Wszystkie odcinki

Dzień 142 Księga Jeremiasza 30-31

Bóg przygotował coś nowego

Prowadzi Jacek Obolewicz · Zobacz w planie czytania

Przeczytaj tekst: Jr 30 Jr 31

Dzień 142 z 365 · Otwórz w Spotify

Ten dzień w minutę

Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.

Przeczytaj wstęp do księgi: Księga Jeremiasza

W skrócie

Po całym dramacie z Jeremiasza możemy wreszcie złapać oddech, bo rozdziały 30 i 31 to tak zwana Księga Pocieszenia, a w niej obietnica nowego przymierza. Opowiadam, na czym ono polega, jak łączy się z Wieczerzą Pańską i Listem do Hebrajczyków i co zmieniło się w moim życiu, kiedy powiedziałem Bogu prostą modlitwę: ja już nie mogę.

Najważniejsze myśli

  1. Testament znaczy przymierze

    Słowo „testament” możemy przetłumaczyć jako przymierze, dlatego mamy Stare i Nowe Przymierze, czyli dwa etapy tego samego Bożego planu.

  2. Przepisy nie załatwiły sprawy

    Już Mojżesz wiedział, że Izrael nie dotrzyma przymierza, bo przepisy były dobre, ale ludzie nadal chodzili własnymi drogami. Potrzebna była zmiana od środka, a nie kolejne przepisy.

  3. Prawo na sercach

    Jeremiasz zapowiada, że Bóg włoży swoje prawo w nasze wnętrza i wypisze je na sercach. Przymierze polega na tym, że to Bóg coś dla nas robi, a nie my dla Niego.

  4. Przypieczętowane krwią Jezusa

    Na ostatniej wieczerzy Jezus mówi o kielichu nowego przymierza, czyli o tym, że On zapłacił całą cenę, a my możemy to przyjąć przez zaufanie.

Z odcinka

Bóg mówi tutaj przez Jeremiasza o nowym przymierzu, o przymierzu, które nie będzie się wiązało z tym, że my coś musimy dla Boga zrobić, ale tak naprawdę przymierzu, które pokazuje, że Bóg zrobi coś dla nas.

Żadne przestrzeganie zasad nie zbliży nas do Boga.

Całą robotę w naszym życiu chce wykonać Bóg, chce przemienić nasze serce po to, żebyśmy mogli żyć w końcu życiem, do którego nas stworzył.

Fragmenty, o których mowa w odcinku

  • Mojżesz zapowiada, że po konsekwencjach niewierności Bóg zgromadzi swój lud i sam obrzeże jego serce, co jest zapowiedzią nowego przymierza.
  • Bóg zawiera nowe przymierze, w którym wpisuje prawo w serca, każdy będzie Go znać, a grzechów już nie wspomni.
  • Na ostatniej wieczerzy Jezus mówi, że kielich to nowe przymierze przypieczętowane Jego krwią. To jest moment, w którym obietnica z Jeremiasza się wypełnia.
  • Autor listu pisze, że Prawo niczego nie doprowadziło do doskonałości, a Jezus jest poręczycielem lepszego przymierza.
  • Jezus jest pośrednikiem lepszego przymierza, które opiera się na lepszych obietnicach niż to, które zawarto przez Mojżesza.

Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.

Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat

  • Ezechiel mówi o tym samym, innymi słowami: Bóg da nowe serce i swojego Ducha, żeby ludzie mogli żyć według Jego woli.
  • Paweł pisze, że Bóg uczynił apostołów sługami nowego przymierza, w którym życie daje Duch, a nie litera.
  • Paweł powtarza słowa Jezusa o kielichu nowego przymierza, a my słyszymy je do dziś w czasie każdej Mszy.

Do przemyślenia

  • Gdzie nadal próbuję zasłużyć na Bożą przychylność swoimi wysiłkami, zamiast zaufać temu, co Jezus już zrobił?
  • Czy mogę dziś szczerze powiedzieć Bogu: ja już nie mogę, przejmij prowadzenie mojego życia?

Powiązane odcinki

nowe przymierze Księga Pocieszenia przemiana serca krew Jezusa wiara Jeremiasz

Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.

