Droga do samego Boga

Cześć, z tej strony Jacek słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 353 i czytamy List do Hebrajczyków, rozdziały od 7 do 10. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj chciałbym, żebyśmy skupili się na jednym w zasadzie takim kluczowym rozdziale, który mamy w Księdze Kapłańskiej. Rozdziale, który w pewien sposób rzuca trochę obecnego światła na jedną konkretną starotestamentową księgę.

Księgę, która jest jedną z najbardziej problematycznych dla nas do przebrnięcia. I księgę, która jednocześnie ma oczywiście kilka odcinków tego podcastu, która dla mnie osobiście była niesamowitym odkryciem, kiedy nagrywałem te odcinki, kiedy sobie przez nią przechodziłem i próbowałem opowiedzieć o niej w taki sposób, żeby ona miała dla nas jakiś sens, żeby miała dla nas znaczenie. I jest to Księga Kapłańska. Księga, która generalnie jest księgą, przy której zazwyczaj odpadamy, jeżeli próbujemy czytać Biblię od początku. O tym rozmawiałem przy okazji tamtych podcastów, dlaczego ona jest taka problematyczna, dlaczego często na niej odpadamy, dlaczego przy tej konkretnej księdze po prostu nie bardzo wiemy, co mamy z nią zrobić.

I koniec końców, gdybyście sięgnęli do odcinka 41, tam jest podsumowanie Księgi Kapłańskiej, ale też... W liście do Hebrajczyków, który, tak jak już wspomniałem wczoraj, jest bardzo mocno osadzony w realiach Starego Testamentu, jest bardzo gęsto odnoszącym się do kwestii związanych ze Starym Przymierzem, w dziewiątym rozdziale mamy w pewien sposób odniesienie Księgi Kapłańskiej do naszego obecnego kontekstu. I to jest bardzo, ale to bardzo ważne, żebyśmy na te rozdziały, które mamy dzisiaj, dziewiąty, jeszcze kawałek dziesiątego, zwrócili szczególną uwagę. Sam początek tej lektury, którą mamy dzisiaj, zaczyna się od kwestii kapłaństwa Jezusa. I teraz wiem, że samo hasło brzmi dosyć mgliście, ale ogólnie już w poprzednich rozdziałach, które mieliśmy wczoraj, gdzie mieliśmy serię porównań Jezusa i tego, że Jezus jest lepszy niż aniołowie, niż Mojżesz, niż Jozue, było też to, że Jezus jest lepszym arcykapłanem niż jakikolwiek arcykapłani, którzy tam funkcjonowali.

I nie wchodząc za bardzo w szczegóły, bo to by nam zajęło trochę czasu, dzisiaj dalej jesteśmy w tym temacie, gdzie jakby wyższość Jezusa jest trochę bardziej szczegółowo opisana jako właśnie tego, który jest kapłanem. I znowu, żeby wrócić sobie do tego, kim byli ci kapłani, jaką mieli misję, w jaki sposób oni byli pośrednikami między Bogiem a ludźmi. I tutaj Jezus jest stawiany w tej roli najlepszego, takiego najbardziej idealnego pośrednika, tego, który w zasadzie jako jedyny kiedykolwiek mógł tak naprawdę być takim pełnoprawnym kapłanem, który jest w stanie sprawić, że dzięki niemu zbliżymy się faktycznie do Boga w sposób taki idealny, który też zagwarantuje nam doświadczenie takiej całkowitej odnowy, dzięki której nie będzie żadnej bariery między nami a Bogiem. Będziemy mogli do Niego się zbliżyć. I to zbliżenie się do Boga z perspektywy Starego Testamentu było związane najpierw z namiotem spotkania, później ze świątynią.

I w rozdziale ósmym widzimy, że jest coś jeszcze lepszego i mianowicie jest to świątynia w niebie, której to te poprzednie... W cudzysłowie miejsca, gdzie można było spotykać się z Bogiem, były jedynie swego rodzaju cieniem, były jakąś zapowiedzią czegoś lepszego, były jakimś obrazem pewnej rzeczywistości, która dla nas była trochę nieosiągalna. I w rozdziale ósmym, od szóstego wersetu czytamy takie słowa: Teraz natomiast nasz arcykapłan, tutaj chodzi o Jezusa, przyjął o tyle wyższą służbę, o ile lepszego przymierza jest pośrednikiem. Przymierza opartego na lepszych obietnicach, gdyby to pierwsze przymierze było bez wad, nie szukano by miejsca na drugie. I to nowe przymierze, które Bóg miał przygotowane dla ludzkości, było też opisane w Starym Testamencie, do czego zresztą autor Listu do Hebrajczyków się odnosi, chociażby w dziesiątym wersecie tego samego rozdziału, gdzie czytamy: Takie natomiast przymierze zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: moje prawa włożę w ich umysły i wypiszę je na ich sercach.

