Jezus ponad wszystkim

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 346 i czytamy list do Kolosan, rozdziały od pierwszego do czwartego. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiejszy list jest kolejnym z listów więziennych Pawła, z tym że w tym momencie będzie to jeden z trzech listów, które w ramach tych dokumentów nowotestamentowych są blisko siebie. Ostatni list będzie troszkę później, niemniej jednak ten ostatni list też będzie związany z osobą, która właśnie jest z miasta, do którego dzisiejszy list jest kierowany.

Niemniej jednak tytułem małego wstępu, w tym liście, który dzisiaj czytamy, w liście do Kolosan, widzimy, że po pierwsze Paweł pisał dużo więcej listów niż to, co mamy na kartach Nowego Testamentu, do czego też zresztą mieliśmy okazję się odnieść przy okazji listu do Koryntian. Tutaj jednak Paweł pokazuje to, w jaki sposób jego korespondencja funkcjonowała w momencie, kiedy pisząc pozdrowienia pod koniec listu do Kolosan, w wersecie 16 w 4 rozdziale pisze, że: Gdy ten list zostanie u was odczytany, dopilnujcie, aby został odczytany także w kościele w Laodycei, a ten z Laodycei wy również przeczytajcie. Widzimy więc tutaj, że z jednej strony ten list, który był adresowany do Kolosan, Paweł chciał, żeby został przeczytany trochę szerzej niż tylko w tym jednym konkretnym mieście, a jednocześnie pokazał, że hej, wysyłałem też inne listy do innych wspólnot i dlatego chciałbym, żebyście też skorzystali z tamtych listów, żebyście je przeczytali u siebie, co z naszej strony nie powinno wzbudzać żadnych dziwnych emocji i próby doszukiwania się jakichś teorii spiskowych, dlaczego te, a nie takie listy się pojawiają w zbiorze ksiąg, które znamy jako Nowy Testament. Zwyczajnie pierwsze wspólnoty uczniów Jezusa, te listy, które my dzisiaj znamy jako listy Nowego Testamentu, czy w ogóle księgi Nowego Testamentu, kiedy dołączymy też inne księgi poza samymi listami, były tymi, które uznały za najbardziej wiarygodne, potrzebne i co najważniejsze natchnione przez samego Boga. Nie ma absolutnie potrzeby, żeby doszukiwać się w tym jakichkolwiek innych rzeczy niż to, że zwyczajnie z jakiegoś powodu, mając różne inne listy Pawła, tak jak widzimy to chociażby tutaj, pierwsze wspólnoty uczniów Jezusa...

Te listy, które dzisiaj mamy w kanonie Nowego Testamentu, uznały za najbardziej wartościowe i co najważniejsze, zanatchnione przez samego Boga. Napisane w sumie przez człowieka, który nawet nie do końca wiedział, że pisze coś, co my dzisiaj będziemy znać jako Słowo Boże, Biblia, Pismo Święte. Ale okazuje się, że Duch Święty w taki sposób inspirował ludzi, takich jak chociażby Paweł, po to, żeby przekazać swoje słowo właśnie dla nas. I w tym liście, który mamy dzisiaj, bardzo ważne jest to, żebyśmy też złapali ten osobisty klimat tego listu, osobisty na zasadzie, że to jest list również do nas. Bo co prawda Paweł odnosi się do pewnej konkretnej sytuacji związanej z fałszywymi naukami, które funkcjonowały, czy które pojawiły się w tamtej wspólnocie.

Jest to jednocześnie wspólnota, której Paweł osobiście nie znał. Jest to wspólnota, która została zapoczątkowana przez Epafrasa, który też był zresztą uczniem Pawła. Więc Paweł, znając tę wspólnotę z opowieści, z różnych relacji, dowiedział się również, że gdzieś tam w kręgu tej wspólnoty pojawiają się ludzie, którzy zaczynają podważać kwestię tego, kim faktycznie jest Chrystus. I to, co w tym liście wybija się bardziej niż w jakimkolwiek innym liście Pawła, to jest właśnie samo to, w ilu miejscach Paweł odnosi się do osoby Chrystusa. I gdybyśmy dobrze policzyli wszystkie słowa w stylu Chrystus, Chrystus Jezus, Pan, Pan Jezus Chrystus, Jemu, Jego, któremu i tak dalej, i tak dalej, określenia, które bezpośrednio wskazują na osobę Jezusa Chrystusa, to będziemy mieli kilkadziesiąt takich odniesień w zaledwie czterech rozdziałach.

