą wierzącą, bo rzeczywiście podejmował pewne decyzje i dużo w jego życiu się zmieniło, gdzie zdecydowanie postanowił, że chce Jezusa traktować naprawdę serio i Jego naukę traktować naprawdę serio, chce, żeby Jezus był Panem jego życia, co jest bardzo piękną historią, ale właśnie w tym momencie to było takie: okej, dobra, czy ja na pewno żyję tak, że mogę być spokojny o to, że znam Jezusa? Bo to jest podstawowa kwestia tutaj. Jezus nie mówi tylko: odejdźcie ode mnie, nie chcę z wami gadać i tak dalej. Nie, On mówi: Na początku nigdy was nie poznałem. Wiecie, co z tego, że to wszystko robiliście, skoro myśmy się nie znali?

I kiedy dalej mówi: Odejdźcie ode mnie wszyscy, którzy dopuszczacie się bezprawia, znowu do tego bezprawia warto byłoby się odnieść, bo czasami tutaj też w niektórych tłumaczeniach pojawia się określenie nieprawość i ono jest trochę takie problematyczne, bo kiedy Jezus, pamiętajmy o tym, że mówimy tutaj o świetnym, fenomenalnym, mistrzowskim żydowskim rabinie, poza tym, że jeszcze wiele innych atrybutów, które Jezus miał, ale mówimy o osobie, która porusza się w świecie tak naprawdę Starego Testamentu, kiedy mówi o bezprawiu, On najprawdopodobniej odnosi się tu do konkretnie życia bez Tory, bez prawa. Nie będziemy teraz dyskutować sobie na temat słów, jakie tutaj są użyte, zresztą ja nie jestem koniecznie specjalistą od tego, niemniej jednak... Jednak bardzo często pewnie w przypadku Nowego Testamentu będę korzystał i też dzisiaj trochę skorzystałem z komentarza żydowskiego do Nowego Testamentu Davida Sterna, który został wydany w ramach prymasowskiej serii biblijnej. Bardzo fajny zresztą, bardzo szczerze polecam, bo można całkiem inaczej spojrzeć dzięki niemu na Nowy Testament, kiedy właśnie spojrzymy na niego przez pryzmat tego, jak Żydzi patrzyliby na wiele kwestii związanych z Nowym Testamentem, a właśnie on został napisany w świecie żydowskim w ogromnej mierze. Teraz Jezus kończy kazanie na górze.

Odnosi się tutaj do tego, że: Hej, odejdzie ode mnie wszyscy, którzy dopuszczacie się bezprawia. Już powiedziałem, zresztą do tego odnosi się też pan Stern w swoim komentarzu. No i teraz warto, żebyśmy w tym miejscu wrócili do jeszcze jednego fragmentu właśnie związanego z tym, jak Jezus patrzył na prawo. Bo tak, tutaj już mamy końcówkę kazania na górze. Wcześniej jednak w kazaniu na górze, na samym początku, w pierwszym rozdziale, gdzie mamy to tak zwane kazanie na górze, Jezus mówi taką rzecz.

To jest rozdział piąty, od 17 wersetu i tam przeczytam do 20. Nie sądźcie, że przyszedłem unieważnić prawo lub proroków. Nie przyszedłem unieważnić, ale wypełnić. Zapewniam was bowiem, dopóki trwać będzie niebo i ziemia, ważna będzie każda jota i każda kreska prawa, aż wszystko się dokona. Kto zatem rozwiąże jedno z przykazań, choćby z pozoru nieważne, i w ten sposób będzie uczył ludzi tego w Królestwie, też nazwą nieważnym.

Tego natomiast, kto będzie je stosował i innych tego uczył, w Królestwie niebios nazwą ważną osobą. Powiem więcej, jeśli w swojej sprawiedliwości nie posuniecie się dalej niż znawcy prawa i faryzeusze, nie wejdziecie do Królestwa Niebios. I teraz mogą się pojawić pytania: Dobra, Jacek, czy to znaczy, że oczekujesz teraz od nas tego, że będziemy żyli zgodnie ze Starym Testamentem? No, takie trochę i tak, i nie. Znaczy ze Starym Testamentem o tyle, że jeżeli mielibyśmy, wiecie, spojrzeć teraz na wszystkie prawa, tych przejść te trzynaście, jak to się liczy, to problem jest taki, że tam masa tych praw po prostu nie jest dla nas do wykonania, bo są związane bezpośrednio z kultem świątynnym.

