Kim dla mnie jest Jezus

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 299 i czytamy Ewangelię Jana, rozdziały 7 i 8. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Żeby lepiej zrozumieć, co takiego dzieje się w Ewangeliach, w życiu Jezusa, w tym, w jaki sposób Jezus postępował, co mówił i kiedy też pewne rzeczy mówił, nie sposób jest nie sięgnąć po odrobinę kulturowego tła tych wydarzeń, które mamy opisywane, między innymi w Ewangelii Jana, tak jak dzisiaj, kiedy na samym początku 7 rozdziału czytamy, że zbliżało się żydowskie święto namiotów. I dalej była rozmowa o tym, jak to bracia Jezusa się z niego tam wyśmiewali, mówili: No słuchaj, no to weź, musisz skoczyć, musisz się dać poznać światu i tak dalej.

Jezus mówi, że to nie jest jeszcze jego czas. Nie zmienia to jednak tego, że koniec końców Jezus udaje się do Jerozolimy, bo to było święto, które było świętowane w Jerozolimie, i tam naucza. I samo to, że naucza, to jest jakby jedna rzecz i oczywiście swoją osobą i swoim nauczaniem wzbudza niemałe zamieszanie. Gdzieś tam są momenty, gdzie Jezusa próbują schwytać i takich prób tak naprawdę ze strony religijnych przywódców będzie kilka w samej Ewangelii Jana. Zresztą już tego typu historie też widzieliśmy.

Niemniej jednak tutaj, w dzisiejszych rozdziałach, mamy sytuację, w których Jezus naprawdę robi niemałe zamieszanie wśród swoich słuchaczy z powodu tego, co mówi, ale też to, w jakich okolicznościach pewne słowa padają, jest absolutnie kluczowe do tego, żeby zrozumieć, o co tak naprawdę Jezusowi chodziło. I tak, mówiąc o Święcie Namiotów, możemy sobie wrócić do Pięcioksięgu, poczytać o tym, o co z tym świętem chodziło, co tam się działo. Niemniej jednak nie chciałbym, żebyśmy dzisiaj, w tym konkretnym odcinku, skupiali się na wszystkich szczegółach związanych ze świętem namiotów, poza tym, że to było jedno z najbardziej kluczowych świąt w ówczesnym Izraelu i było ono związane bezpośrednio z radością ze zbiorów. Następowało ono zaraz po zbiorach i jednocześnie przed rozpoczęciem nowego takiego, wiecie, roku z perspektywy kalendarza rolniczego, tak pozwolę sobie powiedzieć. I teraz z jednej strony to święto było niesamowicie radosne, ale też pełne różnej symboliki.

I jedna z rzeczy, która była bezpośrednio związana z tym świętem i pewna ceremonia, która się odbywała, była związana właśnie z wodą. I ta woda towarzyszyła różnym formom świętowania w zasadzie przez całe to święto, niemniej jednak na sam koniec, ostatniego dnia, był taki moment, w którym woda była wylewana na ofiarę, która była składana. I to była też forma właśnie modlitwy o deszcz, o wodę, która była absolutnie niezbędna w tamtej kulturze. I dzisiaj znowu dla nas samo rozmawianie o wodzie może być takie, no dobra, no kumam, że musisz pić, tak, bo to jest absolutnie fundamentalne, jeśli chodzi o utrzymanie nas przy życiu. Niemniej jednak z perspektywy tamtych czasów i tamtego usytuowania geograficznego to miało dużo większe znaczenie niż dla nas dzisiaj, bo ostatecznie my dzisiaj sobie skoczymy do sklepu, weźmiemy sobie butelkę wody i nie ma żadnego problemu, żeby tą wodę zdobyć.

Z perspektywy tamtych czasów jednak woda była czymś niesamowicie cennym. I były różne formy pozyskiwania tej wody. Była woda, którą można było wyciągnąć ze studni i ta woda była, oczywiście wymagała filtrowania, nie była jakoś tam szczególnie czysta na starcie, wymagała różnej pracy, żeby ona w ogóle była zdatna do picia. Można było zbierać wodę z deszczówki, to też wiązało się z różnymi kłopotami, jakimiś tam zanieczyszczeniami po drodze. I najlepsza woda, jaką można było zdobyć, to była woda, która była wodą bezpośrednio ze źródła.

