Boże Królestwo w działaniu

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 307 i czytamy Ewangelię Łukasza, rozdziały 4 i 5. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. Początek akcji w rozdziale 4 ma miejsce zaraz po tym, jak Jezus został ochrzczony. I to jest też fragment, o którym gdzieś dawno, dawno temu przy okazji historii jeszcze starotestamentowych wspomniałem, w kontekście też tego, jaką lekcją dla nas jest to, co działo się na pustyni, kiedy to Jezus był kuszony.

My często patrzymy na tą historię jako na takie: okej, dobra, Jezus gdzieś tam poszedł, diabeł z nim gadał, próbował go podpuścić, Jezus nie dał się zrobić w bambuko w żaden sposób, wyszedł z tego obronną ręką i fantastycznie zaczyna się akcja, zaczyna się misja Jezusa. I teraz jedna rzecz, do której chciałbym tutaj wrócić, po to, żebyśmy też pamiętali znaczenie tego, co tutaj się dzieje, jest związane właśnie z chrztem i z tym, co dzieje się dalej, i z tym, co będzie się działo jeszcze po tej całej akcji na pustyni, gdzie chrzest Jezusa u Łukasza jest opisany pod koniec rozdziału 3, zaraz za chrztem mamy jeszcze rodowód Jezusa, który sobie tutaj pominiemy, i chrzest jest opisany w sposób następujący: Gdy więc cały lud przyjął chrzest, został ochrzczony również Jezus, a w czasie jego modlitwy otworzyło się niebo i stąpił na niego Duch Święty w cielesnej postaci przypominającej gołębicę. Przy tym z nieba rozległ się głos: Ty jesteś moim ukochanym Synem, źródłem mojej radości. I dalej w rozdziale 4 od samego początku czytamy, że następnie Jezus, pełen Ducha Świętego, wrócił znad Jordanu i wiedziony przez Ducha chodził po pustyni, gdzie przez czterdzieści dni diabeł poddawał go próbie. W tych dniach nic nie jadł, a gdy dobiegły końca, odczuł głód.

Wtedy diabeł podsunął mu pomysł: Skoro jesteś Synem Bożym, powiedz temu kamieniowi, aby zamienił się w chleb. Jezus odpowiedział na to: Napisano: Człowiekowi do życia potrzebny jest nie tylko chleb. Potem diabeł wyprowadził go na górę, gdzie w ułamku sekundy pokazał mu wszystkie królestwa zamieszkałego świata. Zaproponował: Tobie dam całą tę władzę i chwałę tych królestw, ponieważ mnie została przekazana i daję ją komu chcę. Jeśli więc ty się przede mną pokłonisz, wszystko będzie twoje.

Jezus odpowiedział: Napisano: Panu, twojemu Bogu, będziesz oddawał pokłon i tylko Jemu będziesz służył. W końcu diabeł zaprowadził go do Jerozolimy. I postawił na szczycie świątyni i powiedział do niego: Skoro jesteś Synem Bożym, skocz stąd w dół. Napisano przecież: On swym aniołom poleci cię strzec oraz będą cię nosić na rękach, byś czasem swojej stopy nie uraził o kamień. Jezus odparł, powiedziano: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, twojego Boga.

Gdy czas próby dobiegł końca, diabeł odstąpił od niego w oczekiwaniu na kolejną sposobność. Jedna ważna rzecz na samym początku to jest to, że kiedy Jezus zostaje ochrzczony, zstępuje na niego Duch Święty. I zaraz później, w tej historii związanej z kuszeniem na pustyni, która znowu jest niesamowicie symboliczna, bo mamy 40 dni na pustyni, wcześniej Izraelici tłukli się po pustyni przez 40 dni, kiedy Bóg ich wypróbowywał po tym, jak bardzo solidnie zawiedli zaufanie wobec Jego planu, jak zwątpili w to, że On jest w stanie jakkolwiek zaprowadzić ich do Ziemi Obiecanej. I tutaj pierwsza rzecz jest taka, o której wspomniałem już dosyć dawno temu, że kiedy Jezus zostaje ochrzczony, zstępuje na niego Duch Święty w postaci fizycznej, jak gołębica, więc wyobraźmy sobie takiego gołąbka, który zstępuje na Jezusa, siada mu na ramieniu, być może jest gdzieś przy nim. I teraz z tymi gołębicami numer jest taki, że one są niesamowicie płochliwymi stworzeniami.

