Więcej, niż to, co zobaczysz

Cześć, z tej strony Jacek słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 114 i czytamy drugą Księgę Królewską, rozdziały od 12 do 14. W rozdziale 13 spotykamy się z dwoma królami Izraela, którzy byli bezpośrednimi potomkami króla, któremu poświęciliśmy wczorajszy odcinek, mianowicie Jehu. I ku zaskoczeniu absolutnie nikogo widzimy, że ci królowie znowu nie postępują tak, jak powinni postępować, co zresztą jest powtarzającym się motywem, jeśli chodzi o wszystkich królów Izraela, Królestwa Północnego. Pierwszym z tych królów, którego poznajemy właśnie w rozdziale 13, jest Jehoachaz, który jest synem Jehu i ten panuje 13 lat, czyni to, co złe w oczach Pana i to jest takie, wiecie, dosyć powtarzające się: tak czynił to, co złe w oczach Pana.

Jeśli chodzi o królów Izraela, no to tak, oni w większości... Znaczy to jest tylko pytanie, jak bardzo czynili źle w oczach Pana, czy bardzo, czy tylko trochę, czy średnio bardzo, ale oni ogólnie, tak jak już rozmawialiśmy, byli beznadziejni, jeśli chodzi o kwestię jakiegokolwiek poważnego traktowania Boga. I zaraz po nim mamy kolejnego króla, jego następcę, syna Jehoachaza, a zarazem wnuka Jehu i to jest Jehoasz. I z Jehoaszem to, co jest ciekawe, to jest to, że z nim jest też związana jednak taka historia, którą właśnie dzisiaj czytamy. Ważne też jest to, że był on królem zaangażowanym militarnie, zarówno w walkę z królestwem Judy, jak również w walkę z Aramejczykami.

I teraz od rozdziału, od rozdziału, od wersetu 14 czytamy następującą historię, która też będzie miała w sobie trochę więcej niż tylko kwestię królów, ale jest ona następująca. Gdy Elizeusz zapadł na chorobę, na którą miał umrzeć, Jehoasz, król Izraela, przybył do niego, rozpłakał się przy nim i powiedział: O mój ojcze, mój ojcze, rydwanie Izraela wraz z jego rumakami. A Elizeusz tak mu odpowiedział: Przynieś mi łuk oraz strzały. Jehoasz je przyniósł. Elizeusz polecił napiąć swą ręką łuk i król napiął łuk.

Elizeusz położył wtedy swoje ręce na rękach króla i powiedział: Otwórz okno na wschód. Gdy je otwarto, Elizeusz rozkazał: Strzelaj. Król wystrzelił i Elizeusz oznajmił: To strzała zwycięstwa Pana, strzała zwycięstwa nad Aramem, rozgromisz Aram pod Afek. A teraz weź strzały, rozkazał Elizeusz. Król ujął w rękę strzały.

Uderzył w ziemię, polecił. Król uderzył trzy razy i przestał. Wówczas mąż Boży rozgniewał się na niego. Trzeba było uderzać pięć albo sześć razy, zawołał. Wtedy pobiłbyś Aram zupełnie, a tak pobijesz go tylko trzykroć.

Tutaj na razie chciałbym, żebyśmy się na chwilę zatrzymali. Nie jest to główny temat, który mam zaplanowany na dzisiaj, ale jest ciekawy, bo czytając tę historię, możemy sobie pomyśleć, że no dobra, ale skąd chłop miał wiedzieć, że w ogóle ma tłuc tymi strzałami więcej. No i rzeczywiście, tak na pierwszy rzut oka, niekoniecznie to jest bardzo oczywista sprawa, ale jak widzimy jego interakcję z Elizeuszem i tą pierwszą strzałę, no to trochę to jest taka historia, wydaje mi się, po której mógł się połapać, że coś z tymi jego poleceniami jest na rzeczy, że mają one pewne prorocze znaczenie. No bo tak, jeżeli strzelił jedną strzałą i było hasło, że okej, super, fantastycznie, to rozwalisz swoich przeciwników w jednej bitwie, no to jak powiedział: weź strzały i tłucz nimi po ziemię, no to chłop mógł w sumie wpaść na to, żeby tymi strzałami napierniczać. Tak wiecie, w sensie mógł nie zrobić tego pięć albo sześć, mógł zrobić więcej, ale właśnie samo to, jak ta historia działa się od początku, tej pierwszej strzały, mogło zdecydowanie dla niego wskazywać na to, że no dobra, to może trochę będę tłukł.