Tam są jedne prawa, są do kobiet, inne do facetów i tak dalej, więc czasami tak się mówi o już przez to sześciuset trzynastu prawach, a tak naprawdę, jakbyśmy sobie sprowadzili do tego, co tak naprawdę może nas dotyczyć, no to to robi się zdecydowanie mniejsza liczba z uwagi na właśnie do kogo które prawo było kierowane i tak dalej. Niemniej jednak to, co Jezus tutaj mówi na samym początku. To jest kluczem do tego, jak zrozumieć to, co czytamy w tych wersetach i też właśnie w kontekście tego bezprawia, do którego Jezus odnosi się nieco dalej w tym fragmencie, który dzisiaj czytamy. Jezus mówi: Nie sądźcie, że przyszedłem unieważnić prawo lub proroków. Tutaj mały komentarz ode mnie.

Znam masę chrześcijan, którzy właśnie tak podchodzą do tego fragmentu. Okej, Jezus powiedział, że Stary Testament jest nieważny, że generalnie nie musimy się tym za bardzo przejmować, że odnosząc się do drugiej części tego wersetu: Nie przyszedłem unieważnić, ale wypełnić. Jezus wypełnił prawo, nas ono nie dotyczy. I teraz, z całą pewnością nie dotyczy nas prawo w kontekście, wiecie, muszę coś wypełniać, żeby zasłużyć sobie na zbawienie, co w ogóle nie było kwestią prawa. Tak serio, to nie była kwestia, to nie po to Bóg dał prawo.

Nie po to Bóg dał prawo, że słuchajcie, będziecie robić to, to, to i to, to pójdziecie do nieba. To pokażcie mi, gdzie to jest napisane jakkolwiek w prawie. No nie jest. Jezus dał prawo po to, żeby lud Boży, Izrael, mógł wyróżnić się na tle innych narodów. I tak samo Bóg zaprasza nas do życia, w ramach którego żyjemy niejako nowym prawem, którego standardem jest Jezus, który może sprawić, że ludzie spojrzą na nas i zobaczą, że właśnie żyjemy inaczej, że w nas jest coś innego, że tak naprawdę wyróżniamy się na tle innych.

Co zresztą, jakbyśmy sięgnęli sobie do kilku wersetów wcześniej, gdzie jest porównanie do uczniów Jezusa jako do soli i do światła, właśnie w tym piątym rozdziale, no to też widzicie kontekst tego, w którym Jezus mówi te słowa. On też najpierw mówi o właśnie pewnym wyróżnieniu się uczniów Jezusa na tle innych, przez to w jaki sposób powinniśmy żyć, znając Jezusa, a później mówi o tym, że to nie chodzi o to, że ja przyszedłem, żeby wszystko unieważnić. I teraz to stwierdzenie, gdzie Jezus mówi: Nie przyszedłem unieważnić, ale wypełnić, to wypełnić tak naprawdę mogłoby też oznaczać nadać pełnię. Czyli Jezus przyszedł jako stuprocentowy człowiek, jednocześnie stuprocentowy Bóg, ale do tego zaraz dojdziemy, pokazał, jak wygląda życie człowieka, który żyje zgodnie ze Starym Testamentem, zgodnie z Biblią, prawem i prorokami, pismami i tak dalej. Jezus przyszedł, aby nadać temu pełnię, żeby pokazać, słuchajcie, o to w tym wszystkim chodzi, o to w tym wszystkim chodziło, co Bóg wam przykazał.

