Co zrobić, żeby żyć owocnym życiem

Cześć, z tej strony Jacek Sucharz, właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 110 i czytamy drugą Księgę Królewską, rozdziały od pierwszego do trzeciego. I tak jak wcześniej, tu już wydaje mi się, że wspomniałem, jeśli chodzi o Biblię hebrajską, Księga Królewska była jedna, była w zasadzie jedną spójną księgą. Z uwagi na objętość jest ona w naszych Bibliach podzielona na dwie części. Historia jednak w nich opisana jest ta sama i to, co dzieli te dwie historie z perspektywy tego podziału, który my dzisiaj mamy, to jest odejście Eliasza i wejście jego ucznia Elizeusza w proroczą rolę, którą wcześniej w Izraelu sprawował Eliasz.

I chciałbym, żebyśmy dzisiaj właśnie nad tą historią się chwilę pochylili, nad tą historią, w której jest to przekazanie urzędu, że tak pozwolę sobie powiedzieć, który sprawował Eliasz, jego uczniowi Elizeuszowi. Samego Elizeusza mieliśmy okazję poznać już wcześniej, bo tak naprawdę jest on nam przedstawiony w pierwszej Księdze Królewskiej w dziewiętnastym rozdziale i to jest zaraz po tym spotkaniu z Bogiem, które miał Eliasz, które było poprzedzone tymi groźbami Izebel, związanymi z tym, że Eliasz zginie i to, jak on tam rzeczywiście był przerażony tymi groźbami. Historia, o której rozmawialiśmy w jednym z odcinków, bodajże dwa odcinki temu. I właśnie w dziewiętnastym rozdziale pierwszej Księgi Królewskiej czytamy pod koniec tego rozdziału, że Eliasz odszedł stamtąd i znalazł Elizeusza, syna Szafata, zastał go przy orce, szło przed nim dwanaście zaprzęgów, a Elizeusz był przy ostatnim. Eliasz podszedł do niego i zarzucił na niego swój płaszcz, wówczas Elizeusz porzucił zaprzęg i pobiegł za Eliaszem, powiedział: Pozwól, że pójdę ucałować mojego ojca i matkę, a potem pójdę za tobą.

Eliasz odpowiedział: Wróć, bo przecież po to narzuciłem na ciebie mój płaszcz. No i czytamy o tym, że rzeczywiście Elizeusz poszedł za Eliaszem i stał się jego uczniem. Mówię o tym też dlatego i dlatego wracam do tej historii, bo tutaj widzimy, że Elizeusz niekoniecznie był świadkiem tych wydarzeń, które wcześniej miały miejsce w życiu Eliasza. Nie zmienia to jednak tego, że doświadczył on pewnej mierze tego osamotnienia, które było częścią życia Eliasza, bo Bo co by nie było, ci wszyscy prorocy, których będziemy spotykać w Starym Testamencie, ci ludzie, którzy, tak jak wcześniej też wspomniałem, choć mieli w swojej służbie jakiś element związany z przyszłością, nie byli to jednak, wiecie, jacyś przepowiadacze przyszłości, bardziej ludzie, którzy wzywali Izraela do upamiętania, do nawrócenia. I jak możecie się domyślać, wcale niekoniecznie było to proste zadanie, bo to nie jest tak, że nagle tłumy padały na kolana i mówiły: Ojejku, przepraszamy, że zgrzeszyliśmy, będziemy teraz iść za Bogiem, co wyraźnie widzimy w historii Eliasza.

Pomimo tych wszystkich spektakularnych rzeczy, które się w jego życiu wydarzyły, wcale niekoniecznie widzimy ogromną ilość ludzi, którzy faktycznie na trwałe Podjęli decyzję, żeby zwrócić się do Boga i żeby zacząć Jemu ufać, żeby zacząć Jego słowo traktować poważnie. I choć Elizeusz nie widział tych wszystkich historii najprawdopodobniej, tak mi się wydaje, osobiście, to z pewnością o nich słyszał. I chodząc dalej z Eliaszem, doświadczył w jakimś zakresie tej samotności i trudu, z którymi musiał mierzyć się Eliasz. Pomimo tego, że Bóg był z nim, Bóg potwierdzał słowo Eliasza swoim działaniem, to mimo wszystko nie było to lekkie. Zresztą, jak też już widzieliśmy, doprowadziło między innymi do tego, że w pewnym momencie Eliasz miał kompletną depresję i myśli samobójcze.

Życzył sobie śmierci, chciał, żeby Bóg go zabrał. I w tym wszystkim mamy teraz rozdział drugi, drugiej Księgi Królewskiej, w którym to następuje takie przekazanie pałeczki. Początek rozdziału jest opisany w ten sposób, że Eliasz wie o tym, że Bóg go zabierze, właśnie co jest szczególne, nie że umrze, ale że Bóg go zabierze. Eliasz jest jedną z tych postaci w Biblii, która nie doświadczyła fizycznej śmierci. Wcześniej taką osobą był Henoch, ale to było dawno, dawno temu, jeszcze w Księdze Rodzaju, a teraz mamy Eliasza, który ma być zabrany.