Więc list do Kolosan jest listem niesamowicie chrystocentrycznym, listem, który jest skoncentrowany na osobie Jezusa, skoncentrowany na tym, kim On jest, z jednej strony wyjaśniającym to, kim jest Chrystus, ale z drugiej strony też po raz kolejny zresztą pokazujący to praktyczne wyzwanie dla każdego z nas związane z tym, w jaki sposób to, kim Chrystus jest, wpływa na to, w jaki sposób my jako Jego uczniowie funkcjonujemy. I to jest dosyć ważne, bo z jednej strony same, wiecie, rozmowy o Jezusie mogą generalnie być Być bardzo miłe i przyjemne dla ludzi, którzy wcale niekoniecznie patrzyliby na siebie jako na uczniów Jezusa. Do momentu, kiedy rozmawiamy o Jezusie jako, wiecie, fantastycznym nauczycielu, proroku, nawet niech będzie cudotwórcy, jakichś tam kilka rzeczy można by jeszcze było wrzucić, co do których generalnie ludzie się zgodzą. I jeżeli są związani z jakąkolwiek formą duchowości i mówię tu naprawdę jakąkolwiek, to prawdopodobnie będzie tak, że o Jezusie można pogadać. Ale w momencie, kiedy spojrzymy na osobę Jezusa przez pryzmat tego, o czym mówi nam dzisiaj Paweł i na co Paweł zwraca uwagę, no to już może się zrobić trochę bardziej gęsto, bo te twierdzenia na temat osoby Jezusa, na temat jego boskości, na temat jego absolutnej wyjątkowości, nad wszystkim innym, to jest coś, co może sprawić, że w którymś momencie zwyczajnie dochodzimy do pewnego nieporozumienia, w którym ktoś chciałby rozmawiać o Jezusie jako fajnym gościu, a Paweł w tym liście pokazuje nam, mówimy o postaci, która jest znacznie potężniejsza niż jakiś tam zwykły człowiek, który nawet tak jak w przypadku Jezusa, będącego na ziemi, był super, ale postać Jezusa to jest coś znacznie więcej niż tylko fajna, historyczna ciekawostka.

I teraz przechodząc już do konkretnych fragmentów, które są co ciekawsze związane właśnie z listem do Kolosan, na samym początku, kiedy Paweł przesyła swoje pozdrowienia, opisuje też, w jaki sposób modli się o wspólnotę, która jest w Kolosach. I czytamy o tym w pierwszym rozdziale, od dziewiątego wersetu, gdzie jest napisane: Dlatego i my od dnia, gdy o tym usłyszeliśmy, nie przestajemy się za was modlić. Prosimy, aby Bóg napełnił was poznaniem swojej woli we wszelkiej duchowej mądrości i rozeznaniu, po to byście postępowali w sposób godny Pana, mogli Mu się we wszystkim podobać, wydawali owoc w każdym dobrym czynie i wzrastali w poznaniu Boga, wspomagani wszelką mocą, właściwą potędzą Jego chwały, wiodącą do wytrwałości i cierpliwości we wszystkim, z radością dziękujcie Ojcu, który nas przysposobił do udziału w dziedzictwie świętych, tam, gdzie panuje światło. On nas wybawił spod tyranii ciemności i przeniósł do królestwa swego ukochanego Syna, w którym mamy odkupienie, przebaczenie grzechu. Ważna rzecz, którą mamy tutaj pod koniec, to jest to, w jaki sposób Paweł odnosi się w ogóle do tej rzeczywistości, w której my dzisiaj możemy żyć.

Paweł wyraźnie pisze, że On nas wybawił z pod tyranii ciemności i przeniósł do Królestwa swojego ukochanego Syna. Widzimy tutaj to, że Paweł już w tym czasie, w którym my teraz funkcjonujemy, nasze życie widzi jako życie w Bożym Królestwie, jako życie pod Bożym panowaniem, jako życie, w ramach którego my możemy korzystać z Bożych możliwości po to, żeby Bogu przynieść chwałę i pokazać, jaki On właśnie jest. Nie jest to bierne życie w oczekiwaniu na niebo gdzieś tam kiedyś i cudowne nagrody wieczne, tylko jest to życie tu i teraz z perspektywy czegoś, co Paweł będzie opisywał w kolejnych rozdziałach. I teraz od wersetu piętnastego mamy bardzo wyjątkowe słowa opisujące właśnie Jezusa, Jego wyjątkowość, Jego wielkość, które brzmią następująco. Paweł pisze: On jest obrazem niewidzialnego Boga, praprzyczyną wszelkiego stworzenia, ponieważ w Nim zostało stworzone wszystko w niebie i na ziemi, to, co widzialne i niewidzialne, trony oraz rządy, zwierzchności i władze.