I teraz, patrząc na to z perspektywy tego, jak Jezus wyróżnił się na tle innych, no to bez dwóch zdań, widzimy, że był absolutnie wyjątkową postacią. Co więcej, jest postacią, na którą W ogromnej mierze. I to powiedziałbym, że większość osób by powiedziała, znając tylko historię Jezusa, nie znając Biblii, powiedziałaby: jest jest naprawdę mistrzowskim gościem, jest naprawdę kimś, za kim warto iść, kimś, kogo warto naśladować, kimś, nad kogo nauczaniem warto byłoby się pochylić. Jest naprawdę wyjątkowy. I to jest, podejrzewam, że większość ludzi by się z tym zgodziła.

Oczywiście później problem jest taki, że patrzą na uczniów Jezusa i mówią: no dobra, ale coś tu nie gra, bo patrzymy na tych ludzi, którzy niby mówią, że są od Jezusa, ale tak trochę nie wyglądają jak Jezus. I to są właśnie ludzie, o których Jezus mówił dzisiaj, w tym fragmencie, który czytaliśmy w siódmym rozdziale. Okej, niby gadają w imieniu Jezusa, no ale patrzymy na ich życie i tak trochę lipa. Okej, coś tam robią, no ale tak później patrzę na niego na co dzień w pracy i tak dalej i niczym się tu nie wyróżnia szczególnym. Teraz Jezus, kiedy przyszedł na ziemię, to jest bardzo ważne, był w stu procentach człowiekiem.

Jednocześnie był w stu procentach Bogiem. Pamiętam, jak będąc dzieciakiem, gdzieś na jakiejś, którejś mszy dla dzieci, ksiądz nam tłumaczył, że no Jezus mógł pewne rzeczy robić, bo był Bogiem. Nie pamiętam, który to był ksiądz, ale niestety, niestety, niestety, z chłopem bym się dzisiaj nie zgodził ani odrobinę, bo odnośnie tej dwojakiej natury Jezusa czytamy chociażby w drugim rozdziale Listu do Filipian, gdzie jest napisane tak: Bądźcie względem siebie tacy, jak Jezus Chrystus. On, choć istniał w tej postaci co Bóg, nie dbał wyłącznie o to, aby być Mu równym. Przeciwnie, wyrzekł się siebie, przyjął rolę sługi i był jak inni ludzie.

A gdy już stał się człowiekiem, uniżył się tak dalece, że był posłuszny nawet do śmierci i to śmierci na krzyżu. Dlatego Bóg szczególnie Go wywyższył i obdarzył imieniem znaczącym więcej niż wszelkie inne, aby na imię Jezus zginało się każde kolano w niebie, na ziemi i pod ziemią i aby każdy język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem na chwałę Boga Ojca. Teraz w tym fragmencie bardzo wyraźnie jest pokazane to, że właśnie Jezus, pomimo tego, że był Bogiem, że jeśli chodzi o swoją duchową naturę, to w stu procentach Bogiem, nie korzystał ze swojej duchowej natury, będąc tutaj na ziemi, tylko z niej niejako zrezygnował, trochę tak jakby tak obrazowo mówiąc, zrzekł się swojego immunitetu. Po prostu, okej, nie będę korzystał z tego wszystkiego, z czego mogę korzystać jako Bóg, ale pokażę wam, jak można żyć jako stuprocentowy człowiek, który żyje w bliskiej relacji z Ojcem. O to chodzi.

W tej dwojakiej naturze Jezusa. To nie jest jakaś, wiecie, wielka zagadka, jak czasami z niej się robi. To jest po prostu trochę takie, wiecie, właśnie, będę żył bez mojego immunitetu, tak? Będę żył, podlegając tym wszystkim prawom tak jak wszyscy ludzie. Będę w stu procentach człowiekiem.

