Dlaczego Jezus czekał

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 301 i czytamy Ewangelię Jana, rozdział 11 i 12. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Zaraz na samym początku naszej dzisiejszej lektury mamy historię, która jest najbardziej spektakularną rzeczą, której Jezus dokonał jeszcze za swojego życia, oczywiście tutaj nie uwzględniając jego własnego zmartwychwstania. I chodzi tutaj oczywiście o wzbudzenie Łazarza.

Najpierw chciałbym, żebyśmy przeczytali sobie tę historię, a później porozmawiali o kilku kwestiach, które są tutaj dosyć ważne i które znowu pomogą nam jeszcze lepiej zrozumieć znaczenie tego konkretnego wydarzenia. Poza tym, że samo w sobie było ono absolutnie spektakularne. Czytamy, że był pewien chory, Łazarz z Betanii, miasteczka Marii i jej siostry Marty. Chodzi o tę Marię, która później namaściła Pana pachnącym olejkiem i wytarła jego stopy własnymi włosami. To właśnie jej brat Łazarz chorował.

Siostry posłały więc do Jezusa taką wiadomość: Panie, ten, z którym się przyjaźnisz, choruje. Gdy Jezus to usłyszał, powiedział: Ostatecznie końcem tej choroby nie będzie śmierć, lecz objawienie chwały Boga. Za jej sprawą Syn Boży będzie uwielbiony. Jezus zaś kochał Martę, jej siostrę i Łazarza. Gdy więc usłyszał, że choruje, jeszcze dwa dni pozostał tam, gdzie przebywał, a dopiero potem powiedział do uczniów: Chodźmy znów do Judei.

Uczniowie zauważyli: Mistrzu, dopiero co Żydzi próbowali cię ukamienować, a ty znowu tam idziesz? Jezus odpowiedział: Dzień przecież składa się z dwunastu godzin. Kto chodzi za dnia, nie potknie się, gdyż widzi światło tego świata. Lecz jeśli ktoś chodzi w nocy, potknie się, ponieważ nie ma w sobie światła. Po tych słowach dodał: Łazarz, nasz przyjaciel, zasnął, ale idę zbudzić go ze snu.

Wtedy uczniowie powiedzieli: Panie, skoro zasnął, wyzdrowieje. Jezus jednak miał na myśli jego śmierć, oni natomiast myśleli, że mówi o zwykłym śnie. Wtedy Jezus powiedział im wyraźnie: Łazarz umarł. Cieszę się, że mnie tam nie było, bo chodzi mi o was. Pragnę, abyście uwierzyli, a teraz chodźmy do niego.

Wówczas Tomasz, zwany Didymos, powiedział do pozostałych uczniów: To my też chodźmy, żebyśmy razem z nim umarli. Gdy Jezus przybył na miejsce, Łazarz był już od czterech dni w grobie. A Betania leżała blisko Jerozolimy, około piętnastu stadiów, i wielu spośród Żydów... Zebrało się u Marty i Marii, aby je pocieszyć po stracie brata. Gdy więc Marta usłyszała, że Jezus idzie, wyszła Mu na spotkanie, Maria pozostała w domu.

Marta natomiast zwróciła się do Jezusa: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Ale i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o co Go poprosisz. Jezus zapewnił: Zmartwychwstanie twój brat. Marta na to: Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym. Wtedy Jezus skierował do niej te słowa: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem.

Kto we Mnie wierzy, choćby nawet umarł, żyć będzie. A każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Czy wierzysz w to? — odpowiedziała: Tak, Panie. Ja wierzę, że Ty jesteś Chrystusem, Synem Bożym, który miał przyjść na świat. Po tych słowach odeszła, zawołała swoją siostrę Marię i powiedziała jej na stronie: Nauczyciel tu jest i woła cię.

Ta zaś, gdy tylko usłyszała, zaraz wstała i poszła do Niego. Jezus natomiast jeszcze nie wszedł do miasteczka, lecz był w tym miejscu, gdzie Go spotkała Marta. Żydzi więc, którzy byli z Marią, pocieszali ją, widząc, że się poderwała i wyruszyła, ruszyli z nią pewni, że idzie do grobu, aby tam płakać. Gdy Maria dotarła tam, gdzie był Jezus i zobaczyła Go, upadła Mu do nóg ze słowami: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Jezus, widząc jej łzy oraz łzy Żydów, którzy z nią przyszli, westchnął głęboko i zapytał: Gdzie go położyliście?

Chodź i zobacz, Panie — odpowiedzieli. Jezus zapłakał. A Żydzi zaczęli komentować: Patrzcie, jak go kochał. Byli i tacy, którzy mówili: Czy ktoś, kto otworzył niewidomemu oczy, nie mógł sprawić, aby ten nie umarł? Jezus znów westchnął głęboko i udał się do grobu.

