Właściwe relacje z ludźmi, którzy są nad nami

Cześć, z tej strony Jacek Sucharz, właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 49 i czytamy Księgę Liczb, rozdziały 16 i 17. Na początku 16 rozdziału czytamy historię Koracha i jeszcze dwóch zawodników, którzy razem z nim wpadli na pomysł, żeby postawić się Mojżeszowi. Pomysłu niekoniecznie był najsensowniejszy i ich motywacja również niekoniecznie jakkolwiek była uzasadniona. I historia przedstawia nam się w następujący sposób.

Od trzeciego wersetu czytamy, że połączyli się oni przeciw Mojżeszowi i Aaronowi. Dość tego, powiedzieli, całe zgromadzenie, wszyscy ci ludzie są święci i Pan jest pośród nich. Dlaczego więc wynosicie się nad społeczność Pana? Gdy Mojżesz to usłyszał, padł na twarz, a potem przemówił do Koracha i do całego jego zgromadzenia: Rano Pan wskaże, kto należy do Niego, kto jest święty i może się do Niego zbliżyć. Pozwoli On na to tym, których sam wybierze.

Zróbcie zatem tak: weźcie sobie kadzielnice, ty, Korachu, i wy, całe jego zgromadzenie, i jutro włóżcie w nie ogień, a na ogień nałóżcie kadzidła przed obliczem Pana, a ten człowiek, którego Pan wybierze, będzie święty. Dosyć, synowie Lewiego. Ważna rzecz jest taka, że jeśli chodzi o Koracha i tutaj w ekipie mieliśmy też Datana i Abirama, no byli oni zawodnikami, którzy to już widać po samej tej sytuacji, no trochę ich poniosło. Tak, mieli przede wszystkim problem z tym, że no ale dlaczego Mojżesz miałby być osobą, która jakkolwiek wygląda na osobę uprzywilejowaną? Teraz tak, czy Mojżesz był uprzywilejowany?

No o tyle był uprzywilejowany, o ile miał bardzo ważną, odpowiedzialną misję, która wiązała się z ogromnymi trudnościami z jego strony. No i tutaj samo to, że Mojżesz musiał z tą całą brygadą sobie tam radzić, to już było dosyć ważne, no ale wiązało się to też z tym, że Mojżesz znał Boga, był blisko Boga i tak naprawdę Bóg wybrał Mojżesza do tego, żeby realizował Jego zadanie związane z wyprowadzeniem całego ludu z Egiptu i zaprowadzeniem ich do Ziemi Obiecanej. Co jest tutaj całkiem ciekawe w tej historii, to jest to, o czym czytamy w wersecie od 13, kiedy Mojżesz każe przywołać Datana i Abirama, synów Eliaba, a oni mówią: Nie przyjdziemy. Nie dość, że wywiodłeś nas z ziemi opływającej w mleko i miód, aby nas doprowadzić... Prowadzisz do śmierci na pustyni, ty jeszcze chcesz narzucić się nam jako władca?

Przecież do ziemi opływającej w mleko i miód nas nie wprowadziłaś, ani nie dałeś nam w posiadanie pola, ani winnic. No, okej, dobra, dobra, panowie. To jest niesamowite akurat w tym, co oni tutaj mówią, że nagle się okazuje, że Egipt to było miejsce, które opływało w mleko i miód, czyli miejsce, w którym było im naprawdę wyjątkowo dobrze i wyjątkowo komfortowo i w ogóle mieli tam wszystko, co im było potrzebne. Ich zarzut, po tym już widzimy, że to jest kompletny, kompletny nonsens, kompletna bzdura i chłopaki bardzo, ale to bardzo zapomnieli, skąd tak naprawdę Bóg ich wyciągnął i jednocześnie nie do końca złapali, do jakiego miejsca Bóg ich prowadzi, pomimo tego, że niedawno zwiadowcy byli w ziemi opływającej w mleko i miód i widzieli, co tam jest, widzieli, jakie tam są ziemie, jakie tam są rośliny, jak będzie im się tam żyło i oczywiście pamiętamy o tym z poprzednich odcinków, że stwierdzili, że jednak ludy, które tam mieszkają, są nie do pokonania, na pewno nie uda im się tam wejść, pokonując militarnie obecnych mieszkańców tej ziemi. Tyle tytułem wstępu i tytułem tekstu, którym chcielibyśmy się dzisiaj zająć.