Bardzo łatwo jest takiego gołąbka wypłoszyć. Wystarczy jeden fałszywy ruch, żeby taki gołąbek od nas odleciał. I kiedy rozpoczynamy czytanie rozdziału czwartego, widzimy, że Jezus pełen Ducha Świętego wrócił znad Jordanu i wiedziony przez Ducha chodził po pustyni. I teraz nie mam bladego pojęcia, czy rzeczywiście Jezusowi na ramieniu siedział gołąbek, czy nie, ale gdybyśmy sobie to wyobrazili, że na przykład rzeczywiście jest tak, że Duch Święty, który tutaj pojawia nam się w postaci gołębicy, jest rzeczywiście taką istotą, którą bardzo łatwo jest od siebie w pewien sposób odgonić, jakby to wyglądało, gdyby Jezus poszedł na tą pustynię właśnie w mocy Ducha Świętego, wiedziony przez samego Ducha Świętego i miał zmierzyć się z tą całą historią, która jest przed nim, żeby Duch Święty mógł przy nim ciągle być, żeby nauczyć się w pewien sposób z tym Duchem Świętym chodzić, Jezus musiałby uważnie zwracać uwagę na każdy krok, który stawia. Bo zwyczajnie każdy krok mógł sprawić, że ten Duch Święty, po prostu tak w cudzysłowie mówiąc, się spłoszy, odleci.

I tak też wygląda sytuacja w naszym życiu, że kiedy chcemy żyć w Bożej mocy, W mocy Ducha Świętego. To musimy zwracać uwagę na każdy krok, bo zwyczajnie, jeżeli chcielibyśmy, żeby Bóg nam towarzyszył we wszystkim, co robimy, to teraz tak. Rozumiem oczywiście sytuację, że Bóg jest wszechobecny, jest wszędzie i tak dalej, ale jeżeli chcemy korzystać z tego wszystkiego, co On przygotował dla naszego życia, z tego całego wyposażenia, które ma dla nas, które może być naszym udziałem za sprawą właśnie osoby Ducha Świętego, musimy dbać o to, żeby nasza relacja z Duchem Świętym była właściwa. I musimy dbać o każdy krok, który stawiamy, bo gdybyście dzisiaj sobie wyobrazili, że budzicie się rano, zaczynacie swój dzień, zapraszacie Boga do tego, żeby był tym, który nada kierunek dla waszego kolejnego dnia, i nawet byśmy sobie wyobrazili, wiecie, takiego gołąbka, który jest z nami, żeby jego nie spłoszyć, będziemy zwracać uwagę na każdy najdrobniejszy krok, który robimy. Każda tak naprawdę nasza akcja, wszystko, co będzie się działo, będzie temu towarzyszyła myśl, że jest ze mną ktoś, kto może szybko mnie opuścić, jeżeli ja wykonam jakiś fałszywy ruch.

I pomimo tego, że tutaj jest kilka bardzo ciekawych rzeczy, które dzieją się w tej historii związanej z kuszeniem Jezusa, to jedna z ważnych dla nas, bardzo takich praktycznych lekcji jest taka, że to był czas, kiedy Jezus nauczył się, czy nauczył się, czy po prostu praktykował, powiedzmy, chodzenie z Duchem Świętym. Bo zaraz po całym tym kuszeniu czytamy, że potem Jezus zawrócił w mocy Ducha do Galilei i wieść o Nim rozniosła się szeroko po okolicy. On zaś, chwalony przez wszystkich, nauczał w miejscowych synagogach. Ta potrzeba tego, żeby nasze życie było prowadzone właśnie przez Ducha Świętego, jest pierwszą rzeczą, na którą chciałem zwrócić uwagę po to, żebyśmy przeszli sobie dalej do tego, co takiego wydarzyło się w kolejnej części historii, gdzie czytamy, że tak też przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu, zgodnie ze swoim zwyczajem, wszedł do synagogi i zgłosił się do czytania.

Podano mu zwój z proroctwem Izajasza. On zaś rozwinął zwój i odnalazł miejsce, gdzie było napisane: Duch Pana spoczywa na mnie, ten, który namaścił mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, który posłał mnie, abym więźniom głosił wyzwolenie, niewidzącym przejrzenie, zgnębionych wypuścił na wolność, abym ogłosił rok Pańskiej przychylności. Po przeczytaniu zwinął zwój, oddał go słudze i usiadł, a wszyscy obecni w synagodze skierowali na Niego wzrok. Wtedy zaczął do nich mówić. Mówić: dziś jesteście świadkami spełnienia się słów tego proroctwa.

