Pewna ostoja w trudnych czasach

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień trzysty i czytamy Ewangelię Jana, rozdziały dziewiąty i dziesiąty. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj w rozdziale dziesiątym mamy materiał, do którego już wielokrotnie, z tego co pamiętam, nawet tak luźno, nie sprawdzając wszystkich odcinków ze Starego Testamentu, odnosiłem się przy różnych okazjach, odnosiłem się do różnych fragmentów i chciałbym, żebyśmy dzisiaj zajęli się jeszcze raz tematem, który będzie nam znany wypowiedziami Jezusa, które raczej kojarzymy i spróbowali jeszcze lepiej zrozumieć, o co takiego mu chodziło. Kiedy mówił jedne z najbardziej znanych słów, które są z nim bardzo mocno kojarzone.

I chciałbym zacząć od tego, że przeczytamy sobie początek Ewangelii Jana, dziesiątego rozdziału, gdzie Jezus mówi: Ręczę i zapewniam, kto do zagrody dla owiec nie wchodzi przez bramę, lecz wdziera się w inny sposób, ten jest złodziejem i bandytą. A kto wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec. Temu odźwierny otwiera, a owce słuchają jego głosu, woła on swoje owce po imieniu i wyprowadza je. A gdy wypuści wszystkie swoje owce, idzie przed nimi, one zaś idą za nim, bo znają jego głos. Obcym jednak za obcym jednak nie pójdą, raczej uciekną od niego, ponieważ nie znają głosu obcych.

Jezus opowiedział im tę przypowieść, lecz oni nie pojęli jej znaczenia. Wówczas Jezus zwrócił się do nich ponownie: Ręczę i zapewniam, ja jestem bramą dla owiec. Wszyscy, ilu ich przyszło przede mną, to złodzieje i bandyci, lecz owce ich nie posłuchały. Ja jestem bramą. Jeśli ktoś wejdzie przeze mnie, będzie zbawiony, a gdy wejdzie i wyjdzie, znajdzie sobie pastwisko.

Złodziej przychodzi tylko po to, by kraść, zarzynać i niszczyć. Ja przyszedłem, aby owce miały życie i to życie w całej pełni. Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje za owce własne życie. Najemnik, który nie jest pasterzem ani właścicielem owiec, gdy widzi, że zbliża się wilk, porzuca owce i ucieka.

Wilk zaś porywa je i rozpędza. Najemnik zachowuje się tak dlatego, że jest tylko najemnikiem i nie zależy mu na owcach. Ja jestem dobrym pasterzem. Znam moje owce. One też mnie znają, podobnie jak ojciec zna mnie, a ja znam mego ojca i za owce oddaję własne życie.

Mam też inne owce, nienależące do tej zagrody. Te również muszę sprowadzić. Będą one słuchać mojego głosu i powstanie jedno stado i jeden pasterz. Ojciec dlatego mnie kocha, że ja oddaję swoje życie, by następnie je odzyskać. Nikt nie odbiera mi życia, oddaję je z własnej woli.

Mam prawo je oddać i mam prawo je odzyskać. Takie polecenie otrzymałem od mojego Ojca. Prawdopodobnie każdy z nas, kto słucha tego podcastu i ma jakiekolwiek pojęcie już o Biblii, kojarzy obraz Jezusa jako dobrego pasterza. Rzeczywistość jednak naszego świata jest taka, że my nie bardzo kumamy, o co w tym w ogóle chodzi. No bo w zasadzie tak samo jak szansa jest duża, że słyszeliśmy określenia, w których Jezus tytułował się mianem dobrego pasterza, to tak samo szansa jest ogromna, że nikt prawdopodobnie z nas albo mało kto miał jakiekolwiek doświadczenie z prawdziwymi pasterzami i z prawdziwymi owcami.

Dlatego ważne jest to, żebyśmy spróbowali wejść w ten świat, w którym funkcjonował Jezus i trochę lepiej odkryli, jakie znaczenie dla ludzi, którzy słuchali Jezusa, miały słowa, które dzisiaj wypowiedział. I jedna ważna rzecz na samym początku to jest to, że Jezus dzisiaj po raz kolejny w tym fragmencie używa kolejnych określeń siebie, mówiąc, kim On jest. To wspomniałem o tym, że właśnie u Jana mam takich siedem stwierdzeń, w których Jezus mówi: Ja jestem. Ja jestem kimś. Rozmawialiśmy też o tym, gdzie Jezus po prostu powiedział: Ja jestem, co wzbudziło niemałe zamieszanie, bo zwyczajnie postawił się w roli samego Boga.