I będę im Bogiem, a oni będą mi ludem. Widzimy, że w tym, co Bóg przygotował dla ludzkości, co było z perspektywy czasów Starego Testamentu jedynie pewną zapowiedzią, czymś, czego oczekiwano, ale co nie było jeszcze pełnią rzeczywistości, ten cel odnowy ludzkości polegał na tym nie, że my będziemy musieli robić pewne rzeczy, bo tak, bo mamy po prostu listę przepisów i je robimy, tylko że Bóg w taki sposób przemieni nasze serca, że my będziemy w stanie w ogóle w końcu żyć na miarę tego, do czego Bóg nas stworzył. I początek dziewiątego rozdziału robi pewne podsumowanie tych najważniejszych elementów związanych ze służbą Starego Przymierza, tego przymierza, które było przekazane narodowi izraelskiemu. I w pierwszym wersecie czytamy, że wprawdzie i w pierwszym przymierzu były przepisy dotyczące służenia Bogu oraz ziemska świątynia. I dalej to jest właśnie opisane, w jaki sposób to działało, o co tam chodziło.

Jest podsumowane od wersetu dziewiątego, gdzie czytamy: Ma to znaczenie symboliczne odnoszące się do obecnego czasu, kiedy to składane są ofiary i dary, które, jeśli chodzi o sumienie, nie mogą doprowadzić do doskonałości osoby, która pełni służbę. Są to tylko przepisy dotyczące ciała, mówią o pokarmach, napojach i różnych obmywaniach obowiązujących do czasu wprowadzenia nowego porządku. Czyli widzimy, że te starotestamentowe przepisy to było coś przejściowego, coś tymczasowego, coś, co generalnie nie rozwiązywało żadnego... problemu. I dalej od wersetu 11, w zasadzie do końca rozdziału 9 widzimy, w jaki sposób osoba Jezusa Chrystusa wpisuje się w tę historię i jest całkowitym jej wypełnieniem, udoskonaleniem i jednocześnie daje nam opcję do nowego życia. I teraz od wersetu 11 czytamy następujące słowa.

Właśnie Chrystus, który pojawił się jako arcykapłan nowych przywilejów, wszedł przez większy i doskonalszy przybytek zbudowany nie ręką ludzką, to jest nienależący do rzeczy stworzonych. Wszedł on do świątyni nie z krwią kozłów i cieląt, ale ze swoją własną krwią, raz na zawsze zapewniając nam wieczne odkupienie. Bo jeśli krew kozłów i cielców oraz popiół jałówki przez pokropienie uświęcają skalanych i przywracają cielesną czystość, o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez wiecznego Ducha jako nieskazitelne ofiarował samego siebie Bogu, oczyści nasze sumienia od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć żywemu Bogu. I ważna rzecz, która tutaj się pojawia w odniesieniu właśnie do tych wszystkich kwestii związanych ze starotestamentowymi ofiarami, jest to, że one generalnie nie rozwiązywały problemu grzechu. My często mamy takie wyobrażenie, które jest błędnym wyobrażeniem, że Bóg w jakiś sposób, nie wiem, chciał krwi, bo ta krew jest mu bardzo potrzebna do tego, żeby tam przebaczyć i tak dalej.

