Jak możemy się zbliżyć do Boga

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj jest dzień jedenasty naszego planu czytania Biblii i czytamy dalej Księgę Rodzaju, rozdziały od 32 do 34. Zaraz na początku rozdziału 32 mamy bardzo ciekawą sytuację wynikającą z tego, że Jakub zdecydował się na powrót do swojej rodziny i przygotowuje się na spotkanie z Ezawem. I to spotkanie jest dla niego dosyć przerażającym doświadczeniem. Zresztą Ezaw też dowiedział się, że jego brat do niego wraca i wyprawia się w jego stronę razem z 400 ludźmi.

I nie wiem do końca, czy jest to koniecznie komitet powitalny, którego każdy z nas by się spodziewał, tym bardziej, że kiedy ostatnio bracia się widzieli, Ezaw miał najzwyczajniej w świecie ochotę swojego brata zabić. I to, co robi Jakub, to jest to, co w zasadzie wielu z nas robi, kiedy myśli o Bogu i kiedy myśli o tym, że do Boga chciałoby się w jakiś sposób zbliżyć. Czytamy o tym, że Jakub wysyła specjalną delegację, która ma w jakiś sposób przebłagać Ezawa i sprawić, żeby Ezaw spojrzał na niego przychylnym okiem. Czytamy o tym w wersecie 21, gdzie Jakub pomyślał sobie następującą rzecz: Przebłagam go darem, który mnie wyprzedzi, a gdy ja potem go zobaczę, może obejdzie się ze mną łaskawie. I czy to nie jest to, co my bardzo, ale to bardzo często robimy?

Kiedy myślimy sobie o tym, że okej, bez względu na to, czy jestem osobą wierzącą, czy niewierzącą, nawet osoby niewierzące często mogą mieć takie momenty w życiu, kiedy dochodzimy do skraju swoich możliwości i myślimy sobie: no dobra, ale jeżeli jest jakiś Bóg, to ja bym chciał, żeby mi pomógł, ale z drugiej strony żyłem życiem, jakim żyłem, nie wierzyłem w Niego, to może powinienem coś szczególnego zrobić, żeby ten Bóg mnie jakkolwiek łaskawie przyjął. To, co dzieje się zaraz dalej w tej historii, to jest walka Jakuba z pewną postacią, o której później się dowiemy, że Jakub walczył samym Bogiem. I czytamy, że... Gdy zaś wrócił i został sam jeden, chodzi tutaj o Jakuba, ktoś zmagał się z nim aż do wschodu jutrzenki, a widząc, że nie może go pokonać, dotknął jego stawu biodrowego i wywichnął Jakubowi ten staw podczas zmagania z nim. A wreszcie rzekł: Puść mnie, bo już wschodzi zorza.

Jakub odpowiedział: Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz. Wtedy tamten go zapytał: Jakie masz imię? On zaś rzekł: Jakub. Powiedział: Odtąd nie będziesz się już zwał Jakub, lecz Izrael, bo walczyłeś z Bogiem i z ludźmi i zwyciężyłeś. Potem Jakub rzekł: Powiedz mi proszę, jakie jest twoje imię.

Ale on odpowiedział: Czemu mnie pytasz o imię? I pobłogosławił go na owym miejscu. Nie do końca wydaje się jasne, co takiego wydarzyło się podczas tej walki. Pojawia się jakaś tajemnicza postać. Jest Jakub, zaczyna walczyć, walczy i się nie poddaje.

Kończy się zwichnięciem i tym, że Jakub wygrywa, ale wygrywa w sposób niewynikający bezpośrednio z jego siły, ale z jego wytrwałości, bo walczy tak długo, aż w końcu owa postać mówi: Stary, musisz mnie już puścić, a on mówi: Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz. I to jest bardzo ciekawe, bo później w różnych miejscach Nowy Testament będzie nam mówił o tym, że Bóg złożył swojemu ludowi pewne obietnice i tak naprawdę przez cierpliwość do osiągnięcia tych obietnic dochodzimy. Chciałbym jednak, żebyśmy zwrócili dzisiaj szczególnie uwagę na to, że zaraz po tym, w rozdziale 32, nasi bracia się spotykają. Spotyka się Ezaw z Jakubem i to jest jak najbardziej przyjacielskie przyjęcie ze strony Ezawa. Może być tak, że w tej walce coś się wydarzyło, że ta walka sprawiła, że Bóg w jakiś sposób zainterweniował w serce Ezawa, sprawił, że Ezaw przestał pałać do niego jakiejś zemsty, bo tak szczerze mówiąc, nie bardzo wiem, po co miałby iść na spotkanie ze swoim bratem z 400 ludźmi.