Wszyscy potakiwali mu, podziwiali pełne życzliwości słowa płynące z jego ust, ale też mówili: czy to nie jest syn Józefa? I tam dalej jest dalej rozmowa z osobami, które, no właśnie, Jezusa najprawdopodobniej znały, o czym wspomniałem też w poprzednim odcinku. Niemniej jednak tutaj po raz kolejny pojawia nam się postać Ducha Świętego, tym razem cytowana przez Jezusa z fragmentu z Księgi Izajasza z 61 rozdziału, gdzie Jezus mówi: Duch Pana spoczywa na mnie. Tak jak czytaliśmy pod koniec rozdziału trzeciego, gdzie była historia związana z chrztem, tak również na samym początku rozdziału czwartego, później to przejście po tym kuszeniu Jezusa na pustyni, wciąż Jezus był prowadzony przez Ducha Świętego. I tutaj otwiera tak naprawdę swoją służbę, przedstawia swoją misję, zaczynając od tego, że został przez samego Boga wyposażony w mocy Ducha Świętego do misji, którą jest, no właśnie, co.

I tak naprawdę w tych słowach Jezus niejako odnosi się do tego, po co On przyszedł na świat. I ja wiem, że kiedy my dzisiaj mówimy, po co Jezus przyszedł na świat, to myślimy sobie o tym, że przyszedł, żeby umrzeć, zmartwychwstać, żebyśmy my mogli mieć życie wieczne, czy tam większość z nas pewnie by na starcie powiedziała, że no, żebyśmy mogli pójść do nieba. I choć jest to częścią prawdy, to nie jest to wszystko, po co Jezus przyszedł na ziemię. Bo tak naprawdę Jezus, przychodząc na ziemię, był w pełni człowiekiem, chodzącym w mocy Ducha Świętego. Tak jak mówię, nie mówię, że nie był Bogiem, bo był Bogiem, tylko że zrezygnował ze swojej boskości po to, żeby pokazać nam, w jaki sposób człowiek może żyć, do jakiego życia człowiek został przeznaczony, w jaki sposób człowiek żyjący w bliskiej relacji z Duchem Świętym jest w stanie funkcjonować po to, żeby odbijać to, kim jest sam Ojciec.

I w tym fragmencie Izajasza, który tutaj czytamy o samym Izajaszu, możecie wrócić sobie do naszych odcinków na temat Izajasza, gdzie rozmawialiśmy też o tym, że Izajasz tak naprawdę w swoim przesłaniu był bardzo nowotestamentowy i nawet gdzieś tam pojawiło się określenie, i zresztą pojawia się ono dosyć powszechnie, że u Izajasza mamy bardzo taki wyraźny obraz Ewangelii, dobrej nowiny. No ale właśnie, dobrej nowiny o czym? Z perspektywy świata, w którym Jezus wtedy funkcjonował, ta dobra nowina, która tutaj się na początku mocno mogła wybić, to było to, że Jezus przychodzi, żeby zaprowadzić Boży porządek. świata, które jest określane jako Boże Królestwo. I z tym Bożym Królestwem kojarzą nam się różne rzeczy. Tutaj jednak Jezus zwraca uwagę na pewien bardzo konkretny aspekt, mianowicie na to, w jaki sposób w ramach Jego Królestwa, w ramach Jego panowania ludzie powinni być traktowani.

Co tak naprawdę było też bezpośrednio związane z tym, po co prawo było dane Izraelowi. Bo znowu, rozmawialiśmy o tym wielokrotnie, że często mamy taki obraz, że były tam jakieś różne dziwne przepisy, my ich nie rozumiemy, nie wiemy w ogóle, o co w nich chodzi, po co one tak naprawdę wszystkie były. W dużej mierze masa przepisów, szczególnie tych związanych z relacjami międzyludzkimi, służyła temu, żeby zwyczajnie ludzie byli dobrze traktowani, żeby osoby szczególnie słabsze były dobrze traktowane przez tych, którzy są w bardziej komfortowej sytuacji, którzy mają zasoby, którzy mają możliwości, którzy mają wpływ, żeby te osoby, które są niejako wyżej, mogły służyć tym, którzy są niżej. I to jest coś, co jest bardzo wyraźnym przesłaniem, które Łukasz rysuje w swoim dokumencie na temat życia Jezusa, gdzie Jezus w ramach swojego Królestwa tak naprawdę pokazuje o to, od samego początku chodziło. Chodziło o to, żeby ludzie, którzy są gdzieś na dole hierarchii społecznej, mogli osiągnąć równe statusy z tymi, którzy są wyżej.

