Jak zrozumieć proroctwa Starego Testamentu

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 177 i czytamy Księgę Zachariasza, rozdziały od pierwszego do czternastego. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Zachariasz, podobnie jak wcześniej omówiony Ageusz, jest jednym z proroków, którzy prorokowali w czasie, kiedy to Izraelici wrócili już w znacznej części z niewoli babilońskiej. Księga ta była napisana w okolicach końcówki V wieku przed naszą erą, czyli tak naprawdę z perspektywy pewnych wydarzeń, o których dzisiaj będziemy rozmawiać, to mamy w zasadzie w granicach 500 lat.

I teraz, jeśli chodzi o samego Zachariasza, jest to imię, które w Starym Testamencie pojawia się dosyć gęsto. Znajdziemy pewnie około 30 gości, którzy nazywają się Zachariasz, jednak ten Zachariasz jest bardzo szczególny, no bo między innymi jego imieniem jest nazwana księga z przesłaniem, które miał on dla Izraela. I kiedy będziemy czytać Księgę Zachariasza, nie będę się dzisiaj szczególnie skupiał na całej tej księdze, na tym, jak ona jest skonstruowana i tak dalej, bo co jest ważne, ona jest dosyć pokręcona, tak jak ją się czyta. Mamy tam znowu wizje i te wizje są przedstawione w takich rundach, gdzie w zasadzie jedna z drugą później się łączą i tak dalej, więc samo myślenie o tym, jak Księga Zachariasza jest skonstruowana, podrzuciło mi taki pomysł odnośnie tego, o czym chciałbym, żebyśmy dzisiaj porozmawiali, bo to, co sprawia, że Księga Zachariasza jest dosyć szczególna, jeśli chodzi o księgi też starotestamentowe, jest to, że jest w niej całkiem sporo, jak na jedną księgę, stosunkowo też krótką, te 14 rozdziałów to nie jest jakoś tam wybitnie dużo, jest całkiem sporo zapowiedzi nadchodzącego Mesjasza. No i teraz, to jest temat, którym chciałbym, żebyśmy się dzisiaj zajęli, bo jest on też bardzo ciekawy.

U Zachariasza znajdziemy sporo proroctw, które my dzisiaj przeczytamy i powiemy: wow, Zachariasz mówił o Jezusie. I teraz chciałbym, żebyśmy przelecieli sobie przez listę kilku takich rzeczy, które pojawiają się właśnie u Zachariasza. Między innymi Zachariasz, 9 rozdział, werset 9: Wesel się wielce, córko Syjonu, wołaj z radości, córko... Doszli córko Jerozolimy, oto twój król przychodzi do ciebie, sprawiedliwy on i zwycięski, pokorny i jedzie na ośle, na oślęciu, źrebięciu oślicy. Domyślam się, że wiecie już, do jakiego wydarzenia te słowa się odnoszą.

Dalej, Zachariasza 11 rozdział, wersety 12 i 13. Zachariasz mówi: Następnie oznajmiłem im: Jeśli uznacie za słuszne, dajcie mi należną zapłatę, a jeśli nie, to zaniechajcie tego. Wówczas odważyli mi zapłatę trzydzieści srebrników. Wtedy Pan powiedział do mnie: Rzuć je garncarzowi, tę wspaniałą sumę, na jaką mnie wycenili. Wziąłem zatem tych trzydzieści srebrników i w domu Pana przekazałem je garncarzowi.

Trzydzieści srebrników, sądzę, że jest to też coś, co może nam się kojarzyć z pewnym konkretnym wydarzeniem. Dalej, Zachariasza 12 rozdział. Lecz na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy wyleję ducha łaski i błagania o łaskę. Wtedy spojrzą na mnie, na tego, którego przebili, i będą go opłakiwać, jak opłakuje się jedynaka, będą gorzko płakać nad nim, tak jak gorzko opłakuje się pierworodnego. Zachariasza 13 rozdział, 6 werset.

Gdy zapytają: A cóż to za rany masz na plecach? odpowie: Te zadano mi je w domu, to od przyjaciół. Kiedy patrzymy na te fragmenty, to one, sądzę, że bez wątpienia sprawiają, że myślimy sobie o tym, że wow, Zachariasz zapowiadał Jezusa. I zresztą cały Stary Testament w różny sposób zapowiadał przyjście Mesjasza. Chociaż ważne jest też to, że samo słowo Mesjasz, gdybyśmy spojrzeli sobie na nie, jak ono jest używane w Starym Testamencie, to w zasadzie tylko w dwóch miejscach, to jest w dwóch psalmach, ono mówi o zbawicielu z perspektywy gdzieś tam czasów ostatecznych. I poza tym słowo Mesjasz odnosi się, w sensie kontekst, w jakim ono się pojawia, jest dosyć różny.

