Jak stać się bohaterem

Cześć, z tej strony Jacek Sucharz, właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 145 i czytamy Księgę Jeremiasza, rozdziały od 38 do 41. I dzisiaj też mamy świetną historię, która w zasadzie jest w stanie dać nam pewien przepis, przepis na to, jak zostać bohaterem. Bo mamy dzisiaj bardzo niepozorną postać, którą bardzo łatwo jest pominąć, czytając naszą historię, która okazuje się jest bardzo niepozorną postacią, a jednocześnie okazała się być niezwykłym bohaterem, który zapisał się bardzo znacząco na kartach Biblii, któremu w zasadzie Jeremiasz zawdzięcza swoje życie. Historia opisana w 38 rozdziale pokazuje nam Jeremiasza, który mówi to, co mówi.

Jak zwykle przekazuje Boże słowo dla Izraela i niekoniecznie jest to słowo przychylne Izraelitom. Jest to słowo, które ludzie chcieliby usłyszeć, wręcz przeciwnie, jest to oczywiście słowo, które mówi o tym, co nadchodzi, a nic dobrego nie nadchodziło dla Izraela w niedalekiej przyszłości. I teraz pojawiają się książęta izraelscy, którzy królowi, samemu królowi mówią: Tego człowieka trzeba pozbawić życia takimi wypowiedziami osłabiając zapał obrońców, którzy nam pozostali w tym mieście i w ogóle zapał całego ludu. Ten człowiek z pewnością nie zabiega o powodzenie tego ludu, tylko o jego nieszczęście. Oto jest on w waszych rękach — rozstrzygnął król Sedecjasz — bo cóż król zdoła przeciw wam przedsięwziąć?

Sam król jest tutaj kompletnym leszczem, bo widzimy gościa, który zresztą on jeszcze w innej historii później pokaże, jak bardzo martwił się o to, co inni ludzie mogą mu zrobić, z nim zrobić, i to, że był królem, to tak naprawdę wcale nie miał poczucia, że stawia go w jakiejś pozycji, dzięki której jest w stanie wyjść obronną ręką z sytuacji, które zwyczajnie dla niego mogą być niebezpieczne. I tak samo tutaj pojawiają się książęta, pojawia się wpływowa grupa ludzi, którzy mówią: Hej, tego chłopa trzeba zabić. To król mówi: Róbcie, co tam chcecie. Okej, dobra, nie ma sprawy, jak zabić, to zabić. Niemniej jednak w tym wszystkim oni nie zabijają oczywiście Jeremiasza, od razu spuszczają go do cysterny, w której... ma zginąć, ale o tym wszystkim dowiaduje się Ebed-Melek.

Gość, który, jest napisane, że był Etiopczykiem, był eunuchem, był gościem, który służył królowi, był sługą króla, to zresztą jego imię oznacza. I od 7 wersetu 38 rozdziału czytamy o tym, co takiego on zrobił, kiedy dowiedział się o tym, co przydarzyło się Jeremiaszowi. Jest tam napisane, że o tym, że Jeremiasza opuszczono do cysterny, dowiedział się Ebed-Melek, który był w pałacu królewskim. Był on Etiopczykiem, urzędnikiem dworskim, ponieważ król urzędował akurat w bramie Beniamina. Ebed-Melek wyszedł z pałacu, udał się tam i przemówił do króla tymi słowy: Panie mój, królu, to wszystko, co książęta zrobili z prorokiem Jeremiaszem, to, że go porzucili w cysternie, jest niegodziwe.

Umrze on tam, na dnie zgłodu, w mieście nie ma przecież wystarczająco chleba. Wtedy król polecił Etiopczykowi Ebed-Melekowi: Weź ze sobą trzydziestu ludzi, wyciągnij proroka Jeremiasza z cysterny, zanim umrze. Ebed-Melek wziął zatem ludzi i udał się najpierw do pałacu królewskiego, stamtąd z pomieszczenia pod skarbcem wziął zużytą bieliznę i szmaty, a następnie spuścił Jeremiaszowi do cysterny na linach. Włożył sobie też szmaty pod pachy, pomiędzy ciało a liny, zawołał Ebed-Melek. Etiopczyk do Jeremiasza, a gdy Jeremiasz to zrobił, pociągnęli linami i wydostali go z cysterny.

