Wszystkie odcinki

Dzień 73 Księga Jozuego 12-15

Wiara do samego końca

Prowadzi Jacek Obolewicz · Zobacz w planie czytania

Przeczytaj tekst: Joz 12 Joz 13 Joz 14 Joz 15

Dzień 73 z 365 · Otwórz w Spotify

Ten dzień w minutę

Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.

Przeczytaj wstęp do księgi: Księga Jozuego

W skrócie

Wśród dość nudnych list miast i granic w Księdze Jozuego nagle pojawia się Kaleb. Mając 85 lat, prosi Jozuego o trudne pogórze z potężnymi, ufortyfikowanymi miastami. Opowiadam, kim był Kaleb i dlaczego jego postawa mówi nam coś ważnego o wierze, ambicji i pasji, którą można mieć do końca życia.

Najważniejsze myśli

  1. Kaleb nie był rodowitym Izraelitą

    Księga mówi, że Kaleb był Kenizytą, czyli pochodził z ludów związanych z Kanaanem, a nie z rodowitych Izraelitów. A jednak oddał się Bogu bardziej niż wielu z nich.

  2. Wierzył, kiedy inni się bali

    Razem z Jozuem przyniósł ze zwiadu dobry raport, kiedy pozostali zwiadowcy siali strach. Za to, że opowiedział się bez reszty za Panem, dostał obietnicę ziemi.

  3. Ambicja zgodna z Bożym planem

    Kaleb nie chciał spokojnej emerytury, tylko poprosił o najtrudniejsze góry, bo wierzył, że Bóg będzie z nim. Nie udawał skromności, ale po prostu brał to, co Bóg mu obiecał.

  4. Do końca z pasją

    Zamiast czekać na odpoczynek gdzieś w przyszłości, możemy do końca życia z pasją realizować Boży plan. Prawdziwy odpoczynek to praca, w której działa w nas Boża łaska.

Z odcinka

Kaleb do samego końca chciał służyć Bogu, chciał realizować swoją misję.

Bez względu na to, czy będziemy żyć lat 60, 70, 80, daj Boże 100, żebyśmy do końca mieli pasję do tego, żeby iść za Bogiem do końca.

Kaleb wiedział, co Bóg mu przygotował i chciał widzieć, jak do końca Bóg realizuje swój plan przez jego życie, w jego życiu.

Fragmenty, o których mowa w odcinku

  • 85-letni Kaleb prosi Jozuego o pogórze, które Bóg mu obiecał, bo jest silny jak dawniej i wierzy, że Bóg da mu zwycięstwo.
  • Kaleb i Jozue namawiają lud, żeby uwierzył Bogu i wszedł do ziemi, podczas gdy reszta zwiadowców sieje strach.
  • Wśród ludów Kanaanu wymienieni są Kenizyci, czyli lud, z którego pochodził Kaleb.

Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.

Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat

  • Paweł pisze, że to nie on pracował, ale łaska Boża, która jest z nim, i tak właśnie wygląda praca, która jest zarazem odpoczynkiem.
  • To psalm o sprawiedliwych, którzy nawet w sędziwym wieku wciąż przynoszą owoc i są pełni życia, tak jak Kaleb.
  • Ci, którzy ufają Panu, odzyskują siły, więc nawet w późnym wieku można być mocnym, tak jak Kaleb przed Jozuem.

Do przemyślenia

  • Czego Bóg mi obiecał, a ja nie śmiem o to poprosić, bo „co ja taki biedny żuczek”?
  • Jak wyglądałoby moje życie, gdybym chciał służyć Bogu z pasją do samego końca?

Powiązane odcinki

Kaleb ambicja pasja do Boga starość i służba Księga Jozuego wiara

Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.