I to jest też woda, którą używano właśnie przy tych ceremoniach. I teraz kiedy taką wodę, która była, wiecie, świeża, taka jak nasza, wiecie, butelkowana z lodóweczki, ale to nawet właśnie nie, że z lodóweczki, bo tam ten cały klimat, wiecie, źródła, z którego taka woda wypływa, jest świeżutka, czysta, chłodna, orzeźwiająca i płynie ciągle. Nawet jeżeli studnie by zawiodły, nawet jeżeli deszczówka by zawiodła, to ta woda ciągle płynęła i ona była czymś, co było niesamowicie pożądane, żeby nie tylko się odświeżyć, ale w ogóle móc jakkolwiek normalnie funkcjonować, zapewniając swojemu organizmowi to, co jest mu niezbędne. I kiedy taka woda była wylewana podczas święta namiotów, to właśnie ona była bezpośrednio związana. z wołaniem do samego Boga: Boże, daj nam wody. W kolejnym roku, kiedy będziemy się przygotowywać, kiedy będziemy przygotowywać naszą ziemię, kiedy będziemy ją nawadniać.

Tak naprawdę no my możemy sami sobie próbować nawadniać, czy nawadniamy, ale w każdym razie wiemy, że praktycznie wszystko zależy od Ciebie. Zależy od tego, czy Ty ześlesz nam deszcz, który zapewni zbiory w kolejnym roku. To był taki akt zaufania wobec samego Boga. I teraz, mając ten taki dosyć ogólny kontekst, nie wkręcając się w całe święto, bo tutaj moglibyśmy dużo pewnie rozmawiać, pojawia się Jezus, który jest częścią obchodów tego święta. Już zdążył trochę ponauczać, zdążył wzbudzić niemałe zamieszanie i czytamy w Ewangelii Jana w siódmym rozdziale, w trzydziestym siódmym wersecie i dalej, że w ostatnim wielkim dniu święta Jezus stanął i głośno zawołał: Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije.

Kto wierzy we mnie, jak głosi Pismo, z jego wnętrza popłyną rzeki wody żywej. To zaś powiedział o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy w Niego uwierzyli. Duch bowiem nie zstąpił jeszcze na ludzi, gdyż wciąż nie dokonało się uwielbienie Jezusa. Wyobraźcie sobie tę sytuację, w której w pewnym miejscu odbywa się ta cała ceremonia związana z tą ofiarą z wody, z tym użyciem wody, prośby do Boga o to, żeby zapewnił też tą wodę, która była absolutnie niezbędna. I tu nagle pojawia się Jezus z tym oświadczeniem: Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije.

Kto wierzy we mnie, jak głosi Pismo, z jego wnętrza popłyną rzeki wody żywej. Rzeki wody żywej, czyli właśnie to, co jest najlepszym źródłem orzeźwienia, odnowienia, to, co daje nam świeżość w życiu. I tutaj Jezus wyraźnie właśnie odnosił się do osoby Ducha Świętego. Niemniej jednak kolejna ważna rzecz, która tutaj się wydarzyła, to jest to, że patrząc na to święto i na okoliczności, które jemu towarzyszyły, osoby, które czytały relacje Jana, prawdopodobnie bez problemu skojarzyły to, że modlono się o wodę i na to Jezus odzywa się właśnie w ostatnim dniu święta, kiedy ten cały rytuał się odbywał. Jezus odzywa się i mówi, że On jest źródłem wody.

Wiecie, z jednej strony jest modlitwa do Boga: Boże, daj nam wodę, Ty jesteś źródłem wody, Ty jesteś źródłem... Źródłem naszego zaopatrzenia, naszego bytu, na Tobie polegamy. A Jezus mówi: Kto potrzebuje wody, niech przyjdzie do mnie i pije. Gdzie nie dziwi jakoś pewnie szczególnie to, że Jezus swoją osobą i swoimi wypowiedziami w bardzo konkretnym kontekście, w konkretnych okolicznościach wzbudzał niemałe zamieszanie, bo On tutaj tak naprawdę siebie przedstawił jako odpowiedź na modlitwę, która w ramach tego święta była zanoszona. I to spowodowało, że ludzie się dosyć podzielili, bo jedni mówią nagle: O, prorok, to jest Chrystus, a jeszcze inni: No ale czy Chrystus ma przyjść z Galilei?

Nam nie kojarzyli tutaj kwestii związanej akurat z tym, że Galilea jak Galilea, ale oryginalnie urodził się w Betlejem. I znowu mamy sytuację w wersecie 44, że niektórzy chcieli Go nawet schwytać, ale nikt nie tknął Go palcem. Do Jezusa zostaje wysłana straż świątynna, żeby Go przyprowadzić do arcykapłanów i faryzeuszów. Oni wracają bez Niego. Widzicie, jakichś oficerów po to, że słuchajcie, weźcie przyprowadźcie tu gościa, bo jego już chyba trochę poniosło.

I oni wracają bez Jezusa. Dlaczego? Bo oni sami zaczynają kumać: ten gość naprawdę jest wyjątkowy. I mówią: Jeszcze nigdy nikt nie przemawiał tak jak ten człowiek. No i tutaj faryzeusze: Czyżby się i wy dali się zwieść?

