Ludzie, którzy pomogli odnieść Dawidowi sukces

Cześć, z tej strony Jacek Słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj jest setny dzień naszego planu i czytamy drugą Księgę Samuela, rozdziały od 22 do 24. I tym samym kończymy dzisiaj drugą Księgę Samuela. Jesteśmy blisko końca historii Dawida, który władzę swojemu synowi przekaże dopiero w kolejnej księdze, więc mamy jeszcze chwilę, żeby do Dawida się odnieść. Ale jeżeli jesteś nowy, jeżeli zacząłeś słuchać tego podcastu od niedawna, bo okazuje się, że całkiem sporo osób dołączyło do nas w ciągu ostatniego tygodnia, to chciałem ci tylko powiedzieć kilka słów o tym, co takiego tutaj się dzieje.

Tym podcastem chcemy wspierać się w tym, żeby przeczytać Biblię w ciągu 365 dni. Zaczęliśmy 1 stycznia i plan jest taki, żeby do końca grudnia tę Biblię przeczytać, a te podcasty służą temu, żebyśmy mogli trochę sobie porozmawiać o tym, co takiego w tej Biblii jest napisane, jak sprawić, żeby ta Biblia miała dla nas sens w XXI wieku. Bo Biblia nie jest książką, do której można ot tak lekko sobie podejść, przeczytać i powiedzieć: A dobra, wiem o co chodzi, bo jednak napisana ona była bardzo dawno temu, w warunkach kulturowych, które są nam totalnie obce, w warunkach historycznych, o których też za dużo możemy nie wiedzieć tak na pierwszy rzut oka, więc to, co robimy tym podcastem, to staramy się przybliżyć historie biblijne w taki sposób, żeby miały dla nas one sens. Bo może być tak, że kiedy sięgasz po Biblię pierwszy raz i chcesz ją przeczytać od początku, to jeszcze Księga Rodzaju jest spoko, tam jest kilka fajnych historii, kilka może dziwnych, ale ogólnie jest całkiem nieźle. Później mamy Księgę Wyjścia, pierwszą część, no to tam wychodzą Izraelici z Egiptu, jest epicka opowieść o tym, jak Bóg ich wyprowadza i rozwala Faraona, no a później zaczynają się prawa, później już zaczynają się jakieś takie różne historie trochę trudniejsze dla nas do ogarnięcia, no i właśnie często w tych miejscach odpadamy i mówimy, że no nie, no dobra, jeszcze Rodzaju spoko, Wyjścia, okej, dałem radę do końca jakoś, no ale później jakąś Księgę Kapłańską to już robi się naprawdę ciężko, a okazuje się, że te wszystkie księgi są niesamowicie wartościowe i jesteśmy w stanie spojrzeć na nie z innej perspektywy tak, żeby wyciągnąć lekcje dla siebie.

Ale dzisiaj chciałbym, żebyśmy porozmawiali... O Dawidzie. O jednej rzeczy, która sprawiła, że Dawid mógł być Dawidem. No bo ja wiem, że my często patrzymy na Dawida jako na taką postać, która była taka wyjątkowa, że był blisko Boga i Bóg działał w jego życiu. I tak naprawdę to jest coś, co sprawia, że Dawid jest dla nas niesamowitym bohaterem.

I zresztą Dawid jest też jednym z gości, którzy są w liście do Hebrajczyków wymienieni jako tak zwani bohaterowie wiary, więc no zdecydowanie był on wybitną postacią. Co więcej, jego imię będzie wspominane tak naprawdę, no co by nie było, przez całą wieczność, bo to okazuje się, że Jezus Chrystus jest również nazywany Synem Dawida i tak naprawdę ma wciąż za zadanie w którymś momencie historii zasiąść na tronie swojego praojca Dawida. Więc to jest całkiem ciekawy temat i Dawid bardzo się tutaj zasłużył i jego imię będzie imieniem, które będzie wspominane w zasadzie przez całą wieczność, z tego wychodzi. Ale Dawid nie byłby Dawidem, gdyby nie ludzie, którymi się otaczał. Mówię o tym dlatego, że dzisiaj w 23 rozdziale mamy wspomnianych kilka osób, które sprawiły, że Dawid mógł odnieść tak spektakularny sukces w swoim życiu.

