Gdzie znaleźć nadzieję w najtrudniejszych chwilach

Ten dzień w minutę
Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.
Przeczytaj wstęp do księgi: Księga Hioba
W skrócie
Czytamy razem cały dziewiętnasty rozdział Księgi Hioba, w którym Hiob jest zupełnie sam, a mimo to wypowiada słowa nadziei: wybawca mój żyje. Zastanawiamy się, skąd wzięła się w nim ta nadzieja i jak możemy zadbać o nią już teraz, zanim zrobi się naprawdę ciężko.
Najważniejsze myśli
Rozpacz i nadzieja w jednym rozdziale
W rozdziale 19 Hiob przechodzi od krzyku rozpaczy do słów pełnych nadziei, a jego emocje skaczą jak na kolejce górskiej. I to jest w porządku.
Hiob jest zupełnie sam
Zostawili go bracia, znajomi, słudzy, a nawet żona, a przyjaciele tylko pogłębili jego ból. On sam czuje, że nawet Bóg się od niego odwrócił.
Wybawca mój żyje
W samym środku ciemności Hiob mówi, że jego Wybawca żyje i że on sam Go zobaczy. Jego nadzieja nie opiera się na okolicznościach, tylko na osobie Boga.
Poznawaj Boga, zanim zrobi się ciężko
Hiob mógł wypowiedzieć te słowa dlatego, że poznał Boga jeszcze w dobrych czasach. Dlatego nie czekajmy z poznawaniem Go, aż przyjdzie kryzys.
Z odcinka
To, co jest w stanie utrzymać mnie przy życiu i dać mi nadzieję na lepszą przyszłość, to jest to, że wybawca mój żyje.
Bóg jest dobry, zawsze jest dobry, bez względu na okoliczności jest dobry, nawet jak nie rozumiem, jest dobry.
Hiob mógł powiedzieć te słowa tylko dlatego, że zanim spotkały go te wszystkie tragedie w jego życiu, to on już wtedy znał Boga.
Fragmenty, o których mowa w odcinku
- Księga Hioba 191 Wtedy Hiob odpowiedział: 2 Jak długo będziecie dręczyć moją duszę [i] miażdżyć mnie słowami? 3 Już dziesięć razy znieważyliście mnie. Nie wstyd wam, [że] tak się znęcacie nade mną? 4 A niech tak będzie, że zbłądziłem, błąd zostaje po mojej stronie. (początek rozdziału)Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska To cały dziewiętnasty rozdział, który prowadzi od skargi na przyjaciół i od samotności aż do słów nadziei. Czytam go w odcinku w całości.
- Księga Hioba 19,11-1911 Zapłonął przeciwko mnie swoim gniewem i uważa mnie za swego wroga. 12 Przyszły razem jego oddziały, utorowały przeciw mnie swoją drogę i rozbiły obóz dokoła mojego namiotu. 13 Moich braci oddalił ode mnie, a moi znajomi ode mnie stronią. 14 Opuścili mnie moi bliscy, a moi przyjaciele o mnie zapomnieli. 15 Przebywający w moim domu i moje służące uważają mnie za obcego. Stałem się cudzoziemcem w ich oczach. 16 Wołałem na swego sługę, ale on się nie odzywa, chociaż go błagam swoimi ustami. 17 Moim oddechem brzydzi się moja żona, choć błagam ze względu na synów z mojego ciała. 18 Nawet małe dzieci mną gardzą; gdy powstaję, urągają mi. (dalej do wersetu 19)Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Hiob wylicza, kto go zostawił: bracia, domownicy, słudzy, żona i bliscy, aż w końcu zostaje zupełnie sam.
- Księga Hioba 19,25-2725 Wiem bowiem, że mój Odkupiciel żyje i że [w] ostateczny [dzień] stanie na ziemi. 26 A [choć] moja skóra się rozłoży, to w swoim ciele ujrzę Boga. 27 Ujrzę go ja sam, ujrzą go moje oczy, a nie kto inny, choć moje nerki zniszczały w moim wnętrzu. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska To najważniejsze słowa tej księgi, w których Hiob mówi, że jego wybawca żyje i że on sam zobaczy Boga własnymi oczami.
Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.
Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat
- Ewangelia św. Jana 11,25-2625 I powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żył. 26 A każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to? Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Jezus mówi, że jest zmartwychwstaniem i życiem, więc to On jest tym Wybawcą, który żyje.
- List do Rzymian 8,38-3938 Jestem bowiem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani moce, ani teraźniejsze, ani przyszłe [rzeczy]; 39 Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie będzie mogło nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, naszym Panu. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Paweł pisze, że nic nie odłączy nas od miłości Boga, i to jest ta sama nadzieja, której trzymał się Hiob.
- Apokalipsa św. Jana 21,1-41 Potem zobaczyłem nowe niebo i nową ziemię. Pierwsze niebo bowiem i pierwsza ziemia przeminęły i nie było już morza. 2 A ja, Jan, zobaczyłem święte miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak oblubienica przyozdobiona dla swego męża. 3 I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga [jest] z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i [będzie] ich Bogiem. 4 I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Bóg tworzy nowe niebo i nową ziemię i ociera z naszych oczu wszelką łzę, czyli Biblia pokazuje, że cierpienie nie jest ostatnim słowem.
Do przemyślenia
- Na czym dziś opieram swoją nadzieję: na okolicznościach czy na Bogu?
- Co mogę zrobić już teraz, w spokojniejszym czasie, żeby lepiej poznać Boga?
Powiązane odcinki
nadzieja Hiob samotność poznanie Boga życie wieczne Bóg jest dobry
Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.
Transkrypcja odcinka
Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.
Cześć, z tej strony Jacek słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 213 i czytamy Księgę Hioba, rozdziały od 17 do 20. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj chciałbym, żebyśmy zwrócili uwagę na jedną z odpowiedzi Hioba, tutaj konkretnie odpowiedź, która jest wtrącona między mistrzowskimi jak zwykle radami jego przyjaciół Bildada i Sofara. I jego reakcja jest zapisana Księga Hioba 191 Wtedy Hiob odpowiedział: 2 Jak długo będziecie dręczyć moją duszę [i] miażdżyć mnie słowami? 3 Już dziesięć razy znieważyliście mnie. Nie wstyd wam, [że] tak się znęcacie nade mną? 4 A niech tak będzie, że zbłądziłem, błąd zostaje po mojej stronie. (początek rozdziału)Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska po to, żeby wyciągnąć z tego, co mówi Hiob, inspirację dla naszego życia.
I w odpowiedzi na jedną znowu z mądrości, w cudzysłowie, jednego z przyjaciół Hioba, Hiob reaguje następująco: Dokąd mnie dręczyć będziecie i gnębić waszymi słowami? Dziesiąty raz mnie znieważacie. Nie wstyd wam nade mną się pastwić? Gdybym naprawdę zbłądził, tkwiłaby we mnie nieprawość. Jeśli naprawdę chcecie triumfować, próbujcie dowieść mi o chydy.
Wiedzcie, że Bóg mnie pognębił, swą sieć rozstawił wokoło, gdy krzyknę: gwałt, nie ma echa, ratunku, ja nie mam prawa. Drogę mi zamknął, nie przejdę, na ścieżkach ciemności roztoczył. Pozbawił mnie całkiem godności, koronę zerwał mi z głowy, wszystko poburzył, odchodzę, nadzieję mi podciął jak drzewo. Zapłonął na mnie swoim gniewem, za wroga mnie swego poczytał. Przybyły wszystkie hufce, wytoczyły drogę przeciwko mnie i oblegają mój namiot.
Bracia ode mnie uciekli, znajomi stronią ode mnie, najbliżsi zawiedli domownicy, zapomnieli mnie goście mego domu, dla moich służebnic jam obcy, stałem się w ich oczach nieznany. Na sługę wołałem bez skutku, me usta musiały go prosić. Żonie mój oddech niemiły i cuchnę własnym dzieciom. Gardzą mną nawet podróżni, szydzą, gdy staram się podnieść. Od razu wzbudzam u bliskich, nastają na mnie kochani.