Transkrypcja odcinka

Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 142, czytamy Księgę Jeremiasza, rozdziały 30 i 31. Po tym całym dramacie, o którym czytaliśmy u Jeremiasza, rozdziały 30 i 31 są bardzo fajną okazją do tego, żeby złapać oddech i tak wyraźnie skupić się na nadchodzącej nadziei. Na tym, że pomimo tego, że Izraelici wpakowali się w olbrzymie kłopoty, to nie wszystko jeszcze jest stracone. I choć te przebłyski nadziei pojawiały się w różnych miejscach u Jeremiasza, pojawiały się też wcześniej u Izajasza, to w tych dwóch rozdziałach, które dzisiaj mamy, jest bardzo, ale to bardzo pozytywnie, co sądzę, że każdy z nas doceni.

I w tych też rozdziałach pojawia się koncept, który przebija się przez cały Stary Testament i który swoje ukoronowanie ma właśnie w tym, co nazywamy Nowym Testamentem, jednak niewiele jest miejsc, które tak Precyzyjnie nazywają to, co Bóg przygotował nie tylko dla swojego ludu, nie tylko dla Izraela, ale tak naprawdę dla wszystkich ludzi, dla ciebie i dla mnie również. I tym konceptem jest nowe przymierze. No właśnie, okazuje się, że wcale niekoniecznie to hasło nowe przymierze pojawia się jakoś bardzo często w Biblii, ale między innymi właśnie u Jeremiasza ono się pojawia, ono jest zdefiniowane i tak naprawdę dzięki tej definicji jesteśmy w stanie różne inne też miejsca ładnie sobie jakby uporządkować i zobaczyć ogrom piękna tego, co Bóg przygotował dla ludzkości w ramach tak zwanego nowego przymierza. I trochę to też może być tak, że tak jak my czasami Biblię dzielimy na Stary Testament i Nowy Testament, to tak naprawdę to słowo testament moglibyśmy spokojnie przetłumaczyć jako przymierze i moglibyśmy mieć Stare Przymierze i Nowe Przymierze. No i po co w ogóle to nowe przymierze nam było?

Do czego ono takiego miało być przydatne? Po co w ogóle, po co coś nowego, skoro no było już jakieś przymierze dane, było już jakieś przymierze zawarte, była już obietnica, którą Bóg złożył swojemu ludowi. No i teraz, jak być może pamiętacie, już w Księdze Powtórzonego Prawa, kiedy Mojżesz podsumowywał całe prawo i to przymierze, które Bóg zawarł z Izraelitami, to jednocześnie bardzo uczciwie stwierdził: Słuchajcie, wiem, że nic z tego nie wyjdzie. Wiem, że będziecie musieli ponieść wszystkie konsekwencje przekleństw, które są też częścią tego przymierza, które dzisiaj jest z wami zawarte. No niestety, my już dzisiaj czytając właśnie Księgę Jeremiasza widzimy, że to wszystko, co złego mogło się przydarzyć Izraelowi z powodu nieprzestrzegania warunków przymierza, to wszystko się wydarzyło.

Niemniej jednak jeszcze w Księdze właśnie Powtórzonego Prawa, w rozdziale trzydziestym Mojżesz wskazuje na nadchodzącą nadzieję, bo po tym, jak są opisane wszystkie problemy, jakie mogą spotkać Izraela, to , są napisane następujące słowa: A gdy spełni się na tobie to wszystko, co głoszą te słowa błogosławieństwa i przekleństwa... Twój przekleństwo, które przed tobą przedłożyłem, weźmiesz je sobie do serca i wśród tych wszystkich narodów, do których cię Pan, twój Bóg, wypędzi i zawrócisz do Pana, twojego Boga, i zaczniesz słuchać Jego głosu zgodnie z tym wszystkim, co ja ci dziś nakazuję, ty i twoi synowie, z całego swojego serca i z całej swojej duszy. Wówczas Pan, twój Bóg, odmieni twój los, zmiłuje się nad tobą, zawróci i zgromadzi cię ze wszystkich ludów, wśród których cię Pan, twój Bóg, rozproszy, choćby twoi wygnani byli na krańcu niebios, i stamtąd zgromadzi cię Pan, twój Bóg. Nawet stamtąd cię zabierze i sprowadzi cię Pan, twój Bóg, do ziemi, którą posiedli twoi ojcowie, i weźmiesz ją w posiadanie, a On będzie ci szczęścił i rozmnoży cię bardziej niż twoich ojców. Pan, twój Bóg, obrzeza twoje serce i serce twojego potomstwa, byś darzył miłością Pana, twojego Boga, z całego swojego serca i z całej swojej duszy, i dzięki temu żył.