I chciałbym, żebyśmy dzisiaj porozmawiali chwilę o tym, jak to jest, że skoro Stary Testament tak dużo mówił na temat nadchodzącego Mesjasza, to nie wszyscy się pokumali. Ba, mało kto się pokumał, że Jezus jest tą osobą, która miała wypełnić te proroctwa, które o nim były powiedziane. Bo nawet sami uczniowie Jezusa mieli w kilku miejscach takie sytuacje, gdzie Jezus im coś mówi, coś zapowiada, oni tak się drapią po głowie: Dobra, ale o co tutaj chodzi? I okazuje się... Że tak naprawdę to, jak te starotestamentowe proroctwa koniec końców zostaną zrealizowane, niekoniecznie wcale było takie oczywiste.

No bo też mówimy o fragmentach, które są rozproszone po całym Starym Testamencie, w różnych księgach, w różnych sytuacjach, kontekstach. I to jest dosyć ważny temat, bo my dzisiaj patrzymy sobie na to tak trochę na zasadzie: no, no to jasne, no przecież wiadomo, o co tutaj chodziło, no przecież widać, że tutaj jest mowa o Jezusie, no jak nic. I teraz mówię o tym dlatego, że wciąż, tak jak też wspominaliśmy w kilku miejscach, kiedy pojawiały się proroctwa, które są jeszcze dla nas dzisiaj związane z pewną przyszłością, to wcale niekoniecznie cwaniakowałbym bardzo, że my wiemy dokładnie, jak Bóg zrealizuje swój plan, jeśli chodzi o takie ostateczne rozstrzygnięcie kwestii śmierci, zła, pokonania przeciwnika i tak dalej. To, co nazywałem często czasami ostatecznymi, z czym wiąże się też dzień Pana, o którym rozmawialiśmy, to nie jest to koniecznie wszystko takie bardzo super jasne i klarowne, że my dzisiaj możemy powiedzieć: wiemy, o co chodzi. No bo gdybyśmy spojrzeli chociażby na właśnie proroctwa mówiące jeszcze o przyszłości z naszej perspektywy, no to czasy ostateczne to w zasadzie tam mamy kilka szkół, te pewnie szkoły by się jeszcze dzieliły na podszkoły, jakby dobrze się tam wkręcić, i w zasadzie żadna z nich nie jest jakaś tam ultra idealna.

Oczywiście możemy tam znaleźć sobie jakichś swoich faworytów, coś nas bardziej przekonuje i tak dalej, ale to nie jest wszystko takie super proste, że my dzisiaj możemy powiedzieć: wiemy, jak to będzie wyglądało. Bo nie, bo nie wiemy. I tak naprawdę jedna rzecz, która sprawia, że te różne podejścia do przyszłości, do tego, jak Jezus ma wrócić, jak ma zaprowadzić ostateczny porządek na ziemi, sprowadzają się mniej więcej do tego, że Jezus w końcu przyjdzie i dobrze byłoby być po dobrej stronie historii. To jest taka rzecz, z którą w zasadzie każda szkoła mogłaby się spokojnie zgodzić. No, co by nie było, jakkolwiek perspektywa dnia Pana, o którym też rozmawialiśmy w jednym z odcinków, nie wydaje nam się być może przerażająca, no to ona dla nas w zasadzie z perspektywy pewnej lekcji w dużej mierze sprowadza się do tego, że hej, bądź na to przygotowany i zajmij już teraz właściwe miejsce po Bożej stronie.

Stój po stronie dobra, a nie stój po stronie zła, żeby przez przypadek nie ponieść konsekwencji, które będą wiązały się z tym ostatecznym Bożym rozstrzygnięciem. I teraz nie mamy dzisiaj najnowszego testamentu, w sensie, wiecie, tak się śmieję, że mamy stary, nowy. Gdybyśmy mieli jakiś najnowszy, to moglibyśmy sobie spojrzeć z perspektywy czasu i powiedzieć: aha, no dobra, to już wiemy, o co chodzi w tych różnych proroctwach. Czegoś takiego nie mamy, dlatego my dzisiaj wciąż jesteśmy trochę w takiej sytuacji, jeśli chodzi o przyszłość, jak byli Żydzi z perspektywy Starego Testamentu. No, jest może kilka aspektów, które stawiają nas w nieco innej sytuacji, jak chociażby sama osoba Ducha Świętego, jego dzieło i tak dalej, więc nie chcę tutaj tego aż tak bardzo spłycać.

