Dlaczego Jozue został następcą Mojżesza

Cześć, z tej strony Jacek. Słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 53 i czytamy Księgę Liczb, rozdział 26 i 27. W rozdziale 27 pojawiają się słowa, które nadadzą kierunek życiu Izraela przez najbliższe dziesiątki lat. Bo oto Mojżesz, który wie, że nie może wejść do Ziemi Obiecanej, dostaje jedynie możliwość tego, żeby wejść na górę, spojrzeć na Ziemię Obiecaną, zwraca się do Boga i mówi, że: Boże, wszystko super, tylko że jak oni tam wejdą?

Oni nie mogą tam wejść sami. I te słowa brzmią dokładnie tak: Niech Pan, Bóg duchów wszelkiego ciała, ustanowi nad zgromadzeniem człowieka, który przewodziłby mu tak, aby lud Pana nie był jak owce bez pasterza. To są słowa z Księgi Liczb, z rozdziału 27, od wersetu 15. I dalej czytamy od wersetu 18, że Pan odpowiedział na to Mojżeszowi: Przywołaj do siebie Jozuego, syna Nuna, jest on człowiekiem obdarzonym duchem, na nim połóż swoją rękę, postaw go też przed kapłanem Eleazarem oraz przed całym zgromadzeniem i w obecności wszystkich przekaż mu swój urząd. Przekaż mu też część swojej godności, tak abym miał posłuch u wszystkich w Izraelu.

Będzie on jednak stawiał się przed kapłanem Eleazarem i jego prosił o rozstrzygnięcia za pomocą Urim w obecności Pana na jego polecenie. Lud będzie wyruszał i powracał, to jest on sam, a z nim wszyscy synowie Izraela, całe zgromadzenie. Mojżesz postąpił tak, jak mu polecił Pan, przywołał Jozuego, postawił go przed kapłanem Eleazarem i przed całym zgromadzeniem, położył na nim swoje ręce i przekazał mu swój urząd. Stało się tak, jak to oznajmił Pan za pośrednictwem Mojżesza. Jozue jest bardzo wyjątkową postacią, jeśli chodzi o całą Biblię.

Zresztą już niedługo będziemy czytać Księgę Jozuego, która jest pierwszą księgą w Biblii po Pięcioksięgu i tak naprawdę niewiele jest osób, które swoim imieniem mają nazwaną całą księgę. Dzisiaj chciałbym, żebyśmy chwilę porozmawiali na temat Jozuego właśnie, na temat tego, jaką on był postacią i na temat takich, powiedziałbym, czterech kluczowych cech, które on miał w swoim życiu, które w moim odczuciu sprawiły, że był on godnym następcą Mojżesza. I tak naprawdę to są cechy, które wydaje mi się, że każdy z nas powinien chcieć widzieć w swoim życiu, jeżeli jakkolwiek traktujemy naszą relację z Bogiem, jeżeli jak... Jakkolwiek poważnie traktujemy Boże powołanie nad życiem każdego z nas. Pierwsza cecha jest związana bezpośrednio z tym, co się wydarzyło, kiedy Jozuego poznajemy po raz pierwszy.

I miało to miejsce jeszcze w Księdze Wyjścia, w rozdziale 17, kiedy jest bitwa z Amalekitami, która po wyjściu Izraelitów z Egiptu jest pierwszym konfliktem zbrojnym, który musieli zaangażować się Izraelici, gdzie sama bitwa jest dosyć dobrze kojarzona, bo jest to właśnie ta bitwa, w której Mojżesz musiał stać i trzymać ręce w górze i wtedy Izrael przeważał, ale kiedy je opuszczał, przeważali Amalekici. No i w tej właśnie bitwie przewodził armii Izraela nie kto inny jak właśnie Jozue. I to, czego wydaje mi się Jozue już wtedy mógł się nauczyć odnośnie Boga, to jest to, żeby szanować to, co Bóg robi i tak naprawdę ustawić się we właściwym miejscu do tego planu, który ma Bóg, który realizuje przez nasze życie. Mam tu konkretnie na myśli to, że tak naprawdę czytamy kilka razy imię Jozuego przy okazji tej bitwy, ale wyraźnie zaznaczone jest to. I to jest coś, co kojarzymy bardziej niż postać Jozuego w tej bitwie, to to, że to Bóg walczył za Izraela, że tak naprawdę Mojżesz, stojąc podniesionymi rękoma, sprawił, że Amalekici przegrywali, kiedy opuszczał ręce, Amalekici wygrywali i wtedy też pojawiły się dwie osoby, które podtrzymywały ręce Mojżesza, a Jozue był tym, który prowadził armię.

