Co sprawiło, że Dawid był tak wyjątkowy

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 91 i czytamy pierwszą Księgę Samuela, rozdział od 21 do 24. Chciałbym, żebyśmy dzisiaj poświęcili dodatkową chwilę na to, żeby porozmawiać o tym, co sprawiło, że Dawid był tak wyjątkowym zawodnikiem. No bo, co by nie było, obecnie mamy wciąż u władzy Saula, który no poniosło go trochę i próbuje zabić Dawida. W tym wszystkim wiemy też już, że Bóg wybrał już Dawida do tego, żeby był kolejnym królem Izraela, żeby był właśnie królem, który będzie królem według Bożego serca.

I pomimo tego, że później będzie historia, w której Dawid też wtopi, też będzie miał dosyć poważne problemy, też postąpi w sposób, w który aż będzie nam pewnie ciężko uwierzyć, że to akurat Dawid tak postąpił, to mimo wszystko jest on bardzo wyjątkową postacią. Jest on postacią tak naprawdę, która, co by nie było, na wieczność jego imię będzie zapamiętane, no bo też później do samego Jezusa będzie się często odnoszono jako do syna Dawida, tego właśnie Dawida, jako potomka Dawida, który był tym pierwszym królem według Bożego serca. I jest takich kilka rzeczy, które sprawiają, że rzeczywiście Dawid był wyjątkowy. Był on naprawdę wyjątkową postacią nie tylko w ramach tej historii, którą teraz czytamy, ale w ogóle w całej Biblii. I kilka takich rzeczy, które sprawiają, że Dawid naprawdę był postacią wyjątkową.

Po pierwsze, był on gościem, który żył niesamowicie blisko Boga. I tutaj może jeszcze nie do końca w samej tej historii, tak jak czytamy teraz pierwszą Księgę Samuela, widać tę bliskość, ale jest jednak coś, co w innych częściach Biblii jesteśmy w stanie odkryć, co nam pokazuje taki dodatkowy wgląd w to, co czytamy w tej historii, mianowicie psalmy. Kiedy przeczytamy sobie psalmy, to nagle się okaże, że często tam w nagłówkach jest napisane, w jakich momentach one były pisane. I jest masa psalmów, które były pisane właśnie w czasie, kiedy ta historia się dzieje. Widzimy, że w tych psalmach Dawid spisuje swoje modlitwy, spisuje pieśni, które być może gdzieś sobie tam zanosił do Boga.

Widać, w jaki sposób on w ogóle rozmawiał z Bogiem. z Bogiem w czasie tej sytuacji, która była dla niego tak ekstremalnie trudna, bo tak naprawdę z jednej strony wiedział, że został namaszczony na króla, ale do tego objęcia władzy tak naprawdę minie jeszcze kupa czasu i w tym czasie przez większość tego oczekiwania na zajęcie tego miejsca, do którego Bóg go powołał, będzie musiał uciekać przed Saulem. To jest kompletnie niepoważne. Ale właśnie psalmy pokazują nam to, co działo się w Dawidzie. Tak naprawdę wydaje mi się, że warto byłoby, gdybyśmy nawet teraz, szczególnie czytając historię Dawida w pierwszej i drugiej Księdze Samuela, żebyśmy też zwrócili uwagę na psalmy, bo ogromna ilość tych psalmów, które mamy, to są właśnie psalmy napisane w tym czasie, w czasie, kiedy dzieje się ta historia, którą obecnie czytamy. I możemy tak w sumie zrobić, że ja w opisie tego odcinka też wrzucę kilka takich przykładowych psalmów, bo jest ich naprawdę, naprawdę sporo.

Psalm 59, 91, 7, 27, 31, 34, 56, 120, 140, 141, 142. Masa psalmów, które akurat tak czytam, bo mam je też wypisane, dlatego mówię. Wrzucę je dodatkowo w opisie. Poczytajcie sobie te psalmy. Zobaczcie, co takiego dzieje się w Dawidzie w czasie, kiedy musi uciekać przed Saulem.