I właśnie końcówka tego fragmentu, werset szósty, jest zapowiedzią tego, co Bóg przygotował ludzkości. Jest zapowiedzią tego, że Bóg będzie musiał zrobić coś bardzo wyjątkowego dla ludzi i w ludziach po to, żeby oni mogli w końcu zacząć Go prawdziwie kochać. Bo same przepisy niestety nie załatwiły tematu. I choć znowu wielokrotnie rozmawialiśmy o tym, że to nie były przepisy dla przepisów, to nie było tak: O, tak sobie Bóg wymyślił, a On sprawi, żeby wasze życie było ciężkie i wam pokaże, że nie jesteście w stanie tego wszystkiego zrobić. W ogóle nie o to chodziło.

Niemniej jednak te przepisy, które miały wnieść dużo dobrego do życia Izraelitów, były dla nich czymś, o co się totalnie roztrzaskali, bo zwyczajnie po prostu kręcili się na prawo i lewo, szukali jakichś różnych innych opcji, no i niestety te inne opcje pociągnęły za sobą również konsekwencje. I dzisiaj jesteśmy u Jeremiasza w rozdziałach właśnie trzydziestym i trzydziestym pierwszym, gdzie sam rozdział trzydziesty już na wstępie... Jest tym naszym początkiem większego fragmentu związanego z nadzieją i bardzo często te rozdziały też nazywają się Księgą Pocieszenia, bo tak naprawdę Jeremiasz chce bardzo wyraźnie pokazać tą nadzieję, którą Bóg ma przygotowaną dla Izraela. I to, co jest szczególnym punktem w tych rozdziałach, jest napisane , gdzie jest napisane: Teraz jednak zawrę z domem Izraela takie przymierze — oświadcza Pan — moje prawo włożę w ich wnętrza i wypiszę je na ich sercach. Ja będę ich Bogiem, a oni będą mi ludem.

I już nie będą nawzajem pouczać się i zachęcać: Poznajcie Pana, wszyscy oni, bowiem znać mnie będą od najmniejszego do największego — oświadcza Pan — ponieważ odpuszczę ich winę, a ich grzechu już nie wspomnę. Bóg mówi tutaj przez Jeremiasza o nowym przymierzu, o przymierzu, które nie będzie się wiązało z tym, że my coś musimy dla Boga zrobić, ale tak naprawdę przymierzu, które pokazuje, że Bóg zrobi coś dla nas. Tak jest w stanie przemienić nasze życie, nasze serca, włożyć swoje prawo w nasze wnętrza, wypisać je na naszych sercach, tak że dzięki temu my będziemy w końcu mogli żyć życiem, do którego Bóg nas stworzył, do którego Bóg nas przeznaczył. Nie dzięki naszym możliwościom, nie dzięki temu, że będziemy przestrzegać jakiegoś prawa, że będziemy coś musieli robić specjalnego, tylko dlatego, że swoją ufność położymy w Bogu, zawierzymy Bogu, uwierzymy nie tylko w to, że istnieje, ale ta wiara przełoży się na to, że swoje życie podporządkujemy Jemu i On przemieni nasze serca. Przemieni je w taki sposób, że już w zasadzie nie będzie trzeba nikomu mówić: Słuchaj, poznaj Pana, bo nagle się okaże, że ci, którzy doświadczą takiej przemiany, zwyczajnie będą Go znać.

Oczywiście, możemy Go poznawać bardziej, możemy się uczyć od innych. Nawet powinniśmy jak najbardziej korzystać z innych osób, które są w stanie jeszcze bardziej pomóc nam zbliżyć się do Boga, ale sami już wiemy, że Boga doświadczyliśmy, że Boga... Boga poznaliśmy i że dzięki Bogu możemy żyć z Nim w bliskości. To jest to nowe przymierze, które Bóg przygotował dla nas i to przymierze tak naprawdę zostało przypieczętowane śmiercią Jezusa Chrystusa. Kiedy otworzymy sobie , czytamy historię, która sądzę, że większości z nas jest dobrze znana, bez względu na to, czy jesteśmy wierzący, niewierzący, czy chodzimy do kościoła, czy nie chodzimy do kościoła.