Nie wiem, czy macie tak czasami w swoim życiu, że są ludzie, czy to w pracy, czy gdziekolwiek indziej, nie będę ruszał w ogóle tematów może religijnych, bo to jest zbyt śliski i delikatny temat, ale wydaje mi się, że złapiemy, co tutaj jest dla nas ważne. Są ludzie czasami w naszym życiu, którzy zwyczajnie są w jakiś sposób nad nami albo po prostu są nad nami i bardzo nam się nie podobają. Nie wiem, czy mieliście kiedyś jakiegoś takiego kierownika w pracy albo jakiegoś przełożonego, czy ciela, może jeżeli są młodzi słuchacze, kogoś, kto naprawdę wam nie grał i swoimi decyzjami miał jakiś tam wpływ na wasze życie. Ja pamiętam taką historię, kiedy zaraz po szkole średniej mieszkałem w Irlandii przez rok, pracowałem na stacji benzynowej, miałem takiego kierownika, który miał na imię Chris i gość był nie do zniesienia. Był absolutnie po prostu facetem, z którym ciężko było pracować.

Nie było ani jednej osoby w całym zespole, która by go lubiła i nie było zbyt wielu okazji, żeby on w ogóle dał się lubić. I pamiętam, jak gdzieś próbowałem się z nim przepychać, robiąc rzeczy pracy po swojemu. Aż w końcu doszedłem do takiego miejsca, przy którymś tam konflikcie, że stwierdziłem tak: to nie on mi powiedział, to ja sam sobie powiedziałem. Okej, Jacek, jeżeli ci się tutaj nie podoba, to albo się zwalniasz, albo zaczynasz jego słuchać, bo zwyczajnie inaczej to nam nie zadziała. I teraz nie chciałbym mówić, że historia, którą czytamy dzisiaj w Biblii, moja historia z czasów, kiedy byłem nastoletnim, już prawie dwudziestoletnim gówniarzem, wciąż gówniarzem uważam, są analogiczne.

Niemniej jednak jest czasami tak, że są w naszym życiu ludzie, którzy zwyczajnie z jakiegoś powodu są nad nami i nam nie pasują. Co wtedy mamy z tą sytuacją zrobić? Wydaje mi się, że ta lekcja, której ja się nauczyłem w wieku tam 19–20 lat, jest całkiem sensowna. No bo tak, jeżeli nic nie możesz z tym zrobić, no to albo się grzecznie słuchasz, albo przetransferuj się w sytuację, w której nie będziesz musiał tej osoby słuchać i będziesz mógł w jakiś sposób sam odpowiadać za siebie. Niemniej jednak jest ważna lekcja, którą uczy nas Biblia, związana z tym, w jaki sposób my w ogóle powinniśmy się odnosić do osób, które, powiedzmy sobie, są nad nami.

I jest to napisane w Liście do Rzymian, w 13 rozdziale. Przeczytam od pierwszego wersetu: Niech każda osoba podporządkowuje się władzom sprawującym rządy. Nie ma bowiem władzy, która nie pochodziłaby od Boga. Tutaj Korach i Mojżesz, wszyscy wiedzieli, że Mojżesz był wybraną osobą przez Boga. To było absolutnie, absolutnie jasne.

Czytamy dalej: Wszystkie one zostały ustanowione przez Niego, dlatego kto się opiera władzy, przeciwstawia się Bożemu rozporządzeniu. Ci natomiast, którzy się przeciwstawiają, sami na siebie ściągają wyrok. Rządzący przecież nie są postrachem dla dobrych, ale dla złych. Chcesz się nie bać władzy? Czyń dobrze, a będziesz miał od niej pochwałę.

Władza bowiem jest w służbie u Boga dla twojego dobra. Jeśli jednak czynisz źle, uważaj, bo nie na darmo nosi miecz. Jest przecież Bożym narzędziem karzącym w gniewie tego, kto popełnia zło. Stąd należy się jej podporządkowywać nie tylko ze względu na gniew, ale także ze względu na sumienie. Dlatego też płaćcie podatki, bo są urzędnikami Boga po to właśnie, by tego pilnować.

Oddawajcie każdemu to, co mu się należy: komu podatek, podatek; komu cło, cło; komu szacunek, szacunek; komu cześć, cześć. Nie bądźcie nikomu nic winni, poza wzajemną miłością. Kto kocha bliźniego, wypełnił prawo. Bardzo często w naszym życiu jest tak, że są ludzie, którzy zwyczajnie na mnie grają. Ja już o polityce nawet nie będę mówił, bo wiadomo, wiadomo, to jest bardzo, bardzo delikatny temat.