Czy ktoś spośród przełożonych lub spośród faryzeuszów uwierzył w Niego? A ten tłum, który nie zna Prawa, jest przeklęty. Wiecie, tacy mądrzy byli, że nie byli w stanie załapać tego, kim Jezus jest i co faktycznie sobą reprezentuje, nawet kogo sobą reprezentuje. I dalej w ósmym rozdziale, gdzie Jezus znowu od samego początku wzbudza niemałe zamieszanie, bo chcą Go dorwać, jest ta cała akcja z kobietą przyłapaną na cudzołóstwie, którą przyprowadzają do Jezusa w zasadzie po to, żeby Go podpuścić, żeby powiedział coś, za co będą mogli Go w jakiś sposób oskarżyć, będą mogli się do Niego przyczepić. Jezus rozgrywa to absolutnie mistrzowsko, co jest w sumie historią pewnie na osobny odcinek.

Niemniej jednak zaraz po tej historii z tą kobietą Jezus mówi do nich: Ja jestem światłem świata, kto idzie za Mną, na pewno nie będzie błądził w ciemności, lecz będzie miał światło życia. No i później robi się taka cała dyskusja na temat tego, gdzie faryzeusze zwracają się do Niego i mówią: Ale Ty świadczysz sam o sobie, skąd mam wiedzieć, kto potwierdzi to, kim Ty jesteś, że to, co mówisz, jest jakkolwiek... Jakkolwiek prawdą. I Jezus zwraca uwagę na to, że nie tylko On sam świadczy o sobie, sam Ojciec świadczy o Nim. I tutaj robi się naprawdę taka, wiecie, dosyć ciekawa wymiana zdań, w ramach której też padają słowa, które są znowu bardzo ważne.

To o tym, że Jezus jest światłem świata, znowu samo w sobie z jednej strony. Wcześniej mieliśmy wodę i Jezusa jako źródło naszego życiowego orzeźwienia, jako źródło świeżości w naszym życiu. Tutaj Jezus mówi, że jednocześnie jest światłem świata, dzięki Niemu nie będziemy błądzić, mając Jezusa możemy iść przez życie, widząc, gdzie idziemy, mając rozświetloną drogę przez Jego właśnie osobę, realizując Jego wolę dla naszego życia, chodzimy w świetle. I dalej Jezus mówi, że to chodzenie w świetle też bezpośrednio jest związane z Jego słowem, gdzie co prawda nie w ten sposób to tutaj odnosi, ale w tych całych przepychankach słownych z faryzeuszami Jezus mówi w 31 wersecie i dalej do tych Żydów, którzy uwierzyli, Jezus mówi: Jeśli wytrwacie w moim słowie, to istotnie jesteście moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. My często, może być tak, że nawet kojarzycie to hasło: Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli.

Ja nawet pamiętam, jak miałem świeckich wykładowców, kiedy byłem na studiach, i byli tacy, którzy potrafili z tego skorzystać i od czasu do czasu odnieść się nawet do tych słów: Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. Te słowa dosyć gęsto są używane nawet w kulturze, która jest totalnie poza jakimkolwiek kontekstem religijnym, niemniej jednak tutaj kontekst jest ważny, bo tak naprawdę Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli to jest tylko druga połowa zdania, które zaczyna się od tego: Jeśli wytrwacie w moim słowie, to istotnie jesteście moimi uczniami. Chcesz być naprawdę uczniem Jezusa i doświadczyć prawdy w swoim życiu, prawdy, która da ci wolność? Trwaj w Jego słowie. Wtedy faktycznie ty i ja będziemy uczniami Jezusa.

Potwierdzimy swoim życiem, że jesteśmy Jego uczniami, kiedy trwamy w Jego słowie i wtedy przez Jego słowo możemy doświadczyć prawdy, poznać prawdę, prawdy, która jest osobą, i ta prawda nas wyzwoli. I dalej już jest finał rozmów na temat tego, że: Ale przecież oni nie są żadnymi niewolnikami, przecież jesteśmy z rodu Abrahama, i to ciągłe powoływanie się na... etniczne dziedzictwo, na to skąd pochodzą, prowadzi do tego, że w ramach tej znowu wymiany Jezus mówi: Ręczę i zapewniam was, jeśli ktoś zachowa moje słowo, na wieki nie ujrzy śmierci. I dlaczego mielibyśmy jakkolwiek wierzyć słowu samego Jezusa? I to jest właśnie jedna z tych rzeczy, które tutaj są ogromnym problemem. Ale czemu mamy wierzyć w twoje słowo?

