
Ten dzień w minutę
Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.
Przeczytaj wstęp do księgi: Księga Izajasza
W skrócie
Czytamy Księgę Izajasza od czterdziestego do czterdziestego czwartego rozdziału. Zaczyna się druga część księgi, w której zamiast sądu słyszymy pociechę dla ludzi na wygnaniu. Wspominam krótko, kto napisał Księgę Izajasza, a potem skupiam się na tym, kim jest Bóg, który mówi: pocieszajcie mój lud.
Najważniejsze myśli
Dwie części jednej księgi
Rozdziały od 1 do 39 mówią o nadchodzącym sądzie, a od rozdziału 40 ton się zmienia i Izajasz mówi do ludzi, którzy są już w niewoli babilońskiej.
Kto napisał Izajasza
Nie wiadomo na pewno, czy całą księgę napisał sam Izajasz, czy też jego uczniowie. Dla mnie nie ma to wielkiego znaczenia, bo Nowy Testament traktuje całą księgę jako Boże słowo.
Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud
Pierwsze słowa drugiej części definiują wszystko, co dalej czytamy. Bóg chce ludziom, którzy nie widzą nadziei, przynieść pociechę i pokazać, że ich historia nie kończy się w niewoli.
Pociecha osadzona w tym, kim jest Bóg
To nie jest zwykłe poklepanie po plecach, bo Bóg pociesza jako jedyny Bóg, Stwórca i Ten, który ratuje. Dlatego Jego pociecha jest realna, a nie tylko miła dla ucha.
Z odcinka
Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud. Bóg chce ludzi, którzy są w sytuacji, gdzie nie widzą absolutnie żadnej nadziei, pocieszyć.
To jest pociecha, która jest osadzona w tym, że ja, który chcę was pocieszyć, jestem Bogiem.
Kiedy jesteś w jakiejkolwiek porąbanej sytuacji, sytuacji, w której nie widzisz nadziei, możesz doświadczyć pociechy.
Fragmenty, o których mowa w odcinku
- Księga Izajasza 40,1-31 Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg. 2 Przemawiajcie do serca Jerozolimy, wołajcie do niej, że dopełnił się jej postanowiony czas, że została przebaczona jej nieprawość, bo otrzymała z ręki PANA w dwójnasób za wszystkie swoje grzechy. 3 Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę PANA, prostujcie na pustyni ścieżkę naszego Boga. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska To początek drugiej części księgi: Bóg każe pocieszać swój lud, bo niewola się kończy, a głos woła, żeby przygotować drogę Pana.
- Księga Izajasza 43,10-1310 Wy jesteście moimi świadkami, mówi PAN, i moim sługą, którego wybrałem, abyście poznali mnie i wierzyli mi, i zrozumieli, że to ja jestem. Przede mną nie został stworzony żaden Bóg ani po mnie nie będzie. 11 Ja, ja jestem PANEM i oprócz mnie nie ma zbawiciela. 12 Ja ogłaszałem, wybawiałem i opowiadałem, gdy nie było wśród was żadnego obcego [boga]. Wy jesteście moimi świadkami, mówi PAN, że ja jestem Bogiem. 13 Zanim powstał dzień, ja jestem, a nie ma nikogo, kto by wyrwał [cokolwiek] z mojej ręki. Gdy coś uczynię, któż to odwróci? Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Bóg mówi do swojego ludu, że to oni są Jego świadkami, że przed Nim nie było Boga i po Nim nie będzie, a nikt nie wyrwie niczego z Jego ręki.
- 2 List do Koryntian 1,3-43 Błogosławiony [niech będzie] Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy; 4 Który nas pociesza w każdym naszym utrapieniu, abyśmy i my mogli pocieszać tych, którzy są w jakimkolwiek ucisku, taką pociechą, jaką sami jesteśmy pocieszani przez Boga. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Paweł pisze o Bogu wszelkiej pociechy, który pociesza nas w ucisku po to, żebyśmy my potrafili pocieszać innych.
Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.
Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat
- Ewangelia św. Mateusza 3,1-31 W tych dniach przyszedł Jan Chrzciciel, głosząc na pustyni judzkiej: 2 Pokutujcie, bo przybliżyło się królestwo niebieskie. 3 To bowiem jest ten, o którym powiedziano przez proroka Izajasza: Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Pana, prostujcie jego ścieżki. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Mateusz mówi, że Jan Chrzciciel jest tym głosem wołającym na pustyni, o którym pisał Izajasz: przygotujcie drogę Pana.
- List do Rzymian 15,44 Wszystko bowiem, co przedtem napisano, ku naszej nauce napisano, abyśmy przez cierpliwość i pociechę [z] Pism mieli nadzieję. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Paweł pisze, że wszystko, co napisano w Piśmie, ma dawać nam nadzieję przez cierpliwość i pocieszenie.
- Księga Psalmów 231 Psalm Dawida. PAN jest moim pasterzem, niczego mi nie zabraknie. 2 Sprawia, że kładę się na zielonych pastwiskach, prowadzi mnie nad spokojne wody. 3 Posila moją duszę, prowadzi mnie ścieżkami sprawiedliwości ze względu na swoje imię. 4 Choćbym nawet chodził doliną cienia śmierci, zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną; twoja laska i kij pocieszają mnie. (początek rozdziału)Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Psalm o Panu jako pasterzu, który prowadzi i pociesza, pokazuje to samo oblicze Boga, który troszczy się o swój lud.
Do przemyślenia
- Gdzie dziś najbardziej potrzebuję pociechy i czy przychodzę z tym do Boga?
- Kogo mogę pocieszyć tą pociechą, którą sam dostałem od Boga?
Powiązane odcinki
pocieszenie niewola babilońska Księga Izajasza nadzieja Bóg jedyny autor Księgi Izajasza
Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.
Transkrypcja odcinka
Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.
Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 128 i czytamy Księgę Izajasza, rozdział od 40 do 44. Kiedy wczoraj czytaliśmy historię króla Hiskiasza, która, tak jak też wcześniej zwróciliśmy na to uwagę, była już w zasadzie naszą lekturą w drugiej Księdze Królewskiej, to ta historia bardzo wyraźnie oddziela nam dwie części Księgi Izajasza. I w zasadzie, gdybyśmy spojrzeli sobie na całego Izajasza i na to, jakiego rodzaju przesłania, w jakiej formie się tam pojawiają, to tych podziałów pewnie moglibyśmy mieć jeszcze więcej, ale rozmawialiśmy już wcześniej o tym, że w zasadzie Izajasza możemy spokojnie podzielić sobie na dwie części: od rozdziału 1 do 39 i od rozdziału 40 do 66. I w tej pierwszej części, którą mamy już za sobą, mieliśmy przesłanie związane z nadchodzącym sądem, z tym, co nadchodzi na Izraela, którzy w tamtym czasie jeszcze byli wciąż u siebie, byli w zasadzie wciąż w Jerozolimie i być może nie mieli takiego poczucia, że ich historia może potoczyć się tak dramatycznie.
Teraz jednak, wchodząc do tej drugiej części Księgi Izajasza, która, tak jak wspomniałem, trochę jest oddzielona taką historyczną narracją, którą mieliśmy wczoraj, która była w zasadzie taka, wiecie, to jest jedyne tego typu miejsce u Izajasza, widzimy, że teraz ton nam się ogromnie zmienił. I ważne też jest to, żebyśmy zwrócili uwagę na to, że to, o czym będziemy czytać teraz od 40 rozdziału Księgi Izajasza do końca, tam co prawda po drodze jeszcze można by było sobie podzielić tę resztę Izajasza na jeszcze jedną dodatkową część, ale odpuśćmy sobie, mamy tutaj perspektywę niewoli babilońskiej, tego, co zapowiadał Izajasz w poprzedniej części. I tutaj pojawia się też taka mała zagwostka, o której chciałbym, żebyśmy tylko wspomnieli, nie będziemy jej rozwiązywać do końca, nie będziemy za dużo czasu na tym spędzali, no bo zdecydowanie te kilkanaście minut na tę jedną kwestię nam nie wystarczy, a kwestią jest... Kto w zasadzie jest autorem Księgi Izajasza? Bo przy takiej zmianie, która pojawia nam się tutaj, pojawiają się też pytania, czy faktycznie to ten sam chłop dalej kontynuuje swoją narrację, czy być może napisał to ktoś inny.