Ale czego nas uczy Biblia? Jeżeli ktoś w jakiś sposób jest postawiony nad nami, to może być tak, może być tak, że zwyczajnie my jesteśmy w stanie w tej relacji z tą osobą, która jest dla nas wyjątkowo ciężka, czegoś się nauczyć i przez relację z tą osobą, przez, nazwijmy to tutaj, poddanie, pokazać też, w jaki sposób poważnie traktujemy to, co Bóg nam mówi, w jaki sposób traktujemy to, jak Bóg chce, żebyśmy odnosili się do innych. I teraz, żeby było jasne, ja nie mówię, że w każdej sytuacji, absolutnie bez żadnych wyjątków, musimy być potulnymi barankami, owieczkami czy sierotkami, które po prostu biorą na klatę wszystkie trudy życia, pomimo tego, że moglibyśmy zwyczajnie jakoś odciąć się od pewnych sytuacji. Nie o tym mówię, ale w absolutnej większości przypadków sądzę, że jest tak, że my jako ludzie możemy mieć trochę tak, że hej, przecież ja się na czymś lepiej znam, przecież ja jestem też obdarowany, przecież no hej, czy ja nie mógłbym zajmować tej roli, którą zajmuje jakaś tam inna osoba? No i teraz tak, jeżeli chcielibyśmy, no to fantastycznie, to możemy spróbować dojść do takiego miejsca, w którym jest ta osoba, żebyśmy my pod sobą mieli innych i okej.

Naszym zadaniem wtedy, jako osoby wierzące, jest tak naprawdę to, żeby służyć, bo to jest to, w jaki sposób my, jako osoby wierzące, możemy być najlepszymi liderami, kierownikami, kimkolwiek, służąc, bo to jest dokładnie przykład, który dał nam Jezus. I Mojżesz, w tej historii, którą dzisiaj czytaliśmy, jest tą osobą, która poświęciła wszystko, żeby zrealizować Boży plan, poświęciła wszystko, żeby Izraelitów doprowadzić do Ziemi Obiecanej. I już w kilku sytuacjach było tak, że Bóg nawet mówił: Słuchaj, może zróbmy tak, ja się z nimi rozprawię, zrobię z ciebie nowy naród. A on mówi: Nie, nie, nie, Boże, Boże, nie, nie, poradzimy sobie, poradzimy sobie. Mojżesz był osobą, która naprawdę w wyjątkowy sposób służyła Izraelitom, dawała z siebie wszystko, dawała całego siebie na to, żeby Izraelitom pomóc w tym, żeby doszli do Ziemi Obiecanej, żeby ich prowadzić, żeby nieść też ich ciężary.

Tutaj nagle mamy ekipę, która spojrzała nie na to, co Mojżesz wniósł takiego do życia Izraelitów, a wniósł ogromnie dużo, co już pewnie kojarzymy z tej historii, którą do teraz czytamy. Teraz czytaliśmy, ale widzieli to, że był on w pewien sposób w jakimś uprzywilejowanym miejscu. No i zgadza się. Mojżesz miał konkretną rolę do zrobienia. Mojżesz był powołany do tego, żeby być tą osobą, która nada kierunek i poprowadzi Izraelitów do Ziemi Obiecanej.

I nagle pojawia się ekipa, o której, sorry, ale nie czytamy o nich wcześniej jakoś za bardzo. Tam Korach się gdzieś pojawia, ale na pewno nie czytamy o żadnych ich zasługach. I nagle przychodzą i mówią: Hej, a kim ty w ogóle jesteś? Co ty sobie myślisz? Za kogo ty się masz?

No, Mojżesz w zasadzie miał się dokładnie za osobę, którą Bóg chciał, żeby był. Był tym, który jest zwyczajny, miał ich prowadzić. Wiązało się to z tym, że bardzo blisko poznał Boga, że Bóg był bardzo blisko niego. Mojżesz dbał o swoją relację z Bogiem. A tu nagle mamy gości, którym zwyczajnie nie podoba się to, jaką rolę mają zająć w Bożym planie, bo byli lewitami i nagle chcieli większych przywilejów, powiedzmy sobie to w ten sposób.

