Ostatnie dni króla Dawida

Cześć, z tej strony Jacek Sucharz, właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dziś mamy dzień 101 i czytamy pierwszą Księgę Królewską, rozdziały 1 i 2. Dzisiaj zaczynamy kolejną z ksiąg Biblii, kolejną z ksiąg, które tak naprawdę kontynuują nam historię monarchii w Izraelu, bo tak jak wcześniej też już rozmawialiśmy, pierwsza i druga Księga Samuela tak naprawdę rozpoczęły nam historię monarchii w Izraelu, a teraz mamy pierwszą i drugą Księgę Królewską, które w zasadzie tę historię kontynuują i tak jak też to było wcześniej wspomniane, jeśli chodzi o na przykład Septuagintę, która jest greckim tłumaczeniem Biblii hebrajskiej, to tam w zasadzie mamy już te cztery księgi połączone jakby jedną nazwą i to jest pierwsza, druga, trzecia i czwarta Księga Królewska. I mówię o tym dlatego, żebyśmy zwrócili uwagę na to, że tak naprawdę my kontynuujemy historię, która już się rozpoczęła. To, że wchodzimy do nowej księgi, to nie zmienia tego, że tak naprawdę wciąż jesteśmy w tej samej historii.

Historia się nie zmienia, historia ma swoją kontynuację, taką chronologiczną, jeśli chodzi o to, jak kolejni królowie po sobie następowali i jakie były ich losy. I w tym wszystkim tak naprawdę pierwszy i drugi król Izraela mają zdecydowanie najwięcej czasu antenowego, że tak pozwolę sobie powiedzieć, bo trochę mieliśmy o Saulu, który był pierwszym królem, który, no co by nie było, był porażką, jeśli chodzi o bycie królem, i mieliśmy też bardzo dużo napisane na temat Dawida, który był królem wyznaczającym standard wszystkim innym, pomimo tego, że różne wtopy miał na swoim koncie. I dzisiaj chciałbym, żebyśmy porozmawiali chwilę na temat właśnie przekazania władzy przez Dawida swojemu synowi. Jednak zanim do tego dojdziemy, no szkoda by było nie odnieść się do tego, co dzieje się w pierwszym rozdziale Księgi Królewskiej, no bo na początku mamy historię Dawida i Abiszag. Tak naprawdę Dawid się zestarzał, nie było kocy elektrycznych, podgrzewaczy, no to co zrobiono, to znaleziono dziewczynę dla Dawida, żeby ona go grzała.

I tutaj to jest bardzo wyraźnie podkreślone, że to nie miało żadnego seksualnego kontekstu, żeby było jasne. Dziewucha miała zwyczajnie pomagać królowi, usługiwać mu i przy okazji, co... Co było zdecydowanie kluczową jej funkcją, to żeby dbać o to, żeby chłopowi było ciepło, no bo już był stary. Więc zaczynamy od takiej historii, tak sobie możemy pomyśleć: okej, dobra, no dobra, co tutaj się dzieje? Niemniej jednak zaraz po tym czytamy o jednym z synów Dawida, mianowicie Adoniaszu, który zresztą był młodszym bratem Absaloma.

Więc już w tym momencie możemy wiedzieć, że no nie będzie lekko z chłopem, bo był on dość pewny siebie i miał taki pomysł, że to on będzie królem. Jednak jego ojciec miał całkowicie inny pomysł, bo to Salomon miał być królem, do czego później też się odniesie matka Salomona, który, jak też pewnie kojarzycie historię na tyle, że wiecie, że nie jest to tajemnicą, że Salomon będzie królem po Dawidzie. Dawid obiecał to Salomonowi, jednak on to zrobił no właśnie nie w Drugiej Księdze Samuela, ale będziemy o tym czytać w Pierwszej Księdze Kronik. Więc te Księgi Kronik, choć one czasami są tak bardzo po macoszemu traktowane, to jednak są bardzo ciekawe, bo one też potrafią nam dołożyć sporo ciekawych informacji na temat historii, którą czytaliśmy w innych księgach, których zwyczajnie tam nie mieliśmy. I tak naprawdę ta obietnica, że Salomon ma być królem po Dawidzie, wiązała się z tym, co Dawid powiedział, czy co jest zapisane w Księdze Kronik, a nie w Drugiej Księdze Samuela, którą mamy już za sobą.

