Jak zrobić miejsce dla Boga

Cześć, z tej strony Jacek słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 111 i czytamy drugą Księgę Królewską, rozdziały 4 i 5. Chciałbym dzisiaj od razu, na samym początku, przeczytać początek rozdziału 4 drugiej Księgi Królewskiej, gdzie mamy opisane historię dwóch dosyć wyjątkowych cudów Elizeusza. I chciałbym, żebyśmy dzisiaj porozmawiali przede wszystkim o tym, czego my możemy z tych historii się nauczyć, jakie lekcje dla nas płyną, widząc to, jak Bóg działał przez Elizeusza w życiu innych ludzi. I zaczynając, druga Księga Królewska, rozdział 4, czytam od samego początku.

Pewna kobieta, żona jednego z uczniów prorockich, poskarżyła się Elizeuszowi: Twój sługa, a mój mąż, nie żyje. Sam wiesz, że był to człowiek żyjący w bojaźni Pana. Po śmierci męża przyszedł wierzyciel, by wziąć w niewolę dwoje moich dzieci. Elizeusz zapytał: Co mogę dla ciebie zrobić? Powiedz mi proszę, czy masz coś jeszcze w domu?

A ona na to: Pozostał twojej służącej tylko mały flakonik z oliwą. Dobrze, odpowiedział. Udaj się zatem do wszystkich swoich sąsiadów i pożycz od nich puste naczynia. Zadbaj też, by tych naczyń nie było zbyt mało. Potem wejdź do domu, zamknij za sobą drzwi i ze swoimi synami i nalewaj oliwy do wszystkich tych naczyń, a pełne naczynia odstawiaj.

Kobieta odeszła, zamknęła drzwi za sobą i za swoimi synami. Oni podsuwali jej naczynia, a ona napełniała je oliwą. Przy ostatnim naczyniu powiedziała do syna: Podsuń proszę następne, lecz on powiedział: Więcej naczyń nie ma. Wtedy też z flakonika przestała wypływać oliwa. Poszła więc i opowiedziała o tym mężowi Bożemu, a on na to: Idź, sprzedaj oliwę i spłać dług, a z tego, co pozostanie, utrzymuj siebie i synów.

Któregoś razu Elizeusz przechodził przez Szunem. Mieszkała tam pewna zamożna kobieta. Zatrzymała go na posiłek. Odtąd już stołował się u niej ilekroć tamtędy przechodził. Ona zaś powiedziała do męża: Jestem pewna, że ten mąż Boży, który wciąż tędy przechodzi, jest święty.

Wymurujmy mu proszę małą komnatę na naszym płaskim dachu. Wstawmy do niej łóżko, stół, krzesło i lampę. Niech ma się gdzie przespać, gdy znowu nas odwiedzi. Kiedy więc Elizeusz pojawił się u nich, zaszedł do komnaty i położył się tam na spoczynek. Polecił wówczas swojemu słudze Gehazemu: Proszę, zawołaj tę kobietę, już na mitka wkrótce stanęła przed nim.

Już przed Gehaziego Elizeusz wyraził jej wdzięczność, kazał przekazać, że docenia troskę, którą im okazała. Kiedy więc przyszła, zapytał: Czy moglibyśmy coś dla ciebie zrobić? Może moglibyśmy powiedzieć coś królowi czy dowódcy wojska? Dziękuję, odpowiedziała. Mieszkam tu wśród swoich i czuję się bezpieczna.

Gdy Elizeusz nie przestawał zastanawiać się, co można by dla niej uczynić, Gehazi zauważył: Właściwie nie ma ona syna, a jej mąż jest już starszy. Zawołaj ją zatem, polecił Elizeusz. Gdy znów stanęła u wejścia, Elizeusz zapowiedział: O tej porze za rok będziesz piastować syna. Ależ mój panie, mężu Boży, odpowiedziała, nie łudź swojej służącej. A jednak kobieta ta poczęła i za rok o tej porze urodziła syna, o którym powiedział jej Elizeusz.

