Wszystkie odcinki

Dzień 242 Księga Daniela 4-6

Ryzykowna droga wiary

Prowadzi Jacek Obolewicz · Zobacz w planie czytania

Przeczytaj tekst: Dn 4 Dn 5 Dn 6

Dzień 242 z 365 · Otwórz w Spotify

Ten dzień w minutę

Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.

Przeczytaj wstęp do księgi: Księga Daniela

W skrócie

Dzisiaj czytamy kolejną część Księgi Daniela, a zaczynam od pytania, dlaczego w niektórych Bibliach ma ona więcej rozdziałów. Potem opowiadam o Danielu, który ma już ponad osiemdziesiąt lat, nie ma sobie nic do zarzucenia, a mimo to ląduje w jamie lwów tylko dlatego, że codziennie modli się do Boga.

Najważniejsze myśli

  1. Dlaczego Daniel ma 12 lub 14 rozdziałów

    Tłumaczenia katolickie mają w Księdze Daniela trochę więcej tekstu niż protestanckie. Dla porządku w podcaście czytamy część wspólną, a dodatkowe rozdziały warto doczytać osobno.

  2. Daniel bez zarzutu

    Prawie każdy biblijny bohater miał jakąś wtopę, ale Daniel i Józef to dwaj, o których Biblia nie mówi nic złego.

  3. Zarzut tylko o wiarę

    Wrogowie nie znaleźli w nim żadnej korupcji ani zaniedbania, więc mogli go zaatakować tylko za to, że trzy razy dziennie modlił się do Boga.

  4. Wiara, która przyciąga innych

    Nawet pogański król wiedział, jaki jest Bóg Daniela, bo widział to w jego życiu. Wierne życie może sprawić, że ludzie dookoła zaczną pytać o Boga, któremu ufamy.

Z odcinka

Niemniej jednak warto jest zawsze żyć blisko Boga, warto żyć w zgodzie z Bożymi wartościami, choćby cały świat nam mówił, że to jest bez sensu.

Gwarantuję wam, że będą ludzie, kiedy będziecie poważnie iść za Bogiem, którzy wam powiedzą, że przeginacie.

Życie z taką postawą nie tylko może przynieść owoc w naszym życiu i może sprawić, że zwyczajnie uda nam się wyjść obronną ręką z wielu sytuacji, które mogą być trudne.

Fragmenty, o których mowa w odcinku

  • Król opowiada swój sen, a Daniel jest tu nazwany Belteszazarem i opisany jako człowiek, w którym mieszka duch świętych bogów.
  • Belszazar urządza ucztę z naczyń zabranych ze świątyni, na ścianie pojawia się pisząca ręka, a Daniel tłumaczy napis. Tej samej nocy król ginie.
  • Wrogowie Daniela nie znajdują w nim żadnej winy, więc atakują jego modlitwę. Daniel trafia do lwiej jamy, a rano mówi królowi, że Bóg zamknął paszcze lwów.

Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.

Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat

  • Autor listu wymienia Daniela wśród ludzi wiary, którzy zamknęli paszcze lwom.
  • Jezus uprzedza uczniów, że świat nie będzie ich rozumiał, tak jak nie rozumiał Jego, i dokładnie to przeżywa Daniel.
  • Paweł pisze, że wie, komu uwierzył, i to jest ta sama pewność, którą widać u Daniela w jamie lwów.

Do przemyślenia

  • Za co w moim życiu ktoś mógłby mnie dziś „oskarżyć”, że żyję blisko Boga?
  • Jaki mały, codzienny nawyk modlitwy mógłbym utrzymać nawet wtedy, gdy wszyscy wokół robią co innego?

Powiązane odcinki

Księga Daniela Daniel w jamie lwów wierność Bogu modlitwa niezrozumienie przez innych pismo na ścianie

Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.

Transkrypcja odcinka

Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 242 i czytamy Księgę Daniela, rozdział od 4 do 6. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Jedna jeszcze, zanim przejdziemy do naszej dzisiejszej historii, z technicznych rzeczy związanych z Księgą Daniela, na którą właśnie być może zwróciliście uwagę albo w sumie mogliście nie zwrócić na to uwagi, bo mogliście o tym zwyczajnie nie wiedzieć. Z Księgą Daniela numer jest taki, że w zależności od tego, czy korzystacie z przekładu katolickiego, czy jakiegoś protestanckiego, może zdarzyć się tak, że zwyczajnie te teksty nie do końca są ze sobą spójne.