I przebywał Jeremiasz na dziedzińcu wartowni. W tym, co zrobił Ebed-Melek, jest kilka takich rzeczy, które są dosyć ważne, które mogą się wydawać być bardzo niepozorne, a które jednak dają nam swego rodzaju przepis na bycie bohaterem. No to jak stać się bohaterem, w jaki sposób zapisać się w taki wyjątkowy sposób na kartach historii? Po pierwsze, gość, to co zrobił, to podjął natychmiastowe działanie. Wiecie, nie siedział i nie zastanawiał się: Kurczę, co teraz mam zrobić, nie bardzo wiem, może poczekamy, może zobaczymy, może ktoś inny się pojawi, może ktoś inny coś zrobi z tym Jeremiaszem.

Szkoda w sumie trochę chłopa, ale czemu miałbym akurat ja się teraz na to rzucać? Tym bardziej, że tym, w jaki sposób on pomógł Jeremiaszowi, też mógł się narazić. No bo wiecie, mówimy o gościu, który być może, tak jestem w stanie sobie wyobrazić sytuację, w ramach której, wiecie, on dowiaduje się, widzi Jeremiasza, widzi, co się stało, dowiaduje się, jak to się... I tak to się stało i tak dalej. I to raczej nie była jakąś wielką tajemnicą to, że król to klepnął, że król był tym, który powiedział: Dobra, słuchajcie, z wami to nie będę się chłopaki stawiał.

Jak chcecie go zabić, zabijajcie, nie ma problemu. Z mojej strony luz, róbcie co tam uważacie. Tak bardzo bał się tych wpływowych książąt w Izraelu. I do tego króla, który tak naprawdę klepnął wyrok na życie Jeremiasza, gość idzie, kiedy inni nie pomagają, kiedy innych nie ma, kiedy inni być może patrzą sobie i myślą: No szkoda trochę Jeremiasza. W sumie to okazuje się, że no nie jest to przychylne, co mówi, ale trochę może ma racji, może rzeczywiście przegięliśmy.

Ale nikt z tym nic nie robi, absolutnie nikt. Nikt z Izraelitów nie robi nic z Jeremiaszem, żeby mu jakkolwiek pomóc, żeby go wyciągnąć z tej sytuacji. Tylko gość, który w ogóle nie jest Izraelitą, który w ogóle jest z kompletnie innego kraju, który tak naprawdę jest na dworze, służy królowi, ale nie jest tak naprawdę częścią tej całej historii, która tam się dzieje. Jest on takim trochę, wiecie, gościem, który mógł stać z boku, patrzeć na to wszystko, co się dzieje, myśleć sobie: Porąbańcy w ogóle, w co oni nas pakują swoim życiem. I ma odwagę do tego, żeby pójść do króla, żeby pójść do króla pomimo tego, że prawdopodobnie był świadomy tego, że może się to wiązać też z konsekwencjami wobec niego, bo to wcale niekoniecznie musiało wyglądać tak, że wiecie, król od razu powiedział: Dobra, słuchaj stary, weź go wyciągnij, bo przecież trzeba chłopowi w jakiś sposób pomóc, bo ten sam król, on doskonale wiedział, co się dzieje.

To nie jest tak, że on nie wiedział. I zwrócenie się w tej sytuacji do króla wiązało się z tym, że Ebed-Melek ryzykował własne życie, ale ryzykując własne życie, okazał niesamowite współczucie dla Jeremiasza. To czasami tak jest, że wiecie, możemy widzieć sytuacje, które są trudne, no chcielibyśmy niby coś zrobić, niby wiemy, co jest właściwe, no ale tak naprawdę nic z tym nie robimy, bo właśnie może ktoś inny, a w sumie to nie wiem, co mam zrobić. I tak często może być, że w jakiś sposób próbujemy usprawiedliwić się przed naszym brakiem działania, kiedy to działanie jest niezbędne, kiedy natychmiastowe działanie jest niezbędne, co właśnie pokazał nam dzisiaj Ebed-Melek. I teraz ważna rzecz jest taka, że on też być może nie wiedział za bardzo jeszcze do końca, jak to wyciągnąć, ale wiedział, że musi zacząć od króla, zaczął od...