Być może wydaje wam się tak na pierwszy rzut oka, że te historie są kompletnie ze sobą niepowiązane. Dwie przypadkowe historie dwóch ludzi, których w życiu Elizeusz w jakiś sposób zadziałał. Otóż bardziej możemy powiedzieć: Bóg zadziałał przez Elizeusza w życiu tych ludzi. I na początek chciałbym, żebyśmy zwrócili uwagę na jedną rzecz, która z mojej perspektywy łączy nam te dwie historie. A mianowicie to, że i w jednej, i w drugiej sytuacji widzimy o tym, że są ludzie, którzy zrobili pewien sposób miejsce na to, żeby Bóg mógł zadziałać, żeby Bóg mógł coś uczynić w ich życiu.

I teraz pierwsza historia jest naprawdę dla mnie mistrzowska. Nie tylko mistrzowska dlatego, że znowu jest ona dosyć spektakularna, ale mistrzowska dlatego, że jest tu kilka takich rzeczy, które wydaje mi się, że mogą być całkiem ciekawe. No bo tak, mamy kobietę, która ma problem. Jej mąż nie żyje, mają długi, no i przychodzi wierzyciel i chce zabrać dzieci. No, zgodnie z tym, jak wszystko funkcjonowało w tamtych czasach, długi trzeba było spłacać, a jak nie, to odpracowywać, no chyba że rok jubileuszowy, to być może pamiętacie kwestię prawa Mojżesza.

No i teraz Elizeusz, no dobra, pyta: Co takiego masz w takim razie? No, mówi, że ma flakonik z oliwą. No i Elizeusz daje jej bardzo proste zadanie: Idź do wszystkich sąsiadów i załatw naczyń tyle, ile się da, i zadbaj, żeby tych naczyń nie było zbyt mało, a później będziesz do domu, zamykasz drzwi, za sobą i swoimi synami, i nalewasz oliwy, i odstawiasz pełne naczynia. No okej, dobra, brzmi prosto. I zaraz po tym, zaraz po tym poleceniu, czytamy: kobieta odeszła, zamknęła drzwi za sobą i za swoimi synami.

Oni podsuwali jej naczynia, a ona napełniała je oliwą. I ja tak się zastanawiam, nie dam ręki, że to musi tak być, ale wydaje mi się, że może. Chociaż, mówię, nie wiem. Nigdzie nie mam tu informacji o tym, żeby ona poszła do tych sąsiadów. Mi osobiście brakuje, no bo polecenie było: hej, wyjdź, załatw naczynia, będziesz nalewała i te pełne będziesz odstawiała.

Ale idź do sąsiadów, załatw naczynia, zadbaj, żeby ich było odpowiednio dużo. No i czytamy zaraz po tym, że ona odeszła, zamknęła drzwi za sobą i synami i nalewali tą oliwę. No i ta oliwa się lała, lała i lała i lała tyle, ile tych naczyń było. I tak się zastanawiam, czy mogła ta oliwa się lać więcej? Wygląda na to, że tak.

No bo lała się tyle, ile było naczyń. Tak naprawdę to, ile cudu oni mogli doświadczyć, było zależne od tego, ile miejsca na ten cud zrobili. I znowu, czy oni poszli do tych sąsiadów, czy nie, nie wiem, nie czytam tutaj o tym, ale wydaje mi się być to ciekawe, że być może. Co gdyby się okazało, że wiecie, oni wtedy może się nawet zjarzyli, hej, a może mogliśmy mieć więcej tych naczyń, może można było się bardziej postarać, może można było bardziej się przygotować do tego, żeby ten cud był jeszcze bardziej spektakularny. Niemniej jednak w ten bardzo wyjątkowy sposób ta kobieta i jej synowie doświadczyli Bożego działania, doświadczyli Bożego zaopatrzenia.