I przygotowując się do tego wydarzenia, Eliasz w kilku momentach w drugim rozdziale próbuje przekonać Elizeusza do tego, żeby został, żeby go zostawił, żeby Eliasz mógł pójść sam. Elizeusz jednak cały czas konsekwentnie mówi, że go nie opuści, że będzie szedł za nim, bez względu na to, gdzie Eliasz miałby się udać, co miałoby się tam wydarzyć, on chce iść za nim. I w pewnym momencie przechodzą oni przez Jordan, też przechodzą oczywiście w spektakularny sposób, jak to Eliasz, sieknął płaszczem w wodę, lustro wody się roztąpiło i przeszli na drugi brzeg suchą stopą. I zaraz po tym, w wersecie dziewiątym, czytamy już o tym momencie odejścia Eliasza i jest on opisany w następujący sposób. Po przejściu na drugą stronę Eliasz zapytał Elizeusza: Co mam ci uczynić?

Proś, zanim zostanę od ciebie zabrany. Elizeusz na to: Proszę, niech spocznie na mnie podwójna część twojego ducha. Eliasz na to: O trudną rzecz poprosiłeś. Spełni się ona, jeśli mnie zobaczysz, jak unoszę się od ciebie. Lecz jeśli nie zobaczysz, to ci się nie spełni.

Wtem Gdoniszli i rozmawiali ze sobą, zjawił się ognisty rydwan i ogniste konie, oddzieliły ich od siebie i Eliasz wstąpił wśród burzy do nieba. Elizeusz patrzył i wołał: Ojcze mój, ojcze, rydwanie Izraela wraz z jego rumakami. Lecz już go nie zobaczył. Wtedy chwycił swoje szaty i rozdarł je na dwoje. Następnie podniósł płaszcz Eliasza, który zsunął się z jego pana, zawrócił i stanął nad brzegiem Jordanu.

Tym płaszczem Eliasza uderzył w powierzchnię wody i zawołał: Gdzie jest Pan, Bóg Eliasza? Wtedy uderzony nurt rzeki rozstąpił się na boki i Elizeusz przeszedł suchą stopą. I dalej będziemy czytać o kolejnych wyjątkowych rzeczach, które tak naprawdę dzieją się w życiu Elizeusza. Teraz on przyjmuje pałeczkę Eliasza i jest tym, który będzie niósł Boże przesłanie dla Izraela, które będzie się też wiązało, właśnie co ciekawe, z ogromną ilością takich wyjątkowych, ponadnaturalnych historii. Poświęciłem chwilę na to, żeby porozmawiać o tym, jak to mogło wyglądać, jeśli chodzi o relację Eliasza z Elizeuszem i to, jak ciężkie życie też było Eliasza.

No bo było, tak, bo było. Było samotne i było trudne. Nie było to jakieś, wiecie, życie usłane różami i tak jak mówiłem, niekoniecznie wszyscy go słuchali. I w tym wszystkim mamy historię, która może nam nawet, mi osobiście, przypomina historię, kiedy też Bóg poprosił Salomona, czy zaproponował Salomonowi, żeby właśnie Salomon poprosił Boga o cokolwiek. I Eliasz robi tutaj właśnie taką rzecz.

Mówi: Hej, co mam ci uczynić? Proś, zanim zostaną ciebie zabrani. Elizeusz na to mówi: Proszę, niech spocznie na mnie podwójna część twojego ducha. Co jest ciekawe tutaj to to, że... On mógł prosić znowu o wiele rzeczy.

Mógł prosić o to, żeby, nie wiem, życie było lżejsze, żeby, nie wiem, że ludzie go bardziej słuchali. Masa rzeczy związanych z tymi trudnościami, których doświadczył w życiu Eliasza, w taki pośredni sposób, mogło być obiektem jego prośby. Niemniej jednak on prosi o podwójnego ducha. Prosi o to, że, powiem, żeby jeszcze więcej Bożej obecności było w jego życiu. I to jest bardzo ciekawe i wydaje mi się, że to jest też ważna lekcja dla nas.

Co tak naprawdę jest nam potrzebne do życia? Co jest nam potrzebne do tego, żeby przez nasze życie przejść, żeby dopełnić tego życia w taki piękny sposób, w taki sposób, który będzie honorował Boga, honorował to, w jaki sposób Bóg działa w naszym życiu, który uczci Boga w sposób Jemu należyty. I tą jedną rzeczą, jedną rzeczą, którą potrzebujemy, jest właśnie Boża obecność. O Bożej obecności rozmawialiśmy już przy różnych okazjach, ale tutaj widzimy, że tak naprawdę pomimo tego, że jest tak wiele rzeczy w życiu, które mogą nam być potrzebne, to kiedy zadbamy o to, żeby w naszym życiu był Boży Duch, możemy być spokojni o to, że pomimo tych wszystkich trudności, których będziemy doświadczać, pomimo tego, że, jak też rozmawialiśmy wczoraj, no nie zawsze będzie lekko, tak, to Bóg będzie się do nas przyznawał. I wydaje mi się, że nie ma nic piękniejszego w życiu chrześcijanina niż to, że Bóg przyznaje się do jego życia.

