Czy warto wierzyć w Stary Testament

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień trzydziesty szósty i czytamy Księgę Kapłańską, rozdział czternasty i piętnasty. W tych rozdziałach dalej kontynuujemy kwestie związane z różnymi przepisami odnośnie nieczystości. I po raz kolejny widzimy, że te przepisy nie są związane z tym, że ta nieczystość, która w nich jest opisana, jest związana z kwestią jakiegoś zła moralnego, tylko zwyczajnie jest związana z tym, w jaki sposób, w jak doskonałym stanie Bóg chciałby, żeby ludzie zbliżali się do Niego, co później zresztą rozwiązuje w osobie swojego Syna, ale to już jest inna historia, o tym rozmawialiśmy, do tego jeszcze może wrócimy, na pewno nie dzisiaj, bo dzisiaj chciałbym, żebyśmy odnieśli się do tematu jednej konkretnej nieczystości, która pojawia się w tych właśnie rozdziałach. I to są nieczystości związane z najzwyklejszą ludzką kwestią, którą każda dziewczyna, kobieta mierzy się każdego miesiąca.

Znam osobiście osoby, które czytając te teksty miały takie poczucie, dziewczyny, które czytając te teksty miały takie poczucie: no dobra, ale to już jest chyba trochę przesada. O co tutaj w ogóle chodzi? Dlaczego? Czy ja w ogóle mam to robić? Czy nie mam tego robić?

W ogóle to mnie dotyczy, czy to mnie nie dotyczy? Przepisy tamte nie, nie dotyczą nas, tak ogólnie rzecz ujmując, ale to, co w nich jest ważne, to też jest to, że dla niektórych to jest takie: no dobra, ale jak ta Biblia w ogóle traktuje kobiety? No bo w ogóle one nie mogą robić z powodu czegoś, na co nie mają kompletnie wpływu. Zresztą faceci tutaj też się pojawiają, więc nie zapominajmy o tym, ale z różnych powodów kulturowych jest tak, że często kwestia roli kobiet w Biblii i tego, jak Biblia traktuje kobiety, jest dosyć głęboko niezrozumiała. I te fragmenty tak naprawdę pokazują nam, w jaki sposób Bóg dba o kobiety, no bo co by nie było.

W wielu przypadkach jest tak, że te comiesięczne przygody wiążą się z ogromnym bólem, z ogromnym trudem fizycznym i sytuacja, w której w ramach takiego fizycznego, najzwyczajniej w świecie zmagania, jesteś odcięty od wszystkich i nie możesz w ogóle nic robić, tylko odpoczywać, no to to generalnie jest całkiem spoko opcja. Nie wiem, czy kiedykolwiek tak na to patrzyliście, bo to jest dosłownie to, co tam się dzieje. W zasadzie no najlepiej to nic nie rób, najlepiej nigdzie nie chodź, najlepiej z nikim się nie spotykaj, nikogo nie dotykaj i nawet twój mąż nie może nic od ciebie chcieć, więc to jest w ogóle... W ogóle idealny układ, idealny układ, w ramach którego kobiety mają kilka dni resetu po to, żeby zwyczajnie dojść do siebie. Ale nie chciałbym, żebyśmy jakoś szczególnie dzisiaj koncentrowali się na kwestii tego, co jest napisane w Starym Testamencie, tylko podobnie jak robiliśmy to wczoraj, chciałbym, żebyśmy zrobili sobie teraz mały transfer do Nowego Testamentu i do osoby Jezusa, i do tego, w jaki sposób jedna historia odnosi się bezpośrednio do tego, o czym czytamy tutaj.

I historia ta jest dosyć powszechnie znana, bo jest to historia, która między innymi jest zapisana w Ewangelii Mateusza w rozdziale dziewiątym i jest ona trochę wtrącona w inną historię. Przeczytam od wersetu osiemnastego i w Ewangelii Mateusza 9,18 czytamy: Gdy do nich mówił, przyszedł pewien przełożony synagogi, złożył mu pokłon i powiedział: Właśnie umarła moja córka. Przyjdź jednak, połóż na nią swoją rękę, a będzie żyła. Wstał więc Jezus wraz ze swoimi uczniami, udał się za nim. Wówczas pewna kobieta od dwunastu lat cierpiąca na krwotok podeszła z tyłu i dotknęła frędzla jego szaty.