I z mojej perspektywy od razu powiem, że nie jest to w ogóle kwestia w żaden sposób inspiracji Pisma Świętego w ogóle, żeby było jasne. Bez względu na to, czy to ten sam Izajasz, czy być może ktoś inny dopisał tą drugą część Izajasza nieco później, być może nawet po śmierci Izajasza, to dla mnie absolutnie, powiem szczerze, nie ma żadnego znaczenia. Głównie dlatego, że Nowy Testament bardzo gęsto cytuje właśnie fragmenty z Izajasza z rozdziałów między 40 a 66, więc dla autorów Nowego Testamentu, dla ludzi, którzy te starotestamentowe historie czytali już z perspektywy zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, to były teksty tak samo natchnione jak wszystko inne. Więc to jest jedna rzecz, która dla mnie w zasadzie załatwia mi osobiście sprawę, że hej, skoro Nowy Testament traktuje Izajasza jako jak najbardziej natchnione słowo od samego Boga, to jaki problem ja osobiście, taki brzuczek miałbym mieć z tym tekstem. I z drugiej strony nie widzę większego problemu w tym, gdyby nawet okazało się, chociaż tutaj dyskusje są.
Dosyć intensywne, że może być tak. Na przykład jedną z opcji jest to, że ta druga część Izajasza została napisana przez jego uczniów, których też zresztą wspomina w tej pierwszej części, którą mamy już za sobą. I że tak naprawdę to uczniowie Izajasza, którzy później patrzyli na jego słowa z perspektywy właśnie wygnania i niewoli babilońskiej, dopisali te rozdziały, które teraz czytamy. Czy tak było, czy tak nie było, nie wiem, ale powiem wam szczerze, nie robi mi to absolutnie większej różnicy. Niemniej jednak chciałem, żebyśmy zwrócili na to uwagę, bo może być tak, że właśnie będziemy czytać Księgę Izajasza, że ktoś kiedyś będzie z nami rozmawiał i powie: A, kto napisał Izajasza?
Nie, patrz, bo to jest takie podzielone, tu jest jedna część, tu jest druga, tu się zmienia język i tak dalej, słownictwo. Powiem wam tak, no mi osobiście nie robi to większej różnicy, jeśli chodzi o kwestię samego autorstwa, ponieważ Izajasz w całości jest traktowany jako pismo natchnione z perspektywy właśnie zmartwychwstania Jezusa Chrystusa i jest on dosyć gęsto wspominany właśnie i cytowany w pismach Nowego Testamentu. Zresztą tam będzie jeszcze jeden taki bardzo ważny fragment, gdzie sam Jezus cytuje Izajasza właśnie z tej drugiej części, która jest przed nami. Więc o tym mówię tak, żebyśmy wiedzieli w ogóle, co czytamy, wiedzieli mniej więcej, co tutaj takiego się dzieje, bo też ta perspektywa jest bardzo ważna, bo właśnie mówimy tutaj o ludziach, którzy te słowa czytają z perspektywy niewoli babilońskiej, z perspektywy sytuacji, która dla nich mogłaby się wydawać być kompletnie beznadziejna. Absolutnie mogli nie widzieć tego, że cokolwiek dobrego ich jeszcze w życiu spotka, bo tak naprawdę to wszystko, o czym czytaliśmy w pierwszej części Izajasza, w tych rozdziałach od pierwszego do trzydziestego dziewiątego, stało się rzeczywistością.
Izrael jest na wygnaniu. Izrael został uprowadzony ze swojej ziemi i jak ci ludzie mają odnaleźć się w tej sytuacji, kiedy widzą, że w zasadzie zlekceważyli to przesłanie, które miał do nich Izajasz wcześniej i ponieśli tego dotkliwe konsekwencje. I sam początek właśnie czterdziestego rozdziału Księgi Izajasza wrzuca nam... Już trochę takiego światła i właśnie nadziei. To jest właśnie piękne w tej części Izajasza, że to jest część o nadziei.
