Wszystkie odcinki

Dzień 343 List do Efezjan 1-3

Co Bóg dla nas zrobił

Prowadzi Jacek Obolewicz · Zobacz w planie czytania

Przeczytaj tekst: Ef 1 Ef 2 Ef 3

Dzień 343 z 365 · Otwórz w Spotify

Ten dzień w minutę

Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.

Przeczytaj wstęp do księgi: List do Efezjan

W skrócie

Zaczynamy List do Efezjan, jeden z najbardziej podniosłych listów Pawła, który powstał, kiedy Paweł siedział w więzieniu. Opowiadam, co Bóg dla nas zrobił i po co to wszystko. Przy okazji zaglądamy do listu do tej samej wspólnoty z Apokalipsy i zastanawiamy się, jak nie zgubić pierwszej miłości do Boga.

Najważniejsze myśli

  1. List z więzienia, który zachwyca

    Paweł pisze z celi, ale okoliczności nie przysłaniają mu piękna Bożego dzieła. Ten list nie jest też upomnieniem, tylko jednym wielkim zachwytem nad tym, co Bóg dla nas zrobił.

  2. Mamy wszystko, co potrzebne

    Paweł wymienia długą listę darów: jesteśmy dziećmi Boga, mamy odkupienie, przebaczenie, dziedzictwo i Ducha Świętego, a wszystko to po to, żeby objawiała się Boża chwała.

  3. Życie, które się wyróżnia

    Błogosławieństwa nie są po to, żeby nam było po prostu fajnie, tylko po to, żebyśmy żyli tak, by inni zobaczyli w nas Boga i sami chcieli Go poznać.

  4. Nie zgub pierwszej miłości

    Wspólnota z Efezu miała świetny start, a później w Apokalipsie czytamy, że porzuciła pierwszą miłość. Lekarstwem jest powrót do tego, co robiliśmy na początku, i zrobienie z tego nawyku.

Z odcinka

Jeżeli nasze życie w żaden sposób nie wyróżnia się na tle tego świata, to coś nie tak.

Nie. Po to, żeby powiedzieć: Ja też chcę doświadczyć tego Boga, bo On jest wyjątkowy.

To nie jest po to, żeby nam było fajnie, nie po to, żebyśmy my się tylko i wyłącznie mogli cieszyć. Przede wszystkim jest to po to, żeby Boża chwała mogła objawić się na ziemi.

Fragmenty, o których mowa w odcinku

  • Już w powitaniu widać, że Paweł, choć pisze z więzienia, wie, kim jest w Chrystusie i do czego Bóg go powołał.
  • To długa lista tego, co Bóg dla nas zrobił, a Paweł kilka razy powtarza, że wszystko to dzieje się dla Jego chwały.
  • Bóg z różnych grup ludzi stworzył jedno, żeby przez naszą różnorodność objawiać swoją chwałę.
  • Paweł kończy pierwszą część listu modlitwą na kolanach o to, żebyśmy poznali miłość Chrystusa.
  • W liście Jezusa do wspólnoty w Efezie jest pochwała za dobry start i wytrwałość, ale też zarzut, że porzucili pierwszą miłość, i wezwanie do powrotu do pierwszych czynów.

Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.

Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat

  • Paweł spędził w Efezie kilka lat i dobrze znał tę wspólnotę, a tutaj widać sam początek jej historii.
  • To kolejny list napisany z więzienia, w którym Paweł mówi, że jego kajdany pomogły rozsławić dobrą nowinę.
  • Jezus mówi, że uczniowie mają być światłem, które ludzie zobaczą i przez które będą chwalić Ojca, a to ta sama myśl, że nasze życie ma pokazywać Boga.

Do przemyślenia

  • Co robiłem na początku swojej drogi wiary, a dziś już tego nie robię?
  • Czy ktoś patrząc na moje życie, mógłby zapragnąć poznać Boga?

Powiązane odcinki

List do Efezjan pierwsza miłość Boża chwała błogosławieństwo nawyki wiary wspólnota

Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.

Transkrypcja odcinka

Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.