Ale też jest siedem okazji, w których Jezus mówi, kim On jest i używa różnych obrazów. I za sobą mamy już to, gdzie Jezus mówi, że On jest chlebem życia, że On jest światłem świata. A dzisiaj mówi na początku, że jest bramą dla owiec, a później mówi, że jest dobrym pasterzem. I być może to, do czego dzisiaj się odniosę, było już w różnych miejscach, w różnych odcinkach gdzieś tam kawałkami wspomniane, bo tak jak wspomniałem też, ten konkretny rozdział był rozdziałem, do którego pamiętam, że kilkukrotnie już się odnosiłem. I teraz jeden z gości, których bardzo lubię słuchać, który poza swoim teologicznym wykształceniem zdecydował się na to, żeby pomieszkać w Izraelu przez jakiś czas i...

I lepiej zrozumieć kulturę tamtych czasów, jak również miejsca, ten cały klimat, po to, żeby jeszcze lepiej móc odnieść się i odpowiedzieć na Boże Słowo, opowiadał historię, w ramach której brał udział właśnie w takiej wyprawie pasterza razem z owcami. I było tam kilka rzeczy, które mogłyby być dosyć zaskakujące i z jednej strony my czytamy, no dobra, wiem, co tutaj czytam. Jedną z takich rzeczy, które na samym początku gość zauważył, to była historia, kiedy wieczorem trzeba było zagonić owce do zagrody, pasterka, z którą ten gość wyruszył na wyprawę, zagoniła swoje owce, siedziała w bramie, no i później pojawił się kolejny pasterz, który do tej samej zagrody zagonił swoje owce, gdzie gość siedzi i myśli sobie, no to teraz chciałbym zobaczyć, co takiego wydarzy się rano, no bo te wszystkie owce się wymieszały. I ku jego niemałemu zaskoczeniu, kiedy tylko nastał ranek i trzeba było wyruszyć w dalszą drogę, w zasadzie jedno słowo z ust tej pasterki, z którą gość był, sprawiło, że wszystkie jej owce poszły za nią. Nie było żadnej tam rozkminy, która owca jest czyja i tak dalej, one tak dobrze znały jej głos, że bez żadnego problemu tylko te, które miały, poszły za nią.

I mówiąc też, że poszły za nią, one faktycznie poszły za nią. W sensie, wiecie, pasterka szła z przodu, owce szły za nią. Jakim to jest obrazem dla nas, kiedy pomyślimy sobie, że Często gęsto trochę takie mamy może wyobrażenie Jezusa, który wiecie, gdzieś tam goni: Hej, tu nie idź, tam nie idź, rób to, rób tamto. I to jest dosyć pokręcone spojrzenie na osobę Jezusa, kiedy odniesiemy się do tego, że On mówi, że On jest dobrym pasterzem i Jego owce znają Jego głos. To znaczy, że one idą za mną, że to nie wygląda tak, że wiecie, my gdzieś się błąkamy po jakichś, wiecie, bezdrożach życia i Jezus musi nas ciągle zaganiać tłuczkiem, jakimś, żeby po prostu, wiecie, żebyśmy gdzieś nie poszli w jakieś głupie miejsca.

Nie, wręcz przeciwnie. Jezus jest tym, który po prostu idzie z przodu i mówi: Hej, chodź tutaj, chodź tutaj. Hej, a może tutaj, a może pójdziemy tą drogą. Patrz, może tutaj znajdziemy coś, co będzie fajną szamką tak przy okazji. Bo podczas takich wypraw no też owce muszą czymś się żywić.

I tutaj właśnie było kolejne zaskoczenie tego gościa, kiedy opowiadał o tym, jak w tej ziemi, w której byli, no w zasadzie wiecie, trawy to tam nie było jakoś za bardzo, w ogóle nie widział za bardzo, co te owce miałyby jeść. I wydaje mi się, że wspominałem o tym przy którejś okazji, ale wydaje mi się też, że warto wspomnieć o tej historii, w ramach której gość mówi, że naprawdę zaczął się ludzi pytać: Słuchajcie, co te owce jedzą? Bo to są tylko i wyłącznie skały. I wtedy oni zaczęli tłumaczyć historię tego, jak to morskie wilgotne powietrze osadza się i tworzy rosę na wzgórzach, gdzie między tymi właśnie skałami pojawiają się drobne takie ździebełka trawy. I to jest to, co ci pasterze określili jako zielone pastwiska.