I teraz nie, że są ze sobą niespójne na zasadzie, że są jakieś tam kompletnie inne, tylko zwyczajnie w tłumaczeniach katolickich w Księdze Daniela mamy również trochę więcej tekstu niż to jest w tłumaczeniach protestanckich. I teraz, mówiąc tłumaczenie protestanckie, to też w sumie odnoszę się do rzeczywistości Biblii, którą my znamy, bo tłumaczenia protestanckie, co by nie było, korzystają z tekstu hebrajskiego, tak jak on jest przyjęty w kanonie hebrajskim, więc mają tą wersję, z której korzystali by Żydzi, korzystali wtedy, korzystają też dzisiaj. Niemniej jednak, o czym też już wspominałem przy okazji niektórych odcinków, jeśli chodzi o Stary Testament w Bibliach katolickich, no to mamy tam też trochę więcej tekstu. Mianowicie mamy kilka ksiąg, których na przykład w ogóle Żydzi w swoim kanonie nie mają i konsekwentnie w wersjach protestanckich też ich nie będziemy mieć, jako że te też korzystają z tekstu takiego, z jakiego przedstawia nam kanon żydowski. I tutaj Księga Daniela jest właśnie jedną z takich ksiąg, gdzie, no właśnie, mamy kilka dopisków, bo wspomniałem też o tym, że mamy 12 rozdziałów.

No i właśnie, ktoś z was mógł spojrzeć na Księgę Daniela i powiedzieć: Stary, ja mam tam 14. I teraz, ja mówiąc o 12 rozdziałach, odnosiłem się do tego, o czym też już wspominałem w poprzednim odcinku i wspominałem przez cały ten podcast co jakiś czas, że Biblię czytamy w takiej wersji, która jest zgodna dla wszystkich, czyli w zasadzie wszyscy zgodzą się na ten tekst, że mamy tekst Stary Testament, mamy wersję hebrajską plus, tak jak też mówiłem i zresztą zachęcałem do tego, żeby dodatkowo doczytać sobie. sobie księgi, które są dołożone w wersji katolickiej, które właśnie ja akurat tutaj mam nawet teraz przed sobą z oficyny wydawniczej Vocatio, takie tłumaczenie, które nazywa się Biblia Pierwszego Kościoła. To jest w ogóle bardzo fajna rzecz, o tyle jest to tłumaczenie z Septuaginty i dlatego też właśnie mamy tutaj, abstrahując od tego, że jak najbardziej mamy tutaj tłumaczenie z imprimatur i w ogóle, wiecie, pełna profeska, wszystko jest jak należy, to mamy tutaj też te dodatkowe księgi, których właśnie w takiej Biblii żydowskiej byśmy nie znaleźli, co wynika z tego właśnie, że jest to tłumaczenie z Septuaginty. I mamy też tutaj właśnie chociażby rozbudowaną Księgę Daniela. Fajne w tym wydaniu jest to, że te teksty, te wtórnokanoniczne, one są zaznaczone innym kolorem, więc jak czytamy, to od razu widzimy: aha, dobra, to to jest coś, czego na przykład jakiś protestant by nie miał w swoim tłumaczeniu.

