Jak bardzo można stracić nadzieję

Cześć, z tej strony Jacek Sucharz, właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 123 i czytamy Księgę Izajasza, rozdziały od 18 do 22. I te rozdziały, jeżeli macie już za sobą, to być może też lekko byliście przytłoczeni tym, że one są niesamowicie mroczne. One są naprawdę rozdziałami, w których są opisane różne kary i tragiczne zdarzenia związane z sądem, który Bóg przygotował dla narodów, które Mu się stawiały, które w żaden sposób nie zwracały na Niego uwagi i które w swoim funkcjonowaniu robiły wszystko, co tylko można było robić złego. I tak naprawdę te opisy, jeżeli sprawiają, że macie takie poczucie, że to naprawdę jest ciężko, to jest.

To jest. Zdecydowanie w tych opisach jest ciężko, jest przytłaczająco. Do tego stopnia, że sam Izajasz w 21 rozdziale, w wersecie 3 i 4 mówi następujące słowa: Przeraża mnie to, o czym słyszę, niepokoi mnie to, co widzę. Kołacze się me serce, opadają mnie dreszcze, upragniony mój zmierzch niesie strach. Dla samego Izajasza to, o czym on mówi, jest przerażające.

I równie dobrze może być dla nas. Możemy sobie czytać te słowa i myśleć: To naprawdę jest ciężko. Co to w ogóle za świat, w którym wymierzanie sprawiedliwości wygląda w tak brutalny sposób. Jednak chciałbym, żebyśmy pamiętali o tym, o czym rozmawialiśmy już wielokrotnie, że to nie jest tak, że ta sprawiedliwość, którą Izajasz tutaj opisuje, ta, która jest wymierzana, jest po prostu, wiecie, za nic, za to, że sobie byliście. Tylko tak naprawdę mówimy tutaj o konsekwencjach. ustawicznego życia daleko od Boga i życia w sposób, który tak naprawdę niósł więcej śmierci i zniszczenia niż jakiegokolwiek pożytku dla ludzi, którzy zostali stworzeni na Boży obraz i na Boże podobieństwo.

I w tym wszystkim rozdział 22 jest zapowiedzią sądu, ale właśnie nad Jerozolimą. Z jednej strony wcześniej mieliśmy różne narody, w których kierunku były kierowane słowa sądu, słowa związane z karą, ale tak naprawdę konsekwencje nie ominęły w żaden sposób Jerozolimy, w żaden sposób nie ominęły Izraela, który był Bożym wybrańcem. I tak naprawdę jeszcze w różnych innych miejscach później, uprzedzając, będziemy widzieć też to przesłanie związane z nadzieją, przesłanie związane z tym, że okej, pomimo tego, że musieliście ponieść konsekwencje swoich wyborów, to jednak mam dla was drogę powrotu. I ważne jest to, żebyśmy o tym pamiętali. Niemniej jednak chciałbym, żebyśmy zwrócili dzisiaj uwagę szczególnie na rozdział właśnie 22, gdzie widzimy Izraela, widzimy Jerozolimę, która zachowuje się w sposób, który w ogóle może być dla nas nawet zaskakujący w obliczu tego wszystkiego, co się dzieje, w obliczu tych wydarzeń, które się dzieją, w obliczu tego niebezpieczeństwa, które jest przed nimi.

Bo czytamy o miastach, które jest otoczone. I tak naprawdę co robią ludzie, którzy powinni znać Boga, którzy powinni wiedzieć o tym, że Bóg jest w stanie przyjść do ich życia z ratunkiem. Ludzi, którzy być może, jeśli tam słyszeli już na tym etapie, to być może jakieś skrawki, ale jednak w historii tego, w jaki sposób Bóg w wyjątkowy sposób doprowadził ich do miejsca, ich przeznaczenia, do ziemi, którą przygotował właśnie dla nich. Bo jednak to, że oni mieszkali na tamtych terenach, było związane bezpośrednio z tym, jak Bóg wyprowadził ich z Egiptu, po tym, jak oni do Niego wołali. Tak naprawdę to całe wyprowadzenie z Egiptu, nie wiem, czy pamiętacie, ale możecie sobie sięgnąć z powrotem do początku Księgi Wyjścia, było spowodowane tym, że Bóg usłyszał ich cierpienie.