Do skóry, do ciała przylgnęły mi kości, odsaliłem tylko ciało moich dziąseł. Zlitujcie się, przyjaciele, zlitujcie, gdyż Bóg mnie dotknął swą ręką. Czemu jak Bóg mnie dręczycie? Nie syci was wygląd ciała? Któż zdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umieścić, żelaznym rylcem, diamentem na skale je wyryć na wieki.
Lecz ja wiem, wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako… Jako ostatni, potem meszczątki, skórą odzieję i ciałem swym zobaczę Boga. To właśnie ja go zobaczę, moje oczy ujrzą nie kto inny, moje nerki już mdleją z tęsknoty. Powiecie, po cóż nalegać? Czyż powód oskarżeń znajdziemy?
Wy sami drżyjcie przed mieczem, bo gniew za grzech zapłonie. Wiedzcie, że sądy istnieją. W tym rozdziale mamy przykład, rolę Kostera, na jakim znalazł się Hiob, bo emocjonalnie ten gość latał od absolutnie okrzyków największej rozpaczy do słów nadziei, które dla nas mogą być niesamowicie zaskakujące, kiedy spojrzymy sobie na to, co on przeszedł. I dokładnie to mamy w tym rozdziale. Tu mamy esencję w ogóle doświadczeń, którymi Hiob musiał się zmagać.
Z jednej strony na początku zwraca się do przyjaciół: Dajcie mi święty spokój, odwalcie się ode mnie, czego wy jeszcze ode mnie chcecie? Ale później mówi też bardzo ciekawe słowa, bo przedstawia Boga jako tego, który doprowadził go do sytuacji, w której się znalazł. Wiemy, że to nie była prawda. Wiemy, że to nie jest tak, że Bóg sprowadził na Hioba cokolwiek. Niemniej jednak w tej całej sytuacji, w tym całym niezrozumieniu Hiob kompletnie nie szczypał się z tym, żeby też do Boga zwrócić się w taki sposób, żeby swoje słowa wyrazić w sposób, który wyraźnie wskazywał na to, że: Ej, Bóg zabrał mi jakąkolwiek nadzieję.
Widzimy gościa, który jest w największym dole. I teraz, w tym wszystkim Hiob był jednym z najbardziej samotnych ludzi, jakich kiedykolwiek będziemy czytać, bo tak, z jednej strony woła on i mówi: Hej, Bóg mnie zostawił. Okej, Bóg go nie zostawił, ale dał czas na to, żeby sytuacja się rozwinęła. Niemniej jednak Hiob przedstawia listę ludzi, którzy go zostawili, bo Księga Hioba 19,11-1911 Zapłonął przeciwko mnie swoim gniewem i uważa mnie za swego wroga. 12 Przyszły razem jego oddziały, utorowały przeciw mnie swoją drogę i rozbiły obóz dokoła mojego namiotu. 13 Moich braci oddalił ode mnie, a moi znajomi ode mnie stronią. 14 Opuścili mnie moi bliscy, a moi przyjaciele o mnie zapomnieli. 15 Przebywający w moim domu i moje służące uważają mnie za obcego. Stałem się cudzoziemcem w ich oczach. 16 Wołałem na swego sługę, ale on się nie odzywa, chociaż go błagam swoimi ustami. 17 Moim oddechem brzydzi się moja żona, choć błagam ze względu na synów z mojego ciała. 18 Nawet małe dzieci mną gardzą; gdy powstaję, urągają mi. (dalej do wersetu 19)Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska, że zostawili go bracia, najbliżsi, domownicy, słudzy, żona — to w ogóle jest: Żonie mój oddech niemiły. Jakby osoba, która jest ci najbliższa, która jest twoim życiowym partnerem, która z założenia powinna być z tobą w najlepszych i najgorszych chwilach, po prostu: Stary, nie odzywaj się do mnie, po prostu nie chcę mieć z tobą nic wspólnego.
Wszyscy odwrócili się od Hioba w sytuacji, w której on najbardziej potrzebował wsparcia. Więc mając ten początek 19 rozdziału... Widzimy po raz kolejny skalę samotności, z którą zmagał się Hiob. Przyjaciele, którzy do niego przyszli, okej, beznadziejna pomoc. Absolutnie to, co mówili, w żaden sposób go nie podniosło.