Ciężko nie znać tej historii, gdzie jest napisane, że gdy nadeszła pora, Jezus zajął miejsce przy stole, a z Nim apostołowie, i zwrócił się do nich: Gorąco pragnąłem, by przed moją męką spożyć tę Paschę wraz z wami. Bo wiedzcie, że z pewnością już jej nie spożyję, dopóki nie nastąpi czas jej wypełnienia w Królestwie Bożym. Następnie wziął kielich, podziękował Bogu i powiedział: Weźcie go i rozdzielcie między sobą, gdyż mówię wam, że odtąd nie będę pił z owocu winorośli, aż przyjdzie Królestwo Boże. Wziął też chleb, podziękował, złamał i dał im, mówiąc: To jest moje ciało za was wydane, to czyńcie na moją pamiątkę. Podobnie wziął kielich, kiedy już spożyli, i powiedział: Ten kielich to nowe przymierze przypieczętowane moją krwią za was przelaną.

I ta krew właśnie jest tym, co zapewniło nam możliwość odnowienia naszej relacji z Bogiem przez to, że Jezus zapłacił całkowitą cenę za każdy nasz grzech z przeszłości, teraźniejszości, za to wszystko, co jeszcze zrobimy. To już zostało zapłacone i przypieczętowane krwią samego Jezusa. Więc widzimy, że z perspektywy dwóch różnych przymierzy, starego i nowego, to nowe jest zdecydowanie lepsze i to nowe jest czymś, co może dzisiaj być naszym udziałem. Sporo na ten temat możemy poczytać też w Liście do Hebrajczyków, do którego oczywiście jeszcze dojdziemy bliżej końca roku i bliżej końca lektury Biblii, ale już dzisiaj chciałbym zwrócić uwagę na kilka fragmentów z rozdziałów 7 i 8, gdzie na przykład w rozdziale 7 jest napisane, że Jezus jest nowym kapłanem i jest wyjaśnione to, dlaczego to kapłaństwo oparte o osobie... Jezusa jest lepszy niż kapłaństwo, które wcześniej było ustanowione dla Izraela.

I jest napisane, że z jednej więc strony dochodzi do unieważnienia wcześniejszego nakazu z powodu jego słabości i bezużyteczności, jako że prawo niczego nie uczyniło doskonałym, a z drugiej do wzbudzenia lepszej nadziei, dzięki której zbliżamy się do Boga. Co więcej, stało się to nie bez złożenia przysięgi, o ile kapłani według porządku lewickiego obejmowali urząd bez towarzyszącej temu przysięgi, o tyle On objął urząd potwierdzony przysięgą Tego, który Mu oświadczył: Pan przysiągł i nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki. Widać więc, o ile lepszego przymierza Jezus jest poręczycielem. Jezus jest gwarantem dla nas tego przymierza, które Bóg zawarł z ludzkością przez osobę swojego Syna. To tak naprawdę dzięki Niemu jesteśmy w stanie z tego przymierza skorzystać i, tak jak też już to wcześniej było wspomniane, to przymierze od starego, poprzedniego różni się w ogromnej mierze tym, że stare wymagało dużo od ludzi, nowe wymaga od nas tego, żebyśmy zaufali Bogu i żebyśmy całkowicie swoje życie powierzyli Jemu po to, żeby On mógł nas przemienić.

Całą robotę w naszym życiu chce wykonać Bóg, chce przemienić nasze serce po to, żebyśmy mogli żyć w końcu życiem, do którego nas stworzył. Oczywiście nie jest to tak, że my już nic nie mamy kompletnie do robienia, ale czegokolwiek byśmy nie robili, doświadczywszy nowego życia, które Bóg ma dla nas, to nie wynika z tego, że my coś robimy, bo musimy coś robić, tylko robimy to z powodu tego, że nasza nowa natura, którą daje nam Bóg, pociąga nas do tego, żebyśmy żyli w końcu życiem, do jakiego Bóg nas stworzył. I wtedy cokolwiek dobrego byśmy nie robili, nie wynika z tego, że muszę, tylko z tego, że po prostu taki jestem, bo doświadczyłem całkowitej przemiany mojego życia. I dzięki temu, dzięki życiu też w nowym przymierzu, w mocy nowego przymierza doświadczamy też lepszych obietnic. jest napisane, że teraz natomiast nasz arcykapłan przyjął o tyle wspanialszą służbę, o ile lepszego przymierza jest pośrednikiem, przymierza opartego na lepszych obietnicach.