Transkrypcja odcinka

Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 73 i czytamy Księgę Jozuego, rozdziały od 12 do 15. Większość tego, co teraz czytamy, jest związane bezpośrednio z tym, jak Izraelici zajmują ziemię obiecaną. I nie ukrywajmy, nie jest to jakoś szczególnie pasjonująca lektura, jeżeli nie usiądziemy do tego z jakąś mapą, może nie zrobimy sobie tam jakiegoś takiego zwizualizowania tego, co tam tak naprawdę się dzieje w tej historii. Ale nawet wśród tego tekstu, który może nie wydawać się być jakoś szczególnie porywający, mamy takie fragmenty jak ten dzisiaj, gdzie czytamy o postaci, którą już wcześniej mieliśmy okazję poznać, która bardzo się zasłużyła dla Izraelitów, a był nią Kaleb.

I chciałbym, żebyśmy dzisiaj przeczytali fragment z Księgi Jozuego, . Gilgal do Jozuego przybyli potomkowie Judy. Kaleb, syn Jefunnego, Kenizyta, powiedział: Z pewnością pamiętasz te słowa, które Pan przekazał mężowi Bożemu Mojżeszowi w Kadesz-Barnea odnośnie mnie i odnośnie ciebie. Miałem wtedy czterdzieści lat, gdy Mojżesz, sługa Pana, wysłał mnie z Kadesz-Barnea na przeszpiegi do tej ziemi. Wiadomości, które mu wówczas przyniosłem, szczerze wyrażały to, co miałem na sercu.

Niestety moi bracia, ci, którzy poszli ze mną, doprowadzili do tego, że serce ludu stopniało, co do mnie opowiedziałeś się bez reszty za Panem, moim Bogiem. I Mojżesz przysiągł tego dnia: Ziemia, po której stąpała twoja noga, należeć będzie do ciebie i do twoich synów jako dziedzictwo na wieki, ponieważ opowiedziałeś się bez reszty za Panem, moim Bogiem. A oto Pan do teraz zachował mnie przy życiu tak zresztą, jak zapowiedział, przez całe te czterdzieści pięć lat od czasu, gdy wypowiedział swe słowo do Mojżesza w czasie wędrówki Izraela po pustyni. Obecnie mam osiemdziesiąt pięć lat, wciąż jednak jestem tak mocny jak wtedy, kiedy wysłał mnie Mojżesz. Siła, którą miałem wówczas, nie opuściła mnie do dziś.

Nadal potrafię walczyć i doglądać swoich spraw. Daj mi więc teraz to pogórze, o którym mówił wówczas Pan, a sam słyszałeś, że są tam Anakici i wielkie warowne miasta. Może Pan będzie ze mną i zgodnie z zapowiedzią Pana wezmę je w posiadanie. W odpowiedzi Jozue pobłogosławił Kaleba, syna Jefunnego, i dał mu dziedzictwo Hebron. Właśnie dlatego, że Kaleb, syn Jefunnego, Kenizyta... opowiedział się bez reszty za Panem, Bogiem Izraela.

Hebron jest jego dziedzictwem aż do dnia dzisiejszego. Miasto Hebron nosiło wcześniej nazwę Kiriat-Araba, to jest miasto Arby. Arba był jednym ze znaczniejszych ludzi wśród Anakitów. Po zajęciu tego obszaru przez Kaleba ziemia doznała wytchnienia od wojny. Absolutnie wyjątkowa postać.

I ta postać jest nie tylko wyjątkowa dlatego, że , którzy przynieśli ten właściwy raport, to właściwe sprawozdanie i który zachęcał ludzi do tego, żeby uwierzyli Bogu i żeby weszli do ziemi obiecanej, wierząc w Boże obietnice. Jest coś jeszcze bardziej szczególnego w Kalebie, bo tak naprawdę coś, na co możemy nie zwrócić uwagi, to jest to, że Kaleb, tak prawdę mówiąc, nie był w ogóle rodowitym Izraelitą. Nie wiem, czy zwróciliście na to uwagę. Jest napisane, że był on Kenizytą. , zobaczymy, że tak naprawdę mówimy tutaj o ludziach, którzy byli bezpośrednio związani z Kanaanem, z tą ziemią, do której Bóg chciał później prowadzić Izraelitów, tą ziemią, którą Bóg obiecał Abrahamowi później i Kenizyci tak naprawdę tak ogólnie przyjmuje się, że byli oni związani z Edomitami.