A tutaj bardzo wyraźnie czytamy, że uderzył trzy razy i przestał. Zamiast skorzystać z tej małej podpowiedzi w postaci pierwszej strzały, to wygląda na to, że trochę mu się nie chciało, trochę odpuścił, trochę nie do końca był zainteresowany tym, żeby jakoś bardzo się tłuc. I teraz tak, czy tak było, czy tak nie było, ręki nie dam. Próbowałem gdzieś tam znaleźć jakieś mądrości na ten temat, do końca nie udało mi się nic jakiegoś takiego bardzo, bardzo mocnego wygrzebać, ale wydaje mi się, że zdecydowanie miała małą przesłankę za tym, żeby rzeczywiście z tej rady uderzania skorzystać bardziej niż to zrobił w postaci trzech uderzeń. Ale tak jak mówiłem, nie to jest tematem naszym na dzisiaj.

Wydaje mi się, że mógł na to wpaść, no ale że nie wpadł, jakkolwiek trudno, tam co chwilę przegrywali, z kimś walczyli, więc no królowie Izraela i tak ciągle ponosili jakieś różne konsekwencje tego, że nie szli za Bogiem, ale jest dużo ciekawsza rzecz, która dzieje się dalej, bo czytamy zaraz za tą historią, że wkrótce Elizeusz umarł i został pochowany. Następnego roku kraj najechały łupieskie hordy Moab. Chowano akurat jakiegoś człowieka. Jedną z hord zauważono właśnie w trakcie pogrzebu. Wtedy żałobnicy rzucili martwego do grobu Elizeusza, a gdy ciało potoczyło się i dotknęło kości proroka, umarły ożył i stanął na nogi.

Okej, dobra, to już jest ciekawa historia. Ciekawa jest o tyle, że nagle mamy gościa, który nie żył i nagle ożył i stanął na nogi i się zwinął podczas swojego pogrzebu, co samo w sobie jest dosyć ciekawą historią. Jesteś na swoim pogrzebie i nagle się budzisz. Niemniej jednak ta historia ma pewne znaczenie, bo być może pamiętacie, być może nie, ale Elizeusz, który był następcą w służbie Eliasza, miał takie ostatnie życzenie. Kiedy Eliasz go spytał, no co byś chciał, no to on poprosił o podwójną porcję jego ducha.

No i teraz, gdybyśmy policzyli sobie wszystkie cuda, których dokonał Eliasz za swojego życia i wszystkie cuda, których dokonał Elizeusz, to Elizeusz w momencie, kiedy chorował, kiedy był bliski śmierci, mógł się dosyć zdołować, gdyby spojrzał na to z perspektywy takiej matmy, która najczęściej tutaj się pojawia, bo tak, w zależności od tego, jak będziemy liczyć to, co jest cudem, a to, co nie jest cudem, możemy dojść do różnych liczb po stronie Eliasza i Elizeusza. Niemniej jednak taka najbardziej popularna i najczęściej pojawiające się wyliczenie to jest właśnie to, że Eliasz za swojego życia dokonał siedmiu cudów, Elizeusz natomiast czternastu. I tym czternastym właśnie cudem była ta historia z ożywieniem tego umarłego. I teraz znowu, jakbyście chcieli sobie sprawdzać, to mówię, w zależności od tego, co potraktujemy jako cud, a co nie, no to możecie też mieć liczby w granicach 16 i 32, też widziałem 8 i 16. W każdym razie 7 i 14 to są takie najbardziej powszechne liczby z tego, co mi się rzuciło w oczy, a też widziałem takie, które były nierówne, ale znowu to bardzo zależy od tego, co liczymy jako cud, co nie.