To jest niesamowite uzupełnienie tej historii, którą właśnie czytamy. I jeżeli planujecie przeczytać Biblię od początku do końca, to możecie te psalmy przeczytać teraz i sobie odhaczyć, że ich później nie czytać, jeżeli bardzo by wam przeszkadzało to, że mielibyście je przeczytać dwa razy, albo po prostu możecie sobie spojrzeć na nie teraz i później jeszcze raz, ale piękny wgląd w to, co takiego działo się w tym gościu, kiedy zmagał się z takimi trudnościami. Jedna rzecz jest pewna: dbał o to, żeby być blisko Boga i ta bliskość była niesamowicie szczera, była niesamowicie otwarta i jesteśmy w stanie dużo nauczyć się od Dawida właśnie tego, jak żyć blisko Boga, jak z Bogiem rozmawiać, jak mówić Bogu o swoich problemach, jak rozmawiać z Bogiem o sytuacjach, w których się znajdujemy, których nie rozumiemy, które są dla nas ciężkie, które są dla nas trudne. To, w mojej ocenie, jest najważniejsza cecha Dawida, która sprawiła, że był on absolutnie wyjątkowym nie tylko królem. Ale w ogóle wyjątkową postacią w całej Biblii.

Kolejna rzecz, która też jest bardzo ważna, którą też już mogliśmy gdzieś zauważyć, to jest to, że Dawid nie bardzo przejmował się swoją sławą. Co kiedy zestawimy z Saulem, no to widzimy, że właśnie to był jeden z problemów Saula. On bardzo nie chciał, żeby ktokolwiek był bardziej wyróżniony niż on, żeby o kimś mówiono lepiej niż o nim samym. W tym samym czasie Dawid dbał o jedną rzecz w swoim życiu, żeby, jak to też w kilku miejscach powie, żeby świat wiedział, że jest Bóg w Izraelu. On swoim życiem chciał właśnie udowodnić i pokazać to, że jest Bóg, że Bóg jest żywy, że Bóg działa, że Bóg jest zainteresowany historią swojego narodu, jest zainteresowany historią swoich ludzi i że aktywnie będzie się angażował w tę historię, współpracując z ludźmi takimi jak Dawid.

I nawet kiedy mielibyśmy pomyśleć sobie o tym, że no dobra, Jacek, ale w tym wszystkim Dawid to też jest niezły zabijaka, no bo co by nie było, był on wojownikiem, był naprawdę niesamowitym wojownikiem, był on wojownikiem, który osiągał ogromne sukcesy militarne, tylko wydaje mi się, że właśnie to, co sprawia, że znowu jest on wyjątkowy, to jest to, że w tych wszystkich walkach, których się podejmował, nie zależało mu na tym, żeby poszerzać zakres swojego królestwa i żeby w jakiś sposób wskazywać na siebie, na to, jaki ja jestem fantastyczny, ale bardziej on widział w tych swoich misjach militarnych poszerzanie Bożego wpływu i przywracanie tego narodu, który Bóg przyobiecał swojemu ludowi. To wydaje mi się, że była właśnie jego motywacja w misjach, których się podejmował. Po trzecie, coś, o czym też możemy właśnie przeczytać, szczególnie dzisiaj, to jest to, że Dawid dostrzegał ludzi, na których nikt inny nie chciał patrzeć. Kiedy otworzymy sobie pierwszą Księgę Samuela, 22 rozdział, na samym początku jest napisane: Dawid odszedł stamtąd i przemknął się do jaskini Adullam. Gdy usłyszeli o tym jego bracia i cały ród jego ojca, udali się tam do niego, zgromadzili się też przy nim wszyscy uciśnieni, zadłużeni, rozgoryczeni, a on został ich przywódcą.