No i teraz tak, jeśli chodzi o tego Adoniasza, no to gość zdecydowanie jest przypałowy, bo ja nie wiem, czy w ogóle widzicie podobieństwa tego, co tutaj się dzieje. Był on bardzo pewny siebie, powiedział: Ja zostanę królem, wymyślił sobie rydwan, jakiś orszak, zrobił imprezę, wszystkich na nią zaprosił, poza tymi, którym wiedział, że się nie spodoba to, że on chce być królem. Nie wiem, czy widzicie jakieś podobieństwa do jego brata. Ja zdecydowanie tak, wiecie, czytamy to i nie wiem, czy już macie takie odczucia, ale to tak trochę, że czytamy to i myślimy: już gdzieś czytałem taką historię, już gdzieś czytałem o takich jakichś paradach i w ogóle koronowaniu siebie samego na króla prawie że. On co prawda nie dokończył tej swojej koronacji, bo oto matka Salomona dowiedziała się, co się dzieje, no i tutaj zrobiła się niemała zadyma, poszli do ojca, który szybko wziął sprawy w swoje ręce i zadziałał, koronując Salomona na kolejnego króla.

Więc to jest taka krótka historia Adoniasza, do której, no właśnie, tego ambicje jeszcze tutaj się nie kończą, bo właśnie Salomon zostaje królem. Zostaje królem w takich właśnie okolicznościach, no nie wiem, czy to tak miało być. No bo to wiecie, to było na chybcika, na szybko, żeby tego Adoniasza tam ubiec, żeby później nie było jakichś jeszcze większych zadym. Adoniasz, pozwolę sobie powiedzieć, godny brat Absaloma zdecydowanie. Jeszcze do tego, jak spojrzymy na to, że był on bardzo przystojny, no to już w ogóle, wiecie, jeszcze trochę nam może zalatywać historią Saula.

Nie, on nie był dobrym materiałem na króla, to widać już po samej tej historii, tym dobrym materiałem był Salomon. No i Salomon wstępuje na tron. Wstępuje na tron nie zmienia to jednak tego, że Adoniasz jest przerażony. No i ja się mu nie dziwię, też bym był przerażony, gdybym był w takiej sytuacji, no bo tak naprawdę chciałem się wbić na krzywkę, żeby być królem, później okazuje się, że mój brat jest królem, no i co ze mną. Więc on miał podstawy do tego, żeby obawiać się tego, co Salomon mu zrobi.

I to jest taki ciekawy tekst, który w pewnym momencie Salomon mówi właśnie do swojego brata Adoniasza: Jeżeli będzie człowiekiem godziwym, włos mu z głowy nie spadnie, lecz jeśli znajdą u niego niegodziwość, umrze. No właśnie, i wtedy jeszcze nie zginął, co prawda. Ale, ale przechodzimy do drugiego rozdziału, gdzie mamy ostatnie polecenia Dawida. I powiem wam szczerze, dla mnie to też jest czasami tak, że czytam to i myślę sobie: okej, dobra, jakby ja wiem, że Dawid jest standardem króla, wobec którego wszyscy inni będą mierzeni. Wiem, że on jest gościem, o którym wyraźnie jest powiedziane, że był człowiekiem według Bożego serca.

Ale początek jego przemowy jest naprawdę mistrzowski, żeby było jasne. No bo tak, od początku drugiego rozdziału pierwszej Księgi Królewskiej czytamy, że gdy zbliżała się chwila śmierci Dawida, wydał on swojemu synowi Salomonowi następujące polecenia: Już niedługo pójdę drogą wszystkich ludzi na ziemi, ty jednak nabierz sił i postępuj jak przystało na mężczyznę. Dotrzymuj swoich zobowiązań wobec Pana, swojego Boga, chodź Jego drogami, przestrzegaj Jego praw i ustaw i przykazań. Rozstrzygnie ci postanowień tak, jak zostały one zapisane w prawie Mojżesza, by ci się dobrze wiodło w każdym przedsięwzięciu i wszędzie, dokądkolwiek się zwrócisz. Postępuj tak, aby On spełnił obietnicę, którą mi niegdyś złożył, gdy powiedział: Jeśli twoi synowie będą kroczyć moimi drogami i będą mi wierni z całego serca. serca i całej duszy, to nie zabraknie w Izraelu następcy tronu z twojego rodu.