I w przypadku Elizeusza będzie teraz tak, że Bóg właśnie przyzna się do jego życia. Przez jego życie będą działy się znowu bardzo spektakularne rzeczy, które, co jeszcze ciekawsze, wydarzą się w podwójnej ilości. Chodzi mi o to, że kiedy spojrzymy na wszystkie cuda Eliasza, te wszystkie cuda, których Bóg dokonał przez jego życie, to w przypadku Elizeusza będzie dokładnie dwa razy więcej takich historii. I one tak naprawdę już zaczynają się w tych rozdziałach, które dzisiaj czytamy. Elizeusz, dla mnie osobiście, jest jedną z takich ciekawszych postaci i nawet jak już będąc w lekturze lekko do przodu i myśląc o tym, co będzie omawiane w kolejnych odcinkach, to już to widzę, że właśnie w historii Elizeusza jest tak dużo historii, którym chętnie bym poświęcił każdy osobny odcinek.

I to, co sprawi... że Elizeusz będzie tak barwną postacią, będzie dla nas tak inspirującym bohaterem. Jest właśnie to, że widząc życie swojego mistrza, swojego nauczyciela, swojego, wiecie, mentora, on zrozumie, że to, co będzie najważniejsze w jego służbie, w jego życiu, będzie to, żeby była w nim Boża obecność, żeby w jego życiu było jeszcze więcej jakiegoś działania Bożego Ducha niż było w życiu Eliasza. I mówimy o Eliaszu, który znowu jest postacią absolutnie wyjątkową. Mówię o tym też dlatego, że w zasadzie jego życie nigdy się tutaj nie skończyło. On został zabrany, ale właśnie jest opisany w taki sposób, że on nie umarł.

I co więcej, będzie później historia w Nowym Testamencie, w której ten Eliasz znowu się pojawi. Także mamy z jednej strony bohatera, który już w zasadzie reprezentuje taki poziom Bożego działania, że możemy sobie pomyśleć: wow, no już w ogóle lepiej być nie może, a tu nagle okazuje się, że jego uczeń prosi o tą jedną właściwą rzecz, która tak bardzo jest niezbędna do tego, żeby żyć życiem, do którego Bóg każdego z nas powołał. I w przypadku Elizeusza, tak jak też on to określił, była to podwójna część ducha Eliasza. Gdybym nas spytał dzisiaj, czego takiego potrzebujemy w życiu, sądzę, że byłoby wiele rzeczy, które moglibyśmy wymieniać, wiele potrzeb, które mamy, mniejszych, większych, mniej lub bardziej poważnych. Ale w tej historii widzimy, że tak naprawdę potrzebę mamy jedną, która jest w stanie pomóc nam żyć owocnym życiem, życiem, które będzie mogło innym wskazywać na Boga, życiem, dzięki któremu będziemy mogli wywrzeć taki trwały ślad na tym świecie, w którym żyjemy, będziemy mogli pomóc ludziom odzyskiwać nadzieję, będziemy mogli realizować Boży plan dla naszego życia i dzięki temu sprawiać, że ten świat stanie się choć trochę lepszym miejscem jeszcze za naszego życia, a to jest właśnie to, że w naszym życiu będzie Boża obecność.

To jest coś, co jest nam absolutnie niezbędne do tego, żebyśmy mogli żyć owocnym życiem, żebyśmy mogli żyć spełnionym życiem. I pomimo tego, że po drodze będziemy mieli różne potrzeby, będą różne rzeczy, które zwyczajnie będą nam niezbędne do tego, żeby stawiać kolejne kroki, to tą nadrzędną rzeczą, która jest dla nas konieczna, no właśnie nawet nie rzeczą, nadrzędną osobą, której potrzebujemy, będzie osoba Ducha Świętego. Kiedy Duch Święty będzie przepełniał nasze życie, kiedy będziemy doświadczać działania Ducha Świętego każdego dnia, kiedy każdego dnia będziemy się budzić z taką świadomością tego, że właśnie Boży Duch chce w nas mieszkać, chce przez nasze życie działać, chce przez nasze życie manifestować to, jaki jest Bóg wtedy, będziemy mogli żyć życiem, które będzie prawdziwie wartościowe, bo będzie mogło też wywrzeć wieczny wpływ na życie innych osób. I tego wszystkiego nam życzę, nie mogąc się jednocześnie doczekać kolejnych historii z życia Elizeusza, o których będziemy rozmawiać w ciągu najbliższych kilku dni. A tymczasem, jeżeli mielibyście jakieś dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możecie dołączyć do grupy na Facebooku, możemy sobie podyskutować, porozmawiać i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.