Cześć, z tej strony Jacek słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 343 i czytamy list do Efezjan, rozdziały od pierwszego do trzeciego. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj zaczynamy kolejny list, który zajmie nam dwa dni i teraz tak naprawdę przez wszystkie pisma Pawła będziemy przechodzić dosyć szybko, bo one będą coraz to krótsze. Nie zmienia to jednak tego, że będą one naprawdę wyjątkowe, bo w każdej sytuacji, w której będziemy mierzyć się z listami, które Paweł wysyłał do wspólnot, które znał, będziemy w stanie wyciągnąć dużo mądrości i praktycznego zastosowania tego, w jaki sposób dzisiaj możemy żyć jako uczniowie Jezusa.

I list do Efezjan, który zaczynamy dzisiaj, jest listem bardzo wyjątkowym. Jeśli chodzi o sam ton tego listu, jest on niebywale wzniosły. Dlatego też podejście do tego listu na zasadzie: A, szybko sobie umówmy list do Efezjan, to z uwagi na format tego podcastu jest jedyna opcja, ale zdecydowanie nie tak powinno być, bo tutaj co zdanie, co werset tak naprawdę są rzeczy, nad którymi warto się pochylić, zastanowić i też dostrzec w pewien sposób tę Bożą perspektywę, którą Paweł próbuje się z nami dzielić. I teraz list do Efezjan jest jednym z czterech listów, które Paweł napisał będąc w więzieniu, co jest dosyć ważne i kiedy zwrócimy uwagę na to, co takiego Paweł, będąc w więzieniu, pisze, w jaki sposób te okoliczności, które jemu w tamtym momencie życia towarzyszą, nie przysłaniają piękna Bożego dzieła, które Bóg realizuje przez życie Pawła. I tym też Paweł chce się dzielić ze wspólnotą w Efezie, którą będziemy poznawać w tym właśnie liście.

I w przeciwieństwie do listów, które są już za nami, ten list nie będzie w sobie miał żadnego napomnienia, nie będzie listem, w którym Paweł odnosi się do jakichś problemów, które mają miejsce we wspólnocie w Efezie. Teraz sam Efez Paweł dobrze znał. Gdybyście wrócili sobie do Dziejów Apostolskich, rozdziału 18, 19, to tam czytamy o pobycie Pawła. W Efezie. I znowu wiemy, że spędził on tam kilka lat i dosyć dobrze znał wspólnotę, która tam była.

I ta wspólnota, podobnie jak w innych sytuacjach, była wspólnotą, w której mieliśmy zarówno wierzących z Żydów, jak i z pogan. Więc oczywiście pewne tarcia mogły być, ale Paweł nawet nie bardzo się do nich odnosi. On nie bardzo pisze ten list na zasadzie: A słuchajcie, muszę wam coś powiedzieć, bo wiem, że tam źle się dzieje. Nie, wręcz przeciwnie. Paweł docenia to, jak wyjątkową wspólnotą była wspólnota wierzących w Efezie.

Jednak ten list też, pomimo tego, że sam w sobie jest bardzo pozytywny, bardzo wzniosły, piękny, użyję tego słowa głęboki, do tego stopnia, że kilkanaście minut w tym podcaście to naprawdę mam poczucie, że to nie tak powinno wyglądać, jeśli chodzi o list do Efezjan, ale kto wie, może kiedyś będzie okazja na jakieś dłuższe pogaduchy na ten temat. Pomimo tego, że ten list jest tak wyjątkowy i ta wspólnota wygląda na to, że jest naprawdę wspólnotą wyjątkową, to jednak nie jest to jedyny list adresowany do kościoła w Efezie, który w Biblii mamy. No i oczywiście teraz możecie powiedzieć: No Jacek, ale jak? Przecież nie mamy drugiego do Efezjan. No niejako mamy.

Niejako mamy drugi list do Efezjan, który jest częścią innej księgi, którą mamy na kartach Nowego Testamentu, mianowicie Księgi Objawienia lub, jak kto woli, Apokalipsy. I teraz wspomnę o tym dlatego, że pomimo tego, że ta wspólnota miała świetny start i naprawdę w czasie, kiedy Paweł jeszcze kierował do nich ten list, wygląda na to, że wszystko było jak najbardziej OK, to wciąż jest to wspólnota, do której będzie skierowany kolejny list i ten list już nie będzie wcale taki pozytywny. Ten list zwróci uwagę na problem. I mówię o tym dlatego, że z jednej strony, będąc w Księdze Objawienia na samym początku, najprawdopodobniej nie będziemy mieli czasu, żeby jakoś bardzo szczegółowo zająć się listami do wspólnot, które tam się znajdują, których autorem jest sam Pan Jezus. To Pan Jezus mówi: Słuchaj, ja napisz takie listy tutaj do tych wspólnot i tutaj jest siedem konkretnych listów.