I teraz nie są to teksty, te w cudzysłowie brakujące, które, nie wiem, wnoszą nam nie wiadomo co, tym bardziej, że, mówię, sam Pan Jezus jako natchniony uznałby księgi, które są w kanonie żydowskim, nie zmienia to jednak tego, że z dużą dozą prawdopodobieństwa, i to jeszcze pewnie do tego dojdziemy przy okazji Nowego Testamentu, możemy stwierdzić, że jak najbardziej te teksty, które tutaj też mamy, chociażby właśnie jak mam tą Biblię Pierwszego Kościoła, to były znane Panu Jezusowi, były znane też apostołom czy autorom ksiąg nowotestamentowych. Niemniej jednak możecie zauważyć, że czegoś nam tutaj brakuje, tak jak omawiamy to w tym podcaście. Doczytajcie sobie na spokojnie, między innymi właśnie wczoraj w trzecim rozdziale tam mamy taki mistrzowski naprawdę tekst, którego czytając nawet też z aplikacji YouVersion, z której ja osobiście korzystam, bardzo lubię z niej korzystać, wygodnie mi się zaznacza, komentuje, robi notatki, więc super. No ale tam właśnie też nie mamy na przykład części rozdziału trzeciego, który jest właśnie w tłumaczeniu katolickim i tam mamy opisane, co takiego działo się w tym ognistym piecu, kiedy chłopaki były tam wrzucone. Tam jest, wiecie, ich modlitwa, uwielbienie, tam jest naprawdę świetny tekst.

W ogóle zachęcam was bardzo do tego, jeżeli właśnie korzystacie z tłumaczenia, które nie ma tego tekstu, to warto by było sięgnąć. które też ten tekst smażył, żebyście sobie zobaczyli, wiecie, czy tak było, czy nie było, nie wiem, mogło tak spokojnie być. Mówimy tu o tekście, który nie jest uznany jako natchniony, został dopisany trochę później i doczepiony do Księgi Daniela, niemniej jednak jest bardzo wartościowe, żeby spojrzeć na to, co właśnie z perspektywy późniejszych dopisków pomogło chłopakom poradzić sobie z tą sytuacją, która zagrażała ich życiu. I teraz później my przeczytamy sobie do rozdziału dwunastego całą Księgę Daniela, tam dalej jest jeszcze rozdział trzynasty i czternasty, tam pojawia się postać Zuzanny i mamy też jeszcze jeden taki rozdział, który już trochę pewnie nam się skojarzy z tą końcówką Daniela, gdzie znowu mamy różne tajemnicze postacie. Tyle, jeśli chodzi o wstęp i też uzupełnienie tej właśnie jednej rzeczy związanej z Księgą Daniela, którą można by było niechcący pominąć albo się zastanawiać, ej, dlaczego on mówi, że dwanaście, jak widzę u mnie w Biblii, że jest czternaście. No te trzynasty i czternasty właśnie z tego wynikają, że zwyczajnie w kanonie żydowskim ich nie ma, nie są one uznane za natchnione.

Zresztą, żeby nie było też księgi wtórnokanoniczne, to w ogóle nie są uznane za, jako tako, nikt nie udaje, że one powinny być na tym samym statusie, co ten kanon żydowski, ale też uznano, że są na tyle wartościowe, że powinny znaleźć się w Biblii. Więc tyle, jeśli chodzi o kwestię techniczną tytułem wstępu. Mamy Daniela, rozdział od czwartego do szóstego i znowu czwarty rozdział, kolejny sen króla, tym razem król już trochę się ogarnął i nie jest taki problematyczny, jak to też było wcześniej, bo ma sen, jest przejęty tym snem, no ale tym razem woła swoich mędrców i im ten sen opowiada, no ale chłopaki, co by nie było, nie mają bladego pojęcia, o co chodzi ze snem, przychodzi Daniel, tłumaczy, o co chodzi ze snem. No i znowu Daniel jest przedstawiony w ten sposób, że w końcu przyszedł do mnie Daniel zwany Belteszazarem od imienia mojego boga, człowiek, w którym przebywa duch świętych bogów i również jemu opowiedziałem mój sen. No i oczywiście Daniel bez problemu ten sen wyjaśnił, no i tam mamy całą historię króla, który na jakiś tam czas zezwierzęcał, tu coś mu się wydarzyło i gość zwyczajnie nie bardzo mógł być królem, bo zwyczajnie, powiedzmy sobie, ześwirował.