No bo w tamtych czasach, zresztą tak samo jak dzisiaj, było tak, że jeżeli ktoś był wyżej, no to zwyczajnie mógł w nosie mieć tych, którzy byli niżej, bo ja mam, czemu muszę się czymkolwiek przejmować. I to jest coś, co było problemem Izraela już z perspektywy właśnie czasów Starego Testamentu, gdzie kiedy pojawiali się prorocy, to oni bardzo często na to właśnie zwracali uwagę, poza różnymi innymi kwestiami, ale to było coś, co się powtarzało dosyć regularnie, pojawiało się bardzo często u Izajasza, mamy to też tutaj, że dbano o jakieś różne formy religijności, a zapomniano o tym, co było najważniejsze, o tym, aby dbać o osoby, które same o siebie nie mogą zadbać. I to jest niejako fundament tego, w jaki sposób Jezus rysuje swoje Królestwo. Rysuje swoje Królestwo jako wspólnotę ludzi, gdzie właśnie, okej, mogą być osoby, które mają więcej, mogą być osoby, które mają mniej, ale w ramach wspólnoty ludzi, którzy są Jego uczniami, wszystkich potrzeby powinny być zaspokojone. I ci, którzy zwyczajnie mają więcej, mogą służyć tym, pomagać tym. którzy mają mniej.

I teraz, żeby było jasne, ja tu nie mówię w żaden sposób o tym, że Jezus, wiecie, przyszedł, żeby zaprowadzić jakąś taką, nie wiem, duchową wersję komunizmu, bo to w ogóle nie o to chodziło. Tak naprawdę nie chodziło o to, że ty nie możesz nic mieć. Chodziło o to, że jeżeli masz, to tym, co masz, możesz służyć innym. Nie chodziło o taką, wiecie, redystrybucję dóbr, w ramach której każdy ma porówno. Nie.

Chodziło o to, żeby zwyczajnie ci, na których społeczeństwo nie zwraca uwagi, którzy wydaje się, że okej, dobra, nie poszło im z jakiegoś tam powodu, często też sami nie mieli na to wpływu, bo nie wiem, chociażby wdowy, sieroty, no jaki mają wpływ na to, że się stają wdowami, sierotami? Najprawdopodobniej żaden. A jednak stawia ich to w bardzo niekomfortowej sytuacji, w bardzo trudnej sytuacji, jeśli chodzi o całe społeczeństwo, bo zwyczajnie nie są w stanie o siebie zadbać i są zdani na łaskę innych. W takiej sytuacji właśnie, w takiej rzeczywistości społecznej, kiedy nie ma programów socjalnych, nie ma tego wszystkiego, Jezus pokazuje: wy, którzy macie, jesteście tymi, którzy mogą pomagać innym. I wiem, że bardzo często w niektórych kręgach, szczególnie tych bardziej charyzmatycznych, może się pojawiać wątek tego, że Boże Królestwo jest bardzo mocno związane z przejawami Bożej mocy.

I teraz, żeby było jasne, ja nie mówię, że nie, ale czasami tak mi się wydaje, że my często szukamy przejawów Bożej mocy. Czy możemy chcieć szukać przejawów Bożej mocy w naszym życiu? Że Bóg działa, żeby działy się jakieś spektakularne rzeczy, że, nie wiem, jak się o kogoś pomodlę, to może on będzie uzdrowiony, czy po prostu będziemy widzieć w swoim życiu znaki, które są bardzo wyraźnym objawem tego, że Bóg w jakiś sposób zadziałał. Możemy przy tym jednak zapomnieć o tym, że ogromnym przejawem Bożego działania jest to, kiedy my, zwyczajnie będąc tymi, którzy są w jakkolwiek uprzywilejowanej sytuacji, bo może to być kwestia związana rzeczywiście z naszym statusem materialnym, co znowu wiem, że okej, może być tak, że ktoś powie: ale ja się nie czuję jakoś szczególnie bogaty. Tu nie chodzi o to, czy my się czujemy bogaci.

Tu chodzi o to, czy my mamy choć trochę, czym tak naprawdę możemy podzielić się z kimś innym. I bardzo często jest tak, że zdecydowanie tak, możemy. Możemy być pomocą dla tych, którzy są w trudniejszej sytuacji. I tutaj form tych pomocy może być masa. Ogólnie chodzi mi o to, żebyśmy właśnie zwrócili uwagę na to, czy ja jestem w stanie Tym, co mam, w jakiś sposób pomóc komuś innemu.