I czasami w naszym życiu jest tak, że my chcielibyśmy doświadczać Bożych cudów, ale zwyczajnie bywa tak, że nie mamy miejsca na żadne cuda. No bo wiecie, jeżeli przykładowo jest dwójka małżonków, którzy chcieliby mieć potomstwo, tak szczerze, opowiadam wam historię moją i mojej żony. Przez lata chcieliśmy mieć dzieci i mamy grubą stertę papierów, z których jasno wynika, i lekarze nam to mówili, różni różniści, że no, drodzy państwo, dzieci to wy mieć nie będziecie. I był taki moment, nie twierdzę, że to była jedyna rzecz, która w tej naszej historii była najbardziej kluczowa, ale był moment, w którym podjęliśmy taką decyzję, że mając jedno pomieszczenie dodatkowe, mając jeden taki pokój, który wykorzystywaliśmy, no tam były różne rzeczy, biura i tak dalej, pomyśleliśmy, że hej, jeżeli nam faktycznie zależy na tym, żeby mieć maluchy, no to w zasadzie to jest najlepsze pomieszczenie dla takiego malucha. Poza tym, no za bardzo w domu nie mieliśmy miejsca, żeby te... żeby te dzieci jakkolwiek mogły funkcjonować, bo wszystko mieliśmy zorganizowane, poukładane i zwyczajnie, tak fizycznie, naprawdę całkiem fizycznie nie było za bardzo miejsca na to, żebyśmy mieli mieć dzieci.

No bo, w sensie wiecie, można próbować miejsce robić, ale tego miejsca na wtedy nie było. I pamiętam, jak rozmawialiśmy z moją żoną i podjęliśmy taką decyzję, że my ten pokój przygotujemy dla dziecka. To wiecie, wciąż mówię o tym, mamy sterty papierów, z których wynika, że nie będziemy mieć dzieci i jednocześnie podejmujemy decyzję, że Boże, wierzymy w to, że Ty chcesz, żebyśmy mieli dzieci. Nie widzimy żadnych przeciwwskazań, żebyśmy mieli nie mieć dzieci z Twojej perspektywy, poza tymi medycznymi, które są, no ale Ty jesteś lepszym lekarzem niż tamci lekarze, więc będziemy słuchać Ciebie i tak przy okazji możemy sobie przypomnieć różne historie kobiet, które nie mogły mieć dzieci, a które te dzieci miały, o których czytaliśmy tutaj w Biblii. Więc kiedy spojrzeliśmy w ten sposób na naszą sytuację, pomyśleliśmy sobie, no to zróbmy porządek z tym pokojem.

Całe biuro wyniosłem do biura, z którego teraz zresztą nagrywam ten podcast, co mogliśmy wywaliliśmy z tego pokoju, nie żebyśmy nam kupowali zaraz łóżeczka i tak dalej, ale ten pokój stał się takim nieużywanym pokojem. To był pokój, który czekał na to, aż będziemy mieli malucha. I nie wiem, czy to zajęło kilka miesięcy. I mówiąc kilka, mam na myśli, nie wiem, czy to był miesiąc, dwa po tej naszej rozmowie, po tej naszej decyzji, gdzie nagle się okazało, w bardzo nieoczekiwanych okolicznościach, bo ja w ogóle byłem gdzieś na konferencji za granicą, hen, hen daleko, Dorota po raz kolejny była u lekarza, miała mieć jakiś zabieg właśnie z tytułu, ojejku, biedni państwo nie mogą mieć dzieci i się nagle okazało podczas przygotowań do tego zabiegu, że Dorota jest w ciąży. I to było naprawdę dla nas tak wyjątkowe, mistrzowskie doświadczenie.

I z jednej strony widzimy to, że w jakiś sposób zbiegło się to z tym, że chwilę wcześniej przygotowywaliśmy to pomieszczenie na to, żeby po prostu maluch miał swój pokój. I dzisiaj mamy już dwójkę, więc tamta historia to jest historia tak naprawdę sprzed już prawie czterech lat, a dzisiaj mamy prawie trzylatkę i prawie trzymiesięcznego malucha. Wydaje mi się, że abstrahując od tego, że wiele rzeczy mogło się na to nałożyć, jedną z ważnych rzeczy w naszym życiu było to, że my przygotowaliśmy miejsce, bo tak, fizycznie w mieszkaniu nie mieliśmy miejsca. Druga sprawa jest taka, że czasowo też za bardzo nie mieliśmy miejsca, bo oboje prowadzimy swoje firmy, no i tak naprawdę nie było jakoś... Jakoś wybitnie dużo miejsca, takiego też czasowego, na to, żeby dziećmi się zająć.