To jest część, która tak naprawdę właśnie dla tych ludzi, którzy byli w niewoli babilońskiej, miała wnieść nadzieję do ich życia i pokazać, że nie wszystko jeszcze stracone. Księga Izajasza 40,1-31 Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg. 2 Przemawiajcie do serca Jerozolimy, wołajcie do niej, że dopełnił się jej postanowiony czas, że została przebaczona jej nieprawość, bo otrzymała z ręki PANA w dwójnasób za wszystkie swoje grzechy. 3 Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę PANA, prostujcie na pustyni ścieżkę naszego Boga. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska: Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud — mówi wasz Bóg. Mówcie do serca Jerozolimy, wołajcie do niej, że dopełniła się jej niewola, że zapłata za winę przyjęta, bo odebrała z ręki Pana podwójnie za wszystkie swe grzechy. Głos woła na pustkowiu: Uporządkujcie drogę Pana, wyprostujcie na stepie ścieżkę dla naszego Boga. To pierwsze słowo jest w zasadzie słowem, które definiuje nam wszystko, co będziemy dalej czytać już do końca Izajasza.
Słowa pociechy: Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud. Bóg chce ludzi, którzy są w sytuacji, gdzie nie widzą absolutnie żadnej nadziei, pocieszyć. Chce przynieść nadzieję, chce przynieść zachętę i pokazać im perspektywę tego, że wszystko jeszcze może wyglądać inaczej, że tak naprawdę ich historia nie kończy się w niewoli, ale tak naprawdę Bóg ostatecznie odniesie zwycięstwo. I kolejna ważna rzecz, która jest związana właśnie z tą częścią Izajasza, jest to, że jeśli chodzi o samą kwestię poznania osoby Boga, tego, jaki Bóg jest, to teraz, w najbliższych rozdziałach będziemy tego mieli tak dużo, że w zasadzie moglibyśmy każdą z cech wrzucić sobie osobno na tapetę i tylko o nich rozmawiać, bo Bóg, jak mało gdzie, w tak skondensowanej formie pokazuje, jaki jest. I z różnych...
Cech Boga, które będą się nam wyłaniały właśnie w nadchodzących rozdziałach, mamy między innymi to, że Bóg jest całkowicie niezależny i robi to, co chce, bo jest Bogiem. Jest Bogiem, jest Bogiem jedynym. Nie ma żadnego innego. I wiem, wiem, wiem, że to może być taki temat: no dobra, ale czy wiesz, Jacku, to nie jest tak, że są różne drogi do Boga i tak dalej, wiesz, jest dużo różnych bogów, a może Bóg jest taki, a może jest inny. To, jak Bóg nam się objawia na kartach Pisma Świętego, jest absolutnie jednoznaczne i jednoznacznie pokazuje, że nie ma innej opcji.
Czy to jest aroganckie? No nie wiem, to problem do Boga, tak, miejmy. Czy to jest aroganckie, czy nie jest? Bóg tak nam się właśnie objawia. I gdyby było tak, że rzeczywiście, zgodnie z takim popularnym obrazem, który czasami jest nam rysowany, że wiesz, Bóg jest na górze i różne drogi prowadzą na szczyt tej góry, no to problem jest taki, i to znowu mądrych słyszałem, którzy odpowiedzieli na to w ten sposób: gdyby faktycznie tak było, że różne drogi mogą prowadzić do Boga i ostatecznie wszyscy ludzie, bez względu na to, w co, jak wierzą i tak dalej, tak samo dojdą do poznania tego Boga, no to ten Bóg, którego poznajemy w Piśmie Świętym, musiałby być niesamowicie okrutny, żeby zabijać swojego Syna po to, żeby niby ludzie mogli się do Niego zbliżyć, skoro zgodnie z popularną teorią różne drogi prowadzą do Boga.