Bo choć oczywiście ogromnie dużo zależało od samego Dawida, od tego, jak żył blisko Boga, od tego, jak Bóg działał w jego życiu, to jednak wciąż Dawid otaczał się ludźmi, którzy pomogli mu wznieść się na szczyt, którzy pomogli mu stać się tak wyjątkowym królem, do którego później wszyscy inni królowie będą porównywani, a jednocześnie są to ludzie, którym Dawid dał szansę. Dał im szansę, kiedy inni prawdopodobnie nie chcieli im dać żadnej szansy, bo wielu z tych żołnierzy, o których dzisiaj czytamy, to byli ludzie, którzy jeszcze kiedy Dawid uciekał przed Saulem, byli tymi, którzy zebrali się wokół niego, których Dawid przygarnął. I to byli ci zawodnicy, o których rozmawialiśmy w jednym z odcinków, ludzie, którzy byli rozgoryczeni, zadłużeni, nieszczęśliwi, w ogóle matko, same nieszczęścia. Ludzie, z którymi większość osób nie chciałaby mieć za bardzo do czynienia, no bo niekoniecznie byli jakoś specjalnie rokującymi zawodnikami. A oto okazuje się, że przy Dawidzie wielu z nich stało się absolutnie wyjątkowymi żołnierzami, wyjątkowymi wojownikami.

I jedna ważna rzecz jest taka, że kiedy patrzymy dzisiaj na te oddziały specjalne, pozwolę sobie powiedzieć, Izraela tamtych czasów, ludzi, którzy byli absolutnie, wiecie jak, najbardziej elitarne jednostki w armiach całego świata. To była ta klasa żołnierzy. Oni zaczęli z bardzo niepozornego miejsca. Z miejsca, w którym nikt ich nie chciał, do miejsca, w którym dołączyli do osoby, która dała im szansę i która pomogła im rozwinąć swój potencjał, rozwinąć swój talent. Kiedy czytamy o tym, jakie osiągnięcia oni mieli na swoim koncie, o czym właśnie dzisiaj w 23 rozdziale możemy trochę poczytać, o niektórych z nich są bardziej szczegółowe informacje odnośnie pewnych walk, w których odnosili sukcesy, no to okazuje się, że naprawdę oni byli wyrobnicy, oni byli absolutnie mistrzowscy, oni byli gośćmi, którzy spokojnie nadawaliby się na jakiś materiał kinowy.

Ale nie wiem, czy zwróciliście uwagę na to, że te sukcesy, które oni osiągają, mogą trochę nam przypominać chociażby ten jeden sukces, który odniósł sam Dawid, no bo Dawid też był wybitnym żołnierzem, też był wybitnym wojownikiem. I tak naprawdę Dawid jest tym, który zatłukł Goliata, który go pokonał i o którym dzisiaj w zasadzie tą historię znają prawie wszyscy, bo historia Dawida i Goliata jest naprawdę bardzo popularna, bez względu na to, czy jesteśmy osobami wierzącymi, czy nie. Jeżeli chcesz zabijać olbrzymów w swoim życiu, to dołącz do kogoś, kto już jakiegoś olbrzyma zabił. Jeżeli chcemy się czegoś nauczyć, uczmy się od tych, którzy już posiedli te umiejętności, do których my aspirujemy. To jest bardzo ważna lekcja z życia żołnierzy Dawida, bo oni właśnie są tymi, którzy pokazują nam, że byli w stanie rozwinąć swój potencjał, kiedy dołączyli do osoby, która tak naprawdę wyznaczyła pewien standard ich życia, która pokazała im pewne możliwości, do których oni mogą aspirować i od której oni mogli się nauczyć walki, mogli się pewnie też nauczyć tego, jak żyć blisko Boga, mogli się nauczyć tego, jak Bogu służyć.

I sądzę, że Dawid bardzo dużo wniósł do ich życia, co nam pokazuje, że właśnie, jeżeli mam jakieś marzenia, ambicje w swoim życiu. Warto jest znaleźć kogoś, kto już to osiągnął, spróbować tę osobę poznać, porozmawiać, dowiedzieć się czegoś, jak postawić kolejny krok, co by doradziła, bo to jest w stanie pomóc nam uczyć się na błędach innych, a niekoniecznie na błędach swoich, co zawsze jest w stanie oszczędzić nam trochę czasu i nerwów. Kolejna rzecz związana z tymi żołnierzami to jest historia, którą mamy dzisiaj zapisaną na temat trzech z nich. Tak naprawdę w tym 23 rozdziale mamy listę tam około 30, nieco ponad 30 zawodników, jednak na początku tych żołnierzy mamy wymienionych trzech. To była taka trójka po prostu najlepszych z najlepszych.