Więc tak, ogólnie ten początek to jest naprawdę mistrzowski. No w zasadzie co lepszego mógł Dawid zaproponować Salomonowi niż to, żeby właśnie dbał o przestrzeganie Bożych przykazań, żeby dbał o to, żeby żyć blisko Boga, żeby chodzić Jego drogami, żeby przestrzegać Jego ustaw, żeby zbliżyć się do tego Boga i z tym Bogiem żyć, i z tym Bogiem panować, bo tak naprawdę to Bóg prowadził na tron jego ojca, tak samo Bóg jest tym, który jest w stanie utrzymać królestwo Salomona i wszystkich następnych potomków. Niemniej jednak jest tu taka ciekawa rzecz, że nie wiem, czy zwróciliście na to uwagę, Dawid odnosi się do tego, żeby przestrzegał wszystkich ustaw, żeby mu się dobrze powodziło. No i w zasadzie jak to czytamy, to zalatuje bardzo wyraźnie Księgą Powtórzonego Prawa i właśnie tymi, wiecie, konsekwencjami przestrzegania Bożego Prawa. I one były takie bardzo przyziemne, takie bardzo ludzkie, takie życiowe.

Wiecie, będzie ci się powodziło, będziesz wszystko miał, będzie w ogóle super. To tak naprawdę miało być konsekwencją przestrzegania Bożego Prawa. No i do tego przede wszystkim na starcie odnosi się Dawid, więc Dawid odnosi się do tak naprawdę prawa Mojżesza, ale jednak tak naprawdę Bóg dał Dawidowi też obietnicę wcześniej, która była taką obietnicą bezpośrednio zwróconą do Dawida, czy nawet możemy sobie powiedzieć, takie, jak to już też tym słowem operowaliśmy kilkukrotnie, że Bóg zawarł z Dawidem przymierze, gdzie w drugiej Księdze Samuela, w siódmym rozdziale, to już było w takim momencie, gdy Dawid zamieszkał w pałacu i Bóg dał mu wytchnienie od wszystkich okolicznych jego wrogów, tak się zaczyna siódmy rozdział drugiej Księgi Samuela. Czytamy dalej od dwunastego wersetu, że Bóg powiedział do Dawida, że gdy dopełnią się twoje dni i zaśniesz ze swoimi ojcami, wzbudzę ci potomka, który wyjdzie z twojego wnętrza i utrwalę jego królestwo. On zbuduje dom mojemu imieniu, a tron jego królestwa utrwalę na wieki.

Ja będę mu ojcem, a on będzie mi synem. Jeśli dopuści się nieprawości, skarcę go rózgą ludzką i potraktuję ludzkimi razami, lecz moja łaska nie odstąpi od niego, tak jak było w przypadku Saula, którego usunąłem przed tobą, twój dom będzie trwały i utrwalę twoje królestwo, twój tron będzie niewzruszony na wieki. I to jest też coś, do czego ja się odnosiłem. Mówiłem o tym, że właśnie to jeden z potomków Dawida ma zasiąść na jego tronie. tronie i panować na wieki. I tak naprawdę ta obietnica bezpośrednio odnosi się właśnie do tego, że w pewnym momencie historii ma pojawić się obiecany potomek, który zasiądzie na tronie Dawida, który będzie królem nad Izraelem, który zaprowadzi już wieczne, ostateczne Boże panowanie.

I wiemy, że tutaj tak naprawdę te słowa, no nawet jak to czytamy, to widzimy, że one niekoniecznie muszą się odnosić do Salomona tylko i wyłącznie, no bo właśnie jest jednak coś związanego jednak z tą trwałością i bezterminowością przymierza, który Bóg zawarł z Dawidem, kiedy Dawid wstąpił na tron. I to jest bardzo ciekawe, bo teraz zbierając to wszystko do kupy, chciałbym, żebyśmy sobie zwrócili uwagę na takie rzeczy. Bóg mówi Salomonowi — przepraszam, Dawid mówi Salomonowi: Słuchaj, synek, żyj po bożemu i będzie spoko, będzie ci powodziło, będzie naprawdę mistrzowsko. No i od razu, lekko spoilerując, no powiem tak: Salomon niekoniecznie idzie za radą ojca. Znaczy do pewnego momentu wygląda na to, że idzie, że rzeczywiście się w niektórych miejscach stara, ale później jak będziemy rozmawiać o Salomonie, to zobaczycie, że tak naprawdę no niekoniecznie on do końca się przejął tym, co ojciec mu polecił.