Jezus o sobie później powie: Ja jestem drogą. I ja osobiście trzymam się tej prawdy, że jest jedna droga, a te inne drogi mogą nas doprowadzić do różnych miejsc, ale raczej szansa jest marna na to, żeby doprowadziły nas do tego samego miejsca, jeżeli po drodze nie wejdziemy na drogę, którą jest osoba Jezusa. I taki też Bóg objawia się nam właśnie u Izajasza. Zresztą te niektóre fragmenty, które tutaj się pojawiają, przypominają mi trochę o różnych innych miejscach, gdzie właśnie Bóg prowadzi takie rozmowy: Hej, kto zrobił to, kto zrobił tamto, pokażcie mi, pokażcie mi tych innych bogów. Bóg wyraźnie pokazuje nam też tutaj, że On jest Stwórcą, że On jest Bogiem historii, że On jest Bogiem, który odkupuje, który ratuje, który przychodzi ze zbawieniem.
Chodź, kurczę, jak ja tego słowa... No właśnie, to jest jedno z tych słów, które przez to, jak mamy często sformatowane głowy, jeśli chodzi o słowa religijne, to samo słowo ma w sobie tyle pięknego znaczenia, ale może na inną okazję. W każdym razie tak, Bóg przychodzi ze zbawieniem, żeby to było jasne. Bóg jest święty, jest oddzielony, jest Bogiem, który jest w stanie odkręcić każdą sytuację i z każdej sytuacji wyciągnąć dobro. Wobec tych, którzy chcą za Nim iść, którzy chcą Jemu zaufać, którzy swoje życie są gotowi, żeby podporządkować właśnie Jemu.
I taki jeden to w zasadzie jest króciutki fragment, gdzie kilka z tych prawd i tych cech Boga się nam pojawia. To jest właśnie Księga Izajasza 43,10-1310 Wy jesteście moimi świadkami, mówi PAN, i moim sługą, którego wybrałem, abyście poznali mnie i wierzyli mi, i zrozumieli, że to ja jestem. Przede mną nie został stworzony żaden Bóg ani po mnie nie będzie. 11 Ja, ja jestem PANEM i oprócz mnie nie ma zbawiciela. 12 Ja ogłaszałem, wybawiałem i opowiadałem, gdy nie było wśród was żadnego obcego [boga]. Wy jesteście moimi świadkami, mówi PAN, że ja jestem Bogiem. 13 Zanim powstał dzień, ja jestem, a nie ma nikogo, kto by wyrwał [cokolwiek] z mojej ręki. Gdy coś uczynię, któż to odwróci? Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska: Wy jesteście moimi świadkami — oświadcza Pan — moim sługą, którego wybrałem, abyście poznali Mnie i wierzyli, i byli pewni, że to jestem Ja, że przede Mną nie stworzono Boga i że po Mnie żadnego nie będzie. Ja, Ja jestem Pan i oprócz Mnie nie ma wybawcy. Ja zapowiadałem, wybawiałem i ogłaszałem, nie żaden obcy bóg pośród was. Wy jesteście moimi świadkami — oświadcza Pan — Ja zaś jestem Bogiem.
I nadal nim pozostanę. Nie znajdzie się nikt, kto by wyrwał cokolwiek z mojej ręki, kiedy coś czynię, kto to odmieni. I dla tych z nas, którzy mają już za sobą lekturę Ewangelii Jana, to być może, podobnie jak ja, mieliście tak, że tutaj jest co najmniej kilka rzeczy, które później Jezus powie odnośnie siebie również, gdybyśmy się zastanawiali nad tym, kim takim Jezus jest. Ale to może też na inny odcinek. W każdym razie nawet w tym fragmencie widzimy Boga, który właśnie pokazuje swoją całkowitą niezależność, swoje po prostu, wiecie, niearoganckie to, że hej, taki jestem i co, i walcie się wszyscy, tylko hej, taki jestem, po prostu taki jestem.