Nie o to chodzi. Nie o to chodzi, żebyśmy próbowali wejść w miejsce, które zwyczajnie nie jest dla nas. Każdy z nas jest odpowiedzialny za nasze własne powołanie. Jeżeli są ludzie, czasami w naszym życiu, którzy zwyczajnie w ramach ich powołania są w pewien sposób postawieni nad nami, to dopóki nie dochodzi tutaj naprawdę do jakichś po prostu dramatycznych nadużyć, to naszym zadaniem jest to, żeby po prostu być dobrym przykładem tego, że jesteśmy uczniami Jezusa. Bo w kontekście władzy też sam Jezus miał bardzo ciekawą sytuację.

Kiedy spotkał się z Piłatem, krótko przed ukrzyżowaniem, i Piłat mówi: Słuchaj, przecież ja mam władzę, żeby ciebie wypuścić. Jezus mówi: Sorry, nie miałbyś żadnej władzy, gdyby nie była ci dana z góry. W tej sytuacji Jezus zaakceptował to, jaką misję musiał zrealizować i doprowadził ją do samego końca. Każdy z nas jest przede wszystkim odpowiedzialny za swoją własną misję, za swoje własne zadanie, za to, do czego Bóg ciebie konkretnie powołał, nie za to, do czego powołał inną osobę. Każdy z nas tak samo będzie odpowiadał za realizację swojego powołania, a nie za to, czy pomogłeś komuś tym, żeby on dobrze zrozumiał swoje powołanie.

No chyba, że faktycznie pomogłeś. Mam tutaj na myśli to, że odpowiadam, biorę całkowitą odpowiedzialność za swoje życie. Jeżeli ktoś ma inne powołanie, które jest związane ze mną i w jakiś sposób jestem niezadowolony z tej osoby, to nie ja będę za nią odpowiadał, ale ona sama odpowie za to, jak realizuje swoje powołanie. To jest jedna bardzo, ale to bardzo ważna lekcja, którą Wierzę, możemy wyciągnąć z tej właśnie historii, którą dzisiaj czytamy. Nawet nie chcę za bardzo szarpać się na tematy kościelne, choć chciałbym, żebyśmy na koniec dzisiejszego krótkiego rozważania przeczytali sobie fragment pierwszego listu do Koryntian z dwunastego rozdziału, gdzie czytamy o tym też, w jaki sposób Bóg skonstruował Kościół, gdzie jest napisane, że Bóg, tak jak zechciał, zbudował ciało z różnych członków.

Gdyby wszystkie członki były identyczne, trudno byłoby mówić o ciele, a zatem członków jest wiele, ale ciało jedno. I nie może oko powiedzieć: Ręce, nie potrzebuję ciebie, podobnie głowa stopom: Obejdę się bez was. Da się nawet zauważyć, że te członki ciała, które wydają się słabsze, są o wiele potrzebniejsze, te, które uważamy za drugorzędne, otaczamy większą troską o przyzwoitość intymnych dbamy bardziej, podczas gdy członki bardziej widoczne takiej troski nie wymagają. Lecz Bóg tak właśnie złożył ciało, że pomniejszemu dał większe znaczenie, aby w ciele nie zabrakło harmonii i aby wszystkie członki w równym stopniu się o siebie troszczyły. Stąd, jeśli cierpi jeden członek, cierpią z nim wszystkie, jeśli doznaje chwały jeden członek, cieszą się z nim wszystkie.

W tym właśnie sensie wy wszyscy jesteście ciałem Chrystusa, każdy z osobna członkami. Krótki komentarz mój do tego: każdy z nas ma swoją własną rolę, która jest wyjątkowa, która jest inna niż rola i zadanie, i powołanie innych osób. I naszym zadaniem nie jest licytowanie się w tym, kto jakie ma powołanie i kto jakie powinien mieć, tylko odkrycie tego, do czego Bóg nas powołał, i realizacja tego powołania w jak najlepszy sposób po to, żeby przynieść Bogu chwałę i żeby inni mogli zwyczajnie przez nasze życie widzieć, że Bóg jest żywy, że Bóg działa i że warto temu Bogu zaufać. Mam nadzieję, że ten odcinek dzisiaj był dla was wartościowy. Jeżeli mielibyście dodatkowe pytania, zapraszam na stronę bibliawrok.pl, porozmawiajmy w grupie na Facebooku, zadawajcie pytania, wymieniajmy się swoimi uwagami, komentarzami i tym, co do nas ten tekst mówi i w jaki sposób to, co czytamy w Biblii, może wpłynąć na zmianę naszego życia po to, żebyśmy jak najlepiej mogli wzrastać w wierze.

Wielkie dzięki za dzisiaj i do usłyszenia w kolejnym odcinku.