I już wtedy wydaje mi się, że Jozue dostrzegł to, że hej, ostatecznie to Bóg rozkłada karty. To jest osoba, która złożyła obietnicę Izraelowi i która ją realizuje. Jozue uszanował to, co Bóg robi i wydaje mi się, że za dużo o sobie nie myślał, no bo pomimo tego, że on się pojawia tam w tej historii, to tak naprawdę my wiemy, wiemy, wiemy po tej jednej bitwie, że tam chodziło o Boga, choć imię Jozuego pojawia się kilka razy. To wydaje mi się była bardzo ważna lekcja dla Jozuego, bo już wtedy bardzo przywiązał się do tego, co Bóg chce czynić i zajął swoje miejsce w Bożym planie. Kolejna bardzo ważna rzecz, która wydaje mi się też jest bardzo cenną cechą Jozuego, to jest to, że z ogromną powagą traktował on Boże Słowo, traktował on Boże obietnice i oczekiwał cudów, oczekiwał tego, że Może nawet kiedy nie będzie widział, jak sytuacja może się rozwinąć na korzyść Izraela, to mimo wszystko ufał Bogu.

I dowodem tego jest historia, w której Mojżesz wysyłał zwiadowców do tego, żeby sprawdzili, jak wygląda ziemia, do której Izraelici mają wejść. I jak być może pamiętacie, bo też rozmawialiśmy o tym w podcaście, to Jozue był jedną z tych postaci, które z grona dwunastu zwiadowców przekonywały Izraelitów, że damy radę, że uda nam się, że przecież Bóg, który wyprowadził nas z Egiptu, jest w stanie sprawić, żebyśmy również pokonali te narody, które mieszkają w ziemi, do której zmierzamy. Jozue wierzył w to, co Bóg powiedział i oczekiwał tego, że to, co Bóg powiedział, to się wydarzy, pomimo tego, że podobnie jak inni mógł nie wiedzieć, w jaki sposób Bóg miałby dotrzymać swojego słowa. To jednak co do tego miał całkowitą pewność. Jozue bardzo poważnie traktował Boże słowo.

Kolejna cecha, która jest szczególna i o której też wspomnieliśmy w pewnym momencie, to jest to, że z ogromnym szacunkiem Jozue odnosił się do Bożej obecności. Bo w Księdze Wyjścia, w rozdziale 33, kiedy czytaliśmy o namiocie Mojżesza i też ten fragment się pojawiał, gdzie czytaliśmy o tym, jak to Mojżesz wychodził z obozu, szedł do namiotu, to pojawia się tam również postać Jozuego, bo po tym całym opisie związanym z Mojżeszem czytamy, że gdy Mojżesz wracał do obozu, w namiocie pozostawał jego sługa Jozue. Ten nie opuszczał namiotu, był on synem Nuna i młodym wówczas człowiekiem. Boża obecność dla Jozuego była niesamowicie cenna. Boża obecność była czymś, o co on zabiegał i będąc, powiedzmy sobie, asystentem Mojżesza, nawet kiedy Mojżesz wychodził z namiotu, Jozue tam zostawał, żeby być blisko Boga, żeby przebywać blisko Bożej obecności.

I wydaje mi się, że już wtedy Bóg też przygotowywał go do tego, żeby mógł później objąć to miejsce w historii Bożego ludu, które było tak szczególne, bo to Jozue ostatecznie wprowadził Izraelitów do Ziemi Obiecanej. Czwarta cecha, która jest wyjątkowa, trochę wydaje mi się może, że też zapomniana w dzisiejszych czasach, Jozue był niesamowicie lojalny wobec Mojżesza. Wiecie, dzisiaj czasami jest tak, że z tą lojalnością jest różnie. Tak, często jesteśmy lojalni wobec ludzi, którzy w danym konkretnym momencie są w stanie zapewnić nam jakieś tam korzyści. Ale jeżeli sytuacje idą nie tak, to nie jest trudno się odwrócić, nie jest trudno powiedzieć: no dobra, nie wiem, chrześcijanie by powiedzieli: Bóg powołuje mnie do czegoś innego.

No czasami to nie jest tak, że Bóg powołuje nas do czegoś innego, tylko po prostu my naturalnie idziemy tam, gdzie wydaje nam się, że będzie nam łatwiej. Jozue był przy Mojżeszu we wszystkich sytuacjach, włącznie z tymi sytuacjami, które były bardzo trudne. I kilka rzeczy też, które są napisane na temat tej lojalności, to jest to, że w Księdze Wyjścia, w rozdziale 17, w 10 wersecie czytamy, że Jozue czynił tak, jak rozkazał mu Mojżesz. Później w Wyjścia 24, 13 stał Mojżesz i Jozue, jego sługa. Jozue ciągle gdzieś tam był za Mojżeszem, był obok Mojżesza, był przy Mojżeszu.