Jeden z nich na przykład, pierwszy wymieniony, pewnego razu uzbrojony we włócznię rozprawił się z 800 przeciwnikami. Pobił ich za jednym razem. Okej, dobra, robi wrażenie. Rambo. I nie robię sobie tutaj jaj.

Po prostu naprawdę okazuje się, że prawdopodobnie był to niesamowicie wybitny zawodnik. Jak to wyglądało, nie wiem, ale szacun, szacun. Teraz mamy tam później wymienionych jeszcze dwóch, więc jest taka najlepsza ekipa trzech z tych 30 kilku. I czytamy historię, która może znowu być dla nas bardzo ciekawą lekcją, bo oto od 13 wersetu w 23 rozdziale 2 Księgi Samuela czytamy, że pewnego razu w czasie żniw ci trzej spośród 30 głównych bohaterów przybyli do Dawida do jaskini Adullam, podczas gdy oddział Filistynów obozował w dolinie Refaim. Dawid przebywał w tym czasie w twierdzy, a w Betlejem stacjonowała akurat załoga filistyńska.

Dawid poczuł wtedy pragnienie i powiedział: O, gdyby tak ktoś dał mi się napić wody ze studni przy bramie Betlejem. Wówczas ci trzej bohaterowie przybyli się przez obóz filistyński, naczerpali wody ze studni przy bramie Betlejem i przynieśli ją Dawidowi. On jednak nie chciał jej pić, wylał ją w ofierze dla Pana. Ani myślę, panie, to uczynić, powiedział. Czy miałbym pić krew ludzi, którzy udali się po nią z narażeniem życia?

Nie chciał zatem jej pić. Tego dokonali ci trzej bohaterowie. Jedna rzecz z tej historii jest taka, że ich oddanie wobec Dawida jest wyjątkowe. To nie podlega żadnej dyskusji. Ale druga rzecz jest taka, że to, co Dawid zrobił, to jest, wydaje mi się, coś więcej niż to tylko, że był to pewien piękny religijny czyn, bo możemy spojrzeć na tę historię w ten sposób, że Dawid otrzymał pewien...

Dar, niezasłużony dar. No bo tak naprawdę czynił się i lecieć po tą wodę? No nie musieli. Tak naprawdę to nie jest tak, że ona od tej wody zależało życie Dawida. Zresztą wylał ją, nie przeżył.

Ale to była pewna rzecz, która pomyślał sobie: Hej, fajnie by było. I ci goście byli tak oddani swojemu królowi, że po tą wodę polecieli z narażeniem życia, przebijając się przez oddział Filistynów. Akcja znowu, pewnie bardzo ciekawa do tego, żeby zobaczyć, jak to w ogóle wyglądało, w jaki sposób oni się tam przebili, z kim oni musieli się tłuc, czy musieli się tłuc, czy po prostu się gdzieś zakradali. Jakkolwiek, narazili swoje życie, o czym mówi zresztą sam Dawid, że tak naprawdę ta woda jest krwią tych ludzi, którzy udali się po nią z narażeniem życia. Tak Dawid patrzy na tą wodę.

On widzi ją jako coś tak cennego, że nie chce sobie pozwolić na to, żeby ją wypić po to, żeby ugasić pragnienie. I znowu, to jest coś, co spokojnie możemy przełożyć na nasze życie, bo ile jest rzeczy w naszym życiu, które są dobrym Bożym darem, które są pewnym dobrem, które nam się przydarzyło, na które w żaden sposób sobie nie zasłużyliśmy i nie mieliśmy wpływu na to, że pewne rzeczy nam się przydarzą. Bo samo to, jeżeli załóżmy, że większość osób, które tego słuchają, mieszka w Polsce, nie wszyscy, ale większość, to to, że mieszkasz w Polsce, stawia cię w dużo korzystniejszej sytuacji na starcie niż osoba, która mieszka w jakimś kraju trzeciego świata. Zwyczajnie to jest coś, na co nie miałeś absolutnie wpływu. Rodzina, w jakiej się urodziłeś, kraj, w którym się urodziłeś, to jest coś, czego my sobie nie wybieramy, ale trafiliśmy na ziemię w takim miejscu, w jakim trafiliśmy, w takim kraju, w jakim trafiliśmy, w takiej rodzinie, w jakiej trafiliśmy, nie bez powodu.