Niemniej jednak Stary Testament, pomimo tego, że bardzo gęsto wskazywał na pewnego nadchodzącego władcę, który ma zaprowadzić porządek, to wcale niekoniecznie było to tak, że kiedy Jezus wkroczył na scenę historii, to nagle wszyscy: kurczę, to o niego chodziło, to na pewno jest on. Oczywiście byli ludzie, którzy z różnych względów, często też takich dosyć egoistycznych, widzieli w Jezusie kogoś bardzo wyjątkowego. Nie zmienia to jednak tego, że tak naprawdę nawet uczniowie Jezusa dopiero z perspektywy jego śmierci i zmartwychwstania mogli porządnie przyjrzeć się Staremu Testamentowi i zrozumieć wtedy, o co chodziło w tych tekstach. Dlatego mówię o tym, że my możemy tak dzisiaj, wiecie, trochę cwaniakować i: no okej, to jest takie jasne. Nie, to nie było takie jasne dla tamtych ludzi.

To nie było takie jasne, bo to była historia, która rozgrywała się na ich oczach. I co więcej, jest kilka miejsc, które wskazują nam też na to, że w zasadzie to Bóg miał taki pomysł, żeby niekoniecznie rozkładać wszystkie karty, bo kiedy spojrzymy też tak bardzo globalnie na całą tą historię, którą przedstawia nam Biblia, no to widzimy, że jest przeciwnik, który chciałby w jakiś sposób udaremnić ten Boży plan, chciałby Bogu przeszkodzić. Dlatego na przykład apostoł Paweł w pierwszym liście do Koryntian, w drugim rozdziale, w wersetach siódmym i ósmym mówi bardzo ciekawe słowa, gdzie jest napisane: Głosimy jednak mądrość wśród doskonałych, ale nie mądrość tego świata ani władców tego świata, którzy przemijają. Lecz głosimy mądrość Boga w tajemnicy, zakrytą mądrość, którą przed wiekami... Kami Bóg przeznaczył ku naszej chwale, której nie poznał żaden z władców tego świata.

Gdyby ją bowiem poznali, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały. I tutaj ważne jest to, że mówiąc o tych władcach świata, tu nie chodzi o ludzi. Tu słowo, które tutaj Paweł używa, wyraźnie wskazuje na to, że tu nie chodzi o ludzi. Tu chodzi o pewną duchową rozgrywkę, która się odbywała, w którą zaangażowany był też Boży przeciwnik. I teraz, tak jak to tutaj widzimy, gdyby oni wiedzieli, o co Bogu chodziło, to nie zrobiliby tego, co zrobili.

To nie rozegraliby tego ze swojej strony tak głupio, żeby ukrzyżować Jezusa, bo okazało się to być tak naprawdę przyczyną ich porażki. Dlatego tak ważne jest to, że Stary Testament z perspektywy po zmartwychwstaniu dopiero staje się dużo jaśniejszy niż był w czasach, kiedy Jezus chodził po ziemi. Tak naprawdę to właśnie ta perspektywa życia, śmierci i zmartwychwstania Jezusa pozwoliła zarówno uczniom, jak i teraz nam lepiej zrozumieć, o co chodziło w Starym Testamencie. I to jest bardzo ważne, bo teraz, kiedy patrzymy dalej w przyszłość, w to, co Bóg dalej robi na ziemi, w jaki sposób Bóg realizuje swój plan, to jesteśmy w trochę podobnej sytuacji, gdzie znowu Bóg nie gra w otwarte karty. To znaczy dla nas może grać w otwarte karty, Duch Święty może nam objawiać pewne rzeczy i tak dalej, więc jakby nie chciałbym w ogóle nie wspomnieć o tym aspekcie naszego chrześcijaństwa, choć wiem, że dla wielu z nas może być tak, że: Kurczę, Jacek, w ogóle o czym ty tutaj mówisz w ogóle, jak objawienie, Duch Święty, w ogóle o co chodzi?