Zaczął od króla. Król wyraził zgodę i aprobował to, żeby on wyciągnął Jeremiasza i to też robi. Używa tak naprawdę do tego jeszcze dodatkowe jakiś szmat, jakichś zużytych ubrań, tak naprawdę rzeczy, które no właśnie niby nie mają żadnego użytku, niby do niczego się nie przydadzą, ale były mu pomocne do tego, żeby wyciągnąć Jeremiasza z tej cysterny. Użył czegoś, co totalnie dla innych mogło być bezwartościowe, co w ogóle na oko wygląda na totalnie bezwartościowe, do tego, żeby uratować komuś życie. I po tym, kiedy Jeremiasz został wyciągnięty, czytamy o tym, że przebywał na dziedzińcu wartowni, co też słyszałem taką historię, w ramach której wspomniano, że w sumie to tak naprawdę postawiło Jeremiasza w dosyć korzystnym miejscu, bo był on na tyle blisko zaopatrzenia, że w sytuacji, kiedy rzeczywiście w mieście panował głód, kiedy kończył się chleb, to on był jednak w miejscu, w którym mógł liczyć na jakiekolwiek jedzenie.

Niemniej jednak tu historia naszego dzisiejszego bohatera się nie kończy, bo choć po drodze mamy znowu jeszcze rozmowę Jeremiasza z królem, który to król po raz kolejny, tak jak zresztą wcześniej wspomniałem, sam osobiście przyznaje się do tego, że są ludzie, których się boi, że nie chciałby wpaść w ich ręce, że może mieć przerąbane. No widać, że gość zdecydowanie problem z tym, co inni mogą wobec niego zrobić i wyobrażaniem sobie, jak może skończyć, będąc w rękach innych ludzi. No miał z tym problem, miał z tym zdecydowanie problem, ale kończąc tą historię, przechodzimy do rozdziału 39, gdzie mamy pierwszy opis zniszczenia i zdobycia Jerozolimy. Znaczy właśnie nie zniszczenia jeszcze, ale zdobycia. Jerozolima jest zdobyta, czytamy o tym, ile tam całe oblężenie trwało, bo tak naprawdę zaczynamy w dziewiątym roku panowania Sedekiasza, a w jedenastym roku już tak naprawdę Babilon wchodzi do Jerozolimy, robi wyłom w murze i dostają się do miasta.

I dzieje się dokładnie to, co zapowiedział Jeremiasz, co być może dla niektórych było opcją, która no przecież to nie może się wydarzyć, przecież być może nawet byli ludzie, którzy zwracali uwagę na to, że hej, ale Bóg jakoś musiałby wypełnić swoje słowo, a jeżeli nas uprowadzi, to tak naprawdę będziemy przegrani i I nawet ludzie mogli w ten sposób spojrzeć na tę sytuację i pomyśleć sobie, że no, to nie powinno się nam przydarzyć, bo tak naprawdę pomimo tego wszystkiego, co mówił Jeremiasz, który może też nie wierzyli oczywiście, że jakkolwiek Bóg chce mówić przez Jeremiasza, to też mogli się usprawiedliwiać tym małym przejęciem, że no zwyczajnie, że Bóg miał zrealizować swoje obietnice, to ciężko, żeby je zrealizował bez ludu, przez który te obietnice miał zrealizować. Niemniej jednak historia dochodzi do miejsca, w którym faktycznie Jerozolima jest zdobyta. I pod koniec właśnie rozdziału 39 jest bardzo ważny fragment, który mówi nam o naszym wcześniejszym bohaterze. Nie wywiecie, gość przepadł, nie ma go w historii. No dobra, pomógł Jeremiaszowi i tyle.

Później był król, były rozmowy Jeremiasza z królem, Jeremiasz dał mu radę, król oczywiście nie posłuchał, skończył naprawdę tragicznie. To możecie sobie przeczytać w rozdziale 39. Ale na sam koniec, na sam koniec czytamy od wersetu 15: Wcześniej, gdy Jeremiasz był wciąż przetrzymywany na dziedzińcu wartowni, Pan skierował do niego słowo tej treści: Idź i powiedz Etiopczykowi Ebed-Melekowi: Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela, oto Ja spełnię to, co zapowiedziałem temu miastu. Czeka je niedola, a nie powodzenie. Sam się o tym przekonasz, gdy nastanie ten dzień ciebie jednak w tym dniu wyratuję, oświadcza Pan.