To jest, tak jak już wspomniałem, taki dosyć wątpliwy komitet powitalny, ale coś się wydarzyło, co wynikało z pewnej wytrwałości, którą wykazał się Jakub. Ale myśląc jeszcze o tym, jak to jego przygotowanie do tego spotkania wyglądało, to chciałbym, żebyśmy zauważyli jedną ważną, ale to ważną rzecz z perspektywy tego. Co wydarzyło się przez życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa? Jesteśmy w trochę innej relacji z Bogiem niż był w niej Jakub. Bo o ile Jakub musiał wykazać się taką szczególną wytrwałością, walczył z Bogiem, to wygląda na to, że przyniosło jakiś bardzo konkretny i mierzalny efekt w postaci tego, jak jego brat zareagował na jego powrót.

O tyle my mamy zachętę do tego, żeby podchodzić do Boga w całkiem inny sposób. Czytamy o tym w Liście do Hebrajczyków, w czwartym rozdziale, gdzie jest napisane: Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę dla uzyskania pomocy w stosownej chwili. Autor Listu do Hebrajczyków zachęca nas do tego, żebyśmy przybliżyli się z ufnością do tronu łaski, żebyśmy przybliżyli się z ufnością do Boga po to, żebyśmy otrzymali miłosierdzie, żebyśmy znaleźli łaskę. To jest dokładnie to, czego szukał Jakub. Jakub szukał łaski.

Liczył na to, że jego brat spojrzy na niego przychylnym okiem i wyprawił całą, wiecie, procesję do swojego brata po to, żeby ten brat na niego jakoś łaskawie spojrzał. I widzimy, że dzisiaj już nie trzeba w taki sposób podchodzić do Boga. Ale ważne jest to, kto może w taki sposób do Boga podchodzić. Bo nie ukrywajmy, to nie jest tak, że możemy sobie spojrzeć na wszystkie fragmenty, jakie nam się jakkolwiek podobają i po prostu powiedzieć, że: A, to jest na pewno dla mnie. Bo chwilę wcześniej w tym Liście do Hebrajczyków czytamy, że nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz doświadczonego we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu.

I jest tutaj mowa o Jezusie. I jest napisane o tym, że ten też Jezus jest arcykapłanem. Będziemy dalej w historii czytać o tym, kim był arcykapłan, o co chodziło z tą rolą. Ale tak w skrócie możemy powiedzieć, że była to osoba, która pośredniczyła w relacji człowieka z Bogiem. Dzisiaj dla osób, które pokładają swoją ufność w osobie Jezusa Chrystusa, wierzą w to, że Jezus umarł i zmartwychwstał dla ich zbawienia i ta wiara sprawia, że ich życie zaczyna wyglądać inaczej.

Ta wiara sprawia, że już nie ufają swoim wysiłkom w tym, żeby dostać się do Boga, ale ufają temu, że to, co Jezus uczynił, jest wystarczającą ofiarą do tego, żeby móc zbliżyć się do Boga, do tych osób właśnie autor listu do Hebrajczyków kieruje słowa, żeby przybliżyli się z ufnością do tronu łaski, aby otrzymać miłosierdzie i znaleźć łaskę dla uzyskania pomocy w stosownej chwili. Jeżeli dzisiaj potrzebujesz pomocy, możesz ją znaleźć. Ta pomoc jest dostępna i ona jest dostępna nie w tym, co my zrobimy, ale ta pomoc jest dostępna w osobie Jezusa, który za nas oddał swoje życie, który złożył ofiarę, który jednocześnie zmartwychwstał i moment, w którym zaczynamy pokładać nasze zaufanie w Nim, a nie w naszych staraniach, nie w naszych procesach do Boga, sprawia, że możemy z ufnością przybliżać się do tronu łaski i doświadczyć miłosierdzia, doświadczyć łaski, żeby otrzymać pomoc w stosownej chwili. Tego nam wszystkim życzę i jeżeli macie jakieś dodatkowe pytania, pamiętajcie, że możemy dalej kontynuować rozmowę. Jeżeli dołączycie do grupy, którą możecie znaleźć wchodząc na stronę bibliawrok.pl, dołączacie do grupy na Facebooku, tam dalej możemy rozmawiać, dalej możemy się wymieniać swoimi myślami i tym, co takiego nas inspiruje w tym, co czytamy, jak również możemy wyrażać swoje wątpliwości, możemy odpowiadać na trudne pytania.

Biblia nie boi się trudnych pytań, a my staramy się jak najbardziej szczerze i uczciwie znajdować na nie odpowiedzi. Dlatego, jeżeli jeszcze nie dołączyliście do grupy, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, do zobaczenia tam i do usłyszenia w kolejnym odcinku.