Bóg ma dla każdego z nas coś całkowicie nowego. I w zasadzie trochę jest tak, że jeżeli dzisiaj byś powiedział: Ja nie wiem, czy ja czegoś takiego doświadczyłem kiedykolwiek w moim życiu, takiej radykalnej przemiany mojego życia, to jeżeli tego nie wiesz, to prawdopodobnie tego nie doświadczyłeś. Ale możesz tego doświadczyć. Możesz tego doświadczyć w momencie, kiedy po prostu złapiemy to, że całe swoje życie, najprawdopodobniej, próbowaliśmy w jakiś sposób podobać się Bogu albo chociaż podobać się samym sobie, podobać się komuś, żyć jakimiś swoimi zasadami, które gdzieś sobie wymyśliliśmy i nie jesteśmy w stanie dzięki nim złapać istoty życia. Ale to, co możemy w tej sytuacji zrobić, w tej beznadziejnej sytuacji, no bo zwyczajnie, po prostu wymyślmy sobie jakiekolwiek chcemy zasady i nikogo to absolutnie nie obchodzi, czy nam się to wydaje, że to jest fajne, czy to nie jest fajne, czy my ich przestrzegamy, czy nie przestrzegamy.

Żadne przestrzeganie zasad nie zbliży nas do Boga. To, co może nas zbliżyć do Boga i co może sprawić, że doświadczymy tak radykalnej przemiany naszego życia, jest to, że zrozumiawszy, że nie jesteśmy w stanie sami z siebie wykrzesać dobra, które pozwoli nam zbliżyć się do Boga, że jesteśmy tak z natury oddzieleni od Boga, wtedy możemy do Niego przyjść i powiedzieć: Boże, ja nie mogę, ja nie mogę. I dokładnie to samo wydarzyło się w moim życiu kilkanaście lat temu, kiedy próbowałem być porządnym chłopem. I nawet wiele osób by powiedziało: Naprawdę fajny, fajny chłopak. Pamiętam, jak moim rodzicom znajomi opowiadali z pracy, ludzie: Ale macie fajnych synków.

A my z młodym myśleliśmy sobie: Kochani nasi, gdybyście wy nas widzieli na weekend. No ale miło, że tak dobrze udawało nam się wypadać przed innymi. Niemniej jednak, kiedy się połapałem, że no właśnie, ja nie jestem w stanie z siebie nic wykrzesać, wtedy, nie wiedząc za bardzo jeszcze, na co się piszę, o co chodzi, z czym to wszystko się wiąże, powiedziałem w taki prosty, szczery sposób: Boże... Jakkolwiek by to nie wyglądało, chcę żyć z Tobą i chcę żyć dla Ciebie, bez względu na to, jak będzie wyglądało moje życie, chcę, żebyś Ty nadał jemu kierunek, bo ten kierunek, który ja próbowałem sam sobie wyznaczyć, zwyczajnie nie doprowadził mnie do nikąd, tylko do miejsca, w którym mam poczucie, że potrzebuję czegoś więcej. Pomimo tego, że wiele osób by powiedziało: no fajne marzycie, ma perspektywy, będą z niego ludzie, potrzebowałem w tym wszystkim Bożego dotknięcia.

I tego doświadczyłem, tego doświadczyłem właśnie tą prostą modlitwą, w której po prostu: Boże, ja już nie mogę więcej. Nie wiem, co masz dla mnie przygotowane, ale chcę żyć życiem, które Ty masz dla mnie, chcę swoje życie podporządkować Tobie i od tego czasu moje życie naprawdę się zmieniło. Co zresztą są w stanie nawet potwierdzić osoby, które są mi bliskie, które mnie znają, znały i widziały gdzieś tą przemianę, która zaszła, i same mówiły: kurczę, coś się w Tobie zmieniło. Dzięki Bogu, tak. I dzięki Bogu nowe przymierze może stać się rzeczywistością każdego z nas, kiedy z wiarą przyjdziemy do Boga.

Mam nadzieję, że ten dzisiejszy odcinek był dla Was wartościowy, że zachęcił Was do tego, żeby żyć życiem na miarę właśnie tego nowego przymierza. Być może zacząć to nowe życie, które Bóg ma przygotowane dla nas, a być może wrócić do Boga i powiedzieć: Boże, gdzieś zgubiłem to nowe życie, pomóż mi je odbudować po to, żebym mógł żyć, kochając Ciebie, kochając innych ludzi i być jak największym pożytkiem dla tego świata, który tak dramatycznie potrzebuje dzisiaj nadziei. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować, możecie dołączyć do grupy na Facebooku i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.