Niemniej jednak, nawet gdyby się okazało, że to nie do końca jest tak pięknie, dokładnie dwa razy więcej, to jest jedna rzecz, która jest, wydaje mi się, dla nas bardzo ważna. No bo tak, zakładając, że rzeczywiście Elizeusz miał na swoim koncie 13 cudów, jest w momencie śmierci, jest chory, wie, że już jego dni są policzone, no mógłby się chłop zdołować, mógłby się zdołować, no bo z jednej strony mógłby też oczekiwać, że hej, trochę więcej wydarzy się przez moje życie. Jednak w życiu każdego z nas może być tak, że nie wszystko to, co my za swojego życia zobaczymy, będzie Faktycznie Bożym działaniem, które przez nasze życie się wydarzy. Bo jeżeli będziemy patrzyli na nasze życie tylko przez pryzmat tego, co tu i teraz widzę, to może być tak, że wiecie, jeżeli tu i teraz, no nie wiem, nic nie widzę, mam jakieś poczucie powołania, mam jakieś poczucie misji, którą Bóg mi dał, no ale nie widzę aż tak spektakularnych, wiecie, osiągnięć, jakich bym się spodziewał, to możemy sobie pomyśleć, że no dobra, to może mi się pomyliło, może sobie odpuszczę. I właśnie jest takie ryzyko tego, żeby sobie odpuścić, żeby powiedzieć: A dobra, to może się najarałem niepotrzebnie i wydawało mi się, że moje życie będzie bardziej wyjątkowe, a nie jest.

Niemniej jednak jest masa historii, w ramach których coś, co mogło się nawet wydawać być porażką, stało się ogromnym sukcesem w przyszłości, na przykład tak jak to było chociażby właśnie w tej historii, w przypadku Eliasza. Eliasz zdecydowanie, absolutnie wybitna postać, ale to, co Eliasz zostawił po sobie wyjątkowego, to zostawił nam Elizeusza. I tak naprawdę, jeśli chodzi o samo takie żydowskie spojrzenie na relacje tych dwóch postaci, to to jest taki bardzo klasyczny przykład tego, jak powinno wyglądać uczniostwo. Uczniostwo, mam na myśli to tak, wiecie, jak Jezus też miał swoich uczniów. I to jest temat, który być może przy okazji Nowego Testamentu gdzieś ruszymy trochę bardziej, bo jest on bardzo ciekawy i warto zrozumieć, o co w tym chodzi, ale jednak nie jest to tak, jak my, wiecie, dzisiaj byśmy kojarzyli, wiecie, jak ktoś jest uczniem, to chodzi do szkoły, a tutaj jednak, wiecie, uczniem kogoś stawało się, kiedy rzeczywiście z tą osobą się chodziło, z tą osobą się dużo przebywało, naśladowało się tę osobę, chciało się być takim jak ta osoba.

No i mieliśmy też historię ludzi, takich jak chociażby król Saul, który no nie bardzo cieszył się z tego, żeby ktoś był jakkolwiek lepszy od niego, żeby ktoś mówił o jakiejkolwiek innej osobie, że jest lepsza od króla Saula. I to doprowadziło do tego, że ta zazdrość była przyczynkiem do tego, że jego królestwo upadło, a jednocześnie no Dawid musiał przed nim uciekać, no bo Dawid zdecydowanie był lepszy, jeśli chodzi o jego sukcesy militarne. Niemniej jednak w tej naszej dzisiejszej historii, przy tym końcu życia Elizeusza, widzimy właśnie to, żeby patrzeć na swoje życie przez pryzmat tego, co jeszcze Bóg może uczynić przez moje życie, nawet w momencie, kiedy mnie tutaj już nie będzie. Bo jeżeli będziemy w ten sposób patrzeć na swoje życie, to jest dużo mniejsza szansa na to, że sobie odpuścimy, że będziemy tacy, wiecie, a dobra, no... No tutaj teraz nic nie widzę, no to sobie odpuszczę.