Nawet gdyby była taka sytuacja, że może to gdzieś, nie wiem, naciągnąć moją wiarę i sprawić, że będę musiał rzeczywiście wiarą się w swoim życiu wykazać, bo w zasadzie chodzenie z Jezusem jest drogą wiary. I wtedy, kiedy dbamy o pokazanie obrazu Boga jako tego, który dba o tych, którym jest trudniej, jednocześnie wydaje mi się — to jest moje jakieś gdybanie — ale wydaje mi się, że to otwiera też przestrzeń do tego, żeby inne aspekty Bożego Królestwa objawiały się w naszym życiu. Bo nie chodzi o to, żebyśmy traktowali Biblię jako, wiecie, księgę zaklęć, w której znajdziemy sobie kilka fragmentów, nie wiem, o uzdrowieniu, o jakichś tam kwestiach, nie wiem, powodzenia materialnego i będziemy sobie je, nie wiem, czytać, przypominać, afirmować, cokolwiek tam z nimi robić, medytować nad nimi, tylko po to, żeby osiągnąć coś, co Bóg ma dla mnie. Co gdybyśmy, jako osoby, które chcą iść z Jezusem, dbali właśnie o to, żeby dbać o tych, o których Jezus dbał? Bo tak jak zobaczymy w Ewangelii Łukasza, i zresztą widzieliśmy to już też wcześniej, Jezus bardzo dbał o tych, o których nikt inny nie chciał, od których inni się odsuwali.

I to niekoniecznie musiało być związane z kwestią materialnej biedy. W przypadku chociażby takich ludzi jak Mateusz, Lewi też, ta sama postać, o której rozmawialiśmy przy okazji Ewangelii Mateusza, on też był takim gościem, który był na marginesie społeczeństwa. Nikt z nim nie chciał gadać, a Jezus był tym, który do niego poszedł, który do niego wyciągnął rękę. I to jest bardzo ważna rzecz związana z przesłaniem na temat Bożego Królestwa. Jezus przychodzi, żeby pokazać, w jaki sposób my jako ludzie powinniśmy funkcjonować, w jaki sposób powinniśmy się darzyć miłością, w jaki sposób powinniśmy dbać o tych, którzy potrzebują tych faktycznych wyrazów naszej troski.

I kiedy to robimy, to jednocześnie możemy spokojnie oczekiwać tego, że kiedy będziemy potrzebowali takiego naprawdę niezaprzeczalnego, ponadnaturalnego Bożego działania, to to Boże działanie może również stać się naszym udziałem. Nie dlatego, że będziemy korzystać z Biblii na zasadzie: złapię sobie kilka fragmentów, wypiszę sobie jakieś różne obietnice i będę je ogłaszał, modlił się nimi, powtarzał je, zapamiętywał, wypisywał sobie, wieszał nad biurkiem, na lodówce, gdzie tamkolwiek, tylko kiedy zaczniemy od tego, co jest tak naprawdę bardzo po naszej stronie, jest w zasięgu naszych możliwości, żeby dbać o tych, którzy jest trudniej. A kiedy jest sytuacja, kiedy potrzebujemy naprawdę... Prawdę. Wyrazu Bożego działania, takiego, które jest absolutnie niezaprzeczalnym Bożym działaniem.

Czegoś, co po prostu nie jesteśmy w stanie w żaden inny sposób wyrzeźbić, jak tylko z Bożą pomocą, to wtedy też wierzę, że Bóg będzie przyznawał się do tego. Nie dlatego, że sobie na to zapracowaliśmy, robiąc coś innego, tylko dlatego, że dbając o te rzeczy, które są w zasięgu naszych możliwości, stworzyliśmy przestrzeń do tego, żeby Bóg dalej mógł pokazywać, kim On jest, przez to, że w naszym życiu już objawia się w pewien sposób obraz Ojca, który chce dbać o swoje dzieci. Dlatego też, kiedy byśmy zadali sobie jeszcze raz pytanie, po co Jezus przyszedł na świat, między innymi właśnie po to. I to jest bardzo ważny aspekt tego, po co Jezus przyszedł na świat. Nie tylko po to, żeby dokonać dzieła ratunku ludzkości, co jest absolutnie kluczowym elementem Jego misji, ale też po to, żeby pokazać nam, jak żyć, jak funkcjonować i żebyśmy my, czytając chociażby relacje życia Jezusa opisane w czterech dokumentach, które dzisiaj nazywamy Ewangeliami, widzieli właśnie Jezusa jako Tego, który nam pokazuje, jak żyć, jak dbać o innych, jak pomagać innym, jak żyć w mocy Ducha Świętego po to, żeby móc wywierać pozytywny wpływ na świat, który nas otacza.

Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym odcinku.