Generalnie, jakbyśmy wrócili sobie do tych wszystkich przepisów, które mieliśmy w Księdze Kapłańskiej, to te ofiary, które tam były składane, one niekoniecznie były związane z kwestią przebaczenia naszych win, ale bardziej oczyszczenia nas, czy nas, ludzi, do których to było adresowane, bo to nas akurat tutaj nie dotyczy, oczyszczenia po to, żeby ludzie mogli brać udział w tych wszystkich czynnościach związanych z kultem Boga. I tak jak tutaj jest napisane, ta krew przywracała cielesną czystość. To było związane tylko i wyłącznie z tym, żeby człowiek, który z jakiegoś powodu stał się, powiem w cudzysłowie, chociaż jakby to słowo się tam pojawia, już nie będziemy się znowu w nie wkręcać, nieczysty, że mógł na nowo zostać przywrócony z perspektywy ciała do takiego stanu, w którym on może zbliżyć się do Boga i brać udział w tych religijnych praktykach, które były na tamten moment historii dane narodowi wybranemu. Nie zmienia to jednak tego, że problem grzechu ostatecznie nie był wtedy rozwiązany. Gdybyśmy zwrócili uwagę na Różne przepisy, które tam się pojawiały, to nawet w sytuacjach przewinienia wobec innych ludzi.

Bardzo często kluczem było to, że trzeba było ponieść pewne, nazwijmy to sobie, reparacje, żeby po prostu dosłownie zapłacić za błąd, który się popełniło. I masa tych przewinień, które w Księdze Kapłańskiej są wspomniane, one nawet nie mają żadnych ofiar dla siebie. To nie jest tak, że za każdy grzech była jakaś ofiara. Nie, wcale niekoniecznie. I teraz mówię o tym dlatego, żebyśmy po pierwsze nie dali się wkręcić w jakieś takie, wiecie, dyskusje w stylu: A, bo Bóg Starego Testamentu, on kazał ludziom zabijać zwierzęta, bo, nie wiem, one były mu potrzebne do czegoś.

To w ogóle nie o to chodziło. Istota tych ofiar, które tam były składane, była związana z tym, że jeżeli stworzenie straciło relację ze swoim Stwórcą przez jakieś zaniedbanie, też przez kwestie takie cielesne, które zwyczajnie wiązały się z pewnym rytualnym oczyszczeniem, stworzenie musiało coś Stwórcy dać, żeby na nowo wejść w to miejsce, w cudzysłowie, właściwej relacji, choć ona nie była spełnieniem wszystkiego. To nie jest to, że Bóg potrzebował bardzo tej krwi i tak dalej. To było związane jedynie z kwestią stworzenia, które w pewien sposób upada i musi coś innego stworzonego oddać, całkowicie oddać, pozbyć się tego dla Boga, po to, żeby doświadczyć takiego tymczasowego oczyszczenia, które umożliwi udział w życiu religijnym całej wspólnoty. I żeby już więcej o tym nie rozmawiać, to przejdźmy sobie do tego, co było istotą, do czego to wszystko miało wskazywać i do czego miało prowadzić.

A no do tego, że ostatecznie sam Jezus złoży z siebie samego ofiarę, która Oczyści nasze sumienie od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć żywemu Bogu. To wszystko, co było perspektywą starotestamentową, nie rozwiązywało właśnie tej kwestii, nie oczyszczało sumienia i jednocześnie nie otwierało nam drogi do tego, żeby móc w pełni Bogu służyć. To były tylko tymczasowe rozwiązania, które wprowadzały ludzi na nowo do bycia pełnoprawnymi członkami życia wspólnotowego w kontekście też religijnym, oczywiście. I dalej od wersetu piętnastego w Liście do Hebrajczyków, w dziewiątym rozdziale czytamy: Po to też jest on pośrednikiem nowego przymierza, aby, gdy została poniesiona śmierć dla odkupienia wykroczeń popełnionych za pierwszego przymierza, ci, którzy zostali zaproszeni, dostąpili spełnienia obietnic wiecznego dziedzictwa. Tam, gdzie ma funkcjonować przymierze, musi dokonać się śmierć tego, który je ustanawia, tak jak w przypadku testamentu.

Przymierze staje się prawomocne z chwilą śmierci sporządzającego, dopóki on żyje. Przymierze nie obowiązuje, dlatego również pierwsze zostało przypieczętowane krwią, gdy Mojżesz ogłosił całemu ludowi wszystkie ustawy prawa, wziął krew cieląt i kozłów wraz z wodą, wełną szkarłatną i hizopem, pokropił zarówno samą księgę, jak i cały lud i powiedział: To jest krew przymierza, które Bóg dla was ustanowił. Podobnie pokropił krwią przybytek i wszystkie naczynia przeznaczone do służby Bożej. Właściwie według prawa niemal wszystko oczyszcza się krwią i bez przelania krwi nie ma przebaczenia. Skoro więc ziemskie odpowiedniki rzeczy niebieskich trzeba oczyścić takimi ofiarami, same rzeczy niebieskie lepszymi ofiarami niż te.

Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami, będącej odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby teraz reprezentować nas przed obliczem Boga. Wszedł też nie po to, aby wciąż na nowo ofiarować siebie samego, a tak czyni arcykapłan, gdy co roku wchodzi do świątyni z cudzą krwią. Gdyby tak było, w przypadku Chrystusa musiałby On cierpieć wiele razy od powstania świata. Tymczasem On po to ukazał się obecnie, raz przy końcu wieków, aby przez ofiarowanie samego siebie usunąć grzech. I jak postanowiono, że człowiek raz umiera, a potem czeka go sąd, tak Chrystus, raz złożony w ofierze, aby wziąć na siebie grzechy wielu, drugi raz ukaże się tym, którzy Go wyczekują, nie ze względu na grzech, ale dla ich zbawienia.

Prawo jako zawierające w sobie cień przyszłych przywilejów, a nie sam obraz rzeczy, przez te same ofiary składane stale. Ale rok w rok w ogóle nie może doprowadzić do doskonałości tych, którzy z nimi przychodzą. Czyż nie zaprzestano by ich przynoszenia, gdyby raz oczyszczone sumienie tych, którzy je składają, pozostawało już wolne od jakiegokolwiek grzechu? A tymczasem ofiary te co roku ponawiane właśnie przypominają o grzechach, bo jest niemożliwe, aby krew cielców i kozłów zmywała grzechy. Widzimy tutaj, że to, co uczynił Jezus, jest o tyle lepsze od całej rzeczywistości starotestamentowej, że On jedną ofiarą załatwił wszystko.

Nie ma tutaj gradacji na lepsze grzechy, większe, mniejsze i tak dalej. Jezus po prostu zapłacił za wszystko, za każdy jeden grzech. Nie musimy się zastanawiać, czy to aby na pewno wpadało pod ofiarę Chrystusa, jakieś moje przewinienie, grzech i tak dalej. Wszystko, wszystko, bez dyskusji. Cała nasza przeszłość, teraźniejszość, nawet przyszłość została już odkupiona.

Kwestia jedynie jest w tym, czy my z tej ofiary korzystamy i czy partycypujemy w tym odkupieniu, które Bóg przygotował dla nas. W wersecie 14, 10 rozdziału, do którego płynnie przeszedłem z tego 9, bo tutaj akurat pewna myśl była kontynuowana, czytamy, że jedną bowiem ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, których uświęca. Bardzo znaczące słowa, które dla nas nawet mogą być takie: Ej, ale czekaj, ale jak? Uczynił doskonałymi? To znaczy, że ja jestem doskonały?

Ale Jacek, ale ja robię to, to, to czy tamto, popełniam takie błędy, jestem tylko człowiekiem. Tak, ale w momencie, jeżeli jesteś uczniem Jezusa, który przyjmuje Jego ofiarę i korzysta z tego, że Jezus zapłacił za wszystko, przez wiarę przyjmujemy to, co On dla nas uczynił, z perspektywy Boga Bóg nie patrzy na nas przez te wszystkie błędy, przewinienia, grzechy, które mamy na sumieniu, tylko patrzy na nas przez perspektywę ofiary, którą Jego Syn za nas złożył i patrząc na nas przez perspektywę tej ofiary, która załatwiła kwestię każdego grzechu, On widzi w nas doskonałość. Nie naszą własną, ale Jego Syna, który daje nam możliwość uczestnictwa w tej doskonałości przez to, że jedną ofiarą załatwił wszystko. I to jest ta ogromna wyższość nad Starym Przymierzem, które generalnie nie rozwiązywało nic na stałe. Ono jedynie tymczasowo umożliwiało ludziom uczestnictwo w różnych tam czynnościach, obrzędach religijnych.

Tutaj ofiara, którą złożył Jezus, załatwia sprawę grzechu całkowicie. Mówicie kompleksowo, bez żadnych wyjątków. I dlatego w dziesiątym rozdziale, czytając od dziewiętnastego wersetu, mamy właśnie taką sekcję: no i co w związku z tym? Wiem, że ten tekst, który mamy już za sobą, dla nas może być tak: o matko, co my tu czytamy w ogóle? Przecież to jest ciężkie, to jest skomplikowane.