Wszystko zaistniało przez Niego i dla Niego. On sam jest przed wszystkim i w Nim trwa wszystko, razem połączone. On jest też głową ciała, Kościoła. On jest początkiem, pierwszym zmartwychwstałym, aby we wszystkim mieć rangę pierwszeństwa, gdyż w Nim cała pełnia zechciała zamieszkać i przez Niego pojednać ze sobą wszystko, na ziemi i w niebie, dzięki wprowadzeniu pokoju za cenę krwi przelanej przez Niego na krzyżu. W tych kilku dosyć krótkich słowach Paweł podkreśla powagę tego, kim tak naprawdę jest Chrystus.

On jest obrazem niewidzialnego Boga, praprzyczyną wszelkiego stworzenia. I opisuje to, jak przez Niego wszystko się stało, dla Niego wszystko się stało. Ale to, co dla nas może być szczególnie ważne, to jest właśnie zwrócenie uwagi na to, że Jezus jest obrazem niewidzialnego Boga. Jeżeli chciałbyś zobaczyć Boga, doświadczyć Go, zobaczysz Go i doświadczysz Go w osobie Jezusa. Co zresztą było też czymś, co sam Jezus powiedział, kiedy w Ewangelii Jana była opisana scena, w której Tomasz mówi: Panie, ale pokaż nam Ojca, to nam wystarczy.

I na to Jezus... Jezus mówi, choć w zasadzie to Ojciec mówi ustami Jezusa. Tyle jestem z wami i jeszcze mnie nie poznałeś? To jest bardzo często właśnie kość niezgody, jeśli chodzi o to, w jaki sposób postrzegamy osobę Jezusa. On nie zostawia nam żadnej innej opcji niż tylko to, żeby zobaczyć, że On na siebie samego patrzy jako na Boga, który przyjął postać człowieka i we wszystkim stał się podobny do nas, po to, żeby z jednej strony pokazać nam, jak żyć, a z drugiej strony, że przez dzieło krzyża i zmartwychwstania mógł dokonać całkowitego odkupienia, całego stworzenia, o czym zresztą też właśnie tutaj Paweł będzie nam pisał.

I z jednej strony w tym miejscu moglibyśmy powiedzieć: bardzo fajne, wzniosłe słowa, fantastyczne, piękne, cudowne, aż miło się to czyta, mógłbym to czytać, czytać i czytać. Paweł jednak dalej, w kolejnych rozdziałach będzie pokazywał bardzo ważną prawdę. To właściwe zrozumienie osoby Chrystusa jest ważne, ale równie ważne jest to, w jaki sposób ta prawda wpływa na nasze życie, w jaki sposób my pozwalamy na to, aby Jezus był pierwszym we wszystkim w naszym życiu, żeby Jezus był ponad wszystkim w naszym życiu, żeby to Jezus był tym, który nadaje kierunek naszemu życiu, który inspiruje nasze życie, który jest początkiem naszych działań. Wtedy nasze życie rzeczywiście jest życiem, które nie jest dyktowane koniecznie okolicznościami, ale jest inspirowane przez samego Boga po to, żebyśmy mogli robić to, do czego On nas stworzył, do czego On nas powołał i po to, żebyśmy my dzisiaj mogli odbijać to, kim On jest, po to, żeby Jemu przynieść chwałę. I Paweł po raz kolejny w swoich listach zwraca uwagę na to, jak ważne jest to, żeby ta jasność zrozumienia istoty Ewangelii była czymś, co jest w naszym życiu niezachwiane, gdzie w drugim rozdziale od wersetu szóstego czytamy: Jak więc przyjęliście Jezusa Chrystusa, Pana, tak też zjednoczeni w Nim postępujcie, jako ludzie zakorzenieni w Nim, jako ci, którzy się w Nim budują i w Nim umacniają swą wiarę, zgodnie z tym, jak was nauczono.