Niemniej jednak ważne jest to, że Bóg tę całą historię rozgrywa w taki sposób, żeby też przeciwnik nie mógł jej w żaden sposób udaremnić, żeby w żaden sposób już nie mieszał dodatkowo w tym, w jaki sposób Bóg chce zrealizować ostatecznie swój plan. Dalej, gdybyśmy spojrzeli sobie na pierwszy list Piotra, pierwszy rozdział, wersety od dziesiątego, czytamy tam takie słowa: O to zbawienie wywiadywali się i badali je prorocy, którzy prorokowali o przeznaczonej dla was łasce. Badali oni, na jaką i jakiego rodzaju porę wskazywał Duch Chrystusa, który był w nich, przepowiadając cierpienia, które miały przyjść na Chrystusa i mającą potem nastąpić chwałę. Zostało im objawione, że nie im samym, lecz nam. Służyły sprawy wam teraz zwiastowane przez tych, którzy wam głosili Ewangelię przez Ducha Świętego zesłanego z nieba.

W te sprawy pragną wejrzeć aniołowie. Nawet tak bym zgadywał, że taki Zachariasz niekoniecznie był do końca świadomy tego, z czym takim wiążą się te słowa, które pisze. Te kwestie związane z zapowiedzianym Mesjaszem, niekoniecznie też dla niego były takie krystaliczne, no bo zresztą nawet jak przeczytamy te fragmenty, to my dzisiaj właśnie z perspektywy tego, że znamy historię, to wiemy, że tak powiem, do czego pił Zachariasz, ale on prawdopodobnie tego w ogóle nie wiedział. I czytamy, że o zbawienie wywiadywali się i badali je prorocy, którzy prorokowali o przeznaczeniu dla was łasce, między innymi ci prorocy, których my też dzisiaj czytamy. Oni badali, na jakiego rodzaju porę wskazywał Duch Chrystusa, który był w nich, przepowiadając cierpienia, które miały przyjść na Chrystusa i mającą później nastąpić chwałę.

To jest bardzo ważne, żebyśmy pamiętali o tej perspektywie, którą my dzisiaj mamy i to, jak ona nam rozjaśnia wiele rzeczy, które niekoniecznie były tak bardzo jasne. I mówię o tym wszystkim dlatego, że nawet z perspektywy naszego życia jest tak, że my, będąc w tym miejscu, w którym dzisiaj jesteśmy, być może zadajecie sobie pytanie: o co chodzi? W ogóle po co ja przeszedłem przez to wszystko, przez co przeszedłem? Dlaczego takie rzeczy w moim życiu się wydarzyły? Jaki to wszystko ma sens?

Prawdopodobnie w większości przypadków dzisiaj, jeżeli zadajemy sobie takie pytania, nie jesteśmy w stanie na nie odpowiedzieć. Ale korzystając z cytatu, tym razem nie biblijnego, ale sądzę, że takiego, który być może nawet niektórzy z was kojarzą, gościa, który nazywał się Steve Jobs, pewnie wielu z nas, jeśli nie większości, znany, powiedział on kiedyś takie słowa: Nie możesz połączyć kropek, patrząc do przodu. Możesz je tylko połączyć, patrząc wstecz. Musisz więc uwierzyć, że kropki w jakiś sposób się połączą w twojej przyszłości. I to jest to, co jest w stanie sprawić, że kiedy my dzisiaj patrzymy na nasze życie, my możemy nie znać wszystkich odpowiedzi, możemy nie mieć w ogóle pojęcia, dlaczego pewne rzeczy wydarzyły się w naszym życiu.

Nie zmienia to jednak tego, że z tego wszystkiego, co wydarzyło się w naszym życiu, przez co Bóg nas przeprowadził, On jest w stanie pomóc nam dojść do miejsca, w którym my jeszcze dalej, z perspektywy czasu, będziemy mogli spojrzeć wstecz i powiedzieć: OK, dobra, kumam. Wiem już, dlaczego moje życie potoczyło się właśnie w taki sposób i w jaki sposób. Sposób, dzięki temu, swoim życiem mogłem przynieść Bogu chwałę, mogłem innych wskazywać na Boga, mogłem Boga uwielbić, mogłem pokazać swoim życiem i udowodnić to, że Bóg jest dobry, jest wielki, jest potężny, jest fantastyczny i że jest osobą, której jak najbardziej warto zaufać. To jest taka bardzo przyziemna perspektywa tego, jak my czasami możemy popatrzeć na trochę może pokręcony Stary Testament, czy pokręcony — on nie jest pokręcony, tylko może nam się wydawać, że jest taki pokręcony, bo jest to bardzo poważne dzieło literackie inspirowane przez samego Boga, który jednocześnie, realizując swój plan ratunkowy dla całej ludzkości, nie gra w otwarte karty, między innymi dlatego, że zwyczajnie w tej grze są dwie strony. I pomimo tego, że druga strona może być całkowicie przegrana i w zasadzie nie ma za bardzo możliwości do tego, żeby ten plan udaremnić, to jednak nie ma tej możliwości między innymi dlatego, że tego planu nie ma wyłożonego tak czyściutko, że po prostu: Aha, dobra, to wszystko się potoczy tak, no dobra, to po co w zasadzie mam fikać?