Wydaje mi się, że bardziej poszedł on nie za tym, co tata mu mówił, tylko za niektórymi kiepskimi przykładami, które tata mógł mu za swojego życia dać, no bo wiemy też, że Dawid miał kilka wtop, tak, żeby było jasne. To nie jest tak, że Dawid był całkowicie nieskazitelny. Jednak to, co jest ważne, bo znowu możecie powiedzieć: no to czemu w ogóle ten Dawid jest nazywany człowiekiem według Bożego serca? Bo Bóg, kiedy przebacza nasze grzechy, to do nich nie wraca. I Dawid jest świetnym przykładem tego, jak wrócić do Boga, jak odwrócić się od swojego grzechu i jak doświadczyć Bożego przebaczenia.

Wydaje mi się, że to jest taką ważną kwestią, o której musimy pamiętać, że z jednej strony możemy powiedzieć: no naprawdę, no czasami to gość przegiął, tak, a pomimo tego jest tak bardzo uhonorowaną osobą w Biblii. No i teraz Salomon za tymi radami Bożymi wydaje mi się, że nie do końca jest zainteresowany tym, żeby iść, co zresztą udowodni później swoim panowaniem. Jednak to, co Dawid tutaj też mówi w tych ostatnich słowach do swojego syna, to jest to, żeby zadbał o to, żeby jego synowie kroczyli jego drogami i żeby byli, znaczy, żeby Bożymi drogami kroczyli, żeby byli Bogu wierni z tego serca i duszy. No i już od razu mogę powiedzieć... Nie no, to się nie wydarzy.

Będą królowie, którzy będą naprawdę fajni, ale większość z nich to będzie kompletna porażka. Niestety. Niemniej jednak ta obietnica, którą Bóg złożył Dawidowi w siódmym rozdziale Drugiej Księgi Samuela, była bezwarunkowa. I to jest coś pięknego, że pomimo tego, że później właśnie Salomon wtopi i później wielu kolejnych królów będzie miało swoje wtopy i zdecydowanie nie będą się za bardzo trzymać tego, co Bóg powiedział, to pomimo tego wszystkiego Bóg jest wierny swojemu słowu. I w zasadzie to jest coś, do czego wracamy co jakiś czas, że Bóg jest wierny swoim obietnicom.

I nawet my jako ludzie nie jesteśmy w stanie namieszać w Bożym planie na tyle, żeby w końcu okazało się, że Bóg złapie się za głowę i powie: O mój Boże, co ja mam teraz zrobić? Pomimo naszych słabości, pomimo naszych porażek, pomimo tego, że czasami naprawdę podejmujemy beznadziejne decyzje, to Bóg jest w stanie konsekwentnie realizować swój plan. My nie bardzo jesteśmy w stanie mu przeszkodzić w realizacji swojego planu, chyba że mówimy o planie, który ma wobec nas. To to jest zdecydowanie plan, w który możemy zamieszać. Ale jeśli chodzi o taki Boży globalny plan dla odkupienia całej ludzkości, dla sprawienia, żeby ludzkość została przywrócona do tego stanu, w którym była przed upadkiem, to jest coś, w czym nie jesteśmy w stanie namieszać, w czym nikt nie jest w stanie tak globalnie namieszać.

My przede wszystkim jesteśmy w stanie namieszać odnośnie naszego przeznaczenia, odnośnie tego, jak będzie wyglądała nasza przyszłość, nasza wieczność. To jest coś, co jest po naszej stronie, ale Bóg dotrzymuje swojego słowa i Bóg jest wierny obietnicom, które składa. Tutaj mówimy o obietnicy, którą dał Dawidowi całkowicie bezwarunkową i której dopełnił. Choć tu jeszcze można by porozmawiać o tym, czy ona do końca jest dopełniona, ale to już jest do dodatkowych jakichś rozminek. To jest ważne.

Bóg jest wierny swojemu słowu. Nawet jeżeli my, tak jak Salomon, który nie bardzo się trzymał rady ojca, od niego się odwrócimy, pójdziemy swoją drogą, będziemy kombinować po swojemu. Kończąc tylko tą dzisiejszą historię, właśnie ten fragment, o którym wspomniałem, że nie wiem czasami, co o nim myśleć. Dawid zaraz po tych świetnych radach mówi o tym, kogo Salomon ma pozbawić. I tutaj jest takie grono ludzi, którzy z różnych powodów zaszli Dawidowi za skórę za jego życia, z różnych powodów też on nie wymierzył im sprawiedliwości.