Pierwszy z nich to jest list do Efezu, do tej samej wspólnoty, do której pisał Paweł swoje prawdopodobnie najbardziej podniosłe dzieło i pomimo tego, że za czasów jeszcze Pawła nie było czego się za bardzo czepiać. To okazuje się, że nawet będąc w tak dobrej kondycji duchowej, wciąż musimy uważać, że przez przypadek coś się nie posypało. Bo , lub jak kto woli Apokalipsy, ja zdecydowanie bardziej wolę słowo objawienie, bo ta apokalipsa jest taka za dużo sensacyjnych emocji gdzieś tam wzbudza i wydaje mi się, że wcale niekoniecznie potrzebnie, czytamy od samego początku: Do anioła kościoła w Efezie napisz: Oto, co mówi Ten, który w swojej prawej ręce trzyma siedem gwiazd i przechadza się pośród siedmiu złotych świeczników. Wiem o twoich czynach, o trudzie i wytrwałości. Wiem też o tym, że nie możesz znieść złych oraz że poddałeś próbie ludzi, którzy się podają za apostołów, a nimi nie są, i odkryłeś, że to kłamcy.

Masz też wytrwałość, wiele zniosłeś dla mojego imienia i nie uległeś zmęczeniu. Lecz mam coś przeciwko tobie. Porzuciłeś swoją pierwszą miłość. Przypomnij sobie, skąd spadłeś, opamiętaj się, wróć do pierwszych czynów, bo jeśli się nie opamiętasz, przyjdę do ciebie i ruszę twój świecznik z jego miejsca. Na swoją obronę masz natomiast to, że czujesz wstręt do postępków nikolaitów, ja również brzydzę się nimi.

Kto ma uszy, niech wysłucha, co Duch ogłasza kościołom. Temu, kto zwycięży, właśnie jemu pozwolę spożyć z drzewa życia, które rośnie w raju Boga. Jedna rzecz, która tutaj jest ważna, żebyśmy zwrócili sobie na nią uwagę, to jest to, że pomimo tego... Czytamy list do wspólnoty, która miała świetny start. I tutaj zresztą to jest podkreślone nawet w tym krótkim liście, który jest częścią dzieła, którego autorem jest apostoł Jan.

Widzimy, że pomimo tego startu, który jest bezdyskusyjnie pozytywny, ta wspólnota w pewnym momencie doszła do miejsca, w którym rzeczy zaczęły dziać się nie tak. I tutaj jest to określone tym, że oni porzucili swoją pierwszą miłość. Czyli tak jak w przypadku wielu z nas właśnie jest. Mamy świetny start, zaczynamy czytać Pismo Święte, zaczynamy doświadczać Bożego działania. Nasze myślenie zaczyna się przemieniać, zaczynamy patrzeć na świat z innej perspektywy i rzeczywiście to wpływa na to, jak funkcjonujemy.

Jesteśmy zajarani, podekscytowani, chcemy dzielić się tym, co odkrywamy z innymi. Ale później życie weryfikuje trwałość naszego oddania. I bardzo często jest tak, że nieraz i nie dwa słyszałem osoby wierzące, które mówiły: Czas wrócić do pierwszej miłości. Co znaczyło, że okej, kiedyś to było fajnie, ale później coś się wysypało, jakoś to życie zrobiło się takie zwykłe, takie szare, takie nic szczególnego. I zazwyczaj dzieje się tak dlatego, kiedy przestajemy robić to, co robiliśmy na samym początku.