I kiedy spojrzymy sobie na te wszystkie ludy, które, no co by nie było, musiały opuścić swoje ziemie albo siłą były z niej wywalane lub zabijane, to widzimy, że z jakiegoś powodu Kaleb jest jedną z tych osób, które w zasadzie nie powinny być częścią Izraela, a są, więc był on w jakiś sposób przysposobionym Izraelitą, powiedzmy sobie tak. I jednocześnie był gościem, który całkowicie zaufał Bogu, który całkowicie opowiedział się za Bogiem. To jest coś, co właśnie nawet okazało się, że Izraelici nie byli tak oddani Bogu jak Kaleb, który oryginalnie Izraelitą niekoniecznie był, co widzimy po tym, że był Kenizytą. No i sam Kaleb jest postacią absolutnie wyjątkową, bo widzimy w jego życiu postawy, które wydaje mi się, że dla każdego z nas mogą być ogromną inspiracją, bo był on gościem niebywale ambitnym, a jednocześnie był gościem, który miał ogromną wiarę i Też był gościem, który nie spoczął na laurach i do końca chciał widzieć, jak Bóg realizuje plan dla jego własnego życia. I czasami jest tak, że kiedy widzimy ludzi, którzy są tak ambitni jak Kaleb, to możemy wręcz mieć takie, wiecie, poczucie, że no ej dobra, ale chyba trochę przesadza, no tak naprawdę, wiecie, wychyla się przed szereg, czego on chce, że nie może po prostu zająć się swoim.

Kaleb wiedział, co Bóg mu przygotował i chciał widzieć, jak do końca Bóg realizuje swój plan przez jego życie, w jego życiu, i daje mu dokładnie to, co mu obiecał. Czy to było złe? Absolutnie nie. Ale czasami może być tak, że my patrzymy na siebie jak na takie, wiecie, biedne myszki: a nie, no dobra, to w sumie nie będę Panu Bogu zawracał głowy, no bo co tam ja, taki tutaj biedny żuczek, misiu smutny, będę jakoś się wychylał, wyskakiwał. Nie.

Kaleb jest dla nas fantastyczną postacią, która daje nam przykład tego, w jaki sposób powinniśmy z oddaniem i z pasją dążyć do tego, co Bóg przygotował dla nas. Nie szczypał się ani trochę, chciał, żeby absolutnie wszystko, co Bóg mu obiecał, stało się rzeczywistością w jego życiu. Dlatego poszedł do Jozuego i powiedział: Hej, tam są te góry, tam jest to pogórze, chcę tam się wbić i zdobyć tę ziemię. Pomimo tego, że co ciekawe, to wcale niekoniecznie była ziemia jakoś szczególnie prosta do zdobycia. A jednak Kaleb był tym, który powiedział: Hej, chcę tam iść.

W dwunastym wersecie czytamy: Daj mi więc teraz to pogórze, o którym mówił wówczas Pan, a sam słyszałeś, że są tam Anakici i wielkie warowne miasta. Może Pan będzie ze mną i zgodnie z zapowiedzią Pana wezmę je w posiadanie. I tak Pan był z nim i zgodnie z zapowiedzią Pana wziął je w posiadanie. Ale to, że to mu się udało, było bezpośrednio związane z wiarą, którą miał. I jednocześnie pamiętajmy o tym, my mówimy o gościu, który miał 85 lat.

Tak naprawdę, jak mam 85 lat, znaczy nie, żebym miał i żebym był jakkolwiek blisko, ale takie, wiecie, może być wyobrażenie, że jak będę stary, to sobie odpocznę. Kaleb nie chciał być stary i odpocząć. Kaleb do samego końca chciał służyć Bogu, chciał realizować swoją misję. I kiedy często tak jest, że wiecie, nawet tak naprawdę osoby w moim wieku, czy nawet trochę młodsze... Ja myślę sobie, dobra, to weź będę pracował, później przyjdę na emeryturę i będę mógł sobie odpocząć i tam, nie wiem, cieszyć się życiem.