Tak znalazło się przy nim około czterystu mężczyzn. Naprawdę fantastyczna ekipa, ludzie, z którymi każdy z nas... z nas szczerze, nie chciałby mieć do czynienia. No bo kto z nas marzy o tym, żeby do siebie przyciągać ludzi, którzy są uciśnieni, są zadłużeni, mają jakieś problemy, mają jakąś żalę w życiu. Po prostu, wiecie, to jest brygada, z którą tak naprawdę większość z nas nie chciałaby jakoś szczególnie mieć do czynienia. No bo i po co?

Bo tak naprawdę do Dawida dołączyli ludzie, którzy mieli masę problemów, masę różnych historii jakichś, które sprawiały, że byli raczej problematyczną ekipą, a niekoniecznie inspirującą, niekoniecznie ekipą, która sprawiłaby, że Dawidowi by się chciało być jeszcze lepszym, jeszcze fantastyczniejszym. Po prostu, patrz, mam tylu ludzi z problemami, po prostu jak fajnie, że możemy z nimi współpracować. No nie, wiecie, ja sądzę, że te rozmowy czasami, które tam się mogły odbywać, ta cała brygada, która tam się przy nim zebrała, mogła czasami sprawiać problemy. Zdziwiłbym się, gdyby tych problemów nie sprawiali. A mimo wszystko Dawid jest gościem, który właśnie dostrzega ludzi, na których nikt inny nie chce patrzeć.

I co ciekawe, już teraz wspomnę o tym, że trochę później będziemy czytać o wybitnych rycerzach, którzy byli u boku Dawida. Jak myślicie, skąd ta ekipa była? Ta ekipa, która później będzie właśnie tą wyróżnioną ekipą, tymi żołnierzami, którzy wybitnie zasłużyli się w walce, którzy byli naprawdę wyjątkowi u boku Dawida. To właśnie będzie ta ekipa, to właśnie będą ci ludzie. I coś, co też pokazuje, że Dawid właśnie nadawał się na to, żeby być świetnym królem, to jest to, że on dostrzegał ludzi z marginesu, on dostrzegał ludzi, którzy nie byli w niczyim obszarze zainteresowań.

On ich przygarniał, zadbał o nich, stał się ich przywódcą, stał się ich przewodnikiem, pomocnikiem, kimkolwiek on by tam się nie stał, ale tak naprawdę właśnie on, pierwsi ludzie, dla których Dawid był królem, takim, wiecie, królem jeszcze nie do końca oficjalnym, bo tak, no wiadomo, jeszcze jesteśmy przed przejęciem władzy przez Dawida, która nastąpi dopiero później, ale tak naprawdę on już, wydaje mi się, że tak w cudzysłowie, stał się królem właśnie dla tych ludzi, którzy się przy nim zebrali i którzy później towarzyszyli mu w tych wszystkich ucieczkach, które będziemy mieli tak naprawdę do końca pierwszej Księgi Samuela. Dopóki w zasadzie Saul będzie żył, to Dawid będzie ciągle gdzieś musiał uciekać, chować się i dbać o to, żeby w ogóle ujść z życiem. To jest Dawid, to jest gość, który może być dla nas... Piękną inspiracją do tego, żeby dosyć człowieka, który właśnie Bogu się podoba, którego serducho podoba się Bogu. Gościa, który może być dla nas inspiracją tego, jak realizować swoje powołanie.