Były też osoby, które w ogóle, to jest takie ciekawe, bo mamy tu też listę gościa... Gościa, który... na liście mamy gościa, o którym już mówiliśmy. Nie wiem, czy pamiętacie Szimejego. Był taki gość, który tam wyzywał Dawida, jak Dawid musiał uciekać przed Absalomem. No i Dawid w sumie mu obiecał, że on go nie zabije.

No ale, wiecie, ja obiecałem, że ja go nie zabiję, a kto powiedział, że Salomon pożałuje? Więc tu naprawdę dla mnie to też jest taka historia, że jak to czytam, nie wiem, jak ktoś mądry może coś znać, bo akurat ta historia jest trochę taka, że tym wszystkim pozytywnym, co Dawid robił, nagle widzimy taką historię i myślimy sobie: stary, w ogóle o co chodzi? Z drugiej strony, niezmiennie, chciałbym, żebyśmy pamiętali o jednej ważnej rzeczy, mianowicie o tym, że kto wie, co by się dalej działo, gdyby ci wszyscy ludzie zostali przy życiu. Bo na przykład Joab, który też był dosyć znaczącą postacią przy Dawidzie, też również dostaje wyrok, no ale to Joab był też tym, który aprobował Adoniasza do tego, żeby wszedł na tron. Więc no właśnie, co by było z Joabem, gdyby Salomon z nim nic nie zrobił?

No bo czytaliśmy w poprzednim rozdziale, że Adoniasz trzymał się blisko z Joabem. Więc wiecie, tutaj są takie rzeczy, gdzie znowu my możemy powiedzieć: kurczę, o co w tym wszystkim chodzi? A z drugiej strony, no właśnie, czy czegoś tutaj nie ma? No bo kończąc historię dzisiaj, Adoniaszem zaczęliśmy, prawie że i Adoniaszem skończymy. Adoniasz ma jeszcze jedną wtopę, mianowicie wpadł na pomysł, żeby pójść do Batszeby, matki Salomona, i poprosić o Abiszag za żonę.

Czy on nie miał jeszcze chrapki na to, żeby wejść na tron? Wygląda na to, że miał. Wygląda na to, że pomimo tego, że Salomon był już królem, to tak naprawdę Adoniasz, gdyby pojął Abiszag za żonę, to znowu mógłby gdzieś mieć ambicje do tego, żeby wkręcić się w pretendowanie o tron, no bo tak naprawdę Abiszag pomimo tego, że nie była żoną Dawida, to jednak była kobietą, która była mu niezwykle bliska pod koniec jego życia. Więc koniec niestety Adoniasza jest taki, jak wszystkich ludzi, którzy takie głupie pomysły mieli na to, żeby gdzieś, korzystając ze swoich własnych możliwości, intryg, różnych politycznych układów, układzików wejść na tron, że zwyczajnie no, ginęli. Bo Bóg miał już wybranego Salomona, który miał dalej realizować jego plan, który ma być kolejnym królem, który zbuduje świątynię i który będzie niesamowicie ważną postacią i jednocześnie inspirującą dla nas.

A jednocześnie postacią, na przykładzie której możemy zobaczyć po raz kolejny zresztą, jak możemy sobie skutecznie namieszać w życiu, nawet jeżeli jesteśmy najmądrzejszym człowiekiem na świecie. O tym już niedługo, kiedy będziemy przechodzić przez kolejne rozdziały pierwszej Księgi Królewskiej. Tymczasem wielkie dzięki za dzisiaj. Jeżeli macie dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, dołączajcie do grupy na Facebooku, porozmawiajmy, podyskutujmy sobie na temat tego, co czytacie, czy macie jakieś pytania, uwagi, może trochę macie jakieś pytania do tej historii z Dawidem. Co w ogóle myślicie o Dawidzie?

To też jest ciekawe, no bo jednak właśnie on może wzbudzać różne emocje różnymi swoimi zachowaniami. O tym w kuluarach możemy sobie porozmawiać, a tymczasem wielkie dzięki za dzisiaj i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.