I oczywiście ja rozumiem, że taki czas jest w stanie znaleźć, kiedy już dzieci się pojawią, okej, ale my jednak, patrząc na naszą sytuację tak oczami wiary, my już teraz chcemy się przygotować do tego, żeby te dzieci przyjąć do naszego życia. No i dzisiaj je mamy, są mistrzowskie, są świetne, dziewczynki są naprawdę przecudowne. I teraz druga rzecz z naszej drugiej historii, no bo nie chciałbym, żebyśmy ją zostawili. Mamy kobietę, która znowu poznawa Elizeusza i ona zrobiła mu miejsce, odwiedzał ją, ona zatrzymywała gościa na posiłek i Elizeusz tam był jakąś taką częścią życia rodzinnego tej kobiety i jej męża, no ale właśnie, też nie mieli dzieci. To, co ona jednak zrobiła, co było bardzo ciekawe, to tak: ona rozpoznała Bożą obecność w Elizeuszu i stwierdziła: Hej, chcę coś dla niego zrobić, chcę dla niego zrobić coś szczególnego, chcę dla niego zrobić takie miejsce, żeby, tak pozwolę sobie powiedzieć, że właśnie gdzieś go ugościć, żeby po prostu ten prorok, który jest naprawdę wyjątkową postacią, w którym widzimy, że działa Bóg, że miał miejsce u nas w domu.

No i on wtedy mógł też pewnie zatrzymać się u nich na jakąś dłuższą chwilę, mogli ze sobą spędzić więcej czasu. Elizeusz był tym poruszony i chciał w jakiś sposób się odwdzięczyć. I odwdzięczył się w taki sposób, że powiedział tej kobiecie, że będzie miała dziecko. Za rok o tej porze będzie miała syna. No i powiem wam tak, rodzice, którzy czekają na to, żeby mieć dzieci i nie mogą mieć tych dzieci, w pewnym momencie dochodzą do miejsca, w którym naprawdę nie chcą sobie robić nadziei.

Wiem coś o tym, wiem, jak to jest. I tak, prawdę mówiąc, my nadzieję mieliśmy ciągle, ale w pewnym momencie nie było takie, wiecie, co miesiąc: Może w tym miesiącu, może w tym miesiącu, może w tym miesiącu. Tak naprawdę w momencie, kiedy my najbardziej już odpuściliśmy takie napinanie się, to wtedy dowiedzieliśmy się, że niedługo będziemy mieli Tolę. Ale jest coś takiego w naszym życiu, że my czasami, wiecie, ta kobieta, ona zrobiła coś, wydaje mi się, bardzo wyjątkowego, szlachetnego. Ona doceniła Bożą obecność, która była w Elizeuszu.

Zrobiła, tak w cudzysłowie powiem, zrobiła dla Boga miejsce, dbała o to, żeby Bóg był częścią jej życia. I kiedy nagle przychodzi Elizeusz i mówi: Słuchaj, chciałbym ci się odwdzięczyć, naprawdę doceniam to, w jaki sposób mi... Posłuchaj, mi pomagasz. Co mogę dla ciebie zrobić? Nie, wiesz, mam wszystko, mam wszystko.

On mówi: Hej, no dobra, dobra, ale nie masz dzieci. Dobra, to będziesz miał dziecko. Nie, nie rób mi nadziei. Nie, nie, wyprzestań. Nie, ale o co ci chodzi?