Kiedy uwierzyliśmy, kiedy rzeczywiście nasze życie doświadczyło tej duchowej przemiany. Bo to jest to, na co jest zwrócona uwaga właśnie w tym, w cudzysłowie, drugim liście do Efezjan, który jest w Księdze Objawienia, gdzie czytamy, że porzuciłeś swoją pierwszą miłość, przypomnij sobie, skąd spadłeś, opamiętaj się, wróć do pierwszych czynów. Jeżeli chcemy, żeby ten entuzjazm, który często towarzyszy nam w momentach, kiedy zaczynamy, być może na nowo, być może po raz pierwszy, odkrywać Pismo Święte, odkrywać wiarę w taki świadomy sposób, podchodzić do tego, żeby stawiać kolejne kroki wiary, żeby ten entuzjazm utrzymać, ważne jest to, żebyśmy dbali o to, że to, co tak spontanicznie, naturalnie jest częścią naszej codzienności, żeby to zwyczajnie stało się naszym nawykiem, żeby, jak tutaj czytamy, pierwsze czyny były czymś, co nie wygaśnie, nie opadnie, żeby to nie były tylko rzeczy, które robimy pod wpływem pewnych pozytywnych emocji, ale żebyśmy już na samym początku pamiętali o tym, że w dużej mierze to, co będziemy robić. Dalej to, jakie będziemy podejmować działania, zdefiniuje to, w jaki sposób dalej ten ogień Bożej miłości będzie trwały w naszym życiu. Nie jest kwestia tego, że z Bogiem coś się zmieni.

My zwyczajnie możemy się zmienić, możemy wrócić do naszego zwykłego, szarego, smutnego, monotonnego życia. Nie jest to jednak to, co Bóg przygotował dla nas. Dlatego chciałem, żebyśmy właśnie zwrócili uwagę na tę jedną rzecz, bo z tego wszystkiego, co dzisiaj mamy w liście do Efezjan, jest dużo, ale warto, żebyśmy pamiętali o tym, pomimo świetnego startu, pomimo tej podniosłej atmosfery, która panowała w tej wspólnocie na samym początku i tak naprawdę przez pierwsze lata, pomimo tego w którymś momencie coś zgubili. Zgubili swoją pierwszą miłość i receptą na to, żeby do niej wrócić, było właśnie to, żeby trwać w tym, co robili, kiedy po raz pierwszy uwierzyli. Co również może być radą dla tych z nas, którzy już może mają za sobą jakąś drogę takiej świadomej wiary, takiego bardziej dojrzałego chrześcijaństwa i mają poczucie, że nie jest tak, jak było na początku.

No właśnie, nie jest często, bo gubimy to, co robiliśmy na początku i przez to też gubimy tą pierwszą, świeżą, ekscytującą miłość. Jednocześnie życie w takim marazmie i monotonii nie jest tym, co Bóg przygotował dla nas, bo właśnie w liście do Efezjan na samym początku Paweł w piękny sposób pokazuje nam, co Bóg dla nas uczynił, co Bóg dla nas przygotował, czego możemy być częścią. I teraz, czytając list do Efezjan od pierwszego rozdziału, , gdzie ono samo w sobie jest materiałem na dobrą dyskusję, bo pamiętajcie, Paweł pisze z więzienia. I jego słowa są następujące: Paweł, z woli Boga apostoł Chrystusa Jezusa, do świętych zamieszkałych w Efezie, wiernych w Chrystusie Jezusie. Niech łaska i pokój, których źródłem jest Bóg, nasz Ojciec oraz Pan Jezus Chrystus, będą waszym udziałem.

Pisze do gości, który jest w dosyć trudnych okolicznościach, może niekoniecznie jest pewien tego, co go czeka, a jednak jest świadomy tego, kim jest w Chrystusie i do czego Bóg go powołał. I wie, że zwyczajnie te okoliczności nie definiują tego, kim on jest. I zaraz po tym... O tym. Paweł przepiękną listę tego, co Bóg dla nas uczynił.

Gdzie? : Niech będzie błogosławiony Bóg, Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który nas w Chrystusie obdarzył szczęściem uczestniczenia we wszelkim duchowym dobrodziejstwie nieba. On wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy wobec Niego byli święci i nienaganni i żyli w miłości. Przeznaczył nas, abyśmy przez Jezusa Chrystusa stali się Jego dziećmi, zgodnie z życzeniem Jego woli, dla tym większej chwały Jego łaski, którą obdarzył nas w Ukochanym. W Nim mamy odkupienie przez Jego krew, przebaczenie upadków według ogromu Jego łaski.