Poczucie, że Bóg go zostawił, że w ogóle Boga nie widzi, że nie wie, o co chodzi i że to tak naprawdę Bóg, jakoby miałby być tym, który sprowadził na niego całe to nieszczęście. I w tym wszystkim jakikolwiek człowiek, jakakolwiek istota ludzka się od niego odwraca, włącznie z jego żoną. I w tym wszystkim Hiob Księga Hioba 19,25-2725 Wiem bowiem, że mój Odkupiciel żyje i że [w] ostateczny [dzień] stanie na ziemi. 26 A [choć] moja skóra się rozłoży, to w swoim ciele ujrzę Boga. 27 Ujrzę go ja sam, ujrzą go moje oczy, a nie kto inny, choć moje nerki zniszczały w moim wnętrzu. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska tej księgi: Lecz ja wiem, wybawca mój żyje. Na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje i ciałem swym Boga zobaczę.
To właśnie ja go zobaczę. Moje oczy ujrzą, a nie kto inny. Moje nerki już mdleją z tęsknoty. To są słowa nadziei, która dla nas może być kompletnie niezrozumiała. Niemniej jednak mam wrażenie, że są to jedne z najważniejszych słów tej księgi.
Bo kiedy znajdziemy się w sytuacji, w której wydawać by nam się mogło, że okej, jestem sam, nie ma przy mnie nikogo, nawet mam wrażenie, że Bóg ode mnie się odwrócił, to pomimo tych wszystkich okoliczności, które mi towarzyszą, to, co jest w stanie utrzymać mnie przy życiu i dać mi nadzieję na lepszą przyszłość, to jest to, że wybawca mój żyje. Dlatego tak ważne jest to, żeby nawet właśnie, kiedy czytamy Biblię, kiedy próbujemy odkryć ten Boży plan dla tego świata, to zamiast skupiać się tylko i wyłącznie na, wiecie, mądrości, którą możemy sobie gdzieś tam wykorzystać w naszym życiu, to, mówiłem już o tym wielokrotnie, skupmy się na tym, żeby przede wszystkim poznać osobę. Żeby nasze spotkanie z Biblią to było spotkanie z osobą, o której później, tak jak Hiob, w najbardziej mrocznym momencie naszego życia będziemy mogli powiedzieć: Może resztkami sił, wybawca mój żyje. I on będzie tym, który ma ostateczne słowo dla mojego życia. On będzie tym, który jest w stanie podnieść moje życie i sprawić, że będę mógł go ujrzeć.
Możemy często łudzić się różnymi, w cudzysłowie, nadziejami, które sami sobie będziemy serwować. Niemniej jednak osoba, która jest w stanie wnieść nadzieję do naszego życia, to jest tylko i wyłącznie Bóg. Bo okej, możemy się pocieszać... Różnymi rzeczami w różnych sytuacjach i one nawet w pewien sposób mogą pomóc. Ale to, co jest w stanie wyciągnąć nas z największego doła naszego życia, to jest głębokie poznanie Boga, który nas stworzył i który, bez względu na wszystko, bez względu na okoliczności, jakie dzieją się w naszym życiu, bez względu na to, jak wygląda świat, w którym żyjemy, jest dobry.
To jest jedna z najważniejszych prawd na temat Boga, która w zasadzie powinna być fundamentem budowania naszej wiary, że Bóg jest dobry, zawsze jest dobry, bez względu na okoliczności jest dobry, nawet jak nie rozumiem, jest dobry, nawet jeżeli dzieją się w moim życiu rzeczy, które na to nie wskazują, Bóg wciąż jest dobry, bo możemy nie zakumać tego, dlaczego pewne rzeczy się dzieją, ale możemy być spokojni o to, że Bóg jest dobry i On ma ostateczne słowo do powiedzenia nad naszym życiem. Dlatego w jakiejkolwiek sytuacji byśmy się nie znaleźli, tak ważne jest to, żeby mieć o co zahaczyć swoją nadzieję, żeby źródło naszej nadziei nie było w czymś, co jest jakkolwiek ulotne, nietrwałe, tylko w osobie, która jest niezmienna i która ponad wszystko jest dobra, kocha nas i chce wszystkiego, co najlepsze dla naszego życia, ale ostatecznie widzi też nasze życie z perspektywy wieczności, do której każdy z nas jest przeznaczony. Bo jakkolwiek nie będzie to żadnym pocieszeniem, problem z życiem jest taki, że w którymś momencie ono się skończy i statystyki są absolutnie nieubłagane: 100% ludzi umiera, wcześniej czy później. Jeżeli będziemy skupiać się tylko na tej części naszego życia, która jest związana z fizycznym światem, w którym teraz funkcjonujemy, to ostatecznie ta część naszego życia się skończy. Ale Biblia daje nam nadzieję tego, że to nie jest koniec ostateczny, że ostatecznie Bóg ma przygotowane dla nas nowe życie, ma przygotowane dla nas kontynuację tego życia, które zaczyna się już tutaj.