W każdym razie nie chciałbym, żebyśmy dzisiaj skupiali się akurat na tej historii, choć jest bardzo ciekawa i może jeszcze kiedyś będzie okazja do tego się. Odnieść. W kolejnym rozdziale mamy już syna króla Nebukadnesara, Belszazar się nam pojawia i też historia, którą możecie znać, jeżeli gdzieś tam spotkaliście się z Biblią, czy byliście trochę zainteresowani bardziej Biblią niż taki przeciętny obywatel, gdzie mamy ucztę, imprezę, wzięto naczynia ze świątyni, które zostały zabrane też przy okazji tego pierwszego uprowadzenia. No i wiecie, robią sobie imprezę, ja sobie robię w najlepsze, też wysławiając swoich różnych tam bogów, korzystając przy tym z naczyń, które były poświęcone Bogu Jahwe. No i numer jest taki, że nagle podczas całej imprezy robi się dosyć nieciekawie, kiedy to nagle pojawia się ręka, zaczyna pisać palcem po ścianie, tam pojawia się kilka słów i oczywiście wszyscy bladzi, nikt nie wie, o co chodzi, na to przychodzi Daniel i po prostu tłumaczy, o co tam chodzi, co to jest za tekst, co on oznacza.

, to będziecie wiedzieli, o czym mówię. No i koniec tego rozdziału jest taki, że tej samej nocy ten król, który tą imprezę zorganizował, został zabity. Ups, było sobie robić jaja. Chociaż tutaj też, żeby nie było, jest napisane jakoś jednoznacznie, że to akurat ten konkretny jeden wybryk sprawił, że po prostu gość kiepsko skończył, no ale też przy okazji tłumaczenia Daniela było jasne, jak historia ma się potoczyć Daniel. No i później w rozdziale szóstym mamy już gościa, który jest przedstawiony na samym początku, gdzie czytamy: A Dariusz Med objął panowanie, mając sześćdziesiąt dwa lata.

Więc teraz już Babilon się sypie, o czym też czytaliśmy przy okazji wcześniejszych rozdziałów i tych, które Daniel tam miał, Babilon się nam sypie i mamy teraz króla, który już nie jest królem, babilońskim, a medyjskim, jest to Dariusz. I co ciekawe, zwróćcie uwagę na to, przez ten cały czas Daniel jest bardzo wpływową osobą w państwie, zwyczajnie nawet kolejni władcy, którzy następowali po sobie, nawet jeśli byli to władcy związani z innymi imperiami, które już podbiły Babilon, to wciąż Daniela mieli blisko siebie, był on osobą bardzo wpływową również u innych królów. I teraz ci królowie nam się tak pozmieniali, możemy nie zauważyć, ale tak naprawdę jesteśmy kilkadziesiąt lat, Daniel. Ta historia, którą tutaj mamy dzisiaj opisaną, liczy się, że Daniel przy okazji tej historii miał może nawet jakieś tam... Jeśli tam lekko ponad 80 lat, więc mamy już trochę starszego Daniela, który jednak wciąż jest bardzo wierny Bogu, jest bardzo wierny swoim przekonaniom.

No i właśnie, kolejna rzecz, która sprawia, że Daniel jest wyjątkowy. Przy okazji tej historii jest taka, że w Biblii nie mamy za dużo ludzi, na których nic nie ma. Wiecie, mieliśmy króla Dawida, miał bardzo poważną wtopę. Mieliśmy, nie wiem, Abrahama, też tam miał swoje różne historie. Mieliśmy masę różnych postaci, które generalnie...

Mojżesz też przy okazji, który tam szarpnął się na zabicie Egipcjanina. Jakby, wiecie, absolutna większość, prawie wszyscy bohaterowie Biblii, których dzisiaj szanujemy, którzy są dla nas źródłem ogromnej inspiracji, którzy żyli blisko Boga, są gośćmi, którzy mieli wtopy. I takich ludzi, odnośnie których nic nie mamy, jest Daniel właśnie i jeszcze wspomniany wcześniej Józef Egipski. To są jedyni dwaj goście, którzy są absolutnie czyści, jeśli chodzi o biblijną relację na ich temat. I też wczoraj wspomniałem o tym, jak nam historia Daniela może przypominać historię Józefa Egipskiego.