Tej łaski hojnie nam udzielił we wszelkiej mądrości i zrozumieniu, gdy nam oznajmił tajemnicę swojej woli, zgodnie ze swym życzeniem, które w Nim wyraził. Uczynił to ze względu na plan obejmujący pełnię czasów, a zmierzający do połączenia w Chrystusie wszystkiego, tego co w niebie i tego co na ziemi. W Nim też otrzymaliśmy dziedzictwo jako przeznaczeni do tego zgodnie z zamiarem Boga, który czyni wszystko według postanowienia swojej woli, abyśmy żyli dla jeszcze większej Jego chwały, my, którzy już wcześniej złożyliśmy nadzieję w Chrystusie. W Nim i wy, gdy usłyszeliście słowo prawdy, dobrą nowinę o waszym zbawieniu i dzięki któremu uwierzyliście, zostaliście opieczętowani obiecanym Duchem Świętym. Ten Duch jest zadatkiem naszego dziedzictwa do czasu otrzymania własności, dla pomnożenia Jego chwały.

Z jednej strony, w tej liście, którą tutaj mam, bo to jest lista, to są bardzo konkretne rzeczy, które Bóg uczynił dla nas. Możemy się zachwycić tym, co takiego mamy w Bogu, będąc Jego dziećmi, będąc uczniami Jezusa, gdzie na samym początku samo obdarzył nas szczęściem uczestniczenia we wszelkim duchowym dobrodziejstwie nieba. Mamy wszystko, co jest nam absolutnie potrzebne do życia. Ale jakiego życia? Bo dalej ta lista, którą tutaj mamy, o tym, że jesteśmy przeznaczeni, abyśmy byli Jego dziećmi, żebyśmy doświadczali w Nim odkupienia, doświadczali Jego łaski, której nam udzielił, we wszelkiej mądrości i zrozumieniu.

Otrzymaliśmy w Nim dziedzictwo, otrzymaliśmy w Nim Ducha Świętego, który już teraz jest namiastką nieba tutaj na ziemi. Mając to wszystko, co chwilę Paweł wtrąca taką jedną drobną rzecz w różnych formach, która pokazuje, po co Bóg to wszystko uczynił. I w wersecie dwunastym jest to opisane w następujący sposób: Abyśmy żyli dla jeszcze większej Jego chwały, my, którzy już wcześniej złożyliśmy nadzieję w Chrystusie. Przy tej liście tego całego błogosławieństwa, które Bóg dla nas ma, Paweł co chwilę powtarza, że to wszystko jest dla Jego chwały. Z jednej strony moglibyśmy patrzeć na nasze życie przez pryzmat tego, jak też ja często to w tym podcaście opisuję, że Bóg ma dla nas powołanie, że realizując to powołanie, możemy doświadczyć tego, do czego tak naprawdę zostaliśmy stworzeni, że dzięki temu możemy sprawić, że ten świat będzie lepszym miejscem, że będziemy żyć życiem, które jest pełne celowości, pełne spełnienia, że będziemy mogli tak naprawdę żyć w końcu pełnią życia, wiedząc, do czego zostaliśmy w Bogu stworzeni.

Ale to wszystko dzieje się dla Jego chwały. To nie jest po to, żeby nam było fajnie, nie po to, żebyśmy my się tylko i wyłącznie mogli cieszyć. Przede wszystkim jest to po to, żeby Boża chwała mogła objawić się na ziemi, po to, żeby Boża moc była widoczna w naszym życiu, po to, żeby nasze życie wyróżniało się na tle innych. Jeżeli nasze życie w żaden sposób nie wyróżnia się na tle tego świata, to coś nie tak. Wygląda na to, że jest z naszym życiem, bo Bóg daje nam wszystko, co jest nam potrzebne.

Jak to jest tu określone, w sposób, który już ciężko jest wyolbrzymić jeszcze bardziej. Otrzymaliśmy w Nim wszelkie duchowe błogosławieństwo nieba po to, abyśmy mogli objawiać Jego chwałę, aby przez nasze życie mógł się objawić sam Bóg, aby w naszym życiu inni mogli dostrzec, jaki jest Bóg. Nie po to, żeby powiedzieć: Ej, ale fajny jest ten Bóg, tego Henka czy tam tego. Nie. Po to, żeby powiedzieć: Ja też chcę doświadczyć tego Boga, bo On jest wyjątkowy.

Już jakkolwiek osoba, która tego Boga przedstawia, ale ten Bóg jest wyjątkowy. Widzę, jak przemienił jego, jej życie. Chciałbym doświadczyć takiej przemiany w moim własnym życiu. To jest to, do czego Bóg nas powołał. Z jednej strony do życia w pełni, do życia w obfitości, do życia, w którym niczego nam nie brakuje.