Powtarzała sobie bowiem: Gdybym tylko mogła dotknąć jego szaty, byłabym ocalona. A kiedy się to stało, Jezus obrócił się, spojrzał na nią i powiedział: Bądź dobrej myśli, córko, twoja wiara cię ocaliła. I od tamtej pory kobieta była zdrowa. Potem przybyli do domu przełożonego synagogi. Jezus zastał tam flecistów oraz lamentujący tłum.

Odejdźcie stąd — powiedział, bo dziewczynka nie umarła, lecz śpi. I zaczęli się z niego wyśmiewać, a gdy usunięto tłum, wszedł, ujął ją za rękę i dziewczynka wstała, i rozeszła się wieść po całej okolicy. Ważna rzecz, tutaj akurat nie jest wspomniana, jeśli chodzi o relacje Mateusza. W innych relacjach w tej historii jest wyraźnie powiedziane, że ta dziewczynka miała dwanaście lat, co ciekawe, i nie będziemy temu poświęcać większej ilości czasu, ale jak chcecie, to jest to ciekawostka, która pewne znaczenie ma. Ta dziewczynka miała dwanaście lat i dokładnie tyle samo lat ta kobieta zmagała się z krwotokiem w swoim ciele.

I w innych miejscach czytamy, że ona wydała wszystko, co miała. Chodziła po najlepszych lekarzach, nie była sobie w stanie poradzić, nikt nie był sobie w stanie poradzić z jej dolegliwością, z chorobą, z którą się zmagała, aż w końcu stwierdziła, że jest jedna osoba, która może jej pomóc i tą osobą jest Jezus. I ważne jest to, że kiedy czytamy tę historię i to możemy czegoś nie zauważyć i... I to bardzo łatwo jest przeoczyć. Ale Mateusz pisał swoją relację w pierwszej kolejności do Żydów.

I dla nich było bardzo jasne to, co wydarzyło się w tej historii. Bo kiedy czytamy o tym, że ta kobieta podeszła z tyłu i dotknęła frędzla jego szaty, jest to coś, co jest bezpośrednio związane z pewnym fragmentem w Starym Testamencie. Czytamy dalej, że powtarzała sobie bowiem: Gdybym tylko mogła dotknąć jego szaty, byłabym ocalona. Lub w innych tłumaczeniach może być uzdrowiona. To, że podeszła do niego i dotknęła frędzla jego szaty, jest bezpośrednio związane z historią, która jest zapisana w Księdze Malachiasza.

I kiedy później Jezus mówi do niej: Córko, twoja wiara cię ocaliła, to On odnosi się do jej wiary w to, co jest zwyczajnie napisane w żydowskiej Biblii, to, co jest napisane w Starym Testamencie. Bo okazuje się, że w Księdze Malachiasza, tak naprawdę dosyć niedaleko Mateusza, bo to jest, tak jak mamy ułożone księgi w Biblii, ostatnia księga Starego Testamentu, mamy napisane w czwartym rozdziale, w drugim wersecie, że dla tych was, którzy się boicie mojego imienia, wzejdzie słońce sprawiedliwości z uzdrowieniem na swoich skrzydłach, wtedy wyjdziecie i wyrośniecie jak cielęta z zagrody. No okej, dobra. Fragment może przez swoją obrazowość nie mówi do nas za dużo, a jeszcze mniej mówi przez to, że tutaj czytamy o uzdrowieniu na swoich skrzydłach. I znowu patrzycie na to i może słuchacie i myślicie sobie: Jacek, co ty chrzanisz w ogóle, stary, co to ma wspólnego z tą historią, o której dzisiaj nam powiedziałeś, że jest związana z Księgą Kapłańską i kobiecie.

Otóż te skrzydła, które pojawiają się u Malachiasza, to jest dokładnie to samo słowo, które pojawia się, między innymi później się pojawi w naszym czytaniu w Księdze Liczb, w piętnastym rozdziale, gdzie czytamy w trzydziestym ósmym wersecie: Przemów do synów Izraela i powiedz im, aby robili sobie frędzle na skrajach swoich szat. I teraz te frędzle na skrajach swoich szat i te skrzydła u Malachiasza to jest dokładnie to samo słowo. Więc teraz, kiedy czytamy, że pewna kobieta od dwunastu lat cierpiąca na krwotok podeszła z tyłu i dotknęła frędzla jego szaty, powtarzała sobie bowiem: Gdybym tylko mogła dotknąć jego szaty, byłabym ocalona, w co ona uwierzyła? Ona uwierzyła dokładnie w to, co jest napisane w Księdze Malachiasza. Ona uwierzyła to, że w jego...