Nie, wciąż jest gdzieś taka, wiecie, a może coś się uda ugrać, a może coś się da wykręcić. Bardzo często tym, co przeciwnik może ugrać, to są ludzie, którzy uwierzą jemu, zamiast uwierzyć Bogu. I to jest bardzo ważne. Bądźmy tymi, którzy wierzą i ufają Bogu, a nie tymi, którzy żyją od Boga na tyle daleko, że nawet nie jesteśmy w stanie połapać się, co takiego dzieje się na naszych oczach. I tak samo z perspektywy nadchodzącej przyszłości, pamiętajmy o tym wszystkim, co Biblia mówi na temat przyszłości, która wciąż nadchodzi.

Ale nie łudźmy się, że wszystko ogarniemy teraz i będziemy wiedzieli, jak tak fizycznie pewne wydarzenia będą się działy. I choć mamy wiele wskazówek, wiele podpowiedzi, wiele różnych proroctw, to wciąż sądzę, że podobnie jak to było w przypadku czasów Jezusa, w naszym przypadku może być podobnie, że my z perspektywy czasu będziemy w stanie spojrzeć na pewne wydarzenie i powiedzieć: Okej, o to w tym chodziło. I to, co jest najważniejszą lekcją dla nas, to jest to niezmiennie, żeby być blisko Boga, żeby znać Jego słowo, żeby poznawać Jego słowo, żeby je odkrywać po to, żeby kiedy pewne rzeczy będą się działy, żebyśmy zwyczajnie byli na to przygotowani, żebyśmy mogli powiedzieć: Okej, dobra, to teraz dzieje się to, o czymś takim czytałem w Biblii. Bóg już wcześniej mi to objawił. To pozwoli nam stać niewzruszonymi po Bożej stronie i wiedzieć. że Bóg zwyczajnie realizuje swój plan, którego nikt nie jest w stanie udaremnić.

Mam nadzieję, że Księga Zachariasza, jak również to, o czym dzisiaj sobie porozmawialiśmy, będzie dla nas pewną inspiracją do tego, żeby właśnie w taki sposób patrzeć na nasze życie. Okej, ja mogę nie mieć dzisiaj wszystkich odpowiedzi, wciąż perspektywa przeszłości może wydawać mi się pokręcona, ale nie zmienia to jednak tego, że Bóg chce przede mną objawiać nowe i nowe rzeczy po to, żebyśmy jak najlepiej zajęli właściwe miejsce w planie, który On realizuje dla tego świata, po to, żeby ten świat uratować, całkowicie odnowić, o czym też zresztą mówi nam końcówka Księgi Zachariasza, gdzie chociażby w wersecie 16 czytamy, że wszyscy pozostali ze wszystkich narodów, które wystąpiły przeciw Jerozolimie, będą corocznie pielgrzymować, by złożyć pokłon Królowi, Panu Zastępów i obchodzić Święto Namiotów. Ostatecznie Bogu chodzi o to, żeby ze wszystkich narodów ludzie mieli szansę do tego, żeby poznać Boga i stanąć po Jego stronie, żeby Jemu zaufać, żeby swoje życie z Nim związać po to, żebyśmy mogli doświadczyć w całkowitej radości nowej ziemi i nowego nieba, które Bóg przygotował dla nas w ostatecznym rozrachunku, kiedy też rozprawi się z całym złem. O czym zresztą możemy sobie szerzej poczytać właśnie w Księdze Zachariasza i jak przeczytacie cały 14 rozdział, tam bardzo, bardzo ciekawe teksty na temat właśnie ostatecznej rozprawy i jednocześnie Bożego zwycięstwa. Bo finalnie, co by nie było, Bóg zwycięży.

Zawsze zwyciężał, zawsze zwycięży, ostatecznie zwycięży. I szkoda byłoby nie stać po właściwej stronie historii, kiedy Bóg będzie realizował swój plan, którego ty i ja możemy być częścią. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie dalej rozmawiać, dyskutować, zadawać pytania, dzielić się wątpliwościami, totalnie na luzie i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.