Tu nie będę się tam spinał. No to może, wiecie, niepotrzebnie się czymś zajarałem i wydawało mi się, że tak będzie super, a tak wcale niekoniecznie. Może tak się wydarzyć, jeżeli będziemy patrzyli na swoje życie przez pryzmat: co ja z tego życia będę miał? Co ja będę widział za swojego życia? Co takiego się wydarzy, czym ja będę mógł się cieszyć, z czego będę mógł skorzystać?

I tak, jestem przekonany, że Bóg chce, żebyśmy doświadczyli Jego działania, Jego dobroci już tutaj w tym życiu, ale kiedy mamy perspektywę życia, które jest dużo dalsze niż to, co my będziemy w stanie zobaczyć, wtedy nagle może się okazać, że dużo łatwiej będzie nam też zmotywować się do tego, żeby właśnie szukać Bożej woli, żeby się nie poddawać. I nawet tak sobie teraz myślę, że te dwie historie, które tutaj dzisiaj mamy, w jakiś sposób mogą się pod tym względem łączyć. No bo kiedy spojrzymy sobie na tego króla, który miał tłuc tymi strzałami o ziemię, to trochę to tak wygląda, jakby to był gość, który właśnie sobie odpuścił, który, wiecie, no ile będę się tłukł. No dobra, ta pierwsza strzała była związana ze zwycięstwem, no ja wiem, trzepnę trzy razy, zobaczymy. Wiecie, takie nie było widać w tym gorliwości, nie było widać w tym takiego...

Skoro już wiedział, że ta jedna strzała oznaczała zwycięstwo militarne, no to mógł wpaść na to, że dobra, będę napierdzielał tymi strzałami, aż chłop mi powie, żebym przestał. A tutaj to było takie... I tyle. Trzy stuknięcia i po temacie. I teraz jak sobie liczę, że w sumie to ja stuknąłem cztery razy.

No ale wiecie, o co mi chodzi. W każdym razie tutaj widzimy gościa, który trochę tak z mojej perspektywy ręki nie dam za to, że tak było, ale tak trochę mi zalatuje takim gościem, który trochę był zrezygnowany, który trochę sobie odpuścił. I zamiast rzeczywiście włożyć w to trochę takiej gorliwości, tak jak przypomnijmy sobie chociażby jego dziadka Jehu, który był naprawdę takim, wiecie, wariatem, no to jestem w stanie sobie wyobrazić Jehu, który tymi strzałami by rąbał jako szalały, no bo ej, dobra, może coś z tego dobrego wyjdzie. A ten tu stuknął trzy razy, no dobra, wystarczy. Jeżeli tak będziemy patrzeć na nasze życie, no to jest to bardzo egoistyczne spojrzenie i jednocześnie coś, co jest w stanie nas ograbić z tego, co Bóg przygotował dla nas.

Bo gdyby ten rąbał tymi strzałami więcej, to tak naprawdę to on doświadczyłby więcej zwycięstw, to byłoby poczytane na jego korzyść. To oczywiście wiadomo, że tutaj Bóg wspierał Izraela w tych bitwach, niemniej jednak gość zobaczyłby dużo więcej dobra niż faktycznie zobaczył, gdyby tą perspektywę miał właśnie taką szerszą, bardziej sięgającą w przyszłość, a tak, będąc gościem, który taki trochę: a dobra, nie wiem, nie wiem, czy mi się chce, no to tyle zobaczył, ile zobaczył. Okej, coś mu tam wyszło, ale czy mógł więcej? No mógł więcej. I sądzę, że w życiu każdego z nas może tak być, że jeżeli będziemy patrzeć na nasze życie przez pryzmat tego, co właśnie nigdy nas nie spotka, a jednocześnie może być naszym udziałem, to do końca swoich dni będziemy starać się szukać Bożej woli, będziemy starać się szukać tego, jak Bóg chce nas prowadzić, będziemy starać się szukać tego, jak możemy stawiać kolejne kroki wiary.