Nie łudź swojej służącej. Tak to było napisane w tym tekście, który dzisiaj czytałem. I bardzo często w naszym życiu tak jest, że nawet jeżeli jesteśmy osobami, które właśnie robią miejsce dla Boga, dbamy o to, żeby być blisko Boga, żeby Bóg był nie tylko częścią naszego życia, ale żeby był w ogóle naszym całym życiem, żeby rzeczywiście nasze życie podporządkować Jemu, żeby rzeczywiście szukać Jego obecności, żeby chodzić za Nim, żeby odkrywać Jego drogę dla naszego życia, to mogą być momenty, że są, wiecie, są potrzeby, są jakieś nawet pragnienia, marzenia, które mamy. I czasami zaznaczam, nawet jeżeli jesteśmy właśnie osobami, które rzeczywiście bardzo poważnie traktują Boga, to czasami tak myślimy sobie: No nie, ale nie będę Bogu zawracał głowy. A, może nie.

I często to nie jest tak, że my patrzymy na to z perspektywy: czy Bóg może, czy Bóg nie może, tylko bardziej patrzymy często na nasze historie wtedy z perspektywy: a co jeśli się nic nie wydarzy? A co jeśli ja będę się o to modlił, będę sobie robił nadzieję, będę oczekiwał, że Bóg zadziała w moim życiu w taki wyjątkowy sposób, i co jeśli nic się nie wydarzy? Reakcja tej kobiety pięknie to pokazuje. I to jest reakcja tak wielu z nas, tych z nas, którzy rzeczywiście chcą iść za Jezusem, traktują Boga bardzo poważnie. I kiedy mamy potrzebę, kiedy mamy jakieś pragnienia, które jak najbardziej mogą być tożsame z Bożym takim marzeniem dla naszego życia, z Bożą wolą dla naszego życia, wolimy się nie odzywać i, wiecie, przyzwyczaić się do tego, jak jest, niż przez przypadek nie robić sobie nadziei.

Niemniej jednak nadzieja jest niesamowicie ważna w naszym życiu. Nadzieja to takie radosne oczekiwanie na to, że Bóg coś uczyni, jest czymś, co potrafi wnieść tyle radości do naszego życia. I wydaje mi się też, że Bóg chce widzieć w nas właśnie taką nadzieję połączoną z wiarą odnośnie tego, co On może uczynić w naszym życiu, i chce na to odpowiadać, chce działać w naszym życiu, chce, żeby te wszystkie pragnienia, które są zgodne z Jego wolą, jak najbardziej, żeby stawały się rzeczywistością w naszym życiu, ale niejako dowodem wiary w naszym życiu odnośnie tego, że Bóg ma dla nas przygotowane coś dobrego, jest to właśnie, że mamy też nadzieję, że z radością oczekujemy tego. Co Bóg uczyni w naszym życiu, tak jak to było w przypadku tej kobiety, która właśnie nie miała dzieci, a nagle okazało się, że to jest jak najbardziej możliwe. Jest na wyciągnięcie ręki i tylko rok dzielił ją od tego, żeby piastowała malucha.

Dalej jej historia jest jeszcze ciekawa, ale objętość naszych odcinków niestety nie pozwala mi na to, żebyśmy dalej sobie rozmawiali o tej historii. Niemniej jednak mam nadzieję, że te dwie historie będą dla was inspiracją, będą dla was czymś, co zachęci was do tego, żeby z wiarą podchodzić do tego, co Bóg chce uczynić w naszym życiu. Z jednej strony, żeby zrobić rzeczywiście miejsce na Boże działanie, żeby zrobić miejsce dla Boga, a z drugiej strony, żeby z radością oczekiwać tego, co dobrego może wydarzyć się w życiu każdego z nas, kiedy my zadbamy o to, żeby Bóg zajął w naszym życiu najważniejsze miejsce. Wielkie dzięki za dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl.

Tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować. Gdybyście mieli do mnie osobiście jakieś pytania, to też tam znajdziecie najprostsze miejsce, że można było się gdzieś tam bezpośrednio zgłosić ze swoimi pytaniami, wątpliwościami. Może będę w stanie jakoś wam dodatkowo pomóc. A tymczasem raz jeszcze dziękuję za dzisiaj i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.