Przy tym zaś niech przepełnia was wdzięczność. Uważajcie, aby ktoś nie wpędził was w niewolę, zręcznie manipulując rzekomą nauką opartą na ludzkiej tradycji oraz na zasadach, które rządzą światem, a nie na... Chrystusie. W tym miejscu też Paweł znowu odnosi się do różnych fanów starotestamentowych praktyk, które to rzekomo chrześcijanie mieliby też praktykować, o czym już wielokrotnie rozmawialiśmy i widzieliśmy ten temat poruszany w listach Pawła. Niemniej jednak dla nas nawet może być ważne to, że z perspektywy budowania naszej własnej wiary, umacniania tej wiary, najważniejsze jest to, żeby ona opierała się na osobie samego Chrystusa, żeby to Chrystus był początkiem we wszystkim, bo to też jest istotą nowego życia, do którego Paweł odnosi się dalej, czytając chociażby od wersetu dwunastego: jako pogrzebani wraz z Nim w chrzcie i w chrzcie razem z Nim ożywieni przez wiarę pochodzącą z działania Boga, który wzbudził Chrystusa z martwych.

Was, martwych z powodu upadków i nieobrzezanych we własnej cielesności, razem z Nim ożywił, darując nam wszystkie upadki. On umorzył nasze długi, całą listę niespełnionych zobowiązań. Skończył z nimi, gdy przygwoździł je do krzyża. Na tym krzyżu rozbroił zwierzchności oraz władze, publicznie je obnażył i powiódł w triumfalnym pochodzie. I kawałek dalej Paweł pisze: Skoro z Chrystusem umarliście dla zasad rządzących światem, to dlaczego, tak jak żyjący w tym świecie, dobrowolnie poddajecie się nakazom: nie dotykaj, nie próbuj, nie ruszaj?

Te przepisy, nauki ludzkie, dotyczą tego, co i tak przeznaczone do zużycia. Jest w nich tyle mądrości, ile może być w dewocji, poniżaniu się, umartwianiu ciała, jednak poza poprawieniem samopoczucia nie mają one żadnej wartości. Paweł z jednej strony opisuje to, że mając nowe życie w Chrystusie, mamy przebaczone absolutnie wszystko. Jezus nie tylko rozprawił się z naszymi grzechami na krzyżu, ale również rozprawił się z całą potęgą, jeżeli można w ogóle to tak określić, świata ciemności, która dzisiaj nad nami nie ma już władzy, bo jedyną osobą, która nad naszym życiem władzę może i powinna mieć, jest osoba samego Jezusa. I dlatego Paweł odnosi się właśnie w tym fragmencie, który dalej przeczytałem od wersetu dwudziestego, do różnych praktyk religijnych, które wzbudzały też w Kolosanach prawdopodobnie takie emocje, że no ale co teraz z tego wszystkiego mam nie robić, w jaki sposób mam oddawać cześć Bogu, w jaki sposób mam Go czcić, może powinienem jednak coś robić.

I Paweł pokazuje... Wy dlatego wszystkiego już umarliście. Wy nie musicie nic robić, żeby zaskarbić sobie Bożą przychylność, bo zwyczajnie w takiej pustej religijności nie ma absolutnie żadnej wartości. W robieniu rzeczy tylko po to, żeby te rzeczy robić, żeby w jakiś sposób, w cudzysłowie, po naszemu mówiąc, Bozie zadowolić, to w ogóle nie ma sensu. To są bzdury.

Nie róbcie tego, bo Jezus jest tym, który chce dla was być inspiracją do nowego życia, które nie jest życiem związanym z przestrzeganiem przepisów, ale życiem wypływającym z tego, w jaki sposób On będzie nadawał kierunek naszemu życiu. I w kolejnych rozdziałach znowu przechodzimy do tego Pawłowego i w związku z tym, co wam już powiedziałem, Paweł pisze tak, na początku trzeciego rozdziału od pierwszego wersetu: Skoro więc razem z Chrystusem zostaliście wzbudzeni, zabiegajcie o to, co w górze, gdzie siedzi Chrystus po prawej stronie Boga. Myślcie o tym, co w górze, a nie o tym, co na ziemi. Umarliście bowiem, a wasze życie jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu. Gdy pojawi się Chrystus, który jest waszym życiem, wtedy i wy wraz z Nim pojawicie się w chwale.

I dalej Paweł pokazuje, w jaki sposób to życie praktycznie powinno wyglądać, gdzie w wersecie piątym zaczyna on opis kwestii, które nie powinny w naszym życiu mieć zwyczajnie miejsca, które zaczyna od tego, że mówi: Zadajcie zatem śmierć temu, co w członkach ziemskie. Mam na myśli rozwiązłość, nieczystość, zmysłowość, złe pragnienia i zachłanność, równoznaczną z bałwochwalstwem. One to ściągają Boży gniew na nieposłusznych synów. Dawniej, gdy się do nich zaliczaliście, wasze postępowanie było podobne. Teraz jednak odrzućcie to wszystko: gniew, porywczość, złość, oszczerstwo, obraźliwe wypowiedzi.