Znowu, nie to, żeby, wiecie, Bóg nie słyszał o ich cierpieniu i był nieświadomy i nagle się połapał. O kurka, rzeczywiście będzie tam ciężko, tylko oni zaczęli bardzo aktywnie po prostu wołać do Boga, wołać i prosić o ratunek. I Bóg rozpoczął plan ewakuacji Izraelitów właśnie z Egiptu. I później dzieje się cała nasza historia związana z wyjściem z Egiptu, dojściem do Ziemi Obiecanej, z tymi walkami, które miały tam miejsce. Tak naprawdę znowu setki lat historii Bożego działania w życiu Izraela, które doprowadziło do tego, że oni mogli żyć w ziemi, którą Bóg im obiecał, a jednak dzisiaj są w miejscu, które najlepiej opisują słowa właśnie z 22 rozdziału Księgi Izajasza, gdzie wobec oblężonego miasta, wobec ogromnego niebezpieczeństwa czytamy od ósmego wersetu następujące słowa: Tego dnia przeglądaliście zbrojownię leśnego pałacu, zabraliście się za liczne pęknięcia w murach miasta Dawida, gromadziliście wodę dolnej sadzawki, liczyliście domy Jerozolimy, przeznaczając do rozbiórki niektóre, aby umocnić mur.

Przygotowywaliście też pomiędzy murami zbiornik na wodę starego stawu. Nie oglądaliście się jednak na Tego, który go utworzył, i nie skierowaliście się do Tego, dzięki któremu go macie. A przecież Pan, Pan Zastępów, wzywał w tym dniu do skargi i płaczu, do golenia głów, do wkładania włosienic. Lecz zamiast tego były radość, wesele, zabijanie bydła, przyrządzanie owiec, jedzenie mięsa i picie wina. Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy.

W sytuacji, w której Izraelici mogli wołać do Boga, oni zdecydowali się na to, żeby spróbować się bronić samodzielnie, żeby spróbować się postawić swoim wrogom, napastnikom, tym, którzy chcieli zdobyć Jerozolimę. I czytamy o tym, w jaki sposób, wiecie, te przygotowania się działy, co takiego oni robili, jednak w tym wszystkim tak naprawdę wygląda to trochę tak, jakby oni sami kumali, że no ale i tak to nie ma sensu, i tak jesteśmy przegrani, i tak nic z tego nie będzie. Szukali siły w sobie, szukali tego, co oni mogą jeszcze zrobić, żeby się w jakikolwiek sposób obronić, totalnie olewając to, że mogli w tym czasie zwrócić się do Boga. I to sam Bóg wzywał do tego, żeby po prostu ukorzyli się przed Nim, żeby się uniżyli przed Nim, żeby po prostu powiedzieć: sorry, spieprzyliśmy. Przepraszamy, czy jesteś w stanie nam teraz pomóc?

I Bóg jak najbardziej byłby w stanie im pomóc, gdyby oni zwrócili się do Niego. Ale w tym wszystkim widzimy ludzi, którzy po prostu są już tak przeraźliwie daleko od Boga, że oni nawet nie wpadają na pomysł tego, żeby do Boga się zwrócić, pomimo tego, że mają taką opcję. To szukają siły w sobie, szukają siły w swoich możliwościach, w tym, co jeszcze im zostało. Tak jak czytamy chociażby, wiecie, sprawdzają, które domy jeszcze można rozebrać, żeby trochę umocnić mury. Po prostu widzimy, że jesteśmy w beznadziejnej sytuacji, ale spróbujmy, może jeszcze trochę wytrzymamy.

Do tego stopnia, że tak naprawdę w końcu, widząc tą swoją beznadzieję, mówią: Hej, jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy. To są słowa ludzi, którzy już nawet nie są gotowi do tego, żeby zwrócić się do Boga z prośbą o ratunek. Do Boga, który ratował ich przez wieki, który przez wieki udowodnił, że jest w stanie wyciągnąć ich z największych tarapatów, z największych opałów, już nawet niekoniecznie zwracają na Niego uwagę. I nawet widząc te swoje mizerne jeszcze siły, które gdzieś tam im ostatkiem zostały, widzą, że to nie wystarczy. I pomimo tego, wiedząc, że czekaj, klęska, decydują się na to, żeby po prostu imprezować.