Grobem była grota, wejście zamykał kamień. Jezus polecił: Usuńcie ten kamień. Wtedy odezwała się Marta, siostra zmarłego: Panie, będzie czuć, bo to już czwarty dzień. Jezus zwrócił się do niej: Czy nie powiedziałem, że jeśli uwierzysz, zobaczysz chwałę Boga? Usunęli więc kamień.

Jezus natomiast wzniósł oczy w górę i powiedział: Ojcze, dziękuję Ci, że mnie wysłuchałeś. Ja wiem, że mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na tłoczących się wokół mnie ludzi. Chcę, by uwierzyli, że Ty mnie posłałeś. Po tych słowach zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź! I umarły wyszedł.

Jego nogi i ręce powiązane były pasami płótna, a twarz owinięta chustą. Jezus zwrócił się do przybyłych: Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść. To, że sama historia jest... Jest spektakularna. Co do tego nie ma absolutnie żadnych wątpliwości.

Ale czytając tą historię, możemy sobie zadać co najmniej kilka pytań o to, co tutaj takiego się dzieje. Bo z jednej strony mamy Jezusa, który już dał po sobie poznać, że jest w stanie uleczyć każdą chorobę, radzi sobie z różnymi niemocami, ba, nawet potrafił ogarniać uzdrowienia bez udawania się do miejsca, gdzie chora osoba była. Oczywiście były sytuacje, gdzie Jezus rzeczywiście poszedł do chorego i go uzdrowił. Ba, była nawet sytuacja, gdzie Jezus faktycznie wskrzesił dziewczynkę, która też była zmarła. Choć tutaj jest pewna ważna różnica.

Ona nie była zmarła jakoś tam szczególnie długo. Ojciec poszedł po Jezusa, kiedy do Jezusa dotarł, powiedział Jezusowi przy okazji dowiedział się, że ona nie żyje, żeby już nie trudzić Jezusa. I wtedy Jezus mówi: Słuchaj, wierz i będzie wszystko okej. No i Jezus się tam udał. To nie była jakaś tam szczególnie długa akcja, to nie było tak, że ta dziewczynka rzeczywiście była martwa przez dłuższy czas.

W przypadku Łazarza jednak widzimy, że Jezus celowo zwleka, żeby do niego się udać. Kolejna rzecz, która przy tej konkretnej historii może dla nas być małą zagadką, to jest to, że Jan jest jedynym, który tę historię opisuje. I znowu moglibyśmy sobie zadać pytanie: no dobra, ale jeżeli to jest aż tak spektakularne wydarzenie, a zdecydowanie jest, to dlaczego nikt inny o tym nie wspomina? I tutaj, jeśli chodzi o tę kwestię, którą właśnie podniosłem, dlaczego to się pojawia tylko u Jana, to generalnie taką dosyć przyjętą wersją, która zdecydowanie ma całkiem sporo sensu, jest to, że inni nie wspomnieli historii ze wskrzeszeniem Łazarza ze względów na jego bezpieczeństwo. I teraz, kiedy spojrzymy sobie na to, że wszystkie inne relacje życia Jezusa, które znamy jako Ewangelia Mateusza, Marka i Łukasza, były napisane znacznie wcześniej niż Ewangelia Jana, to szansa jest ogromna, że w czasach, kiedy ci trzej tak zwani synoptycy pisali, Łazarz jeszcze żył.

No i teraz możemy sobie pomyśleć: no dobra, ale to dlaczego to miałoby być jakimś tam szczególnym problemem, żeby o nim wspomnieć? No dlatego, że nawet u Jana w dwunastym rozdziale już czytamy, że arcykapłani... postanowili zabić także Łazarza, więc gość miał już wyrok na swoje życie. I dodatkowe wspominanie jego historii mogło być nie małym kłopotem, patrząc na to, że znowu relacje życia Jezusa były napisane stosunkowo krótko po tych wszystkich wydarzeniach, które miały miejsce. I tutaj jakiekolwiek dyskusje na temat tego, że to mogło być, nie wiem, setki lat później, no nie, no nie mogło. Z różnych miejsc ewidentnie widać, że nie, to były naprawdę świeże relacje, a jak na ówczesny świat to w ogóle bardzo świeże relacje, jeśli chodzi o odstęp od wydarzeń do samych tekstów.

Ale może przy okazji innego odcinka zrobimy sobie jakiś taki rzeczywiście odcinek związany właśnie z tym, jak to datowanie wygląda i dlaczego. Też jestem po stronie, że to raczej były relacje stosunkowo wcześniej opisane po wydarzeniach, a nie jakoś bardzo późno. Co by jednak nie było, Jan jest przyjmowany jako ostatnia relacja, którą mamy w kanonie Nowego Testamentu, dlatego już dużo dłużej niż wcześniej pisali Mateusz, Marek i Łukasz, Jan może pozwolić sobie na to, żeby już Łazarza wspomnieć z imienia, bo zwyczajnie najprawdopodobniej chłop już nie żyje. Po prostu no wcześniej czy później i tak przyszło mu umrzeć. Więc to jest jedna rzecz, dlaczego akurat to wydarzenie pojawia się tutaj, a nie nigdzie indziej.