I teraz, kiedy przypomnimy sobie Psalm 23, prawdopodobnie najbardziej znany dłuższy fragment z całej Biblii, to kojarzymy tam stwierdzenie, że... Pan prowadzi mnie na zielone pastwiska, czy pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach. I z tymi zielonymi pastwiskami mamy taki obraz, w ramach którego, jeżeli jesteście trochę starsi w moim wieku, a z tego, co w ogóle po statystykach widzę, to rzeczywiście tutaj większość słuchaczy to są moi rówieśnicy, trochę może nawet starsi, to jest absolutna większość osób, które słuchają tego podcastu, czyli mówimy tutaj o trzydzieści ileś lat i w górę. To będziecie kojarzyć prawdopodobnie tapetę z Windowsa XP z taką piękną zieloną łąką. I tak szczerze mówiąc, jestem prawie przekonany, że większość z nas tak sobie wyobraża Psalm 23.

Zielone pastwiska, łąka z Windowsa, gęsta trawa, soczysta. I Bóg prowadzi mnie do miejsca, na którym mogę się położyć, wiecie, odpoczywać, cieszyć się promieniami słońca i po prostu totalny luz. Problem jest taki, że to jest nasze wyobrażenie tego, czym są zielone pastwiska. Dla tamtych ludzi zielone pastwiska oznaczały właśnie sytuację, w której każdego dnia dostajesz dokładnie tyle, ile jest ci potrzebne do przeżycia tego dnia. I w tym pustynnym klimacie, w którym Jezus funkcjonował, w którym funkcjonowali jego słuchacze, było bardzo, ale to bardzo jasne, co oznaczają słowa Jezusa, kiedy mówi, że jest pasterzem, kiedy mówi, jak prowadzi swoje owce.

Z jednej strony On idzie przed owcami, On nadaje im kierunek. I właśnie, my idziemy za Nim, nie gdzieś się tam błąkamy i trzeba nas tłuc jakimś kijem. Nie, my słyszymy Jego głos i idziemy za Nim. A z drugiej strony, kiedy czasami sobie myślimy: Boże, ja bym chciał mieć to i to i tamto, żeby w ogóle nie mieć żadnych problemów w życiu, żeby, wiecie, stan konta niech będzie taki, że okej, dobra, nie mówię, że nie wiadomo jakim autem będę jeździł, ale wiecie, często pokładamy naszą ufność w tym, co mamy, co daje nam jakąś perspektywę na przyszłość, zamiast na tym, że Jezus nas prowadzi. I to jest bardzo naturalny odruch, w ramach którego możemy sobie pomyśleć, szczególnie w czasach, w których dzisiaj żyjemy, gdzie ekonomicznie jest jak jest, robi się trochę ciekawie, dla niektórych już się zrobiło bardzo nieciekawie i się zastanawiamy: dobra, ile mam w banku, ile te pieniądze będą warte, bo inflacja, bo coś, bo nie wiem, a co jeżeli stracę pracę, a co jeżeli to czy tamto.

Dla nas w takiej sytuacji zielone pastwiska to jest pełne konto, najlepiej konto z jeszcze bardzo dobrym zapasem, w ramach którego spojrzę sobie na stan mojego konta i pomyślę... No dobra, ale spoko, nie muszę się martwić, przejść tam czasu, bo mam tyle. Problem jest w tym, że my nie powinniśmy patrzeć na stan naszego konta, żeby poczuć się lepiej odnośnie naszej przyszłości, tylko powinniśmy patrzeć na dobrego pasterza, który nas prowadzi i który dba o nasze życie, i dba o to, żebyśmy mieli wszystko to, co jest nam potrzebne. Nie mówię, że posiadanie oszczędności jest jakimkolwiek problemem. Nie, nie jest, ale pokładanie nadziei w tych oszczędnościach, a nie w dobrym pasterzu, to już jest trochę problem, bo nagle nasza uwaga jest skierowana z osoby, która o nas dba bardziej niż ktokolwiek inny, na pewne rzeczy, które dają nam pewną ułudę tego, że będzie okej, że tak naprawdę nie muszę się niczym martwić, bo coś tam mam.