Okej, nawet jakby to wszystko, co przeczytaliśmy do teraz dzisiaj, było problematyczne, to sądzę, że to i co w związku z tym, które pojawia się od dziewiętnastego wersetu, będzie już dla nas bardzo jasne i klarowne. Bracia, ponieważ dzięki krwi Jezusa mamy odwagę wkroczyć do miejsca najświętszego, nowo utworzoną i żywą drogą, którą nam utorował przez zasłonę, czyli swoje ciało, a także wielkiego kapłana nad domem Bożym, przychodźmy ze szczerym sercem, z całkowitą pewnością wiary, z sercem oczyszczonym z wyrzutów sumienia i ciałem obmytym wodą czystą. Niewzruszenie trzymajmy się nadziei, którą wyznajemy, gdyż ten, który złożył obietnicę, jest wierny. Myślmy sobie nawzajem, jak pobudzać się do miłości i dobrych uczynków. Nie opuszczajmy przy tym wspólnych spotkań, co jest u niektórych w zwyczaju, lecz dodawajmy sobie otuchy i to tym bardziej, im wyraźniej widać, że zbliża się ten dzień.

To, co jest tu kluczowe, wersety 22, 23: przychodźmy ze szczerym sercem, z całkowitą pewnością wiary, z sercem oczyszczonym z wyrzutów sumienia i ciałem obmytym wodą czystą. Niewzruszenie trzymajmy się nadziei, którą wyznajemy, gdyż ten, który złożył obietnicę, jest wierny. Dzięki temu, co Jezus uczynił, możemy zbliżyć się do Boga. Możemy zbliżyć się do Boga bez strachu. Możemy zbliżyć się do Boga z odwagą, z pewnością tego, że On nas przyjmie.

Jeżeli zbliżamy się do Niego jako ci, którzy uwierzyli w Jego Syna i przyjęli przez wiarę tę ofiarę, którą On złożył za nas. Zresztą, wracając jeszcze do rozdziału czwartego, gdzie mieliśmy opisaną rolę Jezusa jako arcykapłana, mieliśmy w pewien sposób podobną kwestię poruszoną, gdzie pod koniec czwartego rozdziału, od wersetu piętnastego, było napisane: Nie mamy arcykapłana, który by nie mógł nam współczuć, gdy przeżywamy słabości, ale doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu. Zbliżajmy się zatem odważnie i ufnie do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę zapewniającą pomoc. Widzimy, że to, co uczynił Jezus, po pierwsze daje nam całkowitą pewność i ufność do tego, że możemy zbliżyć się do Boga, zbliżyć się do Jego, jak to jest określone, tronu łaski, żeby doświadczyć tej łaski, żeby doświadczyć miłosierdzia. Nie musimy się tego Boga bać.

On chce, żebyśmy ufnie do Niego się zbliżyli. Dlaczego? Bo Jego Syn złożył doskonałą ofiarę i jednocześnie jest On takim pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem, który jest w stanie nam współczuć, jest w stanie utożsamić się z naszymi zmaganiami, trudnościami. On doświadczył tego wszystkiego, co my, z wyjątkiem grzechu. To jest jedna rzecz, która różni Jezusa od każdego z nas.

On nigdy nie zgrzeszył, a poza tym doświadczył masy trudności, pokuszeń, zmagania się. I dzisiaj jest tym, który otwiera nam drogę do Boga, mówiąc niejako: Słuchaj, rozumiem ciebie, rozumiem twoje zmaganie. Za to wszystko zapłaciłem. Możesz teraz wejść. Ta rzeczywistość, o której tutaj czytamy, to jest coś, co jest całkowicie niespotykane z perspektywy Starego Testamentu.

Tamten cały system ofiarniczy, choć był ciekawy, choć był pewną zapowiedzią czegoś większego, ostatecznie nie rozwiązywał kwestii grzechu i tego, żebyśmy na nowo zostali w pełni przywróceni do właściwej relacji ze Stwórcą. Te kwestię rozwiązał tylko Jezus swoją ofiarą i dzięki temu możemy zbliżyć się do Boga bez strachu, z odwagą, z ufnością, żeby doświadczyć Jego miłosierdzia i Jego łaski w naszym życiu. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.