To są goście, na których nic nie ma. Nawet Hiob, którego stosunkowo niedawno czytaliśmy, też, okej, na niego nic nie było, ale później jednak musiał wyznać swój grzech, że głupoty gadał, więc jakąś tam wtopę miał. I znowu, nie był całkowicie tak nieskazitelny z perspektywy całej historii, a tutaj mamy gości, na których nic nie ma. No i właśnie, jeżeli żyjesz porządnym życiem, jeżeli żyjemy życiem, w którym naprawdę staramy się być blisko Boga, staramy się żyć zgodnie z Bożymi zasadami, to wciąż na nas można coś mieć. I to coś nie jest kwestią właśnie, wiecie, jakkolwiek moralną, etyczną, ale to jest to, o czym czytamy w rozdziale szóstym Księgi Daniela, gdzie widzimy, że Daniel był jednym z trzech ministrów, którzy tam byli pod królem.

Później mieliśmy pod nimi satrapów, którzy mieli się właśnie rozliczać z ministrami z pełnionych obowiązków. No i , że wkrótce okazało się, że Daniel wyróżniał się na tle pozostałych ministrów i satrapów, ponieważ był w nim nadzwyczajny duch. Król zamierzał nawet powierzyć mu rządy nad całym królestwem. To sprawiało, że ministrowie, satrapowie szukali w sprawach służbowych powodu do skargi. I przeciwni Danielowi nie mogli jednak znaleźć niczego, co zasługiwałoby na naganę.

Daniel okazywał się człowiekiem godnym zaufania, tak że nie dało się u niego stwierdzić żadnego zaniedbania ani oznak korupcji. Przeciwnicy Daniela doszli więc do wniosku: nie znajdziemy u niego powodu do skargi, chyba że wpadniemy na coś, co łączy się z prawem jego Boga. Ministrowie i satrapowie po wspólnych uzgodnieniach przybyli zatem do króla z takim oto pomysłem: Królu Dariuszu, żyj na wieki. Uzgodniliśmy wspólnie, ministrowie królestwa, namiestnicy, satrapowie, doradcy i zarządcy, że warto by wydać zarządzenie królewskie i pisemny nakaz stanowiące, że każdy, kto w ciągu trzydziestu dni zaniesie jakąkolwiek prośbę do jakiegokolwiek boga lub człowieka oprócz ciebie, królu, zostanie wrzucony do lwiej jamy. No i królowi generalnie pomysł się podoba, przyklepuje i czytamy dalej, że Daniel, gdy dowiedział się, że taki nakaz wszedł w życie, udał się do swojego domu.

W górnej komnacie miał okna otwarte w stronę Jerozolimy, tam trzy razy dziennie zginał przed Bogiem kolana, modlił się i uwielbiał Go. I tym razem zrobił to samo, co zwykł robić zawsze. Wtem wpadli przeciwnicy, zastali Daniela na modlitwie, na szukaniu łaski u Boga. Więc historia dalej toczy się tak, że okej, kwity były podpisane, no i Daniel wtopił. Nie wtopił w żaden sposób, jaki mógłby być uznany za jakąkolwiek wtopę.

Zwyczajnie on trwał blisko Boga. I czytamy też o tym, jaki miał zwyczaj: trzy razy dziennie się modlił, uwielbiał Boga. Dbał o to, żeby mieć czas na to, żeby blisko Boga być. I to była jedyna rzecz, którą można było mu zarzucić. Jakby łapiecie?

Z jednej strony jakim cymbałem trzeba być, żeby naprawdę mieć gościa, który jest... widzimy sami, małym trzeba być. Mamy gościa, który jest absolutnie nieskazitelny, nie można się do niczego przyczepić. W wielu kwestiach pomagał i dalej pomaga władcom. Ma w pewien sposób też jakiś pewnie wpływ na dobrobyt całego królestwa. I nagle znajdują się gnojki, którym po prostu: nie, nie, nam się to nie podoba, trzeba coś na niego znaleźć, nic nie mogą znaleźć.

No to dobra, to przyczepmy się jego wiary. I być może w swoim życiu wcześniej czy później będziesz też miał taką okazję, żeby doświadczyć trochę tego, czego doświadczył Daniel. Oczywiście nie z takimi konsekwencjami, bo tutaj konsekwencją tego, że Daniel był blisko Boga, było to, że został wrzucony do lwiej jamy, gdzie miał zginąć. Oczywiście, jak już się domyślacie... Nie zginął, Bóg go wyratował, co też jest ciekawe.