Przestańcie się też nawzajem okłamywać, skoro zdarliście z siebie starego człowieka wraz z jego postępkami, a przywdzialiście nowego, który się nieustannie odnawia, by rozpoznać w sobie obraz swego Stwórcy. Na tej drodze nie liczy się, czy ktoś jest Grekiem, czy Żydem, czy obrzezano, czy nie, czy pochodzi z daleka, czy jest Scytą, niewolnikiem czy wolnym. Liczy się tylko Chrystus, który jest wszystkim i we wszystkich. Dlatego, jako ludzie wybrani przez Boga, święci i ukochani, przyjmijcie postawę serdecznego współczucia, dobroci, pokory, łagodności i cierpliwości. Jako tacy okazujcie jedni drugim wyrozumiałość, gotowi wybaczać.

Mówi: Wybaczyć sobie nawzajem. Jeśli ktoś ma powód do skargi przeciwko drugiemu, jak Chrystus darował wam, tak czyńcie i wy. Przede wszystkim jednak kierujcie się miłością, która jest spójnią doskonałości. Ponadto w waszych sercach niech panuje pokój Chrystusowy. Jako ludzie tworzący jedno ciało zostaliście przecież do życia w nim powołani.

Nie zapominajcie też o wdzięczności. Niech was przepełnia słowo Chrystusa z całą mądrością. Nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny, pieśni płynące z natchnienia. Wdzięczni Bogu, śpiewajcie w waszych sercach i wszystko, cokolwiek czynicie, w słowie lub konkretnym działaniu, czyńcie w imieniu Pana Jezusa, dziękując przez Niego Bogu Ojcu. I dalej Paweł kontynuuje jeszcze kwestię takich praktycznych porad związanych już z życiem w ramach takiego domostwa ludzi wierzących, gdzie mamy żony, mężów, dzieci, służących i tak dalej, do czego też odnosiliśmy się już przy okazji listu do Efezjan.

Tutaj w zasadzie temat jest przez Pawła też wspomniany, ale to, co jest najważniejsze, w tym dosyć długim fragmencie, który przed chwilą przeczytałem, Paweł zachęca nas do tego, żebyśmy na nasze życie patrzyli jako na życie całkowicie nowego stworzenia, które Jezus zapoczątkował swoją śmiercią i zmartwychwstaniem. Żebyśmy uwierzyli w to, że już teraz możemy żyć tak, jak będziemy żyć w całkowicie odmienionym świecie. Żebyśmy my, dla tego świata już teraz mogli być namiastką tego nowego życia. Żeby inni, którzy jeszcze Jezusa nie znają, którzy jeszcze za Jezusem nie chodzą, mogli spojrzeć na życie ludzi wierzących i powiedzieć: Oni naprawdę są z innego świata, oni są jakimiś kosmitami. Przez to, że żyją inaczej, żyją w sposób, który jest przepełniony miłością i oddaniem drugiemu.

I mówią, że to wszystko wynika z tego, w jaki sposób Jezus przemienił ich życie. Wielokrotnie już o tym wspominałem i wydaje mi się, że List do Kolosan jest świetną okazją, żeby to sobie przypomnieć. Istotą przesłania Ewangelii nie jest to, że gdzieś kiedyś pójdziemy do nieba. Istotą przesłania Ewangelii jest to, że Jezus za nas umarł, zmartwychwstał i już teraz powołał nas do nowego życia. Już teraz w tym świecie możemy żyć całkowicie przemienionym życiem, które będzie w sobie nosiło obraz Stwórcy, tego, jaki On jest, tego, kim On jest.

I już teraz w tym... W tym nieprzemienionym jeszcze świecie możemy żyć namiastką nowego życia. Tego życia, do którego Bóg stworzył każdego z nas. I tego życia, do którego Bóg chce zaprosić wszystkich, żeby z Niego mogli skorzystać, żeby Jego mogli doświadczyć. Ale to życie zaczyna się i dalej wypełnia i realizuje w osobie Jezusa Chrystusa.

Z naszej strony najpierw w zawierzeniu samemu Chrystusowi, w uznaniu tego, że On jest Panem naszego życia i On jest jedyną osobą, która ma władzę, aby nadawać kierunek naszemu życiu. I później, idąc z Jezusem, realizując plan, który On dla nas ma. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, możecie, niezmiennie, wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.