W Księdze Liczb, w 11 rozdziale, w 28 wersecie czytamy, że w pewnym momencie Jozue zabrał głos i odezwał się Jozue, syn Nuna, usługujący Mojżeszowi od swojej młodości. Usługiwał Mojżeszowi od swojej młodości. To nie jest jakieś zaszczytne miejsce, żeby być, nie wiem, giermkiem, tak, no powiedzmy sobie. Niemniej jednak Jozue był bardzo lojalny wobec Mojżesza, był tym, który tę relację traktował bardzo poważnie i który od swojej młodości zdecydował się na to, żeby wspierać Mojżesza w jego misji, nie wiedząc najprawdopodobniej, że dzięki jego decyzji to jemu przyjdzie w udziale to, żeby Izraelitów wprowadzić do ziemi obiecanej. Te cztery cechy w życiu Jozuego wydaje mi się, że sprawiły, że jest on tak wyjątkową postacią w całej Biblii.

Ale co więcej, nie sposób nie wspomnieć o tym, że jego imię to jest dokładnie to samo imię, które później będzie miał Syn Boży, Jezus z Nazaretu. I wiem, że możemy sobie w tym momencie pomyśleć: no ale dobra, Jozue i Jezus, no hebrajskie imię, które mamy przetłumaczone na dwa sposoby. To jest dokładnie to samo imię. Bóg jest moim zbawieniem. To jest imię gościa, który już niedługo wprowadzi Izraelitów do ziemi obiecanej, który całym swoim życiem udowodnił, że Bóg, można na Nim polegać, że jest On osobą godną tego, żeby podjąć się tak odpowiedzialnego zadania.

Jest on osobą, która, jak wielu na to też patrzy, jest swego rodzaju obrazem osoby Jezusa już w Starym Testamencie. I nie wiem, czy zwróciliście na to uwagę, kiedy czytałem dzisiaj ten początek na temat Jozuego z Księgi Liczb, z dwudziestego siódmego rozdziału, który dzisiaj właśnie czytamy. Mojżesz powiedział Bogu, że potrzebny jest człowiek, który przewodziłby Izraelowi tak, aby lud Pana nie był jak owce bez pasterza. Te słowa bezpośrednio odnoszą się do tego zadania, które miał Jozue, i do zadania, które później zrealizuje Jezus swoją osobą, bo to On finalnie będzie tym dobrym pasterzem, który zadba o Boży lud, który da Bożemu ludowi wszystko to, co będzie mu potrzebne. Jozue jest wyjątkową postacią.

Jest to postacią, od której naprawdę dużo możemy się uczyć. I dzisiaj właśnie jest ten dzień, kiedy możemy trochę bliżej mu się przyjrzeć, bo już niedługo to Jozue przejmie wodzę i będzie prowadził Izraelitów do Ziemi Obiecanej, wprowadzi ich tam i będzie tym, który będzie stał na ich czele, kiedy Izrael będzie zajmował ziemię, kiedy będzie wchodził w posiadanie błogosławieństwa, które Bóg im przeznaczył. Nie będzie to proste zadanie, ale wydaje mi się, że już widzimy, że Jozue jest osobą, która ma wszystko, co jest potrzebne do tego, żeby to zadanie po prostu porządnie zrealizować, bo Jozue był naprawdę porządnym chłopem, o czym chociażby świadczy tych kilka historii, które dzisiaj sobie przypomnieliśmy na temat jego życia. Mam nadzieję, że postać Jozuego jest dla was interesująca. Możecie sprawdzić inne miejsca też, gdzie Jozue pojawia się w Biblii.

Jest to bardzo wyjątkowa postać, jest to kluczowa postać w historii Izraela, jest to postać, od której możemy się uczyć, między innymi tych czterech rzeczy, o których rozmawialiśmy dzisiaj: z szacunkiem podchodził do Bożego działania i zajął właściwe sobie miejsce w Bożym planie. Wierzył w Boże słowo i oczekiwał cudów. Szanował Bożą obecność, chciał być blisko Bożej obecności i był bardzo lojalny wobec Mojżesza. Te rzeczy sprawiły, że Jozue jest tym właściwym następcą, tą osobą, która przejmie pałeczkę po Mojżeszu i wprowadzi Izraelitów do Ziemi Obiecanej. A dla nas mam nadzieję, że będzie ogromną inspiracją do tego, w jaki sposób my możemy ustawiać priorytety w swoim życiu.

Żeby przez nasze życie Bóg mógł działać, żeby w naszym życiu Bóg był widoczny, żebyśmy blisko Boga mogli być i żeby przez nasze życie ludzie mogli dowiedzieć się, jaki jest Bóg. Mam nadzieję, że historia Jozuego jest dla was wartościowa, inspirująca. Jeżeli macie dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, możecie dołączyć do grupy na Facebooku, możemy tam sobie porozmawiać, odpowiedzieć na dodatkowe pytania, które być może pojawiają się w trakcie lektury i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.