I jednocześnie my nie mieliśmy na to żadnego wpływu. Jest masa rzeczy, które nam się przydarzyły, do których doszliśmy w naszym życiu, na które nie mieliśmy pełnego wpływu, które są po prostu Bożym darem wobec nas po to właśnie, żebyśmy tym, co otrzymaliśmy od Boga, uwielbili Boga i pokazali innym, jaki On jest, żebyśmy swoim życiem, wszystkim, co otrzymaliśmy od Boga, mogli pomóc komuś innemu poznać Boga. To tak naprawdę jest coś, co możemy sobie spokojnie nazwać szafarstwem. Takie stare słowo, mało popularne, ale to jest tak, że tak naprawdę, kiedy Bóg patrzy na nasze życie, to On nas wyposażył w pewne talenty, w pewne zdolności, znowu w całe nasze takie, wiecie, naszą historię, to gdzie się urodziliśmy i tak dalej. Masa dobra jest w życiu każdego z nas i nawet jeżeli jesteś w totalnie beznadziejnej sytuacji, to spokojnie jesteśmy w stanie znaleźć rzeczy, w których naprawdę doświadczyłeś niezasłużonej przychylności ze strony, no właśnie, nie wiem, ja nie mówię losu, ja bym powiedział Boga.

I teraz, kiedy widzimy te wszystkie rzeczy, które mamy, a na które nie mieliśmy wpływu, To najlepszą rzeczą, którą z tym możemy zrobić, jest to, żeby zastanowić się, w jaki sposób możemy tym uwielbić Boga. To jest coś, do czego jest w zasadzie powołana każda osoba wierząca, każda osoba, która chce iść za Jezusem, która poważnie traktuje swoją wiarę, która chce w tej wierze wzrastać, powinna patrzeć na swoje życie właśnie przez pryzmat tego, nie co ja posiadam, tylko co Bóg mi powierzył po to, żebym tym zarządzał, bo szafarz to jest taki zarządca. Coś otrzymujesz po to, żeby z tego zrobić dobry użytek. Najlepszym użytkiem w Bożym Królestwie jest to, żebyśmy innym wskazywali na Boga, żeby inni mogli przez nasze życie doświadczyć tego, jaki Bóg jest, zobaczyć, że ten Bóg jest dobry, że ten Bóg kocha, kocha każdego, kocha mnie, kocha ciebie. I chcę w naszym życiu działać w taki sposób, żebyśmy my maksymalnie mogli wykorzystać potencjał, który On w nas włożył.

Nie po to, żeby wykorzystywać nasz potencjał po to, żebyśmy my byli szczęśliwi, ale właśnie po to, że On włożył w nas coś, co chciałby, żeby pomogło innym odnaleźć Jego, wskazać na Boga. To jest właśnie taka historia, która wydarzyła się dzisiaj, znaczy o której czytaliśmy dzisiaj, kiedy czytaliśmy o Dawidzie i Tychiego żołnierzach, którzy z narażeniem życia zdobyli mu tę wodę. Dawid mógł ją wypić, mógł ją skonsumować, bo jemu się ona należała już, powiedzmy sobie, w momencie, kiedy ci żołnierze mu ją dali. To nie jest tak, że on sobie jakoś... Znaczy, powiem tak, w jakiś sposób musiał sobie zasłużyć na to, że ci żołnierze byli tak oddani wobec niego, ale nawet dla niego to było przegięcie, nawet dla niego to było...

Coś, gdzie powiedział: Nie, to jest za dużo. Ja nie mogę tego po prostu tak egoistycznie wykorzystać, wypić ot tak, bo ta woda ma zbyt wielką cenę. Ona jest za bardzo wyjątkowa, żebym mógł na nią spojrzeć przez pryzmat tylko tego, co ja chcę i wylał ją w ofierze dla Boga. Całe nasze życie może być ofiarą dla Boga. Całe nasze życie może być właśnie takim aktem uwielbienia wobec Boga, może wskazywać na to, jaki Bóg jest.

I gdybyśmy sobie przybili się przez różne obszary naszego życia, nie wiem, czy wiecie, czy dom, rodzina, finanse, u, bardzo ciekawy temat, to tak naprawdę wszystko, co mamy, to jest coś, co w jakiś sposób Bóg nam powierzył po to, żebyśmy my tym zarządzali. I oczywiście, my możemy korzystać z ogromnej ilości dóbr, które Bóg nam daje, ale to nie jest tak, że Bóg chce nas... nas błogosławić po to, żebyśmy my tylko byli zadowoleni, żebyśmy my się tylko cieszyli, tylko po to, żeby z tego, czym On nas błogosławi, my żebyśmy mogli błogosławić innych, żebyśmy mogli być tymi, którzy wyświadczają dobro innym ludziom, sprawiają, że ten świat jest choć trochę lepszym miejscem. Przez to, że właśnie nasze zasoby, które otrzymaliśmy od Boga, wykorzystujemy w taki sposób, który nie jest egoistyczny, ale który właśnie jest nakierowany na drugiego człowieka, jest nakierowany na to, żeby Bogu oddać chwałę, żeby Boga uwielbić, żeby Bogu w pewien sposób swoim życiem składać ofiarę właśnie z takich nawet zwykłych, codziennych rzeczy. To jest coś, do czego powołany jest każdy z nas. I tak naprawdę na całe nasze życie powinniśmy właśnie w taki sposób patrzeć.