Jezus w dzisiejszym rozdziale przedstawia się właśnie jako osoba, która jest godna tego, żeby mu ufać, jest godna tego, żeby na nim polegać i chce być dla nas właśnie ostoją bezpieczeństwa w trudnych czasach. I sam mogę uczciwie powiedzieć, że bardzo często mam takie sytuacje, że, wiecie, nie wiem, spojrzę na naszą rodzinną sytuację zawodową, nie wiem, spojrzę na stan konta i mam takie poczucie: no dobra, mamy jakieś oszczędności, z pracą jest okej. Jeżeli to jest coś, w czym pokładam moją nadzieję i moją ufność odnośnie przyszłości, to w tym właśnie momencie odwróciłem swój wzrok od Jezusa, który bardziej niż te wszystkie rzeczy jest w stanie zapewnić mi bezpieczeństwo, jest w stanie zapewnić mi spokój, jest w stanie zapewnić mi życie w pokoju, bez względu na to, jak wygląda sytuacja dookoła. Więc jeżeli dzisiaj jesteś w sytuacji, w której zastanawiasz się, no nie wiem, jak ja sobie poradzę, co to będzie, Jezus zaprasza nas do tego, żebyśmy właśnie Jemu zaufali, żebyśmy nie zastanawiali się, nie kombinowali, nie wymyślali, co to teraz zrobimy, tylko żebyśmy byli tymi, którzy, będąc Jego uczniami, będą polegać na Nim, a nie na swoich własnych możliwościach. I mówię, to, że cokolwiek mamy, co może nam zapewnić jakieś poczucie bezpieczeństwa, to nie jest problem.

Problem jest w tym, jeżeli my naprawdę szukamy poczucia bezpieczeństwa w czymkolwiek innym niż w osobie, która jest nam oddana tak bardzo, że za nas poświęciła swoje własne życie, o czym też w dzisiejszym fragmencie Jezus mówi. Tak naprawdę ten dzisiejszy tekst, w którym Jezus odnosi się do tego, że On jest bramą dla owiec, że On jest pasterzem, On jest... Przepakowany przesłaniem związanym z ufnością i bezpieczeństwem. Z tym, że słuchajcie, jeżeli będziecie polegać na mnie, to o nic, absolutnie o nic nie musicie się martwić, bo ja jestem dobrym pasterzem. I ci ludzie, którzy słuchali tych słów, oni wiedzieli, kim jest dobry pasterz, wiedzieli, jak funkcjonuje.

Ja nie jestem specjalistą jakimś tam, szczególnie od pasterstwa. Na podstawie tej historii, którą wam dzisiaj przytoczyłem, trochę rzuca mi to obraz tego, w jaki sposób powinno dzisiaj wyglądać moje życie. W sytuacji, kiedy, okej, świat jest niepewny, sam nie wie, co się dzieje, nie wie, dokąd zmierza, a z jednej strony my możemy pójść tą narracją tego świata i zacząć się martwić, zacząć się zastanawiać, albo po prostu możemy powiedzieć: nie, bo znam mojego pasterza i wiem, że on zadba o mnie w każdej sytuacji. I wiem, że jedyna droga, którą warto iść, to jest droga, którą on wyznaczy dla mojego życia. On będzie szedł przodem, ja będę szedł za nim.

I to jest kolejna ważna rzecz, która tutaj może być dla nas niemałym wyzwaniem. Jezus wyraźnie mówi, że Jego owce znają Jego głos, że one woła po imieniu, że one za Nim idą. Pytanie, czy my faktycznie znamy dzisiaj Jego głos. Jest to coś, co jest jak najbardziej realne dla każdego z nas, do tego, żeby tego doświadczyć, żeby żyć życiem, w którym wiem, że idę właściwą drogą, którą prowadzi mnie Jezus. I prawdopodobnie w absolutnej większości przypadków to nie będzie tak, że będziesz miał poczucie jakiegoś wielkiego głosu, ale samo to, że w sytuacji, kiedy musisz podjąć decyzję, wybierasz konkretną drogę, doświadczasz Jego pokoju.

Doświadczasz pokoju, który może być zaskakujący, bo mając dwie drogi do wyboru, kiedy wybieramy trudniejszą, to może być tak, że bardzo często będziemy się czuć trochę niepewnie, będziemy się zastanawiać: dobra, ale czy to na pewno jest dobry wybór, bo to widzę, że tu wcale niekoniecznie będzie łatwo. Jeżeli idziemy drogą, którą prowadzi nas Jezus, nawet przy trudnych decyzjach, przy trudnych wyborach, idąc drogą, która może wydawać się być niewygodna, będziemy czuć pokój. Będziemy czuć Jego pokój. Nie to, że jesteśmy, wiecie, luzaczkami i ogólnie: a, wszystko będzie okej. Będziemy przepełnieni Jego pokojem, o którym On nas zapewnia, kiedy idziemy drogą, którą On nam wyznaczył, bez względu na to wszystko, co będzie się działo wokół nas, możemy doświadczać Jego pokoju.

I to jest jeden z sposobów tego. Żeby rozpoznać, czy ja faktycznie słyszę Jego głos, bo jeżeli słyszę Jego głos, jeżeli idę drogą, którą On przygotował dla mnie, to będę żył życiem pokoju bez względu na okoliczności, które będą towarzyszyły mojemu życiu. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie też do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.