Sam król wcale nie był zachwycony tym, jak sprawy się potoczyły, ale zwyczajnie nie mógł odkręcić już tego wyroku. Co jednak jest warte zauważenia, w 17 wersecie czytamy, że w końcu król polecił sprowadzić Daniela i wrzucono go do lwiej jamy, ale na rozstanie król powiedział do niego: Twój Bóg, któremu tak wiernie służysz, wyratuje cię. To powiedział totalnie pogański król, bo znał Daniela, bo znał Daniela, wiedział, jaki Daniel jest. I teraz może być tak, że w naszym życiu niekoniecznie zawsze będziemy mieli takie sytuacje, że ze wszystkiego wyjdziemy obronną ręką, tak jak to było w przypadku Daniela. Niemniej jednak warto jest zawsze żyć blisko Boga, warto żyć w zgodzie z Bożymi wartościami, choćby cały świat nam mówił, że to jest bez sensu, bo koniec końców widzimy, że Daniel jest tak wyjątkową postacią, że kto z nas nie chciałby się zapisać na kartach historii w taki sposób jak Daniel?

Znaczy, no raczej nikt aż tak się nie wyróżni, co by nie było. Niemniej jednak jest coś w postawie Daniela, co jest dla nas bardzo zachęcające, jeżeli czytamy tę historię, że widzimy, tak jak to było w przypadku kumpli Daniela, tak jak to jest teraz w przypadku Daniela, że okej, jakiekolwiek nie byłyby konsekwencje mojej wiary tego, żeby żyć we właściwy sposób, tego, żeby podejmować dobre decyzje, zawsze będę blisko Boga, zawsze będę robił to, co właściwe, bez względu na to, czy może się to wiązać z jakimiś konsekwencjami, czy nie. I widzimy, że życie z taką postawą przynosi owoc. Życie z taką postawą nie tylko może przynieść owoc w naszym życiu i może sprawić, że zwyczajnie uda nam się wyjść obronną ręką z wielu sytuacji, które mogą być trudne, ale również jest to coś, co sprawia, że inni zwracają uwagę na Boga, że inni widzą w nas coś więcej, że inni, tak jak chociażby tutaj totalnie pogański król, wie, jaki jest Bóg Daniela i wie, co ten Bóg może uczynić. I historia ta kończy nam się tak, że właśnie Danielowi oczywiście nic się nie dzieje, pomimo tego, że król po nieprzespanej nocy biegnie rano do Daniela i woła: Danielu, sługo Boga żywego, czy twój Bóg, któremu tak wiernie służysz, zdołał cię ocalić od lwów?

A on: Królu, żyj na wieki! Mój Bóg posłał swego anioła i zamknął paszcze lwów. Nie wyrządziły one mi żadnej szkody. On uznał, że jestem niewinny. Zachętą jedną z wielu.

Wielu z historii Daniela niech będzie dla nas to, żeby żyć życiem, w ramach którego Bóg widzi, że jesteśmy niewinni. Że choćby, wiecie, ktoś się chciał nas czepiać o rzeczy, które zwyczajnie nie są prawdą. Choćbyśmy mieli ponosić jakieś różne konsekwencje, odrzucenie, samotność, bo też co by nie było, księga Daniela jest księgą na temat samotności, ogromnej mierze Daniel był sam. Okej, dobra, byli kumple, później oni tam mieli jakieś swoje misje. Tutaj już w zasadzie kumpli nie ma, nie wiemy, czy zmarli, czy cokolwiek.