Jeżeli jakkolwiek poważnie traktujemy naszą wiarę serio, to to jest jedna z podstawowych zasad życia chrześcijańskiego, to, że na wszystko, co posiadam, patrzę z perspektywy zarządcy, który chce jak najlepiej wykorzystać to wszystko, co ma, na Bożą chwałę. To jest naprawdę fantastyczna lekcja, jeśli chodzi o tych żołnierzy Dawida. Sami pewnie przyznacie, że są oni naprawdę ciekawymi zawodnikami. Można by było pewnie sporo czasu poświęcić na to, żeby sobie dalej porozmawiać o tym, co oni osiągnęli, jak osiągnęli, bo tak naprawdę każda z tych walk, która jest bardziej szczegółowo tutaj opisana, to jest ciekawy materiał na w ogóle osobny odcinek, ale nie mam na to aż tyle czasu. Ale to, na co mieliśmy czas, to żeby właśnie zwrócić uwagę na to, że Dawid otaczał się wartościowymi ludźmi.

Otaczał się ludźmi, którzy pomogli jemu i którym on pomógł, co jest bardzo ważne, nie zapominajmy o tym. To działało w dwie strony. Dawid pomógł im rozwinąć ich potencjał, dojść do miejsca takiego sukcesu w życiu, ale z drugiej strony oni byli tak oddani Dawidowi, że pomagali mu z narażeniem własnego życia. Dawid otaczał się takimi właśnie ludźmi, którzy sprawili w ogromnej mierze, że Dawid mógł być Dawidem, mógł być tym Dawidem, którego Bóg posadził na tronie. Co jest jeszcze ważne i tak na sam koniec chciałbym tylko wtrącić, a no to, że właśnie Dawid inwestował w ludzi i wydaje mi się, że Dawid też cieszył się sukcesem innych ludzi.

On nie bał się sukcesu innych ludzi, w przeciwieństwie do swojego poprzednika, króla Saula. Ten był chorobliwie zazdrosny o Dawida, co tak naprawdę było jedną z powodów, które doprowadziło go do upadku. Dawid w tym samym czasie, to, co było jedną z przyczyn klęski Saula, było czymś, co sprawiło, że Dawid osiągnął tak niesamowity sukces w swoim życiu. Właśnie to, że wydaje mi się, że on cieszył się z tego, kiedy inni mogli być lepsi od niego, kiedy ci żołnierze, których on wychował, którzy wzrastali przy nim, mogli osiągać jeszcze większe sukcesy niż on osiągnął. Bo tak, Dawid pobił Goliata, fantastycznie, ale patrzmy, tutaj mamy gościa, który w jednej walce kilkuset przeciwników pokonuje.

Okej, nie czytamy żadnych szczegółów tej historii, nie wiemy, co tam się wydarzyło, ale właśnie sądzę, że wielu z nich, jeśli nie większość, to byli goście, którzy byli lepsi militarnie od Dawida i wydaje mi się, że Dawidowi sprawiało to ogromną frajdę, właśnie to, że przy nim byli ludzie, którzy nie sprawiali, że czuł się zazdrosny, ale czuł był dumny z tego, że przy nim mógł ktoś taki wyrosnąć i ci ludzie niesamowicie odpłacili się Dawidowi, tak jak to też miało miejsce w tej historii, o której dzisiaj rozmawialiśmy, z tą wodą, którą zdobyli dla Dawida. Mam nadzieję, że ta historia... Która była dla was inspirująca, że pomogła wam spojrzeć w trochę nowy sposób na swoje życie i znowu odkryć to, w jaki sposób Biblia może być dla nas pełna praktycznych porad w XXI wieku. Jeżeli macie jednak dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, dołączcie do grupy na Facebooku, tam sobie możemy porozmawiać, podyskutować. I już jutro słyszymy się w kolejnym odcinku Pierwszej Księgi Królewskiej.