Kolejna rzecz jest taka, że jak już wspomniałem, może sprawić, że będziemy się drapać po głowie, myśląc: dlaczego Jezus w ogóle czeka? Dlaczego on go nie uzdrowił? Dlaczego nie zrobił tego nawet w sposób, w ramach którego nie musiałby się tam szczególnie udawać? Bo być może pamiętacie historię z początku Ewangelii Jana, konkretnie z czwartego rozdziału, gdzie mamy pod koniec tego rozdziału opisaną historię gościa określonego jako urzędnik królewski, którego syn chorował i ten to gość udał się do Jezusa z prośbą, aby uzdrowił jego syna i w zasadzie to uzdrowienie dokonało się bez Jezusa, który w ogóle wybiera się do tego syna na podstawie jedynie wiary tego ojca, co znowu jest takim momentem, w którym możemy sobie pomyśleć: o co chodzi z tym Łazarzem? Dlaczego Jezus postąpił w taki, a nie inny sposób?

I teraz ta historia również jest historią, w której pojawia się nam kolejne z tych siedmiu określeń Jezusa: Ja. Ja jestem. Dzisiaj znowu Jezus mówi nam, kim On jest. I mówi, że Ja jestem zmartwychwstanie i życie. I sam fakt zmartwychwstania i idei zmartwychwstania w tej historii jest szczególnie ważny.

Jezus zwraca też uwagę na to, że cieszy się wręcz, że Jego tam nie było, bo chodziło Mu o uczniów, bo chciał, żeby uwierzyli. Więc mamy tutaj naprawdę taką dosyć dziwną historię, gdzie wygląda na to trochę, jakby Jezus specjalnie ludzi narażał na ogromne cierpienie, na tragedię, na przeżycie tak traumatycznego wydarzenia po to tylko, żeby uczniowie coś zrozumieli. Tylko właśnie, czy to jest po to tylko? Bo żeby móc powiedzieć o sobie, że ja jestem zmartwychwstanie i życie, trzeba mieć ku temu jakieś konkretne powody. I w tej konkretnej sytuacji Jezus jedną rzecz, którą robi bardzo wyraźnie, to pokazuje, że On nie jest tym, który wskrzesza, że On nie jest tym, który jest w stanie dokonać zmartwychwstania, że On jest zmartwychwstaniem.

Dlaczego? Ano dlatego, że też czas, który tutaj jest dosyć precyzyjnie określany, nie jest też przypadkowy. Jak zresztą można by się było domyślić, w Biblii generalnie mało co jest, znaczy nic nie jest przypadkowe. To jest jedynie pytanie, czy my jesteśmy w stanie rozgryźć, gdzie ta nieprzypadkowość leży. I teraz, Jezus kiedy usłyszał o tym, że Łazarz jest chory, dwa dni jeszcze pozostał w miejscu, w którym był.

W tym czasie Jezus był za Jordanem, gdzie chrzcił Jan. To nawet jakbyście sobie zakładając, że to jest to samo miejsce, powiedzmy, to to miejsce, gdzie przypisuje się chociażby chrzest Jezusa, to jest jakieś 11-12 godzin z buta, ciągłej drogi do Jerozolimy. Betania była w okolicy, była poza Jerozolimą, ale to generalnie były okolice. Więc znowu, dobry dzień drogi. Tak czy siak to też jest podsumowane dla nas w tym, że Łazarz nie żył cztery dni, kiedy Jezus do niego dotarł.

Czyli jest: Łazarz umiera, ekipa idzie od razu do Jezusa, gdzieś tutaj zaraz po drodze Łazarz umiera, bo Jezus nie ma jeszcze informacji, że Łazarz umarł, ale o tym, że jest chory, decyduje się na to, żeby jeszcze poczekać chwilkę, no i po dwóch dniach startuje, z dzień im to pewnie schodzi, może nawet z jakimś tam kawałkiem, tak czy siak cztery dni Łazarz nie żyje, kiedy oni docierają. I te cztery dni również tutaj mają ogromne... Znaczenie, bo z perspektywy nauczania Talmudu, czegoś, co generalnie dla Żydów było znane w tamtych czasach, chociaż tutaj akurat ten konkretny tekst, on jest późniejszy, ale też pewne wykopaliska archeologiczne wskazują na to, że generalnie teoria, którą zaraz przedstawię, jak najbardziej była znana w czasach Jezusa, jest taka, że po śmierci dusza jeszcze gdzieś tam rzekomo miałaby się unosić nad człowiekiem trzy dni i dopiero po trzech dniach ona już całkowicie odchodziła, gdzie te trzy pierwsze dni były opcją, w ramach którego w teorii można by było zakładać to, że człowiek jeszcze w jakiś tam sposób ożyje. Łazarz z kolei był w grobie cztery dni, kiedy przyszedł do niego Jezus. W umysłach ludzi, którzy widzieli tę scenę, oni widzieli jedno: to jest niemożliwe, żeby on zmartwychwstał.