Nie zostaniesz wydany w ręce ludzi, których się obawiasz. Tak, na pewno cię wybawię, nie padniesz od miecza. Zachowasz życie jako swoją zdobycz, dlatego że mi zaufałeś, oświadcza Pan. Możemy często być w sytuacjach, w których zwyczajnie wiemy, co jest właściwą rzeczą do zrobienia, wiemy, jak powinniśmy się zachować, ale jest tyle powodów, dla których też nie chcemy się zachować tak, jak powinniśmy, bo zwyczajnie boimy się, bo inni ludzie, bo co sobie pomyślą, a może ktoś inny to zrobi. Masa powodów może być, żeby zwyczajnie nie zrobić tego, co jest właściwe, ale kiedy ufamy Bogu, to dzięki Niemu możemy znaleźć odwagę, która pozwoli nam na to, żeby zawsze zachować się we właściwy sposób.

I w sytuacji, kiedy Izraelici płacili największą cenę swojego nieposłuszeństwa wobec Boga, gość, który nawet nie był Izraelitą, otrzymał od samego Boga nagrodę za to, że Bogu zaufał. I Bóg wyraźnie zwraca na to uwagę i bardzo wyraźnie też honoruje w tym miejscu Ebed-Meleka za to, że zachował się zwyczajnie we właściwy sposób. że w sytuacji, kiedy być może nawet ryzykował własnym życiem, zachował się z odwagą po to, żeby pomóc Jeremiaszowi, który zwyczajnie był skazany na śmierć przez ludzi, którzy nie chcieli słuchać tego, co miał im do powiedzenia, co w krótkim czasie później się wydarzyło, co się zmaterializowało, co stało się rzeczywistością ich życia. I to wszystko, czego nie chcieli słyszeć, stało się tym, czego musieli niestety doświadczyć, a w tym wszystkim Bóg dbał o tych, którzy Jemu zaufali. I pięknym przykładem tego jest właśnie Ebed-Melek, który otrzymał tak wyjątkową nagrodę i stał się bardzo niepozornym, a jednak wyjątkowym bohaterem, który tak wyjątkowo zapisał się też na kartach Biblii, choć jest postacią, którą bardzo łatwo jest przeoczyć, czytając Biblię, bo no nie był to jakiś bohater, który zajmie nam strasznie dużo czasu, a ten Nowego, a jednak to dzięki niemu w dużej mierze mamy księgę Jeremiasza, bo on tak naprawdę Jeremiasza nam uratował przed niechybną śmiercią. Mam nadzieję, że historia tego naszego niepozornego bohatera będzie też dla nas inspiracją do tego, żeby szukać u Boga odwagi, ufać Bogu w sytuacjach, kiedy zwyczajnie decyzje, z którymi się mierzymy, są bardzo trudne, ale jednocześnie, ufając Bogu, możemy podejmować trudne decyzje, które wystawiają nas na niebezpieczeństwo i dzięki temu możemy widzieć Boga w działaniu, bo tak często chcielibyśmy widzieć właśnie Boga w działaniu, chcielibyśmy widzieć, jak Bóg objawia się w swojej mocy w naszym życiu, ale żeby Bóg mógł się objawić w naszym życiu w swojej mocy, my musimy być gotowi na to, żeby czasami stanąć w bardzo niewygodnych miejscach, z których Bóg będzie w stanie nas uratować, będzie w stanie nas wyciągnąć i to, czego w takich sytuacjach Bóg będzie od nas oczekiwał, to jest przede wszystkim zaufanie, to jest wiara w Jego możliwości, całkowite zawierzenie się Jemu, zaufanie w to, że On ma wszystkie niezbędne narzędzia do tego, żeby we właściwy sposób poprowadzić nasze życie w sytuacji, kiedy my dla dobrej sprawy będziemy gotowi na to, żeby wyjść do przodu, żeby wyjść przed szereg, żeby być tymi, którzy być może jako jedyni powiedzą zło nie, ale w ten...

Również w sposób doświadczymy Bożego wyróżnienia, tego jak Bóg zwyczajnie honoruje nasze decyzje i daje nam się poznać w jeszcze bardziej wyjątkowy sposób. Mam nadzieję, że historia właśnie Ebed-Meleka, który właśnie nawet imię jest takie śmieszne i pewnie jakbyśmy je rzucili na początku, to nawet niekoniecznie byśmy je kojarzyli, będzie dla nas historią na tyle inspirującą, że w sytuacjach, kiedy będzie trzeba podjąć trudne decyzje, on będzie postacią, która zainspiruje nas do tego, żeby się nie bać i żeby ufać. Mam nadzieję, że ten odcinek był dla was wartościowy, inspirujący. Gdybyście mieli pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.