I to życie zaczyna się wtedy, kiedy podejmujemy decyzję, że chcemy iść Jego drogą, że chcemy Go poznać, że chcemy Go odkrywać, że chcemy być tymi, którzy odwracają się od swojego życia, od swojego pomysłu na życie i decydują się na to, żeby iść Bożą drogą w taki sposób, w jaki Bóg będzie nas prowadził. Kiedy Bóg będzie Panem naszego życia, wtedy rozpoczniemy przygodę, która da nam nowe życie już tutaj na tej ziemi, która będzie miała swoją kontynuację w przyszłości. W sytuacji, kiedy wszystkie światła tutaj zgasną, a my wciąż dzięki temu, jak zbliżyliśmy się do Boga, dzięki temu, jak udało nam się Go poznać, będziemy w stanie w najbardziej porąbanych sytuacjach naszego życia móc powiedzieć: cokolwiek by się nie działo, nawet gdyby to już miała być mój koniec, to wiem, że to jest koniec tylko pewnej części mojego życia, bo Bóg ma przygotowane dla mnie więcej. I Jego ostatecznym planem jest całkowite odnowienie ziemi i sprawienie, że będziemy żyć w nowym świecie, na nowej ziemi, pod nowym niebem, w ramach którego doświadczymy dokładnie tego świata, który Bóg oryginalnie dla nas stworzył, zanim grzech go zrujnował i doprowadził do miejsca, w którym żyjemy w świecie, gdzie cierpienie jest absolutnie pewnym elementem tego, czego doświadczamy na różnych etapach naszego życia, z różną intensywnością, ale cierpienie jest częścią naszego życia. I w tym wszystkim to, co jest w stanie pomóc nam przejść przez najtrudniejsze chwile, to jest perspektywa, którą miał Hiob, którą wyraził dzisiaj: Lecz ja wiem, Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni.
Potem me szczątki skórą odzieje i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny. Moje nerki już mdleją z tęsknoty. Bądźmy tymi, którzy mają takie poznanie Boga, którzy czytając Biblię, tak są w stanie odkryć osobę, która za tą historią stoi, że w najtrudniejszych sytuacjach będziemy w stanie trzymać się właśnie tej nadziei, która jest najbardziej trwałą nadzieją, jakakolwiek jest dla nas dostępna, a tą nadzieją jest osoba samego Boga, który stworzył nas i przeznaczył do życia, które może zacząć się już tutaj i będzie miało swoją kontynuację w wieczności. Niech przykład Hioba będzie dla nas inspiracją do tego, żeby w sytuacjach, kiedy jeszcze jest spoko, wtedy skupić się na Bogu, bo Hiob mógł powiedzieć te słowa tylko dlatego, że zanim spotkały go te wszystkie tragedie w jego życiu, to on już wtedy znał Boga.
I to poznanie, którego doświadczył, kiedy wszystko było OK, pozwoliło mu przejść przez najbardziej mroczne chwile. Nie czekajmy na sytuacje, kiedy będzie naprawdę ciężko, ale już teraz zadbajmy o to, bez względu na to, w jakiej... W takiej sytuacji się nie znajdujemy, żeby poznawać Boga, który może być dla nas źródłem nadziei, która pomoże nam przejść przez najtrudniejsze chwile. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli porozmawiać, dowiedzieć się czegoś więcej, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym odcinku, gdzie będziemy kontynuować Księgę Hioba.