Bo w tym wszystkim Dawid długie lata będzie czekał na to, żeby zostać królem, żeby ten proroczy czyn, którego dokonał Samuel, namaszczając go na króla, stał się urzeczywistniony w tym, że Dawid faktycznie zasiądzie na tronie. I tak samo, jak mówiłem o tym, że historia Saula może być dla nas historią, do której właśnie warto często wracać, żeby widzieć takie z pozoru drobne błędy, które mogą sprawić, że gdzieś w naszej drodze upadniemy, że w naszej drodze się pogubimy, to tak samo historia Dawida i szczególnie te cechy, o których dzisiaj porozmawialiśmy, niech będą dla nas inspiracją do tego, żeby właśnie szukać w sobie tych cech, żeby je odkrywać, żeby je rozwijać, żeby tak jak Dawid, po pierwsze, chodzić w bliskości z Bogiem, żeby tego Boga szukać, żeby z tym Bogiem przebywać, żeby dbać o Bożą obecność w naszym życiu. Po drugie, żebyśmy nie przejmowali się sobą za bardzo, żebyśmy nie przejmowali się tym, co inni o nas mówią. Czy my jesteśmy szczególni, czy będziemy nieszczególni w oczach innych, nie. Przede wszystkim dbajmy o to, żeby być szczególnymi w Bożych oczach i żeby przez nasze życie Bóg mógł być tym, który będzie dostrzeżony bardziej niż my sami, bo ostatecznie, co by nie było, no nikt z nas nie jest aż tak bardzo szczególny, żebyśmy mieli aż tak bardzo sobą się przejmować.

To, co najwybitniejsze postaci w Biblii nam pokazują, to to, że największy sukces jesteśmy w stanie w życiu osiągnąć wtedy, kiedy to nie my będziemy na świeczniku, ale kiedy Bóg będzie, w cudzysłowie, na świeczniku naszego życia. Co nie znaczy, że jesteśmy kompletnie nic nie warci, żeby też nie polecieć w taką skrajność, ale żebyśmy we wszystkim, co robimy, wskazywali na Boga i po trzecie, dostrzegajmy ludzi, na których nikt inny nie chce patrzeć, co jest trudne, co dla niektórych ludzi, którzy naturalnie są skłonni do tego, żeby pomagać, żeby gdzieś dostrzegać te potrzeby, może być proste, ale dla większości z nas, dla mnie, powiem wam tak, no ja nie jestem największym fanem tego, żeby po prostu zbierać wokół siebie ludzi z problemami, bo wiecie, jak każdy z nas, mamy wystarczająco swoich, ale jednak mimo wszystko to jest to, co pokazuje nam też historia Dawida. On miał wystarczająco swoich problemów. A mimo tego, mimo to przygarnął do siebie ludzi z jeszcze większą ilością problemów i ostatecznie w tych ludziach dostrzegł potencjał, tym ludziom pomógł się ogarnąć i ostatecznie osiągnąć też niesamowity sukces, o którym będziemy czytać nieco później, kiedy będziemy właśnie mieli opisanych niektórych z tych wybitnych wojowników Dawida. To jest przykład gościa, który może dla nas wszystkich być inspiracją.

Jeszcze długo o nim będziemy rozmawiać, bo tak naprawdę pierwsza księga Samuela to jest w zasadzie wstęp do historii Dawida, później jeszcze mamy drugą księgę Samuela i tak jak też wspomniałem, to Dawid będzie tą postacią, która w zasadzie będzie nam już towarzyszyła do samego końca Biblii, bo przez to, jakim on był gościem i co sobą reprezentował, Bóg o swoim Synu będzie później mówił, że jest on potomkiem Dawida. Tego właśnie Dawida, o którym dzisiaj czytamy, który, mam nadzieję, że dla was jest inspiracją i będzie jeszcze większą inspiracją, kiedy jeszcze będziemy dłużej odkrywać to, w jaki sposób zachowywał się w różnych sytuacjach, kiedy też będziemy odkrywać to, co robił, kiedy zgrzeszył, kiedy zgrzeszył bardzo poważnie. To wszystko może być dla nas piękną lekcją tego, w jaki sposób żyć blisko Boga, w jaki sposób wracać też do Boga po upadku, w sytuacji, kiedy tak naprawdę będzie nam się wydawało być może, że Bóg nie chce już na nas za bardzo patrzeć. To mimo wszystko Dawid jest dla nas świetną, świetną postacią do tego, żeby uczyć się tego, w jaki sposób być człowiekiem według Bożego serca. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie dalej podyskutować na temat Dawida, być może na temat Saula, być może na temat jakichś innych fragmentów, które teraz czytamy.

A tymczasem wielkie dzięki za dzisiaj i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.