Nie ma takiej opcji. Gdyby jeszcze Jezus przyszedł wcześniej, to nawet z perspektywy nauczania, które gdzieś tam krążyło w tamtych czasach, mogłoby być tak, że rzeczywiście oni by powiedzieli: okej, dobra, generalnie wiedzieliśmy, że można coś takiego zrobić. Okej, to była teoria, nikt tego nie widział, ale to nie było aż tak spektakularne. Tutaj Jezus jednak czeka po to, żeby pokazać, że ja nie jestem tym, który umie tylko wskrzeszać zmartwych, tylko żeby tym konkretnym wydarzeniem, w sytuacji, kiedy absolutnie nikt nawet nie zakładałby tego, że gość jakkolwiek ożyje, Jezus mógł powiedzieć: ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. On nie jest tylko tym, który jest w stanie to zrobić, on jest tym, on jest dawcą życia.

On może dać życie komukolwiek, kiedykolwiek, jakkolwiek jemu się podoba. On jest Panem życia. I choć rzeczywiście lekcja tutaj dla uczniów, dla tej całej ekipy, która tam była, to jest ciężkie. Zresztą nawet dla Jezusa to doświadczenie to było coś absolutnie wyjątkowego, bo w tym też miejscu mamy historię, gdzie Jezus zapłakał. On był tak poruszony tą całą sytuacją, tym bólem, z którym się spotkał tam, że pomimo tego, że wiedział, co zrobi, to wciąż jego poruszyło.

I z jednej strony możemy spojrzeć sobie na to i spojrzeć na nasze życie, kiedy czasami myślimy sobie: czy Boga obchodzi? Dlaczego pewne rzeczy dzieją się w moim życiu? Mamy Boga, który naprawdę jest w stanie nam współczuć i który często jest też poruszony różnymi sytuacjami, które w naszym życiu się dzieją. To nie jest tak, że Bóg jest... Jest nam obojętny i po prostu jego nie obchodzi, jego obchodzi.

Jezus, wiedząc, jak ogromne znaczenie miało to, miał te konkretne dni, ten konkretny czas i to, żeby to stwierdzenie mogło nabrać swojej mocy: Ja jestem zmartwychwstanie i życie, to wciąż był przejęty bólem, którego doświadczali ludzie, którzy zaraz później mieli w zasadzie doświadczyć cudu. Można by było powiedzieć, po co Jezus miałby się przejmować? Przecież i tak wiedział, że go wskrzesi. A jednak, a jednak był przejęty tym bólem, który tam spotkał. Sprowadzając też tę historię do naszej codziennej rzeczywistości, warto, żebyśmy pamiętali o tym, że Jezus jest tym, który jest w stanie dać życie tam, gdzie nam może się wydawać, że życia już w ogóle nie ma.

I czy to będą nasze relacje, czy będą jakieś sytuacje związane z pracą, czy cokolwiek innego, Jezus jest tym, który jest w stanie przynieść życie. Jest w stanie nawet czasami pewne rzeczy wzbudzić z martwych. Coś, co wydawało nam się, że jest totalnie beznadziejną sytuacją, Jezus jest w stanie odwrócić na swoją chwałę, po to, żeby objawiło się to, kim On jest. Niech ta historia będzie dla nas inspiracją do tego, żeby naprawdę szukać pomocy u Boga w sytuacjach, kiedy wydaje nam się, że już nawet nie ma sensu szukać jakiejkolwiek pomocy, bo On jest tym, który ma moc uczynić wszystko, który jest tym, który swoim życiem udowodnił, że nie ma dla Niego problemów, które byłyby nie do rozwiązania. Tyle z mojej strony na dzisiaj.

Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, niezmiennie zapraszam na stronę bibliawrok.pl lub możecie też do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. Możecie też wrzucić pięć gwiazdek na Spotify, możecie napisać recenzję na Apple Podcast po to, żeby innym łatwiej było znaleźć ten podcast i żeby również mogli zacząć odkrywać, w jaki sposób Biblia dla nich może być wartościową książką, która pomoże im iść przez życie, krocząc drogą wiary i odkrywając plan, który Bóg przygotował dla życia każdego z nas. Wielkie dzięki za to, że słuchacie, jesteście i do usłyszenia w kolejnym odcinku.