Jezus odnosi się do tego, że okej, mówicie, że znacie Boga, ale Go nie znacie, bo postępujecie jak ludzie, którzy faktycznie Go nie znają, bo macie do mnie problem z powodu tego, co ja mówię, a jak kieruję do was tylko to, co sam Ojciec mi objawił. No i tak naprawdę ta cała wymiana zdań prowadzi do takiego kulminacyjnego momentu. Na koniec Ewangelii Jana, gdzie Jezus mówi od 56 wersetu: Abraham, wasz ojciec, był bardzo szczęśliwy, gdy zobaczył mój dzień, zobaczył go też i ucieszył się. Żydzi powiedzieli więc do niego: Nie masz jeszcze pięćdziesięciu lat, a widziałeś Abrahama? Wówczas Jezus odpowiedział: Ręczę i zapewniam, zanim powstał Abraham, ja jestem.

Wtedy chwycili za kamienie, aby rzucić w niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni. I to jest ten moment, w którym możemy sobie pomyśleć, za co oni się tak wściekli, że chwycili kamienie, chcieli Go ukamienować tu i teraz, po prostu rozprawimy się z gościem, bo to już jest przegięcie. Co było przegięciem? To, że Jezus wyraźnie powiedział: Ja jestem.

I to Ja jestem, to było bardzo konkretne określenie, które bardzo konkretnie, być może nawet już teraz kojarzycie, odnosiło się do osoby samego Boga. Kiedy czasami sobie rozmawiamy na temat tego, kim jest Jezus, jest oczywiście masa pomysłów na to, że Jezus był fajnym nauczycielem, mądrym, warto korzystać z jego nauk i tak dalej. Niemniej jednak problem jest taki, że Jezus nigdy nie przedstawiał się jako fajny nauczyciel, który ma całkiem fajną naukę na tle wszystkich innych. Jezus, jak widzimy w historii, chociażby z wodą, ze światłem, które dzisiaj się pojawia, i z tym końcem rozmowy, gdzie mówi, że zanim Abraham powstał, ja jestem, bardzo wyraźnie pokazuje nam jedną rzecz, że On jest Bogiem. Zwyczajnie nie zostawił nam opcji na to, żeby powiedzieć, że jest fajnym nauczycielem, świetnym filozofem, kim tamkolwiek byśmy nie chcieli Go nazwać.

To wszystko może być prawdą, ale dla Jezusa i dla nas najważniejsze powinno być to, że Jezus sam mówi o sobie: Ja jestem Bogiem. I to jest tak wyraźne, że nie sposób wobec tego przejść obojętnie. I to jest coś, co wzbudzało tak ogromne emocje, to jest coś, co ostatecznie Jezusa... Jezusa doprowadziło do ukrzyżowania. Nie to, co zrobił, tylko to, kim twierdził, że jest, było przyczyną tego, że ostatecznie za to twierdzenie zapłacił najwyższą cenę.

Co to może znaczyć dla nas? Jeżeli faktycznie Jezus jest kim mówił, że jest, powinniśmy naprawdę zwrócić uwagę na to, co mówił, bo możemy się zachwycać jego nauką, że jest fajna i tak dalej. I kupa ludzi, którzy jakkolwiek nie wierzą w Jezusa, wciąż twierdzi, że fantastyczna nauka, warto z tego korzystać i tak dalej. Jezus nie dzielił się z nami mądrościami na temat tego tylko, jak żyć, tylko objawił nam samego Ojca w swojej własnej osobie. I to jest coś, co sprawia, że Jego słowa powinny dla nas być czymś, do czego naprawdę przyłożymy ogromną wagę.

Bo to jest tak, jakby sam Bóg do nas mówił. Nawet nie jakby, sam Bóg kieruje do nas swoje słowa. Pytanie, czy przyjmiemy je jako słowo samego Boga, najwyższego autorytetu w naszym życiu. Czy będziemy tak jak faryzeusze: Ja tam znam swoje, wiem, gdzie się urodziłem, jestem z takiej i takiej rodziny, nie muszę się za bardzo tym wszystkim przejmować, bo ja tam wiem swoje. Czy jednak z pokorą przyjdziemy do Jezusa i powiemy: Pomóż mi odkryć Twoje słowo w moim życiu.

Naucz mnie żyć Twoim słowem i pozwól, aby to Twoje słowo kształtowało moje życie. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Jak widzicie, jest naprawdę w Ewangelii Jana i zresztą w ogóle w Nowym Testamencie masę kontekstu, kultury, historii, która jest w stanie pomóc nam lepiej zrozumieć znaczenie tego, co tam się dzieje. I gdybyście mieli dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl lub możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. Niech Jego słowo będzie żywe w naszym życiu.

Podchodźmy do niego poważnie i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.