Tutaj jest... W naszym tłumaczeniu słowo skrzydła. W hebrajskim to jest dokładnie to samo słowo na skrzydła i na frędzle szat, na skraj szaty. Ona uwierzyła w to, że to, co jest zapisane w Biblii odnośnie Mesjasza, który ma nadejść, jest prawdą. Ona uwierzyła w to, że kiedy dotknie się Jezusa, dotknie się jego szaty, doświadczy uzdrowienia, doświadczy czegoś, z czym nie mogła sobie poradzić przez ostatnie dwanaście lat, na co wydała cały swój majątek, co kosztowało ją ogromne poniżenie prawdopodobnie w społeczeństwie.

Bo znowu wracamy do tego: była nieczysta, tak? Ona tak naprawdę w tym tłumie nawet nie bardzo mogła się znaleźć. Ona nie miała prawa się tam znaleźć. Tak naprawdę samo to, że ona tam była, już było problematyczne. Ale wiara, z którą ona przyszła do Jezusa, wiara, która była związana nie z jakąś koncepcją, którą ona sobie sama wkręciła.

To nie było to, że ona sobie pomyślała: A, on jest taki fajny, to może mi pomoże, pomaga innym, to może mi też pomoże. To, w jaki sposób jest to zrelacjonowane, chociażby u Mateusza, pokazuje nam, że ona uwierzyła dokładnie w to, co jest napisane w Biblii, że Mesjasz przyjdzie z uzdrowieniem. Tutaj mam napisane na swoich skrzydłach, ale każdy Żyd wiedział, że to równie dobrze mogą być frędzle szat, może być skraj szaty. W jaki sposób my dzisiaj podejdziemy do tego, co czytamy? Bo wiem, że może być tak, że czytamy sobie Stary Testament i myślimy sobie: no dobra, ale Stary Testament to może nie ma nic wspólnego z naszym życiem, może nie bardzo jesteśmy w stanie z tego coś wyciągnąć dla siebie.

Otóż możemy, bo dla Żydów, którzy funkcjonowali w czasach Jezusa, którzy żyli w czasach Jezusa, którzy mieli bezpośredni kontakt z Jezusem, to, co jest napisane w Starym Testamencie, było dla nich Pismem Świętym i ci z nich, którzy potrafili uwierzyć w to, co tam jest napisane, chociażby tak jak wspomniana dzisiaj kobieta, doświadczali niesamowitej przemiany w swoim życiu. Oni nie widzieli jeszcze Jezusa, który zmartwychwstał, nie wiedzieli o tym, że On umarł, ale wiedzieli o tym, że Mesjasz, który przyjdzie, że z Nim są związane bardzo konkretne obietnice i ci, którzy w to słowo uwierzyli, tak jak chociażby ta wspomniana dzisiaj kobieta, doświadczali przemiany swojego życia, którą sądzę, że wielu z nas w różnych sytuacjach życia chciałoby doświadczyć. Pytanie: czy kiedy chcemy doświadczyć Bożej ingerencji w naszym życiu, czy jesteśmy w stanie podejść z taką wiarą? do Boga, z jaką podchodzili niektórzy z ludzi, chociażby ta kobieta, o której dzisiaj czytamy. Bo ona wykazała się ogromną determinacją, pokonała pewne bariery społeczne, które były związane z jej chorobą, przebiła się do Jezusa, przecisnęła się przez tłum po to, żeby dotknąć Jego szaty, co było bezpośrednio związane z jej wiarą w to, co takiego może uczynić Mesjasz, który był zapowiadany już w Starym Testamencie. Mam nadzieję, że ten dzisiejszy odcinek był dla was wartościowy, że jest dla was czymś, co was inspiruje do stawiania kolejnych kroków wiary, do pogłębiania swojej wiary, bo jak widzicie, to, co czytamy w Starym Testamencie, jest bardzo mocno związane z tym, co później dzieje się w Nowym i z tą rzeczywistością, w której my dzisiaj żyjemy.

Wielkie dzięki za to, że jesteście, za to, że słuchacie. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, zapraszamy na stronę bibliawrok.pl. Możecie dołączyć do grupy na Facebooku, tam możecie zadawać pytania, możemy sobie podyskutować i to jest w zasadzie najlepsze miejsce, gdzie możecie złapać ze mną kontakt, jeżeli chcielibyście dowiedzieć się czegoś więcej. Wielkie dzięki za dzisiaj i do usłyszenia w kolejnym odcinku.