Już po prostu jak mamy zginąć, to chociaż niech będzie fajnie, niech chociaż będzie impreza, bo i tak nic więcej z tego nie będzie. I pytanie do nas dzisiaj jest takie: w jaki sposób my zachowujemy się w obliczu sytuacji, które nas przytłaczają? Bo to, że Izraelici dzisiaj nie zwracają uwagi na Boga, to nie jest to, że oni nagle o Nim zapomnieli. To tak naprawdę jest konsekwencją tego, że oni przez lata odwracali się od Niego, żyli bez Niego i doszli do miejsca, w którym już nie byli w stanie w ogóle Boga dostrzec. To nie jest to, że Bóg nie chciał, Bóg chciał, ale oni byli tak daleko od Niego, że nawet pomimo tego, że Bóg ich wzywał do tego, żeby się ogarnęli, to oni już nawet nie byli w stanie dostrzec tego, że może być taka opcja.

I nie chcę tutaj zgadywać, czy wiecie, czy to było tak, że nie wiem, może myśleli sobie, że Bóg jest na nich tak obrażony, że już na pewno nic nie zrobi. No ale nawet gdyby tak myśleli, to mimo wszystko Bóg ich wyraźnie wzywał do tego, żeby się ogarnęli, żeby po prostu jeszcze się odwrócili od tego swojego całego... tego bajzu i zwrócili się do Niego i On był tym, który mógł im przyjść z ratunkiem, ogromnym niebezpieczeństwem dla każdego z nas. Może być to, żeśmy pozwolili sobie w swoim życiu tak bardzo pozbawić się nadziei i tak daleko odsunąć się od Boga, że później może być właśnie w miejscu, w którym można być cholernie ciężko go dostrzec. Możemy po prostu, wiecie, nawet chcieć gdzieś dostrzec Boga, dostrzec jakąś nadzieję i zwyczajnie w takich sytuacjach może zdarzyć się tak, że tej nadziei nie będziemy widzieć. Co nie znaczy, że tej nadziei nie będzie, ale ta nadzieja będzie tak daleko, że dla nas będzie ciężko dostrzec jakikolwiek jej przebłysk.

To jest miejsce, do którego dzisiaj doszli Izraelici w tych rozdziałach, które są przerażające i jeżeli nas przerażają, jeżeli czyta nam się te rozdziały ciężko, to tak, powinno nam się je tak czytać. To powinny to być rozdziały, w których naprawdę się zastanowimy, czy chcemy doprowadzić siebie kiedykolwiek w życiu do miejsca, w którym będziemy tak daleko od Boga, jak Izraelici byli w tamtych czasach. Bo jest ryzyko tego, że można być tak daleko od Boga, że zwyczajnie ciężko będzie Go dostrzec. I to znowu nie to, że Bóg nie będzie dostępny, ale my możemy być tak daleko, że zwyczajnie nawet przez myśl nam nie przyjdzie to, że On może jakkolwiek jeszcze na nas patrzeć w przychylny sposób. Pomimo tego, że ta przychylność z Bożej strony jest ciągle dostępna.

I w naszym przypadku tą przychylność najlepiej widzimy w tym, co było, wydawać by się mogło, największą porażką w Biblii, jaka mogła mieć miejsce, wydarzeniem, które było najmroczniejszym wydarzeniem w całej historii. Mianowicie momentu, w którym Jezus oddał za nas swoje życie. Nie wyglądało to jak wydarzenie, które może nam dać jakąkolwiek nadzieję. Nie wyglądało to jak wydarzenie, które zapowiada cokolwiek dobrego. I nawet możecie kojarzyć to, że uczniowie też wcale niekoniecznie siedzieli i czekali na to, aż Jezus zmartwychwstanie i zorganizowali jakąś paradę, bo wiecie, za trzy dni miał zmartwychwstać.

Dla wszystkich, którzy byli blisko Jezusa wtedy, to było wydarzenie, które całkowicie pogrążyło ich nadzieję na to, że może być lepiej, że może rzeczywiście Bóg ma przygotowany ratunek. I w tym właśnie wydarzeniu. Ten ratunek był. I słowa, które w bardzo taki ciekawy sposób pokazują to zwycięstwo, które Bóg osiągnął poprzez śmierć Jezusa na krzyżu, jest zapisane w pierwszym liście do Koryntian, w piętnastym rozdziale, gdzie czytamy następujące słowa. Znowu, warto by było, żebyśmy sięgnęli sobie po cały ten rozdział, ale lekko szerzej przeczytam fragment, o który mi chodzi, żebyśmy mieli choć odrobinę kontekstu.