I to, jaki jestem, przejawia się też w tym, jak kocham, jak chcę dać każdemu szansę na to, żebym mógł Mnie poznać. I łącząc te dwie rzeczy, które dzisiaj zacytowaliśmy, z jednej strony mamy tą pociechę, z drugiej strony mamy to, jaki jest Bóg, właśnie pokazuje nam to, że... Często w sytuacjach, w których nie bardzo wiemy, co zrobić, choć nawet patrząc na to, do kogo jest skierowany ten tekst dzisiaj, no to wiecie, mało z nas jest dzisiaj takich, którzy są w tak trudnej sytuacji, jak byli Izraelici w tamtych czasach. Wiecie, nasze trudności czasami to są takie dosyć zabawne i śmieszne i czasami nawet tak z moją żoną rozmawiamy, że jak mamy z czymś jakiś problem, wiecie, i problem się jakiś mocny, że jest ciężko, to tak we łebach nam się przewracało. W ogóle, co to za problemy przy problemach, które czasami ludzie faktycznie mają.
Tam mamy ludzi, którzy mieli ogromny problem i do nich zostały skierowane słowa pociechy. Pociechy, która jest osadzona w tym, kim jest Bóg, który ich pociesza. To nie jest taka pociecha na zasadzie poklepiemy się po pleckach i wiecie, będzie dobrze, będzie dobrze, spoko, słuchajcie, głowa do góry, wszystko będzie okej. Nie. To jest pociecha, która jest osadzona w tym, że ja, który chcę was pocieszyć, jestem Bogiem.
I ja mogę was pocieszyć, bo mam władzę nad wszystkim, bo jestem Bogiem historii, bo jestem całkowicie niezależny. Mogę robić, co mi się podoba. A to, co robię, wynika z mojej miłości do was, z tego, że jestem z natury dobry i chcę dobrych rzeczy dla tych wszystkich, którzy idą za mną. I jednocześnie dla tych, którzy jeszcze za mną nie idą, chcę dać szansę na to, żeby właśnie zwrócili się do mnie i żeby z tej dobroci i z tej miłości, z tego, kim jestem, mogli skorzystać. Ale ostatecznie nie tutaj też kończy się pociecha, bo kiedy pojawiają się jakiekolwiek słowa związane z pociechą w Biblii, to zawsze, ale to zawsze, przypomina mi się 2 List do Koryntian 1,3-43 Błogosławiony [niech będzie] Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy; 4 Który nas pociesza w każdym naszym utrapieniu, abyśmy i my mogli pocieszać tych, którzy są w jakimkolwiek ucisku, taką pociechą, jaką sami jesteśmy pocieszani przez Boga. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska czytamy następujące słowa: Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który jako Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy pociesza nas w każdym ucisku.
Dzięki temu my potrafimy pocieszać tych, którzy przechodzą przez ucisk, tą pociechą, której sami doznaliśmy od Boga. Kiedy jesteś w jakiejkolwiek porąbanej sytuacji, sytuacji, w której nie widzisz nadziei, możesz doświadczyć pociechy. I ta pociecha powinna być zasadzona w tym, kim jest Bóg, kim jest Ten, który chce nas pocieszyć. Ale nie tutaj kończy się historia pocieszenia, bo Tak jak Paweł później napisze do kościoła w Koryncie, to, że wy zostaliście pocieszeni przez Boga, to jest fantastyczne, ale to, że Bóg was pocieszył, jest między innymi po to, w dużej mierze po to, żebyście wy później potrafili pocieszać tych, którzy przechodzą przez ucisk tą pociechą, której sami doznaliście od Boga. Mam nadzieję, że ten początek przesłania tej drugiej części Księgi Izajasza będzie dla nas właśnie taką pociechą, wniesie do naszego życia nadzieję.
I co najważniejsze, znaczy mi osobiście najbardziej by zależało, żeby te słowa utwierdziły nas w tym, jaki jest Bóg, że Bóg jest dobry, że Bóg kocha, że Bóg chce dobrze dla nas. Kiedy my zdecydujemy się na to, żeby całe swoje życie podporządkować Jego woli, Jego pomysłowi na nasze właśnie życie, żeby Jemu całkowicie zaufać, i wtedy możemy spokojnie doświadczać każdego dobra, które Bóg ma przygotowane dla nas. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować. Słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.