Nie dojdziemy nigdy do miejsca, w którym będziemy tacy, wiecie, okej, dobra, to już wszystko, to już wszystko, na pewno nic więcej w moim życiu się nie wydarzy. Bo okazuje się, że wiecie, w przypadku Elizeusza i tej jego historii widzimy, że właśnie nawet po jego śmierci Bóg niejako dopełnił tego jego marzenia o tym podwójnym duchu, który spoczywał na Eliaszu. I może być tak w życiu każdego z nas, że nawet jeśli nie wszystko zobaczymy za swojego życia, to kolejne pokolenia mogą doświadczyć ogromnej ilości dobra, ogromnej ilości szczęścia właśnie dzięki temu, że my będziemy wierni do końca, że nie odpuścimy sobie gdzieś tam po drodze i nie powiemy: a skoro ja tu i teraz nie widzę, no to pewnie nic się nie dzieje. I nawet, nie wiem, wiecie, tak strzelając, widzę statystyki tego podcastu, widzę... Widzę, ile ludzi słucha i tak sobie czasami myślę, no czy mogłoby więcej osób tego słuchać?

Może tak, może nie. Wiecie, niektórzy czasami mi coś napiszą. Zdecydowanie mniej osób pisze niż słucha, ale też czy to nagrywać, czy nie nagrywać? Powiem tak, z mojej strony rzuciłem sobie wyzwanie, żeby nagrać tych 365 odcinków w ciągu tego roku i mam zamiar to zrobić. Tak jak mówiłem też przy okazji innych odcinków, okej, gdyby się okazało, że nie wyrobię się w cały rok, no to po prostu dotłukę tą część odcinków już tam w kolejnym, chociaż wydaje mi się, że powinno nam się spokojnie udać, bo nawet jak zdarzają się jakieś małe dni obsuwy, to później też je nadrabiam.

Niemniej jednak pojawiają się czasami takie historie w stylu, wiecie, znajomy nagle mi pisze: Hej, Jacek, zapisałem się na studia biblijne. Mówię: Super, to fajnie w ogóle, że mówisz. No tak, bo wiesz, bo tą grupę zacząłeś, akurat w zeszłym roku to była tylko grupa na Facebooku. To, co w tym roku się dzieje z podcastami, to jest kontynuacją tego, co się dzieje na Facebooku. Możecie wejść na stronę bibliawrok.pl, tam dowiecie się trochę więcej.

No ale teraz, wiecie, tu jest jedna osoba, która nagle mówi: Hej, pierwszy raz w życiu czytam Biblię i ma to dla mnie sens. Hej, kiedyś próbowałem czytać Biblię, ale mi w ogóle nie szło i myślałem, że to jest bez sensu, a teraz dzięki tym podcastom jestem w stanie coś więcej z tego wyciągnąć, jestem w stanie dostrzec, w jaki sposób Biblia może do mnie mówić. I to są takie historie, wiecie, drobne historie, które znowu, czy chciałbym więcej takich pozytywnych rzeczy usłyszeć? No chciałbym, w sensie gadam trochę tak w eter. I to jest dosyć śmieszne w tej naszej relacji, bo wiem, że ci, którzy słuchają gdzieś tam regularnie, mogą mieć za sobą już, wiecie, godziny słuchania mnie, a ja tak naprawdę niewiele słyszę od was.

I wydaje mi się, że przykład tego jest dobrym obrazem tego, jak działa czasami wiara. No wiecie, ja nie widzę efektów, nie widzę owoców poza jakimiś takimi pojedynczymi historiami, które rzeczywiście spływają, zdarzają się, ktoś do mnie napisze, ktoś się odezwie na grupie, ale mam ciągle taką nadzieję, że może być tak, że kto wie, może nawet, wiecie, skończymy ten podcast do końca roku i, wiecie, część z nas z tego skorzysta, część nie, a może rzeczywiście dla kogoś to w którymś momencie życia będzie naprawdę coś przełomowego, coś, co rzeczywiście podniesie go na duchu, coś, co może w jakiś sposób uratuje mu życie, bo jestem przekonany, że to, co Biblia ma do zaoferowania, tą nadzieję, którą Bóg chce wnieść do naszego życia poprzez swoje słowo, jest czymś, co dosłownie może każdemu. z nas uratować życie. I trochę z taką myślą też robię to, co robię. Nie patrzę na to, co jest tu i teraz, nie skupiam się koniecznie na tym, czy już widzę te efekty, których bym się spodziewał, tylko bardziej myślę: okej, mam poczucie, że to jest pewna misja, którą powinienem zrealizować. Dlaczego?