Nie skorzystam z tego, że jestem Bogiem, nie będę korzystał ze swoich dodatkowych możliwości, tylko pokażę wam, kochani, pokażę wam, jak może żyć człowiek, który naprawdę żyje blisko Boga. I w tym fragmencie, który dzisiaj czytamy, czy w tych fragmentach, które czytamy, właśnie Jezus podkreśla to: Ja przyszedłem, żeby nadać temu pełnię, żeby pokazać takich ludzi chciał stworzyć Bóg, którzy będą Go tak blisko znać, którzy, żyjąc w tak bliskiej relacji właśnie ze Stwórcą, żyjąc zgodnie z Jego wskazówkami na życie, będą w stanie naprawdę wyróżnić się na tle innych. I tak samo jak Bóg dał prawo, żeby Izraelici mogli się wyróżnić na tle innych narodów, żeby inne narody mogły mówić, że patrzcie, co oni są wyjątkowi, jakiego muszą mieć Boga sprawiedliwego i fantastycznego, że dał im takie prawa, o czym rozmawialiśmy kilkukrotnie przy okazji naszych odcinków ze Starego Testamentu, tak samo dzisiaj Jezus szuka uczniów, szuka ludzi, takich jak ja, którzy pójdą za Nim, odnośnie których, tak jak to też powiedziałem w jednym z poprzednich odcinków z Ewangelii Mateusza, On wierzy w to, że możemy być tacy jak On, wierzy w to, że możemy żyć życiem, które będzie ucieleśnieniem tego, jak człowiek w takim idealnym układzie mógłby funkcjonować tutaj na ziemi. Tak, będzie nam się zdarzało, że nam się omsknie noga, będzie nam się zdarzało to, że zgrzeszymy, że upadniemy, że coś się wydarzy. Nie zmienia to jednak tego, że Bóg wciąż zaprasza nas do życia takiego jak Jezus, gdzie, wiecie, jednoznacznie, kiedy będziemy dalej czytać sobie o Jezusie, to zobaczymy, że On naprawdę jest tak wyjątkową postacią, tak piękną, tak cudowną taką postacią, z którą, wiecie, każdy by chciał być blisko takiej osoby.

Ciężko znaleźć by było osobę, która by powiedziała: Nie, w ogóle Jezus w ogóle jakaś lipa, w ogóle nic ciekawego w Jego życiu nie było. Absolutnie, naprawdę ciężko znaleźć kogoś takiego, a nawet jakbyśmy znaleźli, no to ciężko, żeby ta osoba jakoś to sensownie uargumentowała, co takiego mu się w Jezusie by miało nie podobać. Jezus dał nam przykład tego, jak mamy żyć, żeby właśnie się wyróżnić na tle innych. I w tym fragmencie, który mamy dzisiaj, Jezus nam pokazuje bardzo ważną rzecz. Tu nie chodzi o to, co my będziemy robić, czy będziemy, wiecie, mistrzami jakichś religijnych czynności, bo tu mówię o tym w kontekście tych rzeczy, o których...

Dzisiaj czytaliśmy w rozdziale siódmym. Jezus podkreśla to, co jest najważniejsze. Najpierw poznanie Jego, a później, kiedy Go poznamy, będziemy w stanie żyć zgodnie z prawem, które On chce włożyć w nasze serca i dać nam wszelkie możliwości do tego, żebyśmy żyli zgodnie z Bożą wolą dla naszego życia. Znowu, żeby było jasne, powiem to jeszcze raz, powiem już w ogóle śliski temat i w takich krótkich odcinkach czasami ciężko jest go ogarnąć, ale powiem jeszcze raz. Tu nie chodzi o to, że wiecie, robimy sobie teraz listę rzeczy, robię to, to, to, to, to, to, dzięki temu pójdę do nieba.

Nie. Tu chodzi o to, że podejmuję decyzję, w ramach której całe swoje życie powierzam osobie Jezusa, której daję prawo do tego, żeby nadał kierunek mojemu życiu i żyję zgodnie z tym, jak On mnie prowadzi, jak prowadzi mnie przez Ducha Świętego, w jaki sposób chce, żebym funkcjonował jako człowiek, który będzie Jego reprezentantem tutaj na ziemi. I tak jak było to w przypadku Jezusa, kiedy Jezus powiedział, że właśnie On nie przyszedł, żeby znieść prawo i proroków, tylko żeby im nadać pełnię, tak samo On niejako pełnię tego prawa chce nadać w naszym życiu, tak trochę w cudzysłowie, bo my oczywiście nie spełnimy tych wielu innych ról, które Jezus zrobił sobą, czy w swojej osobie, przez wypełnianie różnych proroctw i ostatecznie Jego śmierci na krzyżu i zmartwychwstania, co było fundamentem Jego misji tutaj na ziemi, ale chce niejako przez nasze życie właśnie pokazać, że w taki sposób może żyć dzisiaj człowiek, który żyje blisko Boga, który zna Boga i którego życie, życie tak naprawdę wypływa z tej relacji, a nie jest życiem na zasadzie: dobra, to zrobię sobie takie rzeczy i Bogu będzie się podobało, Bogu będzie mnie lubił. Nie, w ogóle nie o to chodzi. Chodzi o to, żeby najpierw poznać Boga, zaufać Mu w stu procentach, niejako powierzyć Mu swoje życie po to, żeby On miał pełne prawo do tego, żeby nadać kierunek naszemu życiu, kiedy żyjemy zgodnie z takim życiem i podejmujemy taką decyzję w naszym życiu.