Po to, żeby realizować Jego wolę dla naszego życia, ale to wszystko ma się dziać po to, żeby objawić Jego chwałę. I taki też jest klimat właśnie listu do Efezjan, gdzie nacisk tak bardzo jest postawiony na Bożą perspektywę, na Bożą chwałę, na to, kim Bóg jest. Dlatego też ten list jest tak niesamowicie podniosły. I ta właśnie podniosłość, to złapanie tej istoty Ewangelii, która ma moc przemienić nasze życie, prowadzi nas do miejsca, w którym jedyne, co możemy zrobić, to, tak jak zresztą : Dlatego zginam moje kolana przed Ojcem, od którego wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi wywodzi swoje imię. Proszę, byście przez Jego Ducha zostali posileni mocą wewnętrznym człowieku, stosownie do bogactwa Jego chwały.

Proszę też, aby Chrystus przez wiarę zadomowił się w waszych sercach, abyście zakorzenieni i ugruntowani w miłości potrafili pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, wysokość i głębokość i poznać wykraczającą poza zdolności poznawcze miłość Chrystusa, abyście zostali wypełnieni całą pełnią Boga. Temu zaś, który według mocy działającej w nas może uczynić o wiele więcej ponad to wszystko, o co prosimy lub o czym myślimy, temu niech będzie chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia na wieki. Amen. W pierwszych trzech rozdziałach Paweł w zasadzie trochę trzyma się tego formatu, który też widzieliśmy w innych listach, gdzie często one były podzielone na dwie wyraźne części. Taka jest istota Ewangelii, taka jest istota piękna Bożego dzieła.

W tym przypadku, w naszym życiu, tego, co Bóg uczynił dla nas w naszym życiu, dla objawienia Jego chwały. Pierwsza część listu do Efezjan to jest ta taka część teoretyczna. To jest istota naszej wiary, naszej nadziei. To jest istota tego, co Bóg uczynił. W drugiej części, którą omówimy sobie w kolejnym odcinku, Paweł powie: I co w związku z tym?

W jaki sposób w związku z tym powinno wyglądać nasze życie? Ale nie zapominajmy o tym, że w tej pierwszej części, w tych pierwszych trzech rozdziałach, kiedy Paweł naprawdę w tych wyszukanych, pięknych słowach opisuje piękno Bożego planu, który Bóg zrealizował w osobie swojego Syna i który jeszcze dalej chce realizować przez nas, Paweł dochodzi do miejsca, w którym jedyne, co może zrobić, to... Robić to, paść na kolana i naprawdę uwielbić Boga z powodu tego, co On uczynił. To jest jedyna właściwa reakcja na ogrom tego, co Bóg uczynił przez osobę swojego Syna. I co więcej, tego, co Bóg chce dalej czynić przez nas, przez nasze życie jako obrazu Jego Syna tutaj na ziemi, Kościoła, który, tak jak Paweł wielokrotnie podkreśli to w tym liście, powinien być pełen pokoju i pełen jedności.

O czym zresztą, jak już przeczytacie sobie ten cały tekst na dzisiaj, to , o pokoju, o jedności, gdzie Bóg z różnych grup ludzi stworzył jedno po to, żeby objawić samego siebie, po to, żeby objawić swoją wyjątkowość, po to, żeby przez naszą różnorodność objawiać swoją chwałę, swoją wyjątkowość. Wiem, że te pierwsze trzy rozdziały, one mogą naprawdę dla nas, kiedy je czytamy, brzmieć tak: Matko, stary, co to w ogóle są za słowa? Niemniej jednak nie są to słowa, które nadają się do takiej, wiecie, lektury na zasadzie: pum, przeczytaliśmy sobie i tyle. To są słowa, do których warto wracać, nad którymi warto się pochylić dłużej, które warto czytać na nowo i na nowo po to, żeby jeszcze bardziej doświadczyć głębi tego, co Paweł chce w tych słowach nam przekazać. A to wszystko ma prowadzić do tego, że nasze życie będzie wyglądało inaczej, o czym porozmawiamy w kolejnym odcinku, bo w drugiej części Listu do Efezjan Paweł właśnie od tego zacznie.

W związku z tym wszystkim, co wam napisałem, patrzcie, do jakiego życia Bóg nas powołał. Ale o tym w kolejnym odcinku. Tymczasem, gdybyście chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.