Apostoł Paweł pisze, że to bowiem, co zniszczalne, musi przyoblec niezniszczalność i to, co śmiertelne, przyoblec nieśmiertelność. A gdy już to, co zniszczalne, przyoblecze niezniszczalność i to, co śmiertelne, nieśmiertelność, wówczas wypełni się słowo zapowiedzi: Zwycięstwo wchłonęło śmierć. Gdzie jest, o śmierci, twój tryumf? Gdzie jest, o śmierci, twe żądło? Żądłem śmierci jest oczywiście grzech, mocą zaś grzechu prawo.

Bogu jednak dzięki, On darzy nas zwycięstwem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Nasze zwycięstwo, z którego możemy korzystać, zwycięstwo, którego dokonał Jezus swoją śmiercią na krzyżu, jest do doświadczenia dla każdego z nas w sytuacji, kiedy... Te słowa mogą nam się wydawać trochę takie: okej, dobra, o co tutaj chodzi? Kiedy to, co jest zniszczalne, kiedy, wiecie, nasze możliwości spotkają się z Bożymi możliwościami, kiedy wszystko, czego my możemy się podjąć, co zwyczajnie nie jest w stanie przeżyć więcej niż nasze ziemskie życie, spotka się z Bożą nieśmiertelnością i pozwoli nam na to, żeby to, co my robimy, miało wieczny wpływ. Tak naprawdę w sytuacji, kiedy my pozwolimy sobie na to, żeby tak obrazowo umrzeć dla siebie, wtedy jesteśmy w stanie spotkać się z Bożym życiem.

Z życiem, które jest w stanie odwrócić całkowicie to, w jaki sposób funkcjonujemy, po to, żebyśmy mogli żyć życiem nadziei. Żyć życiem, w którym nie musimy się martwić o to, co się wydarzy, nie musimy się bać śmierci, nie musimy się bać jakiegokolwiek niebezpieczeństwa, które może wydawać się, że nam zagraża. Bo tak naprawdę widzimy w tym tekście bardzo wyraźnie, że zwycięstwo zostało odniesione nad śmiercią, więc my nie musimy się jej bać. Nie musimy się bać tego, co może się wydawać być największym problemem, jaki może nas... spotkać, bo zwyczajnie jest coś więcej. I możliwości tego, co Bóg może uczynić w naszym życiu, co może uczynić przez nasze życie, zaczynają się w momencie, kiedy doświadczamy mocy tego, co Jezus uczynił na krzyżu.

A w jaki sposób mamy to zrobić? Zwyczajnie zwrócić się do Boga i całe nasze zaufanie złożyć w Nim. Zaufać temu, że to, co On zrobił dla nas, jest wystarczające do tego, żebyśmy my, ufając Jemu, mogli żyć nowym życiem. Życiem, które zacznie się tutaj i już teraz będzie początkiem życia, które ma w sobie potencjał do wieczności. To, co mogło się wydawać być największą porażką, okazało się być w przypadku Jezusa największym zwycięstwem, jakie mógł osiągnąć.

I niech dla nas to wydarzenie będzie właśnie nadzieją do tego, że gdybyśmy kiedykolwiek w życiu znaleźli się w sytuacji, w której znaleźli się Izraelici, w sytuacji, w której zewsząd otacza nas niebezpieczeństwo, zewsząd otaczają nas okoliczności, które wydają się być kompletnie beznadziejne, to jest Bóg, który jest w stanie przynieść nadzieję do naszego życia i On w swojej możliwości udowodnił najbardziej w tym, że oddał swojego Syna po to, żeby ten złożył z siebie ofiarę za nas i jednocześnie wzbudził Go z martwych po to, żebyśmy my również mogli zostać wzbudzeni do nowego życia dla Boga, z Bogiem i dzięki Bogu. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie sobie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować. Mam nadzieję, że to dzisiejsze przesłanie, które ma w sobie wciąż tyle mroku, ten tekst, który czytaliśmy, jest ciężki, pomoże nam dostrzec jednak to, że nawet w obliczu takiego dramatu i sytuacji, w której można tak bardzo odwrócić się od Boga, Bóg jest dostępny i od nas tylko zależy to, czy będziemy w stanie dostrzec tę nadzieję, którą w Nim mamy. Wielkie dzięki za dzisiaj i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.