Znaczy, hej, ciesz się życiem się tu i teraz, a jednocześnie nie skupiaj się tak bardzo na przyszłości, która i tak jest tak bardzo mglista i tak bardzo nie wiesz, co takiego się wydarzy, o czym też przy innej okazji rozmawialiśmy. Nie wiemy, nie wiemy, co przyniesie przyszłość, ale już teraz możemy się przygotować do tego, że bez względu na to, czy będziemy żyć lat 60, 70, 80, daj Boże 100, żebyśmy do końca mieli pasję do tego, żeby iść za Bogiem do końca, mieli pasję do tego, żeby służyć ludziom do końca, mieli pasję do tego, żeby oczekiwać, że Bóg zrealizuje swój plan, który ma przygotowany dla życia każdego z nas. Bo tak jak kiedyś słuchałem mądrego rabina, wspomniał on: Hej, słuchajcie, w Biblii, w Starym Testamencie — on, mówiąc o Biblii, oczywiście miał na myśli Stary Testament w Biblii żydowskiej — nie ma w ogóle słowa emerytura. Co znaczy, jeżeli nie ma takiego słowa? W języku hebrajskim to znaczy, że jest to słowo, które jest absolutnie zbędne, jest to koncept, który jest nieboży.

No i okej, dobra, czy emerytura jest Boża, czy nie jest Boża, to już tam nie będziemy sobie o tym dyskutować, choć można by było chwilę pewnie się nad tym zastanowić. Sam koncept jednak był ciekawy. No właśnie, no bo czy chcę przejść na jakąś emeryturę, gdzieś tam kiedyś i dojść do miejsca, w którym będę sobie odpoczywał, będę się skupiał tylko i wyłącznie na sobie i tak dalej? Nie jest to to, co Bóg ma przygotowane dla nas, bo jednak tak, Bóg chce, żebyśmy mieli regularny czas odpoczynku. Bóg chce, żebyśmy mieli miejsce, w którym żyjemy tak naprawdę w ciągłym odpoczynku.

Bóg chce właśnie tego, żebyśmy naszą pracą nawet mogli odpoczywać, a jednocześnie ten odpoczynek znajdziemy w tym, kiedy będziemy realizować Boży plan dla naszego życia. I może on się wiązać z tym, że będziemy musieli jakąś energię włożyć w różne działania, ale kiedy tę energię będziemy wkładać w to, co Bóg przygotował dla nas, to żeby realizować swoje powołanie, to jednocześnie będziemy widzieć to, jak Bóg tak naprawdę w swojej łasce działa przez nasze życie. I wtedy, tak jak apostoł Paweł później powie, będziemy my mogli, daj Boże, powiedzieć: Hej, to nie ja pracowałem, ale pracowała we mnie łaska. Na tym polega odpoczynek, który Bóg ma dla każdego z nas. Nie, gdzieś kiedyś przyjdę na emeryturę i będę sobie odpoczywał, tylko...

Tylko hej, do końca życia chcę realizować plan, który Bóg przygotował dla nas, dla mnie, do końca życia. Chcę realizować to powołanie, które jest nade mną do końca życia. Chcę służyć ludziom i chcę sprawiać, żeby ten świat był choć trochę lepszym miejscem. I chcę sprawiać, żeby ludzie, którzy jeszcze nie znają Boga, mogli Go poznać, żeby mogli się do Niego zbliżyć i żeby również oni mogli odkryć to powołanie, które Bóg przygotował dla nich. Taką postacią był Kaleb i od niego dzisiaj możemy się uczyć.

Mam nadzieję, że postać Kaleba jest dla was inspirująca, że to, o czym dzisiaj chwilę porozmawialiśmy, jest dla was wartościowe. Jeżeli macie jakieś dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, możecie dołączyć do grupy na Facebooku, to jest najlepsze miejsce, gdzie możemy sobie podyskutować na temat tego, co czytamy. A tymczasem słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.