Sam do końca nie wiem. Chociaż nie będę ukrywał, że czytanie Biblii z takimi, wiecie, podcastowymi komentarzami jest dla mnie naprawdę też bardzo ubogacającym doświadczeniem i tam mam wrażenie, że w ogóle Biblię to czytam trzy razy. Często wracam sobie do tych tekstów, przygotowuję się i zajmuje mi to dużo więcej czasu niż zajmowało zazwyczaj, ale też lektura jest dużo bardziej ubogacająca. I mam ogromną nadzieję i moją modlitwą też jest to, żeby dla kogoś to było rzeczywiście czymś, co mu pomoże odkryć wiarę, może odkopać jakąś wiarę, którą gdzieś tam zakopaliśmy kiedyś, może rzeczywiście złapać to, że chrześcijaństwo, że Biblia jest czymś, co tak naprawdę jest jak najbardziej aktualne dzisiaj i że ta ponadczasowa mądrość, którą mamy w Biblii, jest w stanie pomóc nam lepszym życiem. I gdyby okazało się, że jedna osoba z tego skorzysta i dzięki temu zmieni się całkowicie życie jej rodziny, bo nagle doświadczy Bożego działania, zacznie realizować swoje powołanie, wychowywać dzieci i tak dalej, wiem, że sięgną gdzieś tam w przyszłość daleko, ale kto wie, kto wie.

Słyszałem takie historie i myślę sobie: czemu nie, będę cisnął do końca, dopóki tylko będę widział, że coś mogę zrobić, chcę to robić, bo nie będę się skupiał na tym, czy ja teraz doświadczyłem tego, co bym chciał doświadczyć poprzez to konkretne działanie, tylko bardziej chcę patrzeć na to właśnie przez pryzmat tego, czego mogę nie widzieć, a co może być ogromnym dobrem dla kogoś innego. I kiedy każdy z nas będzie tak patrzył na swoje życie, to może być trochę tak jak w przypadku Elizeusza, że Bóg będzie działał jeszcze dłużej niż my będziemy w stanie to widzieć i jednocześnie będzie zmieniał życie ludzi w sposób, który dla nas nawet może być zaskakujący. No bo tutaj co by nie było, jeżeli jesteś umarły, a ożyłeś, no to naprawdę twoje życie wywróciło się do góry nogami, bez dwóch zdań. I to jest coś, co było dopełnieniem służby Elizeusza. I tak samo może być inspiracją dla nas do tego, żeby właśnie patrzeć przez nasze życie nie przez pryzmat tego, co widzę tu i teraz, ale przez pryzmat tego, co jeszcze może się wydarzyć, kiedy będę wiernie, do samego końca, szedł za Bogiem, starał się realizować swoje powołanie, szukał Boga, żył blisko Niego i swoim życiem, swoją służbą tutaj na ziemi — każdy z nas jakąś wierzę służbę.

Służbę, ma swoje powołanie. Będę chciał, żeby jak najwięcej ludzi mogło rzeczywiście doświadczyć Bożego działania, doświadczyć Boga, odkryć to życie, które Bóg ma dla nas, zacząć swoje życie na nowo, dostać nowy Boży start i dzięki temu mieć wpływ na lepsze życie swoje, swoich rodzin, swoich znajomych i tak dalej. Mam nadzieję, że ten odcinek był dla was inspirujący. Jeżeli macie jakieś dodatkowe pytania, dla przypomnienia, bibliawrok.pl, tam możecie wejść, dołączyć do grupy na Facebooku, możecie dać znać, czy coś z tego słuchania wam się przydaje, czy nie, czy macie jakieś pytania, uwagi i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.