Daniel też już młodzieniaszkiem nie był, więc spokojnie chłopaki mogły się postarzeć, umrzeć. A Daniel był w tym wszystkim sam i sam, absolutnie sam, dbał o to, żeby być wierny swojej wierze, swoim przekonaniom, być wiernym Bogu, którego poznał już w czasach swojej młodości. I choć od kilkudziesięciu lat funkcjonował w kulturze, która była mu obca, od której pewnie chciałby się wyrwać, to mimo wszystko zadbał o to, żeby być blisko Boga w świecie, w którym nie mógł za dużo tego Boga poznać, dowiedzieć się o Nim, poza tymi historiami, w których musiał się postawić i zobaczyć, jak Bóg działa. Niech historia Daniela będzie dla nas zachętą do tego, żeby podejmować właściwe wybory, żeby się nie bać, żeby zwyczajnie, choćbyśmy, wiecie, choćby znajomi nas nie kumali, nie wiedzieli, o co nam chodzi, w ogóle Biblia, będziesz czytał tam Pismo Święte, przeginasz, wiesz, to już jest za dużo, to nie dla ciebie i tak dalej. Nie, nie, warto, warto, bo nie tylko przyniesie to korzyść w naszym życiu, ale również może pomóc innym dostrzec, że kurczę, jest coś na rzeczy.

Ale żeby inni mogli dostrzec, że w naszym życiu jest coś na rzeczy i że Bóg naprawdę, tak jak to też było wspomniane przy okazji wczorajszego odcinka, z jednej strony nawet ludzie wierzący dzisiaj będą mówili, że a, przeginasz, przeginasz, to jest za dużo, czy tam wierzący, powiedzmy, że uznający się za wierzących, żeby nie było, bo rzeczywiście czasami tak jest, że ktoś może nam powiedzieć, a, przeginasz, przeginasz, nie wystarczy ci, wiesz, bądź jak wszyscy, bądź jak wszyscy, nie przejmuj się, nie bierz tego zbyt poważnie. To ile ja tego słyszałem na samym początku swojej świadomej chrześcijańskiej drogi. Nie, przeginasz, bierz to zbyt poważnie. Po latach jednak swoim życiem możemy udowodnić, że warto, że to, co dla innych jest zbyt poważnie, wcale nie jest zbyt poważne, tylko wręcz jest standardem, jakim każdy z nas powinien się kierować, jeżeli jakkolwiek... Jakkolwiek, patrząc na siebie jako na osobę wierzącą, jako na osobę, która idzie za Jezusem, która chce być Jego naśladowcą, może się to spotkać z niezrozumieniem, spotkać się to z niezrozumieniem.

Gwarantuję wam, że będą ludzie, kiedy będziecie poważnie iść za Bogiem, którzy wam powiedzą, że przeginacie. I żeby to była najgorsza konsekwencja tego, jaką poniesiecie, ale Pan Jezus sam mówił, że Jego uczniowie lekko mieć nie będą, bo zwyczajnie świat nie będzie ich rozumiał. Niemniej jednak, tak jak w przypadku historii Daniela, widzimy, że warto i do tego nas bardzo, ale to bardzo zachęcam, żebyśmy podejmowali właściwe decyzje, żebyśmy byli blisko Boga, żebyśmy dbali o tą bliskość i nie przejmowali się tym, czy świat wokół nas lubi Boga, nie lubi, próbuje Go, nie próbuje. Widzicie, Daniel żył w świecie, w którym nic nie promowało Boga, nie była kultura jakkolwiek, wiecie, chrześcijańska. I co z tego?

On wiedział, komu uwierzył, wiedział, w jaki sposób żyć. To życie pielęgnował, będąc całkowicie tym samotnym. I historia jego życia udowadnia nam, że warto i że Bóg jest w stanie przyjść z ratunkiem w sytuacjach, w której nikt może nie widzieć żadnego ratunku i żadnej opcji tego, żeby wyjść z jakiejś opresji, problemów, tarapatów. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Mam nadzieję, że znowu historia Daniela będzie dla nas zachętą.

Dzisiaj też właśnie kończymy tą taką część Daniela, w której mamy takie spokojniejsze, powiedziałbym, historie, z których właśnie księga Daniela jest znana od jutra też. Będziemy dalej rozmawiać na temat księgi Daniela, ale na temat tej części, która może jest trochę mniej znana, niemniej jednak zobaczycie, że wciąż możemy z niej wyciągnąć bardzo dużo wartościowych lekcji dla nas. Tyle z mojej strony. Pytania możecie kierować, wchodząc na stronę bibliawrok.pl lub napisać do mnie bezpośrednio na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.