Bóg daje nam szansę do tego, żebyśmy mogli żyć zgodnie z prawem miłości, o czym też będziemy czytać później dalej. Zresztą w listach On swoje prawo chce złożyć w nasze serca zgodnie ze starotestamentowymi obietnicami po to, żebyśmy my żyli nie na zasadzie: ja muszę się zmusić do tego, żeby coś dobrego robić, tylko tak naprawdę moja natura, przez to, że doświadczam Bożej mocy w swoim życiu, jest na tyle zmieniona, że ja tak naprawdę żyję w inny sposób, bo Bo zwyczajnie to wynika z mojej nowej natury. Będziemy jeszcze trochę rozmawiać pewnie na ten temat. Mam nadzieję, że tak czy siak, ten znowu dosyć długi odcinek będzie dla was pomocny i pozwoli wam lepiej spojrzeć też na ten fragment, który dzisiaj czytamy, który właśnie z jednej strony trudny, z drugiej strony bardzo surowy, w którym Jezus odnosi się do ludzi, którzy właśnie robią niby fajne rzeczy, ale Go w ogóle nie znają. Niech będzie to dla nas wyzwaniem do tego, żebyśmy spojrzeli na nasze życie i się zastanowili: okej, w jaki sposób ja dzisiaj żyję?

Czy żyję, robiąc pewne rzeczy, licząc na to, że Bogu się spodobam? Czy podejmuję decyzje, że chcę całe swoje życie powierzyć Bogu po to, żeby On miał prawo do tego, żeby nadać kierunek mojemu życiu? Jeżeli tak, to On razem z tym kierunkiem daje mi wszystkie środki do tego, które są potrzebne, żebym żył życiem, do którego mnie stworzył. Życiem, w ramach którego zwyczajnie będziemy żyć dobrze, bo nasza nowa natura, którą Bóg chce każdemu z nas dać, będzie nas wręcz pobudzała do tego, żebyśmy właśnie żyli życiem, które będzie podobało się Bogu, a jednocześnie będzie nas wyróżniało na tle innych. Nie po to, żeby, wiecie, się popisywać: ja jestem taki fajny i tak dalej, tylko żeby po prostu, wiecie, żyję normalnie w ramach misji, którą Bóg ma dla mnie na tym świecie i jednocześnie w ramach tej misji ludzie patrzą i mówią: coś w nim jest innego.

Mógłbym wrócić znowu do kilku historii, jak to kilka osób w moim życiu, zanim poznałem Jezusa, taki właśnie wpływ na mnie miało. Za dużo mi nie powiedzieli, poza tym, że patrzyłem na nich i mówiłem: oni coś mają, czego ja nie mam. I ja też to chcę. Co doprowadziło mnie do tego, że podjąłem decyzję, że chcę iść za Jezusem po to, żeby On nadał kierunek mojemu życiu, a ja będę szedł tą drogą, którą On będzie mi wyznaczał. I to jest coś, do czego Jezus zaprasza dzisiaj każdego z nas.

Nie chodzi o to, żeby nas tutaj zjechać takim fragmentem, po prostu, wiecie, romnąć nas w łeb i powiedzieć: wy matoły, tylko żeby wręcz pokazać: patrzcie, o co chodzi. Chodzi o to, żebyśmy się znali i żeby z tego poznania